Oct 042010
Τι είδους κοινωνικές και προσωπικές σχέσεις χρειαζόμαστε για να νιώθουμε ασφαλείς. Αν δεν απαντήσουμε αυτό το ερώτημα, αναπόφευκτα θα αναθέτουμε την αίσθηση ασφάλειας σε κάμερες, σε ελέγχους και στο κράτος. Κάποιοι λένε πως αυτό παραβιάζει το δικαίωμα στην προσωπική ζωή. Άλλοι λένε πως είναι μικρή η θυσία, μπροστά στην ασφάλεια των πολιτών.
Ο διάλογος πολύτιμος και αναγκαίος. Όπως και η επίγνωση οτι αυτό που μας κάνει ανασφαλείς, δεν είναι πάντα ο ‘κακός άλλος’, αλλά η αδυναμία μας να προσαρμοστούμε και να παραμείνουμε δημιουργικοί μέσα σε μια κοινωνία που αλλάζει συνέχεια και που η διαφορετικότητα είναι ο κανόνας και όχι η εξαίρεση -πάντα έτσι ήταν, απλά τώρα η διαφορετικότητα είναι πιο ορατή!