May 282010
 

Στις 5 Ιουνίου, οργανώνεται για 6η χρονιά το Athens Pride, Φεστιβάλ Λεσβιακής, Γκέι, Αμφί και Τρανς Υπερηφάνειας. Η φετινή αφίσα με τον τσολιά και την λεζάντα που γράφει ‘είμαστε παντού’ βοήθησε να αναδυθεί η διεργασία γύρω από τα θέματα των LGBT στην Ελλάδα. Από τη μια η ανάγκη για ορατότητα, περηφάνια, καθώς και μια διαφορετική αντίληψη για θέματα που αφορούν τη σεξουαλικότητα, τα φύλα, και την οικογένεια. Από την άλλη η πίστη στην ετεροφυλοφιλία ως μόνη δυνατή επιλογή σεξουαλικού προσανατολισμού και το μίσος για οτιδήποτε διαφορετικό.

Ομάδες, που θεωρούν τα εθνικά σύμβολα ιερά, προσβλήθηκαν και χρησιμοποιώντας την αφίσα ως αφορμή άρχισαν ένα κήρυγμα μίσους στο internet, με ευθείες προσβολές και απειλές κατά του Athens Pride και της σωματικής ακεραιότητας όσων συμμετέχουν.

Διαβάζοντας τα κείμενα φοβήθηκα άλλα και κατάλαβα από που προέρχονταν. Σκέφτηκα ότι, κι εγώ, με τον ίδιο τρόπο θα αντιδρούσα αν μου πρόσβαλαν κάτι ιερό και όσιο. Μπορεί να μην έπαιρνα το μαχαίρι ή το καδρόνι, το αυγό ή το γιαούρτι, αλλά το συναίσθημα θα ήταν εκεί. Θα ήθελα να σκοτώσω αυτούς μου προσβάλουν ότι είναι πιο ιερό και αγαπητό σε έμενα.

Έφερα στο μυαλό μου αυτούς που σχολίαζαν και απειλούσαν με θάνατο τις ‘λεσβίες και τους πουσταράδες’, έφερα στον νου μου και την δική μου αντίδραση όταν με προσβάλουν, και άρχισα να τους μιλάω.

Εγώ ο ‘κίναιδος’, ο ‘παλιοπούστης’, η ‘βρωμολεσβία’. Καταλαβαίνω την οργή σας και την βία που νιώθετε. Σε αυτό είμαστε ίδιοι. Με τον ίδιο τρόπο, κι εγώ θέλω να σκοτώσω όταν μου προσβάλουν ότι είναι πιο ιερό για μένα. Θέλω να σταθώ όρθια, περήφανη, να υποστηρίξω τον εαυτό μου και τα πιστεύω μου, απέναντί σε αυτό που με γελοιοποιεί, με αποδυναμώνει, που δεν με σέβεται.

Και θέλω κι εσείς να νιώθετε περήφανοι για αυτό που είστε και γι’ αυτό που πιστεύετε. Περήφανοι και δυνατοί μπροστά σε οτιδήποτε σας απειλεί, σας μειώνει, σας αγνοεί, σε οτιδήποτε δεν σας υπολογίζει και δεν σας ακούει. Υπάρχουν αμέτρητες στιγμές μέσα στην ημέρα που τα νιώθει κάνεις αυτά. Αμέτρητες στιγμές που τον προσβάλουν και τον περιθωριοποιούν. Και, ναι, σε όλες αυτές τις στιγμές θέλω να νιώσετε περήφανοι και δυνατοί και να μην επιτρέπετε σε κανέναν να σας κάνει αόρατους και να μη σας σέβεται.

Το ίδιο θέλω να κάνω κι εγώ. Θέλω να σταθώ και εγώ με την ίδια δύναμη και περηφάνια, να υποστηρίξω τα δικά μου όσια και ιερά και να μην επιτρέψω σε κανένα να με υποβιβάσει και να με προσβάλει. Και την ίδια στιγμή που το λέω αυτό, ότι στέκομαι μαζί σας στην δύναμη και την περηφάνια, ξέρω ότι μπορεί να αντιδράσετε και να μην θέλετε τίποτα να έχετε να κάνετε μαζί μου, να θυμώνετε όταν ταυτίζονται τα συναισθήματα μας,

Σας ακούω να λέτε ότι δεν είμαστε το ίδιο, ότι οι ανώμαλοι που θέλουν να μας
καταστρέψουν δεν έχουν καμία δουλειά στο πρόσωπο της γης, να αφανιστούν. Κι εγώ σας απαντώ ότι, αυτό δεν είναι δύναμη, αυτό είναι φόβος. Ξέρω πολύ καλά ότι μια ξεχασμένη πλευρά σας θα νιώσει αδυναμία, απελπισία και ενοχή όταν δείτε το αίμα στα χέρια σας.

Εγώ θέλω να σταθώ δίπλα στην δύναμη σας, όχι στον φόβο σας. Θέλω να σταθώ δίπλα στην περηφάνια σας, όχι δίπλα σε αυτόν που σκοτώνει από απελπισία.

‘Δεν είμαστε απελπισμένοι, είμαστε σκληροί και δυνατοί’, συνεχίζουν.

Ναι, όμως εγώ βλέπω και ένα τρυφερό αγόρι και κορίτσι που έχει εξαφανιστεί από τις βολές που δέχεται και από την προσπάθεια να επιβιώσει σε έναν τρομακτικό, ψυχρό και παράξενο κόσμο. Ένα αγόρι και ένα κορίτσι που καταπατήθηκαν τα συναισθήματα του και που αισθάνεται ότι δεν έχει μέλλον και δεν τον ακούει κάνεις. Θέλεις να με σκοτώσεις, φοβάμαι, και την ίδια στιγμή νιώθω σχεδόν τρυφερότητα για σένα. Και θέλω να θυμηθείς κι εσύ αυτόν τον εαυτό και να νιώσεις ξανά καλά για αυτόν.

Αυτός είναι ο κόσμος που ονειρεύομαι για όλους μας. Και όχι ένας όμορφος κόσμος γέματος πτώματα.

Όταν σε ακούω για μια στιγμή νιώθω τον φόβο μου, δεν θα τον παραδεχτώ…. Δεν θα τον επιτρέψω…

Σιωπή …. δεν ξέρω τι άλλο να πω.

Αλλά στα αυτιά μου έρχεται η φωνή των ακτιβιστών τις LGBT κοινότητας. Τους ακούω να μου λένε, είσαι τρελή… μιλάς με αυτούς που θέλουν να σε σκοτώσουν! Φτάνει πια. Φτάνει η ομοφοβία. Φτάνει. Δεν μπορούμε άλλο να ανεχόμαστε να ζούμε μέσα στον φόβο και μέσα στην απειλή. Δεν μπορούμε άλλο να ανεχτούμε την τρέλα του καθενός. Όχι δεν τους μιλάω, δεν διαπραγματεύομαι, δεν έχω καμία σχέση μαζί τους. Θα τους εξευτελίσω θα τους αφανίσω. Θα φωνάξω την αστυνομία. Θα γράψω σε όλες τις εφημερίδες. Θα βρω συμμάχους και θα κάνω τον κόσμο να γυρίσει εναντίον τους. Να τους συλλάβουν, να τους απομονώσουν. Δεν μπορώ άλλο την στενοκεφαλιά που με πνίγει. Δεν αντέχω, πάντα να προσέχω, να δρω αμυντικά και να γίνομαι και η ίδια ομοφοβική. Τέλος με όλα αυτά. Θέλω να ζω ελευθέρα και περήφανα, με δικαιώματα.

Καθώς τους ακούω μέσα στο κεφάλι μου, λέω ναι! Έχεις δίκιο. Φτάνει πια. Μου αρέσει ο τρόπος που προστατεύεσαι και κατευθύνεις τα πράγματα προς μια αλλαγή που θα σου επιτρέπει να αναπνέεις. Μου αρέσει και ο θυμός σου και η ανάγκη σου για δικαιοσύνη και ελευθερία.

Ε, τότε στάματα να τους μιλάς και έλα μαζί μας. Υποστήριξε μας και απομόνωσε τους. Μακριά. Δεν τους θέλουμε αυτούς στην κοινωνία μας. Μας απειλούν ότι θα μας σκοτώσουν και εσύ τους μιλάς. Ή μαζί μας είσαι ή μαζί τους!

Όχι. Δεν θέλω τον πόλεμο, τώρα κι εσείς κάνετε πόλεμο, έχετε ριχτεί στη μάχη ενάντια σε αυτό που σας απειλεί προσπαθώντας να το αφανίσετε. Ποια είναι η διαφορά σας; Διαβάζω τα blog και ακούω βρισιές από παντού, στο τέλος δεν ξέρω ποιος είναι ποιος στο διάλογο μέσα.

– πουσταράδες…
– ανεγκέφαλοι…

– ανώμαλοι..
– ηλίθιοι..

– κίναιδοι…
– φασίστες…

– λούγκρες…
– κοπλεξάρες…

– σας χρειάζονται γιαούρτια…
– είστε πούστηδες στην ψυχή…

– θα σας κόψουμε τους κώλους…
– φασισταριά ράψτε το στόμα σας…

– μας προκαλείτε, προκαλείτε την ιστορία…
– τιποτένιοι ψευτοπατριώτες…

– λατέρνες καρναβάλια, προκαλείτε το γέλιο…
– στρεβλές προσωπικότητες…

– είστε αηδιαστικοί…
– σκουλήκια…

– κουδουνίστρες…
– καθυστερημένοι…

– ανωμαλάρες, διεστραμμένοι, μιάσματα…
– ξεφτιλισμένα αντράκια…

– ανώμαλος να φορέσει την στολή;
– απάνθρωποι…

– την ανοχή που ζητάτε να την δείξετε και εσείς…
– να πάτε φυλακή…

– είστε άρρωστα άτομα για λύπηση…
– είστε μουσειακό είδος…

– δεν φταις όταν σε χτυπάει η αρρώστια…
– σκατόμυαλοι, γουρούνια ανώμαλοι στον εγκέφαλο…

Και μέσα σε όλα αυτά κάτι αχνές φωνές, που προσπαθούν να πουν,

είμαστε άνθρωποι, φτάνει το δηλητήριο, ας κάνουμε κάτι να συνεργαστούμε για τα πραγματικά προβλήματα…

… χάνονται μέσα στην μάχη.

Όχι δεν μπαίνω στον πόλεμο. Προσπαθώ να σχετιστώ, έστω και αν διαφωνώ. Έστω και αν φοβάμαι, προσπαθώ να σχετιστώ, προσπαθώ να καταλάβω έστω και αν είναι δύσκολο να αγγίξω κάτι μέσα τους.

Αυτοί δεν σχετίζονται, αυτοί σκοτώνουν μόνο. Δεν θέλω να σχετιστώ μαζί τους, δεν θέλω να έχω να κάνω τίποτα μαζί τους.

Ε, τότε πάρε και συ ένα δοκάρι ένα μαχαίρι και πήγαινε και σκότωσε τους, πήγαινε από την μεριά τους και κάνε το ίδιο με αυτούς. Κάνε ότι σου κάνουν. Είσαι στην ίδια πλευρά με αυτούς. Πάρε το ρόπαλο, το μαχαίρι και σκότωσε τους.

Είδα αυτό το μαχαίρι το έπιασα και ένιωσα ένα βαθύ πόνο.

Μήπως, αυτός ο βαθύς πόνος, δεν είναι αυτός που νιώθουμε όλοι μας, που είναι τόσο δύσκολο να πλησιάσουμε και να επιτρέψουμε στον εαυτό μας να νιώσει; Μήπως, αυτός ο βαθύς πόνος, δεν είναι διάχυτος στην LGBT κοινότητα; Μήπως δεν τον νιώθουμε κάθε μέρα που ξυπνάμε και ακούμε όλα τα πονετικά σχόλια, τα αστεία, τις βρισιές; Αυτός ο ίδιος πόνος δεν είναι μέσα στην κατάθλιψη και τον κυνισμό; Δεν βρίσκεται μέσα στα προβλήματα των σχέσεων; Δεν εμφανίζεται στις μεταξύ μας διαμάχες, στην κοροϊδία και στην απαξίωση, που είναι τόσο κοινή ανάμεσα μας;

Και αυτός ο ίδιος πόνος, δεν είναι βαθιά μέσα σε όλους αυτούς που μας εναντιώνονται και θέλουν να μας σκοτώσουν; Ένας πόνος βουβός, χωρίς φωνή, καλυμμένος πίσω από την σκληράδα και την συμμαχία με τη βία και τη σκληρότητα.

Ένας πόνος τόσο δύσκολος να φτάσεις και να αγγίξεις.

Ο δικός μους πόνος έχει εκφραστεί και μαλακώσει μέσα από αυτές τις φανταστικές συζητήσεις. Έχω ησυχάσει λίγο, κι έχει φύγει από μέσα μου η εσωτερική πίεση που σπρώχνει τους άλλους να αλλάξουν. Έχει φύγει αυτή η πίεση, όχι γιατί δεν θέλω να αλλάξουν τα πράγματα, όχι γιατί δεν ονειρεύομαι πλέον έναν κόσμο πιο τρυφερό και με μεγαλύτερη κατανόηση και σχέση, αλλά γιατί κατάλαβα πόσο βαθύς είναι ο πόνος που έχουμε μέσα μας και πόσο θωρακισμένος είναι.

Και τώρα, αυτήν τη στιγμή τουλάχιστον, δεν περιμένω μια μεγάλη ανταπόκριση, κατανόηση ή αλλαγή.

Μια στιγμή σιωπής, μια στιγμή που κάτι λίγο περνάει μέσα μας, ένα δάκρυ που μόλις πάει να φανεί και πάλι κρύβεται είναι αρκετό. Κι ας έρθει μετά πάλι η αντίσταση. Είναι πολύ βαθύς ο πόνος. Ο καθένας μας χρειάζεται τον χρόνο του για να τον πλησιάσει.

May 272010
 

Διάλογος στη μπλογκόσφαιρα, σχόλια στα ερτζιανά, κουβέντες στις παρέες. Αρχίσανε τα βιολιά σχετικά με το Athens Pride… Αφορμή η αφίσα του φετινού pride που έχει το σύνθημα ‘είμαστε παντού’ με φόντο έναν εύζωνα στο Σύνταγμα.

Και η αντίδραση της ηλεκτρονικής εφημερίδας ‘Στόχος’ με το ακόλουθο post

Τρίτη, 25 Μαΐου 2010
ΜΑΖΕΨΤΕ ΤΑ ΠΟΥΣΤΑΡΙΑ ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΣΤΙΣ 5 ΙΟΥΝΙΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΜΑΖΕΥΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ!

ΑΝ ΑΚΟΥΝΕ… ΟΠΟΙΟΙ ΑΚΟΥΝΕ… ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ, ΣΤΡΑΤΟΣ, ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ… ΚΙ ΟΤΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΟΡΘΙΟ ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΟΠΟ!
ΜΑΖΕΨΤΕ ΤΟΥΣ, ΣΥΛΛΑΒΕΤΕ ΤΟΥΣ, ΚΑΝΤΕ ΟΤΙ ΝΟΜΙΖΕΤΕ, ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΗ Η ΠΡΟΚΛΗΣΗ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΕΤΣΙ… ΤΟ ΜΟΙΡΑΙΟ “ΛΑΘΟΣ” ΕΓΙΝΕ ΚΑΙ ΘΑ ΑΠΑΝΤΗΘΕΙ ΣΤΙΣ 5 ΙΟΥΝΙΟΥ… Η ΠΑΡΕΛΑΣΗ ΤΟΥΣ ΑΥΤΟΚΑΤΑΡΓΗΘΗΚΕ ΜΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΠΟΥΣΤΙΑ ΠΟΥ ΟΝΟΜΑΖΟΥΝ ΑΦΙΣΣΑ… ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΑΜΕ ΕΓΚΑΙΡΩΣ!
“ΣΤΟΧΟΣ”

Ακόμα πιο ενδιαφέροντα από τις αναμενόμενες και γνώριμες απειλές και τα post των bloggers krotkaya, black cat*red cat, θεία Σοφία, και SykoFantiS_Bastoyni, είναι τα σχόλια των αναγνωστών.

Χρειάζεται πολύς διάλογος για το τι σημαίνει ατομικό και κοινωνικό δικαίωμα. Τι είναι το δικαίωμα; Πως εκφράζεται; Ποιος το προστατεύει;

Για αυτό το τελευταίο ερώτημα, πέρα από την αυτονόητη απάντηση (κράτος, θεσμοί, κοινωνία), μου αρέσει και αυτό που γράφει η θεία Σοφία:

Μόλις διάβασα ότι κάποια ακροδεξιά/ φασιστική έκδοση απειλεί άμεσα το Athens Pride η πρώτη μου σκέψη ήταν: Δεν έχει τρομονόμο η Ελλάδα; Συνηθισμένη από τη Βρετανία θα μου πεις, γιατί σύμφωνα με τον Βρετανικό τρομονόμο ο αρχισυντάκτης θα είχε ήδη συλληφθεί.

Το ξανασκέφτηκα όμως.

Ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ έλεγε: Στο τέλος, δε θα θυμόμαστε τα λόγια των εχθρών μας αλλά τη σιωπή των φίλων μας.

Γι′αυτό, αν είστε 5 Ιουνίου στην Αθήνα κατεβείτε στο Athens Pride. Αυτούς τους ανθρώπους αξίζει να τους στηρίξετε. Και μην κάνετε πίσω. Μη σωπάσετε. Θυμηθείτε την ιστορία σας και τί συνέβη όταν οι φιλήσυχοι πολίτες σωπαίνουν…

May 212010
 

Παρακολουθώ τα γραπτά του Πέτρου Παπακωνσταντίνου*, μοιάζει νηφάλια και γνωστική η γραφή του. Σήμερα βρήκα και μια συνέντευξη του στο vimeo, και τη βάζω εδώ για όποιους ακόμα έχουν αντοχές στις συζητήσεις περί οικονομικών.

PAPAKONSTANTINOU from blog www.aformi.wordpress.com on Vimeo.

* βιογραφικό του Πέτρου Παπακωνσταντίνου από το www.livanis.gr

O Πέτρος Παπακωνσταντίνου γεννήθηκε στην Aθήνα το 1959. Σπούδασε Φυσική στο Πανεπιστήμιο της Aθήνας, ακολούθησε μεταπτυχιακές σπουδές στον Hλεκτρονικό Aυτοματισμό και έγινε διδάκτορας Θεωρητικής Φυσικής. Eργάστηκε ως μεταπτυχιακός υπότροφος-ερευνητής στο Kέντρο Πυρηνικών Eρευνών «Δημόκριτος». Eρευνητικές εργασίες του έχουν δημοσιευτεί σε διεθνή επιστημονικά περιοδικά, όπως τα Physical Review, Physical Review Letters, Theoretical Chemistry και Physica. Aπό το 1990 ασχολείται επαγγελματικά με τη δημοσιογραφία. Eργάστηκε στις εφημερίδες Δημοκρατικός Λόγος και Γνώση, στο περιοδικό Ένα ως συντάκτης του πολιτικού, του διεθνούς και του επιστημονικού ρεπορτάζ και στους τηλεοπτικούς σταθμούς STAR και ΣKAΪ ως αρχισυντάκτης ενημερωτικών εκπομπών. Aπό το 1998 εργάζεται στην εφημερίδα H Kαθημερινή ως συντάκτης διεθνών θεμάτων.
Έχει πραγματοποιήσει δεκάδες αποστολές στο εξωτερικό, ιδιαίτερα σε χώρες της Eυρώπης και της Mέσης Aνατολής, και έχει παρουσιάσει πλήθος συνεντεύξεων με αρχηγούς κρατών και κυβερνήσεων, προσωπικότητες του πολιτικού και του επιστημονικού κόσμου και ηγέτες εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων. Aρθρογραφεί επίσης στην εβδομαδιαία εφημερίδα Πριν και στο επιστημονικό περιοδικό Oυτοπία. Το Η Eποχή του Φόβου είναι το δεύτερο βιβλίο του μετά το Η Aμερικανική Tζιχάντ – Πολεμικός Kαπιταλισμός, η Παρακμή της Aυτοκρατορίας, που εκδόθηκε το 2003.

May 192010
 

Πηγή: National Public Radio

Debt Crisis Follows Greece Getting A Second Look
Adam Davidson and Chana Joffe-Walt

Το ηχητικό απόσμασμα που ακολουθεί, από το NPR, διαρκεί 7 λεπτά και 17 δευτερόλεπτα και περιγράφει άλλη μια από τις πολλές οπτικές στο πως φτάσαμε ώς εδώ…

Με ένα κλικ εδώ θα ακούσεις το ηχητικό αρχείο…

Με ένα κλικ εδώ θα διαβάσεις το transcript της εκπομπής…

Πηγή: ΣΚΑΙ 100.3 – Infowar

Κι ο Άρης Χατζηστεφάνου κάνει άλλη μια ενδιαφέρουσα εκπομπή για την κρίση…


Με ένα κλικ πάνω στη φωτογραφία (ή εδώ) θα ακούσεις την εκπομπή (48 λεπτά, φτιάξε καφέ!)

May 192010
 

H 17η Μαΐου , παγκόσμια ημέρα κατά της ομοφοβίας. Ο Jerry Buzek, πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου έκανε μια δήλωση που μπορεί να ακούγεται αυτονόητη σε κάποιους, αλλά απέχει πολύ από το να περιγράφει την πραγματικότητα που ζουν οι lgbt στην Ευρώπη.

May 102010
 

Ένα άρθρο απο την ιστοσελιδα του σκαι

Η Ελλάδα ουρλιάζει: Η χώρα μας αυτή τη στιγμή διανύει το δικό της αργό, επώδυνο τοκετό
Στέλιος Ν. Κάνδιας
07/05/2010

Εκτός των κοινοβουλευτικών τειχών η Ελλάδα αγωνιά, βαριανασαίνει, ασφυκτιά, καίγεται, ψυχορραγεί, παλεύει, αντιδρά, αγωνίζεται, θρηνεί. Εντός χάρτινα λόγια, κορόνες, κοκορομαχίες σε ζωντανή σύνδεση, σπασμένη βελόνα, σπασμένο πικ απ, σπασμένα μυαλά, πασίτσες στις ευθύνες.

Αναμφίλεκτα ζούμε ιστορικές στιγμές. Η Ιστορία μας αγκαλιάζει σφιχτά, ίσως για να μας σύρει στο χάος, μπορεί στη λύτρωση. Το 2010 ίσως να είναι 1909, ίσως να εξελιχθεί σε 1922, όμως η μέγιστη πλειονότητα του πολιτικού προσωπικού εγκλωβισμένη στη βολική μανιέρα της δεν είναι δυνατόν να αντιληφθεί τις ευθύνες της.

Είναι θλιβερό να βλέπεις στους δρόμους μια λαοθάλασσα φουρτουνιασμένη, οργισμένη ακόμη και με τον εαυτό της, απελπισμένη, ένα κύμα να έρχεται καταπάνω σου ορμητικά και εσύ να νομίζεις ότι είναι ηλιόλουστη ημέρα για βαρκάδα. Είναι απελπιστικός ο, αυτοκτονικός σε τελική ανάλυση, αυτισμός των εθνοπατέρων, που νοιάζονται περισσότερο για τη διαφύλαξη των ιερών προνομιών τους.

Η Ελλάδα του 21ου αιώνα γηράσκουσα, παρακμάζουσα, ταπεινωμένη δίχως τίποτε να προσμαίνει. “Λίγοι” πολιτικοί, εξτρεμιστικές ομάδες που πολλές φορές δρουν ανενόχλητες, κατάρρευση των θεσμών ριζοσπαστικοποίηση της κοινωνίας και αποσάθρωση του κοινωνικού ιστού. Δημοκρατία της Βαϊμάρης κανείς;…

Δεν θέλω να πιστέψω ότι η βία είναι «μαμή της Ιστορίας». Όμως μην αμφιβάλετε, η χώρα μας αυτή τη στιγμή διανύει το δικό της αργό, επώδυνο τοκετό. Θα γεννηθεί άραγε κάτι καινούριο; Ή μήπως ένα τέρας;

Η μαυροντυμένη Ελλάδα ουρλιάζει.

May 092010
 

Παρουσιάζει ενδιαφέρον το ‘mainstream media’ – τα ΜΜΕ που εκπροσωπούν τη μέση άποψη των κυβερνώντων και κυβερνούμενων.. Είναι η κυρίαρχη φωνή που εκπροσωπεί και διαμορφώνει πολιτικές, η φωνή που άλλοτε εκπροσωπεί τις ‘αγορές’, άλλοτε την αντίδραση σε αυτές. Συνειδητά διαλέγει τι θα προβάλλει σαν σημαντική είδηση. Κι αυτή η σημαντικότητα που αποδίδει στην είδηση, διαμορφώνει και τις παρούσες ή επερχόμενες πολιτικές. Και η καλύτερη προβολή θέματος, αυτό που μένει ασυνείδητα στον αναγνώστη είναι η εικόνα.

Κοίτα αυτά τα πολυσυζητημένα εξώφυλλα. Τα δυο από το περιοδικό Focus της Γερμανίας, και το άλλο από τον Economist της προηγούμενης εβδομάδας.



Μέχρι πρόσφατα η περιπέτεια της Ελλάδας παρουσιαζόταν σαν ‘εσωτερικό πρόβλημα’, σα συνέπεια κακοδιαχείρισης δεκαετιών. Κάποιοι φώναζαν ότι δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα, ότι η αλληλοσύνδεση είναι μεγαλύτερη από ότι παρουσιάζουν οι απλοϊκές απαντήσεις στο ‘τι μας έφερε ως εδώ’. Και τώρα που η Ελλάδα έχει να καταλάβει τι σημαίνει αυτό το πακέτο ‘διάσωσης’ και τις αβέβαιες και τρομακτικές συνέπειες του, ξάφνου η κρίση έγινε διεθνής. Έγινε σε λίγες μέρες ή πάντα ήταν και απλά τώρα έκριναν κάποιοι να την παρουσιάσουν έτσι;

Δες και το εξώφυλλο του Economist αυτής της εβδομάδας…


Μετά, διάβασε και το πολύ ενδιαφέρον άρθρο του Ιού της Ελευθεροτυπίας:

Η μετοχοποίηση της δημοκρατίας

Τον παλιό καλό καιρό το κενό εξουσίας το κάλυπταν τα τανκς, διορίζοντας υπουργούς τα στελέχη κάποιων πολυεθνικών. Σήμερα, αυτοί που καλούνται να μας “σώσουν” είναι οι ίδιοι οι μεγαλοεπιχειρηματίες.

Το πολιτικό σύστημα της χώρας βρίσκεται σε καθολική κρίση νομιμοποίησης. Η μονομερής ανατροπή του κοινωνικού συμβολαίου των τελευταίων δεκαετιών σε βάρος της μισθωτής εργασίας, των συνταξιούχων κι ενός τμήματος των μικροαστικών στρωμάτων, και μάλιστα από μια κυβέρνηση που εξελέγη υποσχόμενη κεϋνσιανές πολιτικές τόνωσης της ζήτησης και φιλολαϊκής αναδιανομής των εισοδημάτων, έχει δημιουργήσει μια πραγματικά εκρηκτική κατάσταση. Το χάσμα ανάμεσα στην πολιτική ηγεσία και μια κοινωνία που διαπιστώνει πως μετατρέπεται επ’ αόριστον σε πειραματόζωο (με βάση τη γνωστή συνταγή του γαϊδάρου του Χότζα), δύσκολα θα μπορούσε να είναι μεγαλύτερο.

Το μαζικό ξέσπασμα της περασμένης Τετάρτης, με τη μεγαλύτερη διαδήλωση των τελευταίων δεκαετιών και τις βίαιες συγκρούσεις που τη συνόδευσαν, αποκάλυψε σε όλη της την έκταση αυτή την κρίση νομιμοποίησης.

Με ένα κλικ εδώ θα διαβάσεις τη συνέχεια του άρθου…

May 072010
 

Πηγή: TVXS

‘Εντεκα το πρωί. Περιμένουμε στο Μουσείο να ξεκινήσει η διαδήλωση. Σαν ένα μεγάλο υπαίθριο πάρτυ μοιάζει, είναι όλοι εκεί! Άνθρωποι που δεν εντάσσονται σε κανέναν κομματικό σχηματισμό, άλλοι που δεν έχουν κατέβει ποτέ στη ζωή τους σε πορεία… Έλληνες και μετανάστες, μαθητές και δάσκαλοι, νέοι και ηλικιωμένοι… Χωρίς να έχουμε δώσει ραντεβού, συναντάω τυχαία ένα σωρό γνωστούς! Η διαδήλωση προμηνύεται μεγαλειώδης! Δυο ώρες αργότερα, στο ίδιο σημείο, μαθαίνουμε ότι η κορυφή της πορείας του ΠΑΜΕ έχει φτάσει στο Σύνταγμα, και εκτείνεται ως την Πειραιώς. Η δική μας κεφαλή περιμένει στην Ομόνοια, με τον κόσμο να φτάνει έως το Πεδίον του Άρεως, απ’ όπου οι διαδηλωτές της ΓΕΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ κάλυπταν όλη την Αλεξάνδρας! Την ώρα που ξεκινάμε, με ειδοποιούν ότι στην Πανεπιστημίου γίνονται επεισόδια…

Διαβάστε τη μαρτυρία που έστειλε χρήστης στο tvxs.gr για τα όσα είδε στην πορεία της 5ης Μαΐου

Ο πρώτος φλεγόμενος κάδος μας περιμένει στη γωνία της Σταδίου. Λίγο πιο κάτω, έξαλλοι και σοκαρισμένοι οι υπάλληλοι του σουπερμάρκετ Bazaar, μιλάνε με τους πυροσβέστες, που μόλις έχουν σβήσει τη φωτιά στο κατάστημά τους. Δίπλα στη σπασμένη βιτρίνα, ένα σύνθημα καλεί τον κόσμο να «απαλλοτριώσει τα σουπερμάρκετ της γειτονιάς του». Από εκεί και πέρα, σπασμένες βιτρίνες, καμμένα μαγαζιά και πολεμικά συνθήματα στους τοίχους, εναλλάσσονται διαρκώς. «Εμφύλιος Πόλεμος», γράφει κάπου. «Εσείς με το ΔΝΤ, εμείς με το ΤΝΤ» και «Παν Μέτρον Άχρηστον», λίγο πιο πέρα. Κάπου εκεί ξεκινάει και το βασανιστήριο των δακρυγόνων. Το τσούξιμο στα μάτια και στο λαιμό, η δυσκολία στην αναπνοή… Όσοι έχουμε μαντίλια ή φουλάρια, τα τυλίγουμε όπως όπως γύρω απ’το πρόσωπό μας… «Πρόσεξε, ισχύει ακόμα το ιδιώνυμο της κουκούλας!», μου λέει ο διπλανός μου. Ορισμένοι, πιο προνοητικοί, έχουν μαζί τους μπουκαλάκια με διαλυμένο Μααλόξ, χωρίς το οποίο δεν θα τη βγάζαμε καθαρή… Ξέρετε, αυτό το λευκό υγρό, που κάποιοι θεώρησαν ότι είναι εύφλεκτο, βάζοντας έτσι στο τσουβάλι των υπόπτων για εμπρησμό δεκάδες διαδηλωτές…

Πλησιάζουμε στη Μαρφίν… Μέχρι στιγμής, η αστυνομία άφαντη, μόνο τα δακρυγόνα υποδείκνυαν την παρουσία της λίγο πιο πέρα, στη Βουλή και στην Πανεπιστημίου. Βλέπουμε κόσμο στο μπαλκόνι του πρώτου ορόφου. Καπνός ακόμα δεν φαίνεται, ένα δέντρο κρύβει τη φωτιά, κι εμείς αναρωτιόμαστε τι έχουν πάθει και χειρονομούν έτσι προς το μέρος μας. Και τότε βλέπουμε τις φλόγες, μέσα από τη σπασμένη βιτρίνα αριστερά από την είσοδο. Αρχίζουμε να φωνάζουμε «κατεβείτε κάτω!»… Η πόρτα και το υπόλοιπο κτίριο φαίνονται ακόμα ανέπαφα. Ελάχιστος γκρίζος καπνός βγαίνει από μέσα. Με τις ντουντούκες οι επικεφαλής των διαφόρων μπλοκ μας φωνάζουν «Προχωρήστε! Η πορεία πρέπει να συνεχίσει!» Μας σπρώχνουν σαν τα πρόβατα στο μαντρί… Έχω σαστίσει τελείως… «Παιδιά, κάτι να κάνουμε, να βοηθήσουμε»…

Ένας άνδρας βγαίνει από το μπαλκόνι του δεύτερου ορόφου, περπατάει στο περβάζι και πηδάει στη σκεπή από πλεξιγκλάς του διπλανού καταστήματος… Ανώμαλη προσγείωση. Δική του και δική μας. Δεν μπορεί, δεν το ζούμε αυτό… Από το μπλοκ των μεταναστών, ορμάνε να σπάσουν την πόρτα, με μόνο όπλο τα κοντάρια από τις σημαίες… Μάταιος κόπος, είναι κλειδωμένη από μέσα. Τρέχουν και άλλοι να βοηθήσουν, κάποιοι έχουν βρει πυροσβεστήρες, όμως ρίχνουν πάνω απ’ τη φωτιά, και όχι χαμηλά, και δεν καταφέρνουν και πολλά. Μια μικρή έκρηξη ακούγεται, ο καπνός γίνεται μαύρος και φουντώνει, ορμάει προς τα πάνω… Οι φίλοι μου με τραβάνε, καταλαβαίνουν ότι παθαίνω κρίση πανικού, επιχειρούν να με ηρεμήσουν… «Μην ανησυχείς, τώρα θα έρθει η πυροσβεστική, θα τους βγάλουν, μην φοβάσαι…»

Και προχωράμε… Λίγα μέτρα πιο μπροστά, συναντάμε μια διμοιρία των ΜΑΤ, που κατευθύνεται προς τα εκεί. Πυροσβεστική, ακόμα, πουθενά. Στο Σύνταγμα, πόλεμος. Δεν βλέπουμε πια τίποτα από τα δακρυγόνα και οι κρότου λάμψης είναι σαν να μας βομβαρδίζουν… Τρέχουμε στην Ερμού. Εκεί τελείωσε η πορεία για μένα. Και άρχισαν οι Ερινύες…

Δ.Σ.

May 062010
 

Για την ασφυξία που πάθαμε όλοι στην πορεία χθες… Ασφυξία από τα χημικά. Ασφυξία από το φόνο τριών ανθρώπων. Ασφυξία από το αδιεξοδο, που λίγο ακόμα και θα το πιστέψουμε…


The beast in me
Is caged by frail and fragile bars
Restless by day
And by night, rants and rages at the starts
God help the beast in me

The beast in me
Has had to learn to live with pain
And how to shelter from the rain
And in the twinkling of an eye
Might have to be restrained
God help the beast in me

Sometimes it tries to kid me
That it’s just a teddy bearOr even somehow manage
To vanish in the air
Then that is when I must beware

Of the beast in me
That everybody knows
They’ve seen him out dressed in my clothes
Patently unclear
If it’s New York, or New Year
God help the beast in me
The beast in me

* με αυτό το τραγούδι έκλεισε η σημερινή τηλεοπτική Ελληνοφρένεια…

Και η Γκίζα στο ραδιόφωνο σήμερα, που συνήθως λέει ‘είμαι η Γκίζα και είμαι αλλού’, αλλά σήμερα, όπως καλά επεσήμανε και η ΣΗ, ήταν ‘πολύ εδώ’! Με ένα κλικ στη φωτογραφία, θα ακούσεις την εκπομπή της…

May 052010
 

Εσύ, που πέταξες τη μολότωφ μέσα στη τράπεζα, με ανθρώπους εργαζόμενους μέσα, πρόλαβες να σκεφτείς οτι είναι αυτοί ακριβώς οι άνθρωποι, ανάμεσα σε πολλούς, που θίγονται από τα νέα μέτρα; Πως και για αυτούς γινόταν η πορεία; Πως θα κοιμηθείς άραγε σήμερα το βράδυ;

Εμείς, εκατοντάδες διαδηλωτές γύρω από τη τράπεζα μπορούσαμε να σταματήσουμε τη μολότωφ;

Είναι λύση το να μη διαδηλώνεις για να μη δίνεις δικαίωμα / κάλυψη στους λίγους να δολοφονούν;

Τι στο καλό πρέπει να γίνει για να μην σκοτωνόμαστε μεταξύ μας;

Κι αντί να δούμε όλους τους ‘πολιτκούς αρχηγούς΄μαζί, να λένε μια λέξη μόνο, ‘συγγνώμη’, είδαμε τους γνώριμους και βαρετούς καβγάδες. Τα ίδια Παντελάκη μου, τα ίδια Παντελή μου.

Αλλαγή συνείδησης χρειάζεται. Δύσκολα πράγματα… Κι αυτή την αλλαγή συνείδησης έχουμε να την κάνουμε όλοι.

Το πως, ας το ψάξει ο καθένας και η καθεμιά, με όποιο τρόπο ξέρει, με όσους ανθρώπους εμπιστεύεται οτι μπορεί…

May 052010
 

Η μεγαλύτερη πορεία στην Αθήνα των τελευτάιων 30 χρόνων. Μια πορεία που έπαθε ασφυξία από την δολοφονική επίθεση με μολότωφ σε τράπεζα γεμάτη εργαζόμενους. Αλήθεια, γιατί ήταν ανοιχτή η τράπεζα; Μήπως συμφέρει κάποιους να στιγματίζονται οργισμένες αλλά ειρηνικές πορείες από θανάτους και βία;

Μου έκανε εντύπωση ένα stencil στους τοίχους της Πατησίων…


Kι εδώ η συνέχεια της πορείας, με φωτογραφίες από το Reuters…






Πηγή: Reuters
May 022010
 

Απόσπασμα από άρθρο του Νίκου Ξυδάκη…

Πηγή: Καθημερινή

“Τώρα τι λες… Τις λες εσύ, μαστροπέ λαέ, πιερότε αφηγητή, θύμα και θύτη. Ο κρότος της βόμβας έφτασε, δες τα ερείπια, κι ετοιμάσου να σηκωθείς μέσα στον κουρνιαχτό. Σήκω, άκου τον Νικία τι λέει στους αποκαρδιωμένους, ηττημένους Αθηναίους στη Σικελία: «Ανδρες γαρ πόλις, και ου τείχη ουδέ νήες ανδρών κεναί». Οι άνθρωποι είναι η χώρα, η πόλις, η δημοκρατία, η κοινότητα. Οι άνδρες ελεύθεροι, όχι ανδράποδα, παρίες και δούλοι. Εχει τέτοιους άνδρες και γυναίκες η Ελλάδα σήμερα, η Ελλάδα μετά την αποπληξία και την πτώση;

Εχει. Οι καλύτεροι Ελληνες δεν έχουν μιλήσει ακόμη. Εμειναν σιωπηλοί για πολύ καιρό, παραμερίστηκαν από τους ανάξιους, τσαλαπατήθηκαν από τους αριβίστες και τους χαμερπείς, πικράθηκαν κι αποσύρθηκαν. Τώρα αλληλοαναγνωρίζονται από κοινά σημάδια: ποιος αγωνιά, ποιος νοιάζεται, ποιος είναι έτοιμος να δράσει κι όχι να σιχτιρίσει, ποιος είναι ετοιμοπόλεμος. Νέες ιδέες, νέα πρόσωπα, νέες και αναβαπτισμένες συλλογικότητες, ρήξεις με τους αγύρτες και τους ριψάσπιδες. Είμαστε υπερμοντέρνοι, στο έδαφός μας δοκιμάζονται σχήματα του μέλλοντος, δυστοπίες και ουτοπίες, η αυτονομία και η ετερονομία.

Η Ελλάδα τούτη τη στιγμή ζει την έκρηξη της υπερνεωτερικότητας, την τήξη του παλιού κόσμου. Η μοίρα το ’φερε, δύο φορές σε δύο χρόνια, η Ελλάδα να εικονίζει το μέλλον: τον χειμώνα του ’08 και την άνοιξη του ’10. Για καλό και για κακό, είμαστε υπόδειγμα μετασχηματισμών. Είμαστε εικόνα από το μέλλον.”

Διάβασε όλο το άρθρο εδώ….

Σε μια e-κουβέντα χθεσινή, με αφορμή τα δρώμενα στον τόπο μας και μια (ανεξακρίβωτη) ‘είδηση’ οτι ο ‘Πρίγκηπας’ Νικόλαος πιθανά να ‘ηγηθεί νέου πολιτκού σχήματος’, η φίλη Τ.Λ. τα είπε όλα μέσα σε λίγες προτάσεις:

“… σκεφτόμουν πάντως σήμερα, ότι ίσως αυτό που συμβαίνει τώρα είναι η μοναδική περίπτωση να ξυπνήσουμε από την προηγούμενη κατάσταση, που μας ήθελε στην κατανάλωση με ευκολίες και δίχως συνέπειες (διότι δεν τις βλέπαμε, ήταν για άλλους, κάπου αλλού, κάπως αλλιώς) και βέβαια πως αλλιώς καταρρέουν τα συστήματα (που συνειδητά ή ασυνείδητα ή και τα δύο) τα έχουμε λίγο ή πολύ συνδημιουργήσει; μέχρι πρόσφατα, τα πράγματα κυλούσαν όπως το ανέκδοτο στην ταινία “Το Μίσος”, όπου κάποιος πηδάει από τον 101ο όροφο ενός κτιρίου και κάθε έναν όροφο που κατεβαίνει έχοντας γλιτώσει την πρόσκρουση, μονολογούσε “μέχρι εδώ πάμε καλά”… κάπως έτσι κι εμείς… το μόνο που ελπίζω είναι η κρίση να οδηγήσει σε κάτι πραγματικά καινούργιο και όχι στον ‘πρίγκηπα’ – αυτούς τους θέλουμε μόνο για τα παραμύθια, διότι βολεύουν την αφηγηματική πλοκή και το συλλογικό ασυνείδητο…”

Apr 282010
 

Ο φίλος και συνάδελφος Steven Schuietevoerder συντόνισε μια συνάντηση πόλης (town forum) στο Πανεπιστήμιο του Cape Town, στην οποία συμμετείχαν περίπου 150 άτομα, και είχε θέμα “Black Rights, White Fears”. H Cathy Bernatt, μέλος της ομάδας συντονισμού μας έστειλε την ακόλουθη επιστολή ενός από τους συμμετέχοντες στη συνάντηση. Με την άδεια του, δημοσιεύουμε στο blog αυτήν την καταγραφή της δικής του εμπειρίας (έχω σβήσει ονόματα από την επιστολή, για να προστατέψω την ανωνυμία των συμμετεχόντων. Τα έχω αντικαταστήσει με διαφορετικά αρχικά).

Letter from an Open Forum Participant:

I am sitting down to write because I just experience what I think I will remember as the best 2.5 hours I have experienced during my entire time in South Africa. Yes… out of EVERYTHING I’ve written about… this is it .

And I apologize right off the bat because I know that there is no way in hell that I will be able to describe the intensity, emotion, and mind-blowing power of tonight. This also may be a bit disjointed because I’ll be writing this, in a sense, as a journal entry. I just need to reflect. And this reflection is LONG. So thank you for indulging me.

“Black Rights. White Fears.”

The poster was hung around campus for about two weeks with a picture of Julius Malema and Eugene Terre’Blanche (I could write and entire email just on those two political figures so you might want to google them to learn more). But BRIEFLY, Julius Malema is a controversial black ANC politician who has the reputation of being the personification of corruption and racism. Terre’Blanche is the controversial leader of the AWB (South Africa’s white supremacist movement that was the biggest resister of the end of apartheid) who was murdered a couple of weeks ago by his black workers for an alleged wages dispute.

I thought it would be interesting to go but I figured it would just be a bunch of people politely saying, “I completely understand where you’re coming from but I thought I might express my humble opinion on the matter as well.” Very PC. Very American. Don’t offend anyone. And… I had this giant essay I’m supposed to be writing now, so I figured I didn’t have the time. But then after class yesterday my beautiful friend W, told me that she was asked to speak at the event, and would I go to be there for her? So off I went.

“Black Rights. White Fears.”

I’m horrible with number guestimates, but I’d say about 200 people sat in a pseudo-circle in the African Studies Department Gallery. The event was set up by a classmate of mine, M, who I am very privileged to now call a friend. The crowd was as diverse as they come. Every age. Every color. Every accent. Every personality.

The goal: to have an open forum to talk about race. No political correctness. No censoring words. Just honesty. Utter, unadulterated honesty, feelings, and emotion.

Look at that. I’ve already written a page just leading up to the content…

M and her mother Κ, welcomed everyone with words of gratitude for coming, and excitement at the prospect of having a REAL conversation about the issues no one actually talks about. Rather, that no one talks about across racial lines.

W was the first to speak. And boy did she set a precedent for the rest of the night. “I’m angry. I’m REALLY angry.” W is one of the most passionate, emotionally brilliant people I have ever met. As she spoke about her resentment for whites because of her upbringing in a township, you could see the entire suffering of black South Africans’ history bump between her lips. Her hand rigid with the cry of every other resentful black South African still living in shacks, still victims of township crime, still mourning relatives lost during apartheid. She spoke for the mothers who lost children, and the children debased by white power. After the event I overheard a black student come up to her and say, “Thank you. I had all those feelings too but didn’t know anyone else felt the same way. I didn’t know I was allowed to say those things. Now I know how many other black people feel this way too.” W finished strong, confident, angry… honest.

The next student to speak was a white male. I need to stop right here with a disclaimer. I do not remember everything everyone said. It was too intense for that. But there were many things that struck me and many words that still ring in head. At the end of this young man’s speech he said, “And yes I have hope for complete integration in the future. But look at the lunch tables in res [resident halls] and there’s a black table and a white table. Really – and I’m hesitant to use such a simplifying metaphor – but you don’t see zebras and giraffes just chilling together.” It took a second for the crowd to realize what he had said… There wasn’t quite booing, but the was a low groan the resonated deeply in that room.

Next a young black man who spoke quite emphatically in support of Malema and called for the white man to “pull us up.”

Last, a friend of mine, a young white student. She brought a new face to the discussion. She spoke about her mother, who lost her job to a less qualified black person because of affirmative action. And she talked about her dad, also fired for racial restructuring. She said that whites aren’t scared of black people. She has black friends. It’s not racism. It’s that whites are scared of not being able to provide for their families. You lose a job. You fear. And why did you lose your job? Because a company wanted to fill their quota of blacks.

For the next two hours the floor was open. And boy do I wish this was recorded. I’ll write the things that stuck with me the most.

The first of which were the words of a black female law student. “I am not looked at the same way as a white person. And I will live my entire life looked at as lesser. When a white person gets a job it’s because of merit. When I get a job it’s because the law firm needed to fill their quota for affirmative action. When that white person messes up, our boss will say, ‘Eh, he’s fresh out of law school. He’ll learn.” When I mess up they say I shouldn’t be there in the first place because I am not qualified. We have the same education but I will always be looked at as black.”

A young black male: “I went to private schools throughout my life so I all my friends were white growing up. And I get legitimacy by mimicking whites. The way I talk. The way I dress. Even the way I gesture. It’s all white. Because in order to be taken seriously, I need to be as white as possible. I won’t regain my dignity until I can gesture with the rhythm that beats freely in my heart.”

The words that probably resonated with me most. A middle aged white woman: “As an Afrikaaner woman I know that I debase black people every day. And I don’t even know I’m doing it. I little while ago my colleague and I [she points the middle aged black woman sitting next to her] were interviewing very prominent white businesswoman. If I said her name you would all know who she is. And the entire meeting this woman would only look at me. The one time she looked at [her colleague] was when she said something about toilets and [sorry… I can’t remember the other thing… but it was “a black issue”]. And I didn’t say anything! I didn’t say anything! I didn’t say, ‘excuse me miss, but you’re insulting my colleague.’ No! At that moment I let down my friend. I fucked up. I fucked up! And I have fucked up, and will continue to fuck up. I for that I apologize. I’m sorry. So please, if you ever see me do anything, or not say something that perpetuates black debasement, call me out on it. Please stop me and tell! I’m trying but it’s bloody hard to do.”

The response by a young black female student: “I just wanted to say how much that meant to me. I can’t tell you how much I needed to hear that and how few people actually say that. So really I just wanted you to know how much I appreciate everything you just said. Thank you so much.”

A middle aged white woman: “I just wanted to say… And I’m sorry if I get emotional. That… [starts to cry]… that… It’s really hard. With my family. Recently my family has been emailing back and forth and… and… there were some really hurtful things said, and pictures sent, and… And my dad said some incredibly racist things. And I took him on. That’s difficult though because he’s my father and I love him. And he probably will actually never change. He’ll always thing that way. So it’s just hard because there’s a lot to do just within my own family.”

Many other people spoke with completely uninhibited emotions and stories. One young female black student pleaded that the white authority in South Africa just needs to band together in some act of symbolism to take responsibility for apartheid, apologize, and promise to work towards a better, more equal future. A middle aged coloured man said how he studied at UCT and that we are making progress. That there’s no way this could have happened when he was a student – openly expressing opinions like these – without fearing that someone was going to follow you home and beat you up. A black male student said, “I was the only black rugby player in school, the only black student in my class, and the only black person to step foot in my school friends’ white homes. And when I got there their parents would always ask, ‘but how is your English so good?’ And I would think, ‘what kind of image do you have in your mind of black people!?’” Another black student got up and said, “Maybe zebras and giraffes don’t chill together, but giraffes and buffalo do.”

One of the last people to talk was my friend. And this was after a lot of emotional talks, personal stories, and passionate calls for honest dialogue and open anger. My friend said, “I went to private school all my life and so all of my friends were white. And they had me over their houses and their families loved me. But the thing I would always lose friends over was money. We’ve already done all the symbolic stuff. We won the rugby cup together. We had the Peace and Reconciliation Committee. I can sit here with you [puts his hand on the shoulder of the white man next to him] and I can be friends with you [points to the white woman next to him], but nothing will actually get done until – and I call it the Robin Hood effect – until the money gets to the poor black people.”

I didn’t think it was my place to stand up and say anything. But of course the entire time I was thinking about what I would say if I said something. And by the end of this night by entire body was shaking with nerves and engulfed emotion. I thought, “I feel insignificant and small in a room with so much history and powerful passion. I am on outsider here. I am American. And the only thing I can offer is the lens I look through. I have only been here for four months and it’s fascinating for the first time to really see this through your eyes. I work in Khayelitsha so I see the disparity. I’ve talked to W so I’ve heard the resentment towards apartheid. But honestly, when I walk around campus, I just see a beautifully divers, amazing country. And that gives me hope that that trend will continue. I was born in the United States in 1989. But I am still white. And the thing I’m realizing is that a lot of times it’s very difficult to admit blame, or rather that we don’t think we need to apologize for anything because it’s not our fault. And even though for a very long time I didn’t even know what apartheid was, I apologize. I apologize for what happened and what is still happening today.”

I don’t know whether or not I have the authority or am in any position to apologize. Should I apologize just for being white? I still don’t know. But someone has to.

It’s four pages later and the truth is that these snippets don’t even glaze the tip of the iceberg of the emotion, controversy, passion, anger, misunderstanding, mis-communication, pride, love, hope, power that this evening embodied. I am so thankful that W told me to come. And I’m so thankful that M put everything together.

I have just barely over a month left here and I know that I will miss this incredibly beautiful society so much. I can’t even begin to show how much I have learned, and what amazing people I have met. So I’ll be holding on to these last few weeks… Thank you for sharing this journey with me as a go along.

With much love the world over.

Apr 242010
 


Άλλη μια άποψη, ανάμεσα στις πολλές (ευχαριστώ την Ν.Π. για την επισήμανση του άρθρου)…

Πηγή: Καθημερινή

Το επαχθές χρέος και η μυστική βοή

Του Πετρου Παπακωνσταντινου

Με φόντο την κλιμακούμενη τρομοκρατία των spreads, η κυβέρνηση έθεσε το εκφοβιστικό δίλημμα: είτε τυφλή αποδοχή των δρακόντειων όρων ΔΝΤ και Ε.Ε. είτε επίσημη πτώχευση και εκποίηση εθνικού πλούτου αντί πινακίου φακής, με τις αθρόες απολύσεις που αυτό συνεπάγεται. Τρίτος δρόμος δεν έχει προταθεί, λένε, διότι απλούστατα δεν υπάρχει.

Ουδέν αναληθέστερον. Πολιτικοί και οικονομολόγοι διαφόρων αποχρώσεων είχαν προτείνει προ πολλού ένα είδος σύγχρονης «σεισάχθειαs», ξεκινώντας από μια θεμελιώδη διαπίστωση: ότι το δημόσιο χρέος, όχι μόνο της Ελλάδας, αλλά και πληθώρας ισχυρότερων κρατών, όπως η Ιταλία, η Βρετανία και η Ιαπωνία, απλούστατα είναι αδύνατον να εξυπηρετηθεί ακόμη κι αν ληφθούν τα απεχθέστερα των δυνατών μέτρων, με κίνδυνο ακραίων κοινωνικών εκρήξεων. Την εκτίμηση αυτή μοιράζονται αναλυτές κατ’ εξοχήν φιλελεύθερων εντύπων, όπως οι Financial Times και η Wall Street Journal. Πρόσφατα ο Economist εκτιμούσε πως μόνο οι τόκοι των ελληνικών δανείων θα απορροφούν σύντομα το εξωφρενικό 8,4% του ΑΕΠ, ποσό πολύ μεγαλύτερο από όσα δαπανούμε ετησίως για παιδεία και συντάξεις.

Μια εναλλακτική αντιμετώπιση θα μπορούσε να στηριχθεί σε τρεις θέσεις. Η πρώτη, εντελώς συντηρητική, ήταν καλύψουμε τις επείγουσες δανειακές ανάγκες είτε με διμερείς συμφωνίες (π.χ. Κίνα, Ρωσία), είτε από τις αγορές, έστω με οδυνηρά επιτόκια, όσο αυτό είναι δυνατό. Το τίμημα από τα «πανωτόκια» για τα 12 δισ. που χρειαζόμαστε τον Μάιο δεν θα ξεπερνούσε το 1 δισ., σταγόνα στον ωκεανό των 300 δισ. του δημοσίου χρέους. Ποια διεστραμμένη λογική νομιμοποιεί την κατάργηση των συντάξεων, μόνο και μόνο για να μη γίνουν τα 300 δισ. 301; Αλλωστε, είναι θέμα χρόνου να εκραγούν οι δημοσιονομικές βόμβες και άλλων χωρών οπότε το ελληνικό πρόβλημα θα πάρει τη φυσιολογική του θέση, ως μέρος του ευρύτερου, ευρωπαϊκού και παγκόσμιου προβλήματος. Ηδη, από προχθές μας ακολουθεί κατά πόδας η Πορτογαλία, ενώ στενότητα δανεισμού αρχίζει να αντιμετωπίζει και αυτή η Γερμανία. Σε επίπεδο ΟΟΣΑ, το χρέος προσεγγίζει το 100% του ΑΕΠ. Είναι παρανοϊκό να μπαίνουν όλοι βαθιά στο κόκκινο και εμείς να τρέχουμε μόνοι μας να ξεπληρώσουμε και το τελευταίο σεντ εδώ και τώρα.

Ο δεύτερος άξονας θα ήταν η διεκδίκηση, σε κοινό μέτωπο με άλλες χώρες, ευρωπαϊκής λύσης στο ευρωπαϊκό πρόβλημα – είτε πρόκειται για ευρωπαϊκό ομόλογο είτε για δανεισμό απευθείας από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα είτε οτιδήποτε άλλο. Η λογική ότι λαοί ολόκληροι πρέπει να υποβληθούν σε κοινωνικό ολοκαύτωμα για να μην παραβιαστεί το Μάαστριχτ, δεν αξίζει περισσότερο από τη λογική του τροχονόμου που σταματά το ασθενοφόρο για παράβαση του ορίου ταχύτητας. Εφ’ όσον η προσπάθεια αυτή προσέκρουε στον άκαμπτο οικονομικό εθνικισμό της Γερμανίας, θα ωρίμαζαν οι συνθήκες για να πέσει το βάρος στην τρίτη, ριζοσπαστικότερη θέση: την αναδιαπραγμάτευση του χρέους, υπό την απειλή της μονομερούς στάσης πληρωμών.

Στη σκληρή μάχη που θα έπρεπε να δώσει, η Ελλάδα θα είχε ως νομιμοποιητική βάση την καθιερωμένη, διεθνώς, νομική έννοια του «επαχθούς χρέους» (odious debt), την οποία μάλιστα εισήγαγαν οι… Αμερικανοί, όταν απέσπασαν την Κούβα από την ισπανική αυτοκρατορία. Η αρχή αυτή λέει ότι ένα έθνος δεν δεσμεύεται από αβάσταχτα δάνεια τα οποία συνήψε ένα διεφθαρμένο ή τυραννικό καθεστώς σε συνενοχή με τους διεθνείς τραπεζίτες. Κάτι παρεμφερές έγινε και στην Ευρώπη: η Κεντρική Τράπεζα προσέφερε επί σειρά ετών άφθονο, φθηνό χρήμα στις εμπορικές τράπεζες, οι οποίες με τη σειρά τους μας βομβάρδιζαν με κάθε είδους πιστωτικές κάρτες και κάθε είδους δάνεια, διογκώνοντας μια οικονομία-φούσκα προς όφελος των Γερμανών και άλλων βορείων χωρών, που πλημμύρισαν την ελληνική αγορά με τις εξαγωγές τους. Οταν η φούσκα πήγε να σπάσει, μετά την κατάρρευση της Lehman Brothers, τα κράτη έσπευσαν να σώσουν τις τράπεζες και τώρα στέλνουν τον λογαριασμό στους πολίτες.

Σε παραπλήσιο μήκος κύματος, ο Γάλλος οικονομολόγος Φιλίπ Σιμονό έγραφε την περασμένη Δευτέρα στη Le Monde: «Η σημερινή κρίση είναι κάτι περισσότερο από κρίση του συστήματος. Είναι κρίση καθεστωτική, ανάλογη με εκείνη που πέρασε η Γαλλία τη δεκαετία του 1780, όταν γονάτισε από το χρέος. Ο μόνος τρόπος να βγούμε από το απίστευτης έκτασης όργιο είναι να βάλουμε φραγμό στο κάλπικο, χωρίς αντίκρισμα χρήμα, που γεννιέται από την αιμομεικτική σχέση τραπεζών- κράτους».

Από χθες, όλα αυτά αποτελούν ιστορία. Αν όμως οι σύγχρονοι Ηγεμόνες δεν μπορούν να ακούσουν «τη μυστική βοή των πλησιαζόντων γεγονότων», τόσο το χειρότερο γι’ αυτούς.