Oct 272010
 

Καλωσόρισες στην Επανάσταση των Σχέσεων (Relationship Revolution) – μια ριζοσπαστική αλλαγή στο πως αναγνωρίζουμε τον εαυτό μας και τους κοινωνικούς δεσμούς. Το internet έχει δημιουργήσει μια ‘περιβάλλουσα οικειότητα’ (ambient intimacy), η οποία περιγράφεται ως ‘η ικανότητα να είσαι σε επαφή με ανθρώπους σε ένα επίπεδο συχνότητας και οικειότητας που συνήθως δεν θα ήταν εφικτή’. Ένα από τα αποτελέσματα του internet είναι ότι είμαστε πλημμυρισμένοι από σχέσεις! Είναι όμως σχέσεις, με την κλασσική έννοια; Πως επηρεάζει η κοινωνική δικτύωση την αντίληψη μας για το ‘σχετίζεσθαι’;

Διάβασε το πολύ ενδιαφέρον άρθρο από το Psychotherapy Networker.

Oct 262010
 

Όσο εμείς ξεκινάμε και πάλι μια σχολική χρονιά απόγνωσης, με όλο και περισσότερα παιδιά να αποχωρούν από ένα εκπαιδευτικό περιβάλλον, που δεν ανταποκρίνεται στα όνειρα και τις ανάγκες τους. Με εκπαιδευτικούς, που στην πλειονότητα τους αισθάνονται απαξιωμένοι και αστήριχτοι στις προσπάθειες τους, να εισάγουν οτιδήποτε δημιουργικό στην καθημερινή εκπαιδευτική διαδικασία. Με γονείς, που δεν έχουν χώρο ουσιαστικής σχέσης και συμμετοχής στο σχολείο και με μια πολιτική που προσπαθεί να επέμβει σε όλα αυτά με την λογική του ράβε ξήλωνε….

Κάπου αλλού το σχολείο μοιάζει με έναν ηλιόλουστο κήπο που υποστηρίζει όλα τα λουλούδια του να μεγαλώσουν και να ανθίσουν. Τα σχολεία της Φιλανδίας, με ένα εκπαιδευτικό σύστημα βασισμένο στις παιδαγωγικές αρχές του Célestin Freinet, μοιάζει να είναι ένας χώρος που θελεις να τρέξεις, γιατί εκεί θα δημιουργήσεις, θα διασκεδάσεις και θα μάθεις να σχετίζεσαι.

Το άρθρο έχει ήδη αναρτηθεί σε πολλά blog, ίσως είναι τόσο δημοφιλές, γιατί ακόμη και αν ζούμε σε μια απογοητευτική πραγματικότητα, δεν έχουμε σταματήσει να ονειρευόμαστε μια ζωή  που μας αξίζει.

Tο φινλανδικό θαύμα στην Παιδεία

Oι εντυπωσιακές επιδόσεις των Φινλανδών μαθητών και φοιτητών προκάλεσαν αίσθηση σε όλο τον ανεπτυγμένο κόσμο και δικαιολογημένα έστρεψαν την προσοχή στο εκπαιδευτικό σύστημα της «Xώρας των Xιλίων Λιμνών»

ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΕΛΑΣΤΙΚ

Δεκαετίες ολόκληρες αιωρείται στην ελληνική (και όχι μόνο) κοινή γνώμη η ακαθόριστη άποψη ότι στη    Σκανδιναβία η εκπαίδευση είναι πολύ καλή. Όταν όμως άρχισαν να δημοσιοποιούνται ευρύτερα τα αποτελέσματα του προγράμματος PISA (Programme for International Student Assessment –  Πρόγραμμα Διεθνούς Aξιολόγησης των Σπουδαστών) κατά τη διάρκεια της τρέχουσας δεκαετίας, το όνομα της Φινλανδίας βρέθηκε στα χείλη αλλά και τις γραφίδες πολλών.

Oι εντυπωσιακές επιδόσεις των Φινλανδών μαθητών και φοιτητών προκάλεσαν αίσθηση σε όλο τον ανεπτυγμένο κόσμο και δικαιολογημένα έστρεψαν την προσοχή στο εκπαιδευτικό σύστημα της «Xώρας των Xιλίων Λιμνών». Πόσο μάλλον που οι ανά τριετία έρευνες του προγράμματος PISA διενεργούνται από τον OOΣA σε σαράντα ανεπτυγμένες χώρες, σε 15χρονους μαθητές και με πολύ μεγάλα δείγματα (π.χ. στη Φινλανδία εξετάστηκαν 6.235 μαθητές από 197 σχολεία), οπότε είναι κανείς βέβαιος ότι δεν έχουμε να κάνουμε με τα αποτελέσματα κάποιας τρέχουσας δημοσκόπησης, αλλά με σοβαρή επιστημονική έρευνα.

Tάξεις – Kοινωνικές κυψέλες

H Φινλανδία έχει εννιάχρονη υποχρεωτική εκπαίδευση, όπως και η Eλλάδα. Oι αρχές όμως που διαπερνούν τη φινλανδική εκπαιδευτική αντίληψη διαφέρουν ριζικά. Bασίζονται στις παιδαγωγικές αρχές του Γάλλου Σελεστίν Φρενέ – να μαθαίνουν τα παιδιά κάνοντας πράγματα μέσα σε πλαίσιο κοινότητας. Στην πράξη αυτό μεταφράζεται στο ότι από την πρώτη κιόλας τάξη του Δημοτικού οι μικροί μαθητές συμμετέχουν σε πληθώρα δραστηριοτήτων της καθημερινής ζωής.

Xρησιμοποιούν ελάχιστα βιβλία, δεν ενθαρρύνεται καθόλου η παθητική απομνημόνευση, δεν απαιτείται από τα παιδιά να είναι καρφωμένα στο θρανίο. Mπορούν να περιφέρονται στην τάξη, να ζητούν πληροφορίες από τον δάσκαλο, να συνεργάζονται με τους συμμαθητές τους. Yπό την καθοδήγηση του δασκάλου τα παιδιά αποφασίζουν τι θα κάνουν κάθε εβδομάδα και υλοποιούν μόνα τους, με τους δικούς τους ρυθμούς, τα καθήκοντα που αυτά αποφάσισαν.

Δεν κάνουν απλώς πάμπολλες εκδρομές εκτός σχολείου σε χώρους διαφόρων δραστηριοτήτων αλλά και εναλλάσσονται σε ομάδες που συμμετέχουν σε όλες ανεξαιρέτως τις δουλειές που σχετίζονται με το σχολείο: βοηθούν στην κουζίνα, τακτοποιούν βιβλία στη βιβλιοθήκη, φροντίζουν τα λουλούδια και τα φυτά που υπάρχουν στη σχολική αυλή, συμμετέχουν στον διαχωρισμό για ανακύκλωση των απορριμμάτων του σχολείου…

Mάλιστα στις δραστηριότητες αυτές τα παιδιά δεν καθοδηγούνται από τους δασκάλους τους, αλλά από το μη εκπαιδευτικό προσωπικό του σχολείου: μαγείρους, κηπουρούς, καθαρίστριες, γραμματέα… Eτσι τα παιδιά αναπτύσσουν αισθήματα σεβασμού προς τη δουλειά όχι μόνο των δασκάλων τους, αλλά και όλων των εργαζομένων.

«H ευθύνη για την εκπαίδευση των παιδιών μοιράζεται εξίσου σε όλους και αποφεύγονται μη αναγκαίες ιεραρχικές δομές μεταξύ του προσωπικού», σημειώνει χαρακτηριστικά φυλλάδιο του φινλανδικού υπουργείου Eξωτερικών που αναφέρεται στο θέμα, παρουσιάζοντας τη νοοτροπία που διαπερνά αυτή την πολιτική.

Στην υπηρεσία όλων

Tα φινλανδικά σχολεία βρίσκονται εξαρχής στην υπηρεσία των πολιτών. Mορφώνουν τα παιδιά, αλλά διευκολύνουν και τους γονείς. Eίναι φυσικά δημόσια σχεδόν στην ολότητά τους. Xρηματοδοτούνται από τους δήμους ή το κράτος. Eίναι ολοήμερα, εφοδιασμένα με παιδότοπους, παιδικές χαρές και φυσικά το αναγκαίο προσωπικό για την επίβλεψη των παιδιών μέχρι να γυρίσουν οι γονείς από την εργασία τους και να τα πάρουν σπίτι. Όλα ανεξαιρέτως τα σχολεία (συμπεριλαμβανομένου του αντίστοιχου Λυκείου) της Φινλανδίας παρέχουν δωρεάν ζεστό φαγητό το μεσημέρι στους μαθητές. Δωρεάν είναι και όλα τα βασικά υλικά για την εκπαίδευση (βιβλία, τετράδια, μολύβια κ.λπ.), ενώ δωρεάν γίνεται και η μεταφορά στο σχολείο όλων των παιδιών που ζουν μακριά ή παρουσιάζουν κινητικά προβλήματα.

Tα φινλανδικά σχολεία είναι επίσης ανοιχτά στην τοπική κοινωνία. Oι γονείς είναι ευπρόσδεκτοι στις σχολικές δραστηριότητες που μπορούν να βοηθήσουν με τις γνώσεις ή την τέχνη τους – ένας πατέρας δημοσιογράφος π.χ. μπορεί να πάει στο εργαστήριο που τα παιδιά φτιάχνουν ανά ομάδα το δικό τους περιοδικό και να τους πει πώς να το κάνουν καλύτερο ή μία μητέρα που γνωρίζει ραπτική, πλέξιμο ή κέντημα είναι καλοδεχούμενη στην αντίστοιχη ομάδα για να δείξει στα παιδιά πώς να ράβουν, να πλέκουν ή να κεντούν.

Oι τοπικές αρχές είναι επίσης υποχρεωμένες να παράσχουν τη βασική εκπαίδευση ακόμη και στα παιδιά που λόγω βαριάς ασθένειας ή αναπηρίας δεν μπορούν να πάνε στα κανονικά γενικά σχολεία, ακόμη και αν χρειάζεται να τους στείλουν δάσκαλο στο σπίτι.

Δρόμοι διαρκώς ανοιχτοί

Mετά την εννιάχρονη υποχρεωτική βασική εκπαίδευση, περίπου οι μισοί μαθητές κατευθύνονται στο Λύκειο και άλλοι τόσοι στα επαγγελματικά σχολεία. Mόλις το 6% των Φινλανδών μαθητών σταματάει την εκπαίδευσή του με την ολοκλήρωση της φοίτησης στο εννιάχρονο σχολείο γενικής παιδείας. Oύτε και τρέχουν όμως όλοι στο Γενικό Λύκειο, όπως εδώ. Mόνο οι μισοί.

Στη βασική και μέση εκπαίδευση οι Φινλανδοί δίνουν εξαιρετική έμφαση στις γλώσσες, με την πρώτη ξένη γλώσσα να διδάσκεται υποχρεωτικά από την τρίτη Δημοτικού και τη δεύτερη από την πρώτη Γυμνασίου το αργότερο. Mέχρι να τελειώσουν το Λύκειο, όσοι μαθητές θέλουν μπορούν να έχουν μάθει έως και έξι(!) γλώσσες.

Oσο για τα παιδιά μεταναστών, αρκεί να μπορούν να σχηματίσουν μια μικρή, ολιγομελή ομάδα και ο δήμος, με δικά του φυσικά έξοδα, είναι υποχρεωμένος να παρέχει εκπαίδευση και στη γλώσσα τους δύο φορές την εβδομάδα. Στο Eλσίνκι π.χ. όπου υπάρχουν 2.600 παιδιά μεταναστών, τέτοια μαθήματα γίνονται σε περίπου 40 γλώσσες.

Aκόμη μεγαλύτερη προσοχή δίνουν οι Φινλανδοί σε θέματα θρησκείας. Aρκεί να υπάρξουν τρία και μόνο παιδιά σε μία τάξη από κάποια θρησκεία για να διδάσκονται το μάθημα των Θρησκευτικών στη θρησκεία τους και αποκλειστικά σε αυτήν. Θρησκευτικά δεν διδάσκονται επίσης καθόλου στα παιδιά που οι γονείς τους δεν το επιθυμούν. Tα παιδιά αυτά διδάσκονται Hθική και Διαπροσωπικές Σχέσεις όλα τα χρόνια της βασικής και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.

«Εκτόπισαν» την ιδιωτική εκπαίδευση

H τριτοβάθμια εκπαίδευση χωρίζεται σε Πανεπιστήμια και Πολυτεχνεία. Kαθώς ο αριθμός των υποψηφίων υπερβαίνει τις θέσεις σε αυτά, το κάθε AEI επιλέγει τους φοιτητές που θα δεχθεί είτε μόνο με τους βαθμούς του Λυκείου είτε με συνδυασμό βαθμών Λυκείου και επιμέρους εισαγωγικών εξετάσεων για το συγκεκριμένο Πανεπιστήμιο ή Πολυτεχνείο. H εθνική στρατηγική της Φινλανδίας πάντως συνίσταται στο να προσφέρει τη δυνατότητα ανώτατης εκπαίδευσης στα δύο τρίτα της κάθε ηλικιακής ομάδας. Tα AEI παραμένουν ανοιχτά και για παιδιά που έχουν στραφεί στα επαγγελματικά Λύκεια, μέσα από κάποιες διαδικασίες. Tο τελικό αποτέλεσμα όλων αυτών είναι, όπως με εμφανή υπερηφάνεια τονίζει το φινλανδικό υπουργείο Eξωτερικών, ότι «χάρη στην υψηλή ποιότητα του σχολικού συστήματος γενικής παιδείας του δημόσιου τομέα, η Φινλανδία δεν έχει εμπορική αγορά στη βασική εκπαίδευση, ενώ και στα άλλα επίπεδα και στους άλλους τομείς η εμπορική παροχή εκπαίδευσης είναι σχετικά μικρή συγκρινόμενη με πολλές άλλες δυτικές χώρες». Προφανώς καθόλου δεν αρέσουν στον OOΣA, προπύργιο του νεοφιλελεύθερου δογματισμού, ούτε τα συμπεράσματα των Φινλανδών ούτε τα επιτεύγματα της δημόσιας εκπαίδευσης της Φινλανδίας, την υπεροχή των οποίων αναγκάζεται να πιστοποιεί ο ίδιος ο OOΣA!

Πηγή: Ημερησία

Oct 262010
 

Αφορμή για αυτό το ποστάριμσα μια είδηση από το internet. Για μια φωτογραφία από το μουσικό φεστιβάλ του Glastonbury, όπου χιλιάδες άνθρωποι κατάφεραν να tag τον εαυτό τους και φίλους τους σε μια ψηφιακή φωτογραφία. Αναρωτιόμουν για αυτήν την τεχνολογία, και τις εφαρμογές της. Πόσο ενθουσιασμό προκαλούν, αλλά και πόση αγωνία – ανάλογα με τη χρήση της. Η ίδια τεχνολογία μπορεί να χρησιμοποιηθεί για φιλία και χαρά, αλλά και για κοινωνικό έλεγχο και στέρηση ελευθερίας.  Αντιγράφω εδώ το σχόλιο που μου έκανε η ΑΚΒ για αυτήν την είδηση’:

…θα πάμε προς μία μόνιμη συνδεσιμότητα φιλίας και ανθρωπιάς ή προς μία μόνιμη αγωνία καταγραφής της κάθε μας κίνησης από κακόβουλα ελεγκτικά ανθρωποειδή; Πολύ φοβάμαι ότι η ωριμότητά μας είναι πολύ πίσω από την ανάπτυξη των μορφών επικοινωνίας που διαθέτουμε…

Ελπίζω η ωριμότητα μας να μπεί σε ‘fast track’. Οι καιροί το απαιτούν.

Oct 212010
 

Μερικές φορές χρειάζεται μια τραγωδία (πολλές τραγωδίες;) για να καταλάβει κανείς ότι η σιωπή μπορεί να σημαίνει και συνενοχή. Ο αυξανόμενος αριθμός αυτοκτονιών ομοφυλόφιλων νέων τις τελευταίες εβδομάδες στις ΗΠΑ μοιάζει να ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι της σιωπής…

Πηγή: ΣΚΑΙ

Με το σύνθημα “Τα πράγματα θα φτιάξουν” ξεκίνησε στις ΗΠΑ μία συγκινητική εκστρατεία μέσω του YouTube για την υποστήριξη των ομοφυλόφιλων εφήβων που πέφτουν θύματα ομοφοβίας, μετά το κύμα αυτοκτονιών νεαρών ατόμων σε όλη τη χώρα.

Την εκστρατεία ξεκίνησε στα τέλη Σεπτεμβρίου ένα ζευγάρι ομοφυλοφίλων στο Σιάτλ και έκτοτε, η ροή των βίντεο έχει αυξηθεί τόσο, που αριθμεί πλέον εκατοντάδες μαρτυρίες ή μηνύματα υποστήριξης μαθητών, φοιτητών, αλλά επίσης και από εργαζομένους στη Google ή αστέρια του Μπρόντγουεϊ, ακόμη και της υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ, Χίλαρι Κλίντον:

“Φανείτε δυνατοί και ζητήστε βοήθεια. Η ζωή σας είναι εξαιρετικά σημαντική”, διαβεβαιώνει η υπουργός σε μήνυμά της που μεταδόθηκε την Τρίτη το βράδυ, παραμονή της ημέρας αφιερωμένης στους νέους-θύματα της ομοφοβίας στις ΗΠΑ.

Πρόσφατα στις ΗΠΑ σημειώθηκαν πολλά κρούσματα αυτοκτονιών εφήβων οι οποίοι επικρίθηκαν ή χλευάστηκαν από το περιβάλλον τους επειδή ήταν ή θεωρήθηκαν ομοφυλόφιλοι. “Σας παρακαλώ, θυμηθείτε ότι η ζωή σας είναι πολύτιμη και ότι δεν είστε μόνοι”, συνεχίζει η Χίλαρι Κλίντον, η οποία ήταν η πρώτη Πρώτη Κυρία της χώρας που συμμετείχε στην παρέλαση των ομοφυλοφίλων Gay Pride, πριν από δέκα χρόνια.

Σύμφωνα με την οργάνωση The Trevor Project, η οποία καθιέρωσε 24ωρη ανοιχτή γραμμή βοήθειας, οι ομοφυλόφιλοι νέοι στις ΗΠΑ διατρέχουν τέσσερις φορές μεγαλύτερο κίνδυνο να αυτοκτονήσουν σε σχέση με τους ετεροφυλόφιλους, ενώ 9 στους 10 ομοφυλόφιλους νέους παρενοχλούνται στο λύκειο.

Στις αρχές Οκτωβρίου, δύο φοιτητές κρίθηκαν ένοχοι για “παραβίαση της ιδιωτικής ζωής” μετά την αυτοκτονία ενός συμφοιτητή τους, του 18χρονου Τάιλερ Κλεμέντι, ο οποίος έπεσε από μία γέφυρα στη Νέα Υόρκη. Οι δύο φοιτητές είχαν μαγνητοσκοπήσει και στη συνέχεια αναρτήσει στο διαδίκτυο τη συνάντηση του Κλεμέντι με έναν άλλο άντρα.

Ο Νταν Μπαέρ, αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών για ζητήματα Δημοκρατίας, επικρότησε χθες, Τετάρτη, το αυθόρμητο αυτό κίνημα των πολιτών, λέγοντας ότι είναι παράδειγμα θετικής δραστηριοποίησης της κοινωνίας.

(μερικοί από εμάς προτιμούμε κλασσικό ροκ… αλλά ο σκοπός για τον οποίο έγινε η ηχογράφηση παραμένει συγκινητικός)

Κι ένα άρθρο από την Καθημερινή:

Οι ανδροπρεπείς των Βαλκανίων

Tου Διονυση Γουσετη

20/10/10

Η ανοχή απέναντι στον διαφορετικό σεξουαλικό προσανατολισμό αποτελεί ίσως το πιο καθοριστικό κριτήριο για το επίπεδο πολιτισμού μιας κοινωνίας. Το δικαίωμα της ελευθερίας στον σεξουαλικό προσανατολισμό αποτελεί κεκτημένο στην υπόλοιπη Ευρώπη. Το Ευρωκοινοβούλιο έχει ψηφίσει υπέρ της αναγνώρισης των ομοφυλικών γάμων προ εξαετίας. Ομως εδώ είναι Βαλκάνια. Η καθυστέρηση στο θέμα αυτό δεν είναι ανεξάρτητη από τη γενική καθυστέρηση.

Στις 30/6/2001 αποτολμήθηκε στο Βελιγράδι η πρώτη παρέλαση ομοφυλοφιλικής περηφάνιας (Gay Pride). Διαλύθηκε από οργισμένους ανδροπρεπείς με 15 τραυματίες. Μετά την εμπειρία αυτή, η δεύτερη απόπειρα έγινε μόλις πέρυσι. Είχε την υποστήριξη των πρεσβειών Ολλανδίας, Σουηδίας, Βρετανίας, Γερμανίας, καθώς και του ΟΑΣΕ, του Συμβουλίου της Ευρώπης και του ΟΗΕ. Ωστόσο, η αστυνομία έπεισε τους διοργανωτές να τη ματαιώσουν, αφού δεν εγγυήθηκε για την ασφάλειά τους από τον μαινόμενο όχλο. Η τρίτη απόπειρα έγινε πριν από δέκα μέρες. Στην παρέλαση συμμετείχαν ο επικεφαλής της αντιπροσωπείας της Ε.Ε. στη Σερβία, ο Ολλανδός πρέσβης, ο Γερμανός αναπληρωτής πρέσβης και διπλωμάτες της Αυστρίας, της Ισπανίας, της Σουηδίας και της Βρετανίας. Η παρέλαση εξελίχθηκε στη χειρότερη σύγκρουση των τελευταίων ετών, με 141 τραυματίες, εκ των οποίων 121 αστυνομικοί. Οι ζημιές εκτιμήθηκαν σε ένα εκατ. ευρώ.

Στη χώρα μας, πέρασαν οι εποχές όπου δύο εξέχοντες δημοσιογράφοι, ο Τάκης Λαμπρίας και ο Γιάννης Λάμψας, έφαγαν ξύλο από τον τότε ανδροπρεπή της δικτατορίας Ιωάννη Λαδά, επειδή αναφέρθηκαν στην ομοφυλοφιλία ως γνώρισμα της αρχαίας Ελλάδας. Στη φετινή παρέλαση περηφάνιας, της 5ης Ιουνίου, οι ημέτεροι ανδροπρεπείς αντέδρασαν με πιο πολιτισμένο, αλλά όχι λιγότερο φοβικό τρόπο. Η παρέλαση αγνοήθηκε επιδεικτικά από όλα τα κανάλια και τις περισσότερες εφημερίδες. Ούτε 10 δευτερόλεπτα δεν της αφιέρωσαν οι γενικά τόσο φλύαρες τηλεοπτικές ειδήσεις. Σαν να ήταν κάτι για το οποίο ντρεπόμαστε και για το οποίο δεν μιλάμε. Τα ελληνικά ΜΜΕ απεδείχθησαν πιο ανδροπρεπή από τη γερμανική κρατική τηλεόραση, που κάνει ζωντανή μετάδοση της παρέλασης του Βερολίνου σχεδόν όλη μέρα. Απεδείχθησαν πιο ανδροπρεπή και από το γαλλικό πρακτορείο, που μας πληροφόρησε ότι η πολύχρωμη παρέλαση της Αθήνας συγκέντρωσε τρεις χιλιάδες κόσμο και ότι το σύνθημα ήταν «Είμαστε παντού». Αυτό ειδικά το τελευταίο είχε ήδη μαθευτεί από ανακοίνωση της ανδροπρεπούς Χρυσής Αυγής, που θύμωσε και απειλούσε με ξύλο, επειδή το «παντού» περιελάμβανε και έναν τσολιά. Με τον τρόπο της βοήθησε η Χρυσή Αυγή να σπάσει η συνωμοσία σιωπής. Τα τέσσερα τελευταία χρόνια, οι διοργανωτές της παρέλασης περηφάνιας ζητούν από τον δήμαρχο Αθηναίων να τη θέσει υπό την αιγίδα του δήμου. Συναντούν την επίμονη άρνησή του, παρά τις κάποιες θετικές εισηγήσεις της αντιπολίτευσης στο δημοτικό συμβούλιο. Ο κ. Κακλαμάνης απέδειξε ότι είναι πιο ανδροπρεπής π.χ. από τους προέδρους Κλίντον και Ομπάμα, που ανακήρυξαν τον μήνα Ιούνιο ως μήνα της ομοφυλοφιλικής περηφάνιας. Κυρίως είναι πιο Βαλκάνιος.

Υπάρχουν πολλές πλευρές, φωνές, απόψεις στο θέμα της ομοφυλοφιλίας και της αποδοχής ή μη αποδοχής της. Αποφεύγοντας το διάλογο δεν προχωράμε. Είναι αμήχανος διάλογος γιατί αγγίζει βαθιές πεποιθήσεις για τη ζωή, το νόημα της, το σκοπό της.  Οι πολιτικοί και οι ακτιβιστές τον έχουν ξεκινήσει εδώ και καιρό. Χρειάζεται και η κοινωνία να συμμετάσχει, έξω από θεσμικούς ρόλους. Να μιλήσουμε σαν άνθρωποι. Θα μας κάνει καλό κοινωνικά και ατομικά. Θα μας κάνει καλύτερους ανθρώπους πιθανά.

Μέχρι να γίνει αυτό, και μαζί με τον διάλογο που συμβαίνει σε μικρότερη κλίμακα, ανάμεσα σε φίλους, σε παρέες, εμείς οργανώνουμε κι ένα σεμινάριο εδώ στην Αθήνα για την προσέγγιση του Process Work  στη ‘Ομοφοβία και το Τραύμα.

Oct 182010
 

Το νέο βιβλίο του Anrold Mindell “ProcessMind: A User’s Guide to Connecting with the Mind of God” θα κυκλοφορήσει 1 Νοεμβρίου στις ΗΠΑ και μπορεί κανείς να το παραγγείλει από την ιστοσελίδα του amazon

Αυτή είναι μια συνέντευξη για το βιβλίο που έδωσε ο Mindell στον Tomasz Stawiszyńskiγια το περιοδικό Newsweek που θα κυκλοφορήσει τέλη Οκτωβρίου στην Πολωνία:

Tomasz: You call your new book “Processmind. A User’s guide to connecting with the mind of God”. One may think that you’re no more a psychologist and you became some kind of mystic? Is it true?

Arny: Thanks for this question.  The term, “mind of God” is a term many physicist’s use. For example, Einstein, Paul Davies, Stephen Hawking as well as many others sometimes refer to the “mind of God” as the surprising appearance of observable patterns and mathematical laws that correctly describe the observable physical universe. When scientists ask themselves, “where do these laws come from?”, a creative and stimulating answer is “the mind of God”, that is, an organizing factor in background of our universe..

So to answer your question, “am I becoming a mystic” the answer is yes and no. Yes; as a therapist I understand the phenomenological reality of dreams and the dreaming process. Yes, dreaming is a level of observable reality that must be taken into account. At the same time, as a physical scientist, I seek practical, reasonable, and evidence-based results. I am mainly interested in theories that touch ALL levels of reality in a practical way.

Tomasz: So actually, in your opinion, there is a strong similarity between modern physics, psychology and ancient Taoist teachings or Aboriginal traditions?

Arny: Yes aspects of what I call the processmind can be found in the occasional sense in everyday life that some kind of “field” or force moves us about. It appears in our dreams and body experiences. Physicists intuit this field in their hope for a “unified field theory” embracing strong, weak, electromagnetic, and gravity force fields. But Aboriginal Australians and native peoples everywhere have always spoken of a “field-like” presence, such as the “Dreaming”.

So yes, there are strong similarities between modern physics, psychology and spiritual traditions. And the processmind is one way of describing these similarities.

Tomasz: What you think about such authors as Fritjof Capra – he was very popular but many scientists do not take his statements seriously? Aren’t you afraid that the reaction for your book will be the same?

Arny: I love critical thinking! I myself don’t believe in anything unless I have experienced it many times, and seen it in the reality and dreams of hundreds of other people. Today’s scientific paradigm is wonderful, but it limit’s itself mainly to repetitive observable results. I call this attitude, an approach of modern consensus reality. But this is only one of our realities.

Consensus reality is not the only reality human beings experience, and a truly scientific person should be open to dreaming and the Tao-fields as well.

As a process oriented therapist, I take the dreaming process as a reality as well, for it can give people in all states of consciousness a sense of wellness. And beyond visual dreams, there is the sense many have of a “processmind,” Jung’s “Unus Mundus,” or unifying field experience. These essence level experiences appear to just about everyone at some point during their lives.

So getting back to your question about scientific doubt, my answer is yes! PLEASE DO DOUBT any “unified field theory” or T.O.E. (Theory of Everything) unless you see it work in all realities –including your personal experiences!

Tomasz: How can we deal with a statement that there is some organizing factor in the world, some kind of teleology and at the same time there is so much senseless suffering, accidents (in which many people die), catastrophes etc. etc. everywhere around…?

Arny: The processmind is not the popular “God” image which is essentially “good” and stands against “evil”. The processmind is an organizing factor that is open to all vectors, that is all directions, all forces. By having greater access to this, the processmind, the tensions of everyday life, relationships, and even large group diversity conflicts become easier to facilitate. Finally, as I show in my book, the processmind idea even makes sense of near death experiences.

Oct 152010
 

Το blog της φίλης και συναδέλφου Julie Diamond προσφέρει συχνά τροφή για σκέψη. Στην τελευταία της ανάρτηση αναφέρεται στη χρήση ισχύος, και στην ευαίσθητη ισορροπία ανάμεσα στη ‘χρήση’ και ‘κατάχρηση’. Και την παγίδα που υπάρχει στο να χρησιμοποιείς την ισχύ σου (για καλό σκοπό) αγνοώντας πως αυτό κακοποιεί την άλλη πλευρά.

Πηγή: A User’s Guide to Power

Is it still an abuse of power if the cause is a good one?

posted by juliediamond – October 13, 2010 at 11:10 am

I came across this amazing (at least I think so) quote by Richard Rorty. Warning: it’s long, dense, somewhat inflammatory, and it has a rather ‘insider-ish’ tone. He’s talking to his colleagues in academia. His self-awareness of power strikes me. He turns his own analysis of power onto himself and his colleagues to look at the biases of his role and profession. It’s a great example for all of us in power. It’s easy to fall prey to patronizing uses of power because you believe in your own cause so strongly.

It seems to me that the regulative idea that we heirs of the Enlightenment, we Socratists, most frequently use to criticize the conduct of various conversational partners is that of ‘needing education in order to outgrow their primitive fear, hatreds, and superstitions’ … It is a concept which I, like most Americans who teach humanities or social science in colleges and universities, invoke when we try to arrange things so that students who enter as bigoted, homophobic, religious fundamentalists will leave college with views more like our own … The fundamentalist parents of our fundamentalist students think that the entire ‘American liberal establishment’ is engaged in a conspiracy. The parents have a point. Their point is that we liberal teachers no more feel in a symmetrical communication situation when we talk with bigots than do kindergarten teachers talking with their students … When we American college teachers encounter religious fundamentalists, we do not consider the possibility of reformulating our own practices of justification so as to give more weight to the authority of the Christian scriptures. Instead, we do our best to convince these students of the benefits of secularization. We assign first-person accounts of growing up homosexual to our homophobic students for the same reasons that German schoolteachers in the postwar period assigned The Diary of Anne Frank… You have to be educated in order to be … a participant in our conversation … So we are going to go right on trying to discredit you in the eyes of your children, trying to strip your fundamentalist religious community of dignity, trying to make your views seem silly rather than discussable. We are not so inclusivist as to tolerate intolerance such as yours … I don’t see anything herrschaftsfrei [domination free] about my handling of my fundamentalist students. Rather, I think those students are lucky to find themselves under the benevolent Herrschaft [domination] of people like me, and to have escaped the grip of their frightening, vicious, dangerous parents … I am just as provincial and contextualist as the Nazi teachers who made their students read Der Stürmer; the only difference is that I serve a better cause.

– ‘Universality and Truth,’ in Robert B. Brandom (ed.), Rorty and his Critics (Oxford: Blackwell, 2000), pp. 21-2.

Oct 102010
 

Μια ομιλία του Matthew Taylor (με τα πάντα διασκεδαστικά γραφιστικά του RSA) για το διαφωτισμό στον 21ο αιώνα.

ο διαφωτισμός στον 21ο αιώνα πρέπει να προάγει ένα μοντέλο αυτονομίας που είναι πιο ενσυνείδητο (self-aware) και κοινωνικά ενσωματωμένο (socially embedded) και που αναγνωρίζει αδυναμίες και περιορισμούς

Αξίζει να παρακολουθήσεις όλη την ομιλία, λεει πολλά και ενδιαφέροντα.

Oct 082010
 


‘Ναί’ ή ‘όχι’ στα ψυχοφάρμακα; Δεν είναι τόσο απλή η απάντηση. Για πολλούς ανθρώπους έχουν αποτελέσει σωτηρία και στήριξη για μια πιο λειτουργική ζωή. Για άλλους έχουν γίνει φυλακή. Αφορμή για αυτό το post, μια είδηση από το Alternatives Conference 2010. Ο συνάδελφος Will Hall παρουσίασε ένα εργαστήρι που αφορούσε και την ‘ελαχιστοποίηση βλάβης από την διακοπή φαρμάκων’. Βρέθηκε έτσι μέσα στη ζώνη πολέμου ανάμεσα στους υπερασπιστές και επικριτές των ψυχοφαρμάκων. Διάβασε το άρθρο στο Psychology Today, για να ταξιδέψεις στον πολυτάραχο και πολύπλοκο  κόσμο των συνεδρίων, φαρμακευτικών εταιριών και  επαγγελματικών οργανισμών.

Πηγή: Psychology Today

SAMHSA, the Alternatives Conference, and the Story of an Opportunity Lost

By Robert Whitaker

In the last chapter of my book Anatomy of an Epidemic, I noted that if our society is going to stem the epidemic of disabling mental illness that has erupted during the past twenty years, then it needs to have an honest discussion about what is truly known about the biological causes of psychiatric disorders, and an honest discussion about how the medications affect the long-term course of those disorders. The illuminating powers of science could work their usual magic. But that is a discussion that many in our society don’t want to have, and my recent experience at the Alternatives conference in Anaheim illustrates that point, and reveals too why this is such a loss.

The Background to the “Controversy”

In Anatomy of an Epidemic, I basically followed a tried-and-true journalistic path. I followed the evidence. I looked at how the chemical imbalance theory of mental disorders arose, how it was investigated, and how it never panned out. As Kenneth Kendler, coeditor in chief of Psychological Medicine wrote in 2005, “We have hunted for big simple neurochemical explanations for psychiatric disorders and have not found them.” Then I investigated how psychiatric medications affect the long-term course of four major mental disorders (schizophrenia, anxiety, depression, and bipolar illness), and that involves doing an exhaustive survey of studies conducted (or funded) by the National Institute of Mental Health, the World Health Organization, and foreign governments for the past 50 years.

Now, when you do that, you discover a story of science quite at odds with our societal belief that psychiatric medications fix chemical imbalances in the brain and that they have dramatically improved long-term outcomes. And when you write up this history of science, as I did in Anatomy of an Epidemic, you do become unpopular in certain circles.

In July, the National Empowerment Center, which is a peer-run advocacy organization, invited me to be a keynote speaker at the Alternatives Conference. The National Empowerment Center is funded by the Substance Abuse and Mental Health Services Administration (SAMHSA), and SAMHSA, I was told, had signed off on having me speak. However, once the National Empowerment Center announced that I would be speaking at the conference, SAMHSA quickly rescinded the invitation. In response, MindFreedom, which is an activist group, organized a protest via the Internet, asking people to contact both SAMSHA and the White House, and within 36 hours, I had been publicly re-invited to speak.

What people following this “controversy” didn’t know was that my re-invitation came with considerable strings attached. I had originally been scheduled to give a workshop in addition to a keynote, but the workshop was still cancelled. (I had planned to speak about a Finnish program for treating psychotic patients that was producing excellent results, and the prescribing of exercise as a treatment for depression, which is now being done in Britain.) The other condition was this: The National Empowerment Center was required to recruit a psychiatrist, from a list of names provided by SAMHSA, to “rebut” my keynote. And I would not be given an opportunity to respond to that rebuttal.

Now, if SAMSHA had wanted to organize a debate following my talk, that would have been terrific. But this was a setup that SAMHSA seemed to have torn from the pages of a 25-year old Soviet Union handbook: invite dissident speaker and then denounce him! Normally, I wouldn’t have accepted such an arrangement, but I had been quite moved and humbled by the protest that had led to my “reinvitation,” and so I figured, what the heck. It wasn’t every day that you got to sit in a ballroom with more than 1,000 people and hear your work denounced.

As the conference approached, a new controversy reared its head. Will Hall, who many years ago was given a diagnosis of “schizoaffective disorder/schizophrenia,” and who today works as a therapist (having been off psychiatric medications for 17 years), had planned to give a workshop that included discussing a “harm-reduction” approach to withdrawing from psychiatric medications. Several years ago, Hall had written a book on the subject, which had been published by two advocacy groups, The Freedom Center and the Icarus Project, and given that there are few books written by professionals on the circuit, his had proven to be quite popular. But a few days before the conference began, Hall was told that the printed description of his workshop in the conference brochure had been changed to remove any mention about “coming off drugs.” Hall announced that he couldn’t accept such censorship, a new protest erupted, and then he was told that the offending words could in fact be mentioned in an updated description that would be added to the conference brochure.

And all this occurred before an alternatives conference.

Διάβασε τη συνέχεια του άρθρου εδώ…

SAMHSA, the Alternatives Conference, and the Story of an Opportunity Lost

In the last chapter of my book Anatomy of an Epidemic, I noted that if our society is going to stem the epidemic of disabling mental illness that has erupted during the past twenty years, then it needs to have an honest discussion about what is truly known about the biological causes of psychiatric disorders, and an honest discussion about how the medications affect the long-term course of those disorders. The illuminating powers of science could work their usual magic. But that is a discussion that many in our society don’t want to have, and my recent experience at the Alternatives conference in Anaheim illustrates that point, and reveals too why this is such a loss.

The Background to the “Controversy”

In Anatomy of an Epidemic, I basically followed a tried-and-true journalistic path. I followed the evidence. I looked at how the chemical imbalance theory of mental disorders arose, how it was investigated, and how it never panned out. As Kenneth Kendler, coeditor in chief of Psychological Medicine wrote in 2005, “We have hunted for big simple neurochemical explanations for psychiatric disorders and have not found them.” Then I investigated how psychiatric medications affect the long-term course of four major mental disorders (schizophrenia, anxiety, depression, and bipolar illness), and that involves doing an exhaustive survey of studies conducted (or funded) by the National Institute of Mental Health, the World Health Organization, and foreign governments for the past 50 years.

Now, when you do that, you discover a story of science quite at odds with our societal belief that psychiatric medications fix chemical imbalances in the brain and that they have dramatically improved long-term outcomes. And when you write up this history of science, as I did in Anatomy of an Epidemic, you do become unpopular in certain circles.

In July, the National Empowerment Center, which is a peer-run advocacy organization, invited me to be a keynote speaker at the Alternatives Conference. The National Empowerment Center is funded by the Substance Abuse and Mental Health Services Administration (SAMHSA), and SAMHSA, I was told, had signed off on having me speak. However, once the National Empowerment Center announced that I would be speaking at the conference, SAMHSA quickly rescinded the invitation. In response, MindFreedom, which is an activist group, organized a protest via the Internet, asking people to contact both SAMSHA and the White House, and within 36 hours, I had been publicly re-invited to speak.

What people following this “controversy” didn’t know was that my re-invitation came with considerable strings attached. I had originally been scheduled to give a workshop in addition to a keynote, but the workshop was still cancelled. (I had planned to speak about a Finnish program for treating psychotic patients that was producing excellent results, and the prescribing of exercise as a treatment for depression, which is now being done in Britain.) The other condition was this: The National Empowerment Center was required to recruit a psychiatrist, from a list of names provided by SAMHSA, to “rebut” my keynote. And I would not be given an opportunity to respond to that rebuttal.

Now, if SAMSHA had wanted to organize a debate following my talk, that would have been terrific. But this was a setup that SAMHSA seemed to have torn from the pages of a 25-year old Soviet Union handbook: invite dissident speaker and then denounce him! Normally, I wouldn’t have accepted such an arrangement, but I had been quite moved and humbled by the protest that had led to my “reinvitation,” and so I figured, what the heck. It wasn’t every day that you got to sit in a ballroom with more than 1,000 people and hear your work denounced.

As the conference approached, a new controversy reared its head. Will Hall, who many years ago was given a diagnosis of “schizoaffective disorder/schizophrenia,” and who today works as a therapist (having been off psychiatric medications for 17 years), had planned to give a workshop that included discussing a “harm-reduction” approach to withdrawing from psychiatric medications. Several years ago, Hall had written a book on the subject, which had been published by two advocacy groups, The Freedom Center and the Icarus Project, and given that there are few books written by professionals on the circuit, his had proven to be quite popular. But a few days before the conference began, Hall was told that the printed description of his workshop in the conference brochure had been changed to remove any mention about “coming off drugs.” Hall announced that he couldn’t accept such censorship, a new protest erupted, and then he was told that the offending words could in fact be mentioned in an updated description that would be added to the conference brochure.

And all this occurred before an alternatives conference.

Oct 072010
 

Ανήκω στη γενιά του DDT. Θυμάμαι να ψεκάζουμε την αυλή αρχές της δεκαετίας του 70. Κάθε φορά που ακούω ‘ΔΝΤ’, ο αυτόματος συνειρμός μου είναι με το DDT! Το σωτήριο σκεύασμα που αργότερα αποδείχτηκε όχι και τόσο σωτήριο… Οι απόψεις για το ΔΝΤ είναι πολλές και αντικρουόμενες. Ακούμε συνέχεια για τη ‘σωτηρία της Ελλάδας’. Δεν είμαι οικονομολόγος, ούτε προφήτης. Δεν ξέρω που οδηγεί όλη αυτή η κατάσταση. Προσπαθώ να διαβάζω όλες τις απόψεις, να παραμένω ανοιχτή σε όλα τα ενδεχόμενα. Την άποψη όμως ότι η Ελλάδα σώζει το ΔΝΤ, ούτε την είχα ακούσει, ούτε σκεφτεί. Ρίξε μια ματιά στη συνέντευξη της Naomi Klein στη συνέντευξη της στο ‘Βήμα’…

Πηγή: To Βήμα

“Σας εκπαιδεύουν να αισθάνεστε ένοχοι”

Η διάσημη καναδέζα δημοσιογράφος και ακτιβίστρια, συγγραφέας του «Δόγματος του σοκ» που κατακρίνει τον «καπιταλισμό της καταστροφής», μιλάει για τον ρόλο του ΔΝΤ και τους κινδύνους για την Ελλάδα

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟΝ ΑΓΓ. ΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟ

Αθήνα – Σάββατο 2 Οκτωβρίου 2010

Η Ναόμι Κλάιν μιλάει με μια τόσο απαλή φωνή που δεν μπορείς να φανταστείς ότι κρύβει μέσα της τόσο δυναμισμό. Και επίσης, ούτε ότι αυτή η 40χρονη Καναδέζα θεωρείται από πολλούς μία από τις πιο μαχητικές δημοσιογράφους της εποχής μας, με τέτοια απήχηση στην αμερικανική Αριστερά που πολλοί να τη θεωρούν ακόμη και διάδοχο του Νόαμ Τσόμσκι.

Οταν λοιπόν τη ρωτήσαμε ποια είναι η άποψή της για την εμπλοκή του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ) στην Ελλάδα, υπήρξε καταπέλτης: «Η Ελλάδα θυσιάστηκε για να σωθεί η ευρωζώνη. Και για να γίνει, σας εκπαιδεύουν να αισθάνεστε ένοχοι γι΄ αυτό που είστε. Εχουν ήδη διαγνώσει ότι είστε άρρωστοι». Η κυρία Κλάιν μένει μόνιμα στο Τορόντο του Καναδά, μαζί με τον σύζυγό της Αβι Λιούις. Σε λίγο καιρό θα κυκλοφορήσει στην ελληνική γλώσσα το τελευταίο βιβλίο της με τίτλο «Το δόγμα του σοκ» («Τhe Shock Doctrine»), το οποίο αποτελεί μια σκληρή πολεμική εναντίον του «καπιταλισμού της καταστροφής», όπως η ίδια τον αποκαλεί.

Στο βιβλίο «Το δόγμα του σοκ» της Ναόμι Κλάιν υπάρχει μια λεπτομερέστατη καταγραφή της δράσης του ΔΝΤ σε διάφορες χώρες την τελευταία 30ετία, όπου αποτυπώνονται οι δραματικές επιπτώσεις της παρέμβασής του, κυρίως στη Λατινική Αμερική (Αργεντινή, Βολιβία), αλλά επίσης στη Ρωσία.

«Παρακολουθώ από πολύ κοντά την ελληνική κρίση και φυσικά την παρέμβαση της τρόικας του ΔΝΤ, της Ευρωπαϊκής Ενωσης και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας» λέει στη συνέντευξη που παραχώρησε στο «Βήμα» η κυρία Κλάιν. «Αυτό που με εντυπωσίασε» σημειώνει, «ιδιαίτερα στην αρχή της κρίσης, ήταν ότι οι Ελληνες αντιστάθηκαν στα όσα πήγαιναν να τους επιβληθούν. Οταν μάλιστα και στις Ηνωμένες Πολιτείες είχαμε την κρίση με τις τράπεζες, επεσήμαινα το γεγονός αυτό σε αμερικανούς συνομιλητές μου».

Μετά βέβαια το κλίμα σταδιακά άλλαξε. «Οταν τα πράγματα δυσκόλεψαν,άρχισε η “εκπαίδευση”. Κατ΄ αρχάς,το ΔΝΤ διέγνωσε ότι είστε άρρωστοι,ότι ο χαρακτήρας των Ελλήνων είναι άρρωστος. Και τώρα σας εκπαιδεύουν να αισθάνεστε ένοχοι γι΄ αυτό που είστε. Πρόκειται για μια τακτική κοινωνικής παθολογίαςη οποία δεν περιορίζεται στην Ελλάδα. Επεκτείνεται και στις υπόλοιπες χώρες του μεσογειακού Νότου».«Πρόκειται» τονίζει η γνωστή συγγραφέας «για μια κλασική περίπτωση όπου οι κυβερνήσεις βρίσκουν το κατάλληλο άλλοθι. Αφού εμείς είμαστε ανίκανοι να τα καταφέρουμε μόνοι μας, ας φέρουμε κάποιους άλλους να το κάνουν για εμάς».

Κατά μία έννοια, «η περίπτωση της Ελλάδας είναι εμβληματική. Στην πορεία,ο στόχος από την παρέμβαση της τρόικας άλλαξε» υπογραμμίζει. «Αν το δει κανείς σε παγκόσμιο επίπεδο,δεν μιλάμε πλέον απλώς για την ιδιωτικοποίηση μεγάλων τομέων της οικονομίας. O σκοπός είναι η απενοχοποίηση των τραπεζών,η μεταφορά του βάρους της αποτυχίας από τους ώμους των ελίτ σε εκείνους των απλών ανθρώπων» λέει η κυρία Κλάιν.

«Σώσατε το ΔΝΤ από τη χρεοκοπία»

«Στην Ουάσιγκτον υπάρχουν ορισμένα θέματα ταμπού και ο Ομπάμα δεν μπόρεσε να το ξεπεράσει αυτό» λέει η κυρία Κλάιν για τον αμερικανό πρόεδρο

«Γιατί το κοστούμι του ΔΝΤ δεν προσαρμόζεται στις ανάγκες κάθε χώρας και είναι ίδιο για όλες;» ήταν μία από τις ερωτήσεις προς την κυρία Κλάιν. «Πραγματικάδεν μπορώ να σας δώσω ξεκάθαρη απάντηση» παραδέχεται με μια μικρή δόση ενοχής. «Είναι απορίας άξιο πώς δεν κατάλαβαν ας πούμε ότι, καθώς η Ελλάδα δεν μπορούσε να προχωρήσει σε υποτίμηση, ο πληθωρισμός λογικά θα ανέβαινε.Υπάρχει επίσης και κάτι άλλο» προσθέτει. «Μετά το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης το 2008,οι περισσότεροι ανέμεναν ότι το ΔΝΤ θα άλλαζε μυαλά. Περιμέναμε ότι το ευρωπαϊκό μοντέλο θα υπερίσχυε του αμερικανικού.Τώρα γιατί δεν έγινε κάτι τέτοιοπαραμένει άγνωστο.Ισως οι άνθρωποι του ΔΝΤ να έχουν πέσει όλα αυτά τα χρόνια σε μια ιδεολογική παγίδα».

Ωστόσο, όπως εξηγεί η κυρία Κλάιν, μετά και την εμπειρία της Αργεντινής, «το ΔΝΤ ήταν έτοιμο κυριολεκτικά να χρεοκοπήσει,τόσο ιδεολογικά όσο και χρηματικά. Σε αυτό είχε βοηθήσει και η οικονομική κρίση μετά το 2008. Μην ξεχνάτε ότι το ΔΝΤ είχε αναγκαστεί να πουλήσει ακόμη και χρυσό από τα αποθέματά του. Και βέβαιαη εικόνα του στον αναπτυσσόμενο κόσμο ήταν τόσο κακή που οι ηγεσίες των χωρών αυτών δεν ήθελαν να το δουν μπροστά τους». «Τώρα όμως» επισημαίνει «το ΔΝΤ βρήκε μια νέα “αγορά”:την Ευρώπη.Κατά έναν περίεργο τρόπο,σώσατε το ΔΝΤ από τη χρεοκοπία».

Τι λέει για τον Ομπάμα

«Οι νέοι άνθρωποι έχουν χάσει πλέον τον ενθουσιασμό που είχαν για τον Μπαράκ Ομπάμα » δηλώνει η κυρία Κλάιν. «Ο Ομπάμα ήταν εκπληκτικός στην προεκλογική εκστρατεία του. Εκανε τους Αμερικανούς να αισθάνονται ότι μπορούν να γίνουν καλύτεροι. Ωστόσο, στην Ουάσιγκτον υπάρχουν ορισμένα θέματα που είναι ταμπού,όπως η Γουόλ Στριτ ή το Ισραήλ.Και ο Ομπάμα δεν μπόρεσε να το ξεπεράσει αυτό. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα οι Δημοκρατικοί να χάσουν την εμπιστοσύνη της βάσης τους.Πάρτε ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Τώρα που έφυγε από τον Λευκό Οίκο ο Λάρι Σάμερς οι φήμες λένε ότι θα τον αντικαταστήσει ένα στέλεχος της Γουόλ Στριτ.Ολα αυτά θα κριθούν στις επικείμενες εκλογές για το Κογκρέσο» καταλήγει.

Η «Πασιονάρια» του κινήματος κατά της παγκοσμιοποίησης

Οταν ήταν μικρή, η Ναόμι Κλάιν συνήθιζε να ψωνίζει συνέχεια. Ποιος να φανταζόταν ότι αρκετά χρόνια αργότερα θα έγραφε ένα βιβλίο που από πολλούς χαρακτηρίστηκε η «Βίβλος» κατά των πολυεθνικών. Το «Νo Logo: Νo Space, no choice, no jobs: Η βίβλος του αντι-εταιρικού ακτιβισμού», που εκδόθηκε το 2000, τη μετέτρεψε ουσιαστικά σε «πασιονάρια» του κινήματος κατά της παγκοσμιοποίησης.

Γεννηθείσα το 1970 στο Μόντρεαλ από αριστερή οικογένεια που μετανάστευσε το 1967 από τις ΗΠΑ στον Καναδά λόγω αντίθεσης στον πόλεμο στο Βιετνάμ, η νεαρή Ναόμι μεγάλωσε σε ένα πολιτικοποιημένο περιβάλλον. Σήμερα ερευνά μανιωδώς διάφορα θέματα και προσφέρει μια εναλλακτική ματιά στα πράγματα. Το 2007 εκδόθηκε «Το δόγμα του σοκ» και, όπως λέει η ίδια, «δεν αποφάσισα εγώ να γράψω αυτό το βιβλίο.“Εκείνο” το αποφάσισε για μένα. Είχα πάει στο Ιράκ όταν ο Πολ Μπρέμερ διοικούσε τη χώρα αμέσως μετά τον πόλεμο. Οι Αμερικανοί είχαν αποφασίσει να εφαρμόσουν την τακτική του “σοκ και δέους” με την οποία κέρδισαν τον πόλεμο και στην οικονομία. Αδιαφόρησαν πλήρως για το τι συνέβαινε στο Ιράκ και ήθελαν να ιδιωτικοποιήσουν αμέσως τα πάντα. Να φανταστείτε ότι ο διερμηνέας μου δεν γνώριζε να υπάρχει λέξη για την ιδιωτικοποίηση στα ιρακινά.Ετσι άρχισα να γράφω για τον καπιταλισμό της καταστροφής γνωρίζοντας από πρώτο χέρι και την εμπειρία της Αργεντινής».

Το νέο βιβλίο της θα έχει θέμα την κλιματική αλλαγή και έχει ήδη αρχίσει έρευνα. Για αυτό και έχει περιορίσει τις διαλέξεις της ανά τον κόσμο αλλά προλαβαίνει να γράφει άρθρα για έντυπα όπως η βρετανική εφημερίδα «Guardian» και το αμερικανικό περιοδικό «Τhe Νation».

Oct 062010
 

Όλο και περισσότερο ακούς ανθρώπους να λένε ‘δεν ακούω πια ειδήσεις, τους βαρέθηκα!’. Άλλοι πάλι ξεκινάνε κάθε φράση λέγοντας ‘Άκουσα στις ειδήσεις οτι…’. Εσύ τι κάνεις; Από που ενημερώνεσαι; Μέσα από ποια φίλτρα απορροφάς κάθε νέα πληροφορία; Το πολυβραβευμένο ντοκιμαντέρ ‘Manufacturing Consent: Noam Chomsky and the Media’ (1992) είναι διαθέσιμο με ελληνικούς υπότιτλους. Ο ίδιος ο Chomsky είχε μικτή αντίδραση στο ντοκιμαντέρ. Θεώρησε οτι δεν επικοινωνεί το μήνυμα του με καθαρότητα. Ότι τον παρουσιάζει σαν ‘ηγέτη ενός κινήματος’, κάτι που δεν τον εκπροσωπεί. Παρ’ όλα αυτά, αξίζει να το δεις. Θέλει ώρα όμως, και καθαρό μυαλό!

Oct 052010
 

Πότε κάποιος είναι κλέφτης και πότε ‘Ρομπέν των Φτωχών;’ Σαν κοινωνία, πως διαφοροποιούμε την ‘κλοπή’ από την ‘ανακατανομή του πλούτου’; Το Γερμανικό δικαστήριο αναγνώρισε την ‘ευγένεια’ του κινήτρου της ‘Ρομπέν των Φτωχών’, την καταδίκασε όμως επειδή αυτό υπαγόρευε ο νόμος.

Πηγή:  Το Βήμα

Στη φτώχεια η τραπεζικός «Ρομπέν των φτωχών»

Καταδικάστηκε η Γερμανίδα που μετέφερε χρήματα πλουσίων σε λογαριασμούς υπερχρεωμένων

Γ. ΓΑΛΙΑΝΟΣ | Αθήνα – Τρίτη 5 Οκτωβρίου 2010

Ηταν μια ευαίσθητη τραπεζικός που θέλησε να γίνει «Ρομπέν των φτωχών». Η Καταρίνα Ρ. δεν ζει, όμως, όπως ο «Ρομπέν των δασών» στο αγγλικό δάσος του Σέργουντ αλλά στη Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία, στην Ομοσπονδιακή Γερμανία. Και οι προστατευόμενοί της δεν είναι οι καταπιεσμένοι αγρότες της περιοχής, αλλά οι βαριά καταχρεωμένοι πελάτες ενός τραπεζικού υποκαταστήματος το οποίο διηύθυνε παλαιότερα η ίδια.

Δικαστήριο της Βόννης καταδίκασε την 62χρονη τραπεζικό σε 22 μήνες φυλάκιση με αναστολή και, το χειρότερο, σε φτώχεια: διέταξε να κατασχεθεί όλη η περιουσία της, δηλαδή δύο διαμερίσματα, το σύνολο των καταθέσεών της, καθώς και μέρος της σύνταξής της προς όφελος της τράπεζας, η οποία δεν έγινε γνωστή.

Το «έγκλημά» της; Η Καταρίνα Ρ. έπαιρνε στα κρυφά χρήματα από τις καταθέσεις πλούσιων καταθετών για να τα βάλει σε λογαριασμούς πελατών, οι οποίοι, όπως ήξερε από τους ίδιους, βρίσκονταν στα πρόθυρα της χρεοκοπίας.

Για αρκετό καιρό το σύστημα αυτό «λειτούργησε» ανεπίληπτα επειδή η Καταρίνα Ρ. φρόντιζε να αντικαθιστά εγκαίρως τα αφαιρεθέντα ποσά είτε με επιστροφές από τους ενδιάμεσα εξυγιανθέντες λογαριασμούς είτε από καταθέσεις άλλων πλούσιων πελατών. Με τον καιρό όμως έχασε τον λογαριασμό. Το σύστημά της κατέρρευσε. Η Εισαγγελία μέτρησε τουλάχιστον 117 ακάλυπτες μεταφορές χρημάτων που κόστισαν στην τράπεζα 2,4 εκατομμύρια ευρώ.

«Δεν έβαλα ούτε ένα ευρώ στην τσέπη μου. Ο,τι έκανατο έκανα από συμπόνια για τους φτωχούς πελάτες» δήλωσε στη δίκη της η ίδια. Το δικαστήριο αναγνώρισε την «ευγένεια» του κινήτρου της, την καταδίκασε όμως επειδή αυτό υπαγόρευε ο νόμος.

Κατά την ανάγνωση της απόφασης, όμως, η δικαστής Σούζαν Ούλμπερτ δεν παρέλειψε να εκφράσει την απορία της: «Δεν βρέθηκε κανένας στην πόλη να σας στήσει ένα μνημείο;» ρώτησε. «Οχι» ήταν η απάντηση. Το αντίθετο μάλιστα. «Οσοι μου τηλεφώνησαν το έκαναν μόνο για να παραπονεθούν ότι αναγκάστηκαν να επιστρέψουν όσα χρωστούσαν».

Το μόνο περιουσιακό στοιχείο που έχει σήμερα η Καταρίνα Ρ. είναι το υπόλοιπο μιας πενιχρής σύνταξης. Με αυτήν πρέπει να συντηρεί και τη βαριά άρρωστη μητέρα της. «Εχω θεραπευτεί από το σύνδρομο της φιλανθρωπίας. Αλλά τώρα είναι αργά» λέει.

Oct 042010
 

Τι είδους κοινωνικές και προσωπικές σχέσεις χρειαζόμαστε για να νιώθουμε ασφαλείς. Αν δεν απαντήσουμε αυτό το ερώτημα, αναπόφευκτα θα αναθέτουμε την αίσθηση ασφάλειας σε κάμερες, σε ελέγχους και στο κράτος. Κάποιοι λένε πως αυτό παραβιάζει το δικαίωμα στην προσωπική ζωή. Άλλοι λένε πως είναι μικρή η θυσία, μπροστά στην ασφάλεια των πολιτών.

Ο διάλογος πολύτιμος και αναγκαίος. Όπως και η επίγνωση οτι αυτό που μας κάνει ανασφαλείς, δεν είναι πάντα ο ‘κακός άλλος’, αλλά η αδυναμία μας να προσαρμοστούμε και να παραμείνουμε δημιουργικοί μέσα σε μια κοινωνία που αλλάζει συνέχεια και που  η διαφορετικότητα είναι ο κανόνας και όχι η εξαίρεση -πάντα έτσι ήταν, απλά τώρα η διαφορετικότητα  είναι πιο ορατή!

Oct 022010
 

Τον Tyler Clementi δεν τον ξέρεις, έτσι δεν είναι; Κι έτσι θα ήταν και για πολλούς στην Αμερική αν δεν είχε αυτοκτονήσει πηδώντας από μια γέφυρα.  Γιατί αυτοκτόνησε; Γιατί κάποιοι συμφοιτητές του αποφάσισαν να δημοσιοποιήσουν στο internet προσωπικές του στιγμές. Διάβασε παρακάτω και θα καταλάβεις…


Πηγή: Washington Post

Decency plunged when Tyler Clementi jumped

By Kathleen Parker

Sunday, October 3, 2010

The suicide of an 18-year-old Rutgers University student following an unimaginable invasion of his privacy has launched an overdue examination of casual — and possibly criminal — disregard for others’ personal space.

Freshman Tyler Clementi walked onto the George Washington Bridge the night of Sept. 22 and jumped over the edge. A few days earlier, authorities say, his roommate, Dharun Ravi, and a friend, Molly Wei, had placed a webcam in the dorm room Clementi and Ravi shared, filmed Clementi in an intimate encounter with another man and posted it online for all to see.

There are several dimensions to the story, complicated by the fact that the victim was apparently gay. Based on Internet postings, it appears that Ravi targeted his roommate because of his sexual orientation.

Was it a hate crime or simply a stupid prank that once would have been inconceivable? It was surely an act of unforgivable bullying. Should the alleged perpetrators be prosecuted for invasion of privacy, with which they have been charged, and/or a hate crime?

Answers to those questions will have to await investigators. For now, other questions also demand our attention. How did we get here? How could anyone think that another’s most private, intimate moment was fair game? Although Clementi was filmed with another man, one can imagine as easily a roommate spying on a heterosexual encounter.

The emergence of social media, combined with mass access to technology — camera-equipped cellphones, pocket-size video cameras and blogospheric distribution — has enabled an insatiable market for spying and gossip. The result has been a cultural breakdown in decency and a blurring of the boundaries of what should be private and public.

Even this discussion feels like an invasion of privacy, given the unbearable pain the Clementi family must be enduring. But sometimes it takes a tragedy to shake us from complacency. Just as Matthew Shepard’s brutal murder in 1998 awakened Americans to the suffering of gays — a mobilized outrage — maybe Tyler Clementi will help us recognize how ugly we have become in our worship of this voyeuristic, celebrity culture.

I don’t want to play down the gay aspect of this travesty, but there isn’t space in a column to tackle everything. For now, it is worth noting that there is welcome movement from groups and individuals, notably Ellen DeGeneres, toward letting young gay men and lesbians know where they can find support. Bravo.

To that necessary objective, we should add an urgent call to renew respect for privacy. As a community of decent people, we have to rally ourselves to stop the insanity of narcissism and exhibitionism that inculcates the broader notion that nothing is off-limits.

Especially poignant was Clementi’s final note to the world, a Facebook status update saying that he was going to kill himself — an electronic adieu to his “friends,” those random and often anonymous folks who sign up to follow one’s life online.

Friend, the noun, has become meaningless in world where “friending” is a verb. And privacy, I keep hearing, is dead forever. I don’t buy it.

There once was a time when respecting others’ privacy was a matter of manners. Of course, it was also considered bad manners to display oneself — or one’s affections — in public. Some call it puritanism. I call it civilization.

Too late, you say? Not at all. We have a model for this sort of thing. There was a time when many Americans commonly smoked cigarettes in public. Some of us didn’t like it; it was bad for health and bad for society. Few smoke in public spaces today, in part because laws prohibit it but also because smokers were made to feel ostracized. They were targeted as pariahs.

Whether or not you agree with the anti-smoking movement, you can concede that it worked. Why not apply the same template to those who would invade another’s space? We don’t want to outlaw cameras or otherwise limit free expression, but we can certainly make it unattractive and unacceptable to intrude on others. Next time someone takes your picture or posts it on the Internet without your permission, raise the roof. Point a finger. Stand athwart civilization and yell, “No more.”

When others are victimized by another’s lack of scruples, be outraged. And never publish or distribute images of anyone without his or her permission.

It’s the least we can do — and not do — for Tyler Clementi.

Decency plunged when Tyler Clementi jumped

Sep 302010
 

Και με όλα αυτά που σχολιάζουμε τελευταία περί κρίσης, πολιτικής και καθημερινών αντιδράσεων, να και μια διαφορετική και ελπιδοφόρα ματιά για την ηγεσία, που έρχεται από τον  Benjamin Zander διευθυντή της Φιλαρμονικής ορχήστρας της Βοστόνης και ομιλητή γύρω από θέματα ηγεσίας. Στο βιβλίο που έγραψε μαζί με την σύντροφο του Rosamund Stone Zander ‘’The Art of possibility’’ μιλά για ένα καινούργιο μοντέλο ηγεσίας, που βασίζεται στην δυνατότητα. Περιγράφει, πώς μια μικρή αλλαγή στον τρόπο που αντιμετωπίζουμε τους εαυτούς μας και την ζωή, μπορεί να μας οδηγήσει στη αξιοποίηση ολόκληρου του δυναμικού μας. Υποστηρίζει ότι η δύναμη ενός ηγέτη απορρέει από την ικανότητα του να ενδυναμώνει τους άλλους. Όταν ενδυναμώνουμε και βλέπουμε το μεγαλείο των άλλων, ελευθερώνουμε το πάθος τους και την δέσμευση τους και γινόμαστε πιο αποτελεσματικοί ηγέτες. Με αυτόν τον τρόπο αποφεύγουμε τα αδιέξοδα, την απελπισία και τον θυμό και μπορούμε να τα μεταμορφώσουμε σε πλήρη συμμετοχή και δημιουργικότητα.

ευχαριστώ  την Α.Β που μου προώθησε το Video της ομιλίας που έκανε στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ, το 2009. Διαρκεί 90’, αλλά αν έχετε χρόνο αξίζει να το παρακολουθήσετε. Είναι ένας χαρισματικός ομιλητής που εμπνέει και μεταφέρει τις ιδέες του με χιούμορ και ευαισθησία.