blog

… δεν ξέρω αν μπορείς να πεις το όνομα του ηφαιστείου του παγετώνα που έκανε την έκρηξη στην Ισλανδία, και παρέλυσε τις Ευρωπαϊκές αερογραμμές, αλλά σίγουρα μπορείς να απολαύσεις τις φωτογραφίες που τράβηξε ο Fred Kamphues!

Βάζω μια εδώ, αλλά αξίζει ένα κλικ στο link για να δεις και τις υπόλοιπες…

(photo by Fred Kamphues)

Скъпи приятели от УНИЦЕФ България, Благодаря ви за невъзможните и прекрасни три дена, които прекарахме заедно. Ето няколко снимки от семинара.

Επέστρεψα από ένα ενδιαφέρον και προκλητικό ταξίδι στη Βουλγαρία. Με προσκάλεσε η Tanja Radokaj, διευθύντρια του προσωπικού του Βουλγαρικού τμήματος της UNICEF, για ένα τριήμερο βιωματικό σεμινάριο με δύο άξονες: την κατανόηση του κοινωνικού αποκλεισμού σα δυναμική και τη δουλειά με την ομάδα προσωπικού. Τίτλος του σεμιναρίου: «Κοινωνικός Αποκλεισμός / Κοινωνική Ενσωμάτωση: Οι Κρυμμένοι Θησαυροί της Διαφορετικότητας. Η Ομάδα μας και το Όραμα μας.»

Εξερευνήσαμε τον αποκλεισμό και την ενσωμάτωση σαν κοινωνική αλλά και διαπροσωπική διεργασία, την κοινωνική καταπίεση και τη σχέση της με στερεότυπα, τα κοινωνικά στερεότυπα σαν προσωπική ψυχολογική διεργασία προβολών, και τη θέση ισχύος στις σχέσεις και πως επηρεάζει τις προσωπικές και κοινωνικές σχέσεις.

Η ομάδα του προσωπικού αποτελείται από άξιους και αφοσιωμένους επαγγελματίες, με πρώτο στόχο τους την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των παιδιών. Από αυτόν τον στόχο ορμώμενοι, και σε διάλογο με την κυβέρνηση και τους φορείς, προσφέρουν τεχνογνωσία και στήριξη στη διεργασία αλλαγής των ιδρυμάτων στα οποία ζουν παιδιά που είναι άλλα ορφανά, άλλα εγκαταλελειμμένα, άλλα με κινητικά ή νοητικά προβλήματα ή προβλήματα σωματικής ανάπτυξης. Συνήθως όλα μαζί σε έναν χώρο, χωρίς επαρκή μέσα για ιδιαίτερη φροντίδα στις ανάγκες του κάθε παιδιού. Με ελάχιστη έως μηδενική επαφή με τις οικογένειες τους και ελάχιστες προοπτικές κοινωνικής ενσωμάτωσης. Πολύπλοκο το κοινωνικό και πολιτικό πρόβλημα, αργή και η διαδικασία αλλαγής.

Σήμερα δημοσιεύτηκε στην Κυριακάτικη “Αυγή” συνέντευξη της Βασιλκής Κατριβάνου, με αφορμή την προβολή του ντοκιμαντέρ “Κυπραίες”. Αντιγράφω εδώ από την ιστοσελίδα της Αυγής:

Πηγή: “Η Αυγή”

«Κυπραίες»: το ντοκιμαντέρ ως μέσον κοινωνικής αλλαγής
11/04/2010

Συνέντευξη της Βασιλικής Κατριβάνου στον Στρατή Μπουρνάζο

To ντοκυμαντέρ «Κυπραίες» της Βασιλικής Κατριβάνου και της Bushra Azzouz, γυρισμένο στην Κύπρο κατά τη διάρκεια του δημοψηφίσματος για το Σχέδιο Ανάν φέρνει στο φως ιστορίες του διαιρεμένου νησιού, κρυμμένες για χρόνια, διερευνώντας τις έννοιες της εστίας και της ασφάλειας, καθώς και την επιθυμία γυναικών, και από τις δύο πλευρές, να ζήσουν ξανά μαζί. Θα προβληθεί το Σάββατο 17 Απριλίου (19.00) και την Τρίτη 20 Απριλίου (22.30 στο πλαίσιο του Fog Dog, φεστιβάλ που οργανώνουν οι «Κινηματογραφιστές στην Ομίχλη» στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος, Ιερά Οδός 48 (για το Fog Dog, βλ. σελ. 44 της σημερινής Αυγής, για τις «Κυπραίες» βλ. και www.womenofcyprusfilm.com). Mε την ευκαιρία αυτή, μιλήσαμε με τη σκηνοθέτρια Βασιλική Κατριβάνου.

Πώς ξεκίνησες αυτή την ταινία;
Η ταινία ξεκίνησε ως μεταπτυχιακή εργασία. Mε ενδιέφερε να διερευνήσω τις δυνατότητες του ντοκυμαντέρ ως μέσου που συνεισφέρει στην κοινωνική αλλαγή. Στο ντοκυμαντέρ οι άνθρωποι έχουν τη δυνατότητα να πουν τις ιστορίες τους, να συμμετάσχουν και να εμπλουτίσουν τον δημόσιο διάλογο, πέρα από τον παγιωμένο τρόπο που αυτός διεξάγεται. Επειδή δεν είχα καμία κινηματογραφική εκπαίδευση, έκανα βασικά μαθήματα για τη χρήση της κάμερας, και έφτασα στην Κύπρο το 2004, μία εβδομάδα πριν το δημοψήφισμα για το Σχέδιο Ανάν. Ήθελα από την αρχή να εστιάσω στις γυναικείες φωνές. Αυτή η πρόθεση ενισχύθηκε στην Κύπρο, καθώς διαπίστωσα ότι ενώ υπήρχαν πολλές γυναίκες ακτιβίστριες, δεν υπήρχε γυναικεία εκπροσώπηση στα κέντρα αποφάσεων ούτε στον δημόσιο διάλογο.

Επιπλέον όμως ήθελα να διερευνήσω τα έμφυλα χαρακτηριστικά του εθνικισμού και του μιλιταρισμού που είναι πολύ έντονα: οι άντρες είναι οι «ικανοί και λογικοί» να εκπροσωπήσουν το έθνος, οι «πολεμιστές». Αντίθετα, οι γυναίκες εκπροσωπούν την ιδιωτική σφαίρα, είναι οι «συναίσθηματικές», υπεύθυνες για τη βιολογική και κοινωνική αναπαραγωγή του έθνους· έχουν το ρόλο της μάνας, και σε περίοδο πολέμου αποτελούν τα θύματα ή τα λάφυρα. Ξέρουμε ότι σε χωριά της επαρχίας Κηρύνειας πολλές Ελληνοκύπριες βιάστηκαν από Τούρκους στρατιώτες, και μετά οι άντρες τους έλεγαν: –Εκεί που πήγε ο Τούρκος δεν ξαναπηγαίνω, και τις εγκατέλειψαν.

Τι άλλαξε στην πορεία;
Όσο προχωρούσαν οι συνεντεύξεις, διαπίστωνα ότι, πέραν της διαπλοκής φύλου και εθνικισμού, πολύ μεγαλύτερο ενδιαφέρον είχαν άλλες πτυχές: λ.χ. όταν επισκεφτήκαμε τα χωριά και τα σπίτια στον Βορρά από όπου είχαν φύγει οι Ελληνοκύπριες, αρχίσαμε να διερευνούμε θέματα όπως η εστία, τι σημαίνει η απώλειά της και πώς ξαναδημιουργείς την αίσθηση της κοινότητας, ή όταν Ελληνοκύπριες και Τουρκοκύπριες άρχισαν να μας λένε προσωπικές τους ιστορίες, αρχίσαμε να ψάχνουμε τι σημαίνει να μοιράζονται μεταξύ τους μνήμες που δεν είχαν μέχρι τότε ακουστεί. Έτσι, εγκαταλείποντας την αρχική μου εστίαση, ακολούθησα τους δρόμους που μου έδειχνε το υλικό.

Και στη συνέχεια, πώς ολοκληρώθηκε η ταινία;
Επέστρεψα στην Αμερική, έδειξα το υλικό μου στην Μπούσρα Αζούζ, σκηνοθέτρια και φίλη μου, και αρχίσαμε να το δουλεύουμε μαζί. Δημιουργήσαμε παρέα αυτή την ταινία στο Πόρτλαντ, Όρεγκον. Για τέσσερα χρόνια, ξαναπήγαινα στην Κύπρο, συναντούσα τον βασικό πυρήνα των γυναικών με τις οποίες δούλεψα, τους έδειχνα το υλικό, και συζητούσαμε αν τις εκφράζει, τι αλλαγές χρειάζονται. Στόχος μου ήταν η ταινία να αποτελέσει έναν χώρο για να ακουστούν οι διαφορετικές γυναικείες φωνές γύρω από το Κυπριακό και οι γυναίκες να νιώσουν φορείς και δημιουργοί της. Ήταν μια σημαντική διαδικασία μέσα από την οποία αλλάξαμε όλοι.

Ένα παράδειγμα: στην αρχή η κεντρική μου ηρωίδα ήταν μια Ελληνοκύπρια, που επισκέπτεται το σπίτι της το οποίο αναγκάστηκε να εγκαταλείψει σαν πρόσφυγας το 1974. Θεωρούσα ότι μπορούσε να εκπροσωπήσει τον κοινό πόνο της προσφυγιάς και για τις δύο κοινότητες. Όταν έδειξα το υλικό στις γυναίκες, οι Τουρκοκύπριες μού λένε: –Άλλη μια ταινία φτιαγμένη από Ελληνίδα. —Μα, τους λέω, έχει πολύ περισσότερες συνεντεύξεις με Τουρκοκύπριες. —Ναι, μου απαντάνε, αλλά η παρουσία της Μαρίας είναι πολύ έντονη, σε κερδίζει στο συναίσθημα, αυτό είναι που μένει. Κι έτσι προστέθηκε το γύρισμα με την Ζεχρά, Τουρκοκύπρια, που επισκέπτεται το σπίτι της στη Λάρνακα, από όπου αναγκάστηκε να φύγει το 1974. Συνειδητοποίησα ότι ποτέ η πλειοψηφία δεν μπορεί να εκπροσωπήσει την εμπειρία της μειοψηφίας.

Έχεις ασχοληθεί γενικότερα, επιστημονικά και επαγγελματικά, με την επίλυση συγκρούσεων. Πες μας δυο λόγια για την προσέγγιση αυτή.
Η επίλυση των συγκρούσεων έχει πολλές διαφορετικές προσεγγίσεις και τρόπους εφαρμογής. Πολλές φορές εκείνοι που πυροδοτούν τις διαμάχες και τους πολέμους, οι ίδιοι χρηματοδοτούν και τα σεμινάρια επίλυσης, για να εξομαλύνουν τις καταστάσεις. Στοιχεία και πλευρές της όμως μπορούν να βοηθήσουν την επικοινωνία και τον διάλογο μεταξύ των αντιμαχόμενων πλευρών. Δεν υποκαθιστά την ακτιβιστική και πολιτική δράση, αλλά μπορεί να βοηθήσει στο σχετίζεσθαι, την κατανόηση των δυναμικών της σύγκρουσης, να καταλάβουν οι δύο πλευρές καλύτερα τη θέση και την εμπειρία του άλλου, ανεξάρτητα από το αν συμφωνούν ή διαφωνούν.

Έχεις δουλέψει, στον τομέα αυτό, στην Κύπρο, στο Ισραήλ και στην Παλαιστίνη…
Έχω δουλέψει με μη κυβερνητικές οργανώσεις στο Ισραήλ και την Παλαιστίνη, κάνοντας σεμινάρια με Ισραηλινούς και Παλαιστίνιους. Μετέχουν κυρίως εκπαιδευτικοί, ακτιβιστές, κοινωνικοί λειτουργοί, άνθρωποι που τους ενδιαφέρει να σχετιστούν με την άλλη πλευρά. Η σχέση αυτή έχει γίνει πολύ δύσκολη με το τείχος, καθώς οι Παλαιστίνιοι δεν μπορούν να περάσουν στο Ισραήλ. Οι άνθρωποι αυτοί θέλουν να μη βλέπουν την άλλη πλευρά μόνο σαν ρόλο, ο Ισραηλινός να μην είναι μόνο ο στρατιώτης που θα εισβάλει με τον τανκς και θα τους συλλάβει, και ο Παλιστίνιος να μην είναι μόνο ο βομβιστής. Θέλουν να αμφισβητήσουν τους ρόλους αυτούς και να δουλέψουν μαζί για την αλλαγή της κατάστασης.

Στην Κύπρο δούλεψα κυρίως με εφήβους και νέες γυναίκες. Χρησιμοποίησα την ταινία σαν αρχή, μετά όμως προχωρήσαμε σε θέματα σχέσεων, ζητήματα της καθημερινότητας. Ο κόσμος έχει κουραστεί να μιλάει συνέχεια για το εθνικό ζήτημα, που υπερκαλύπτει τα πάντα. Είναι ένα είδος παθολογίας: δεν υπάρχει χώρος να αναπνεύσει τίποτα άλλο, οποιοδήποτε κοινωνικό ζήτημα θεωρείται υποδεέστερο, πρέπει πρώτα να λυθεί το Κυπριακό.

Και αν συγκρίνεις την εμπειρία σου από την Παλαιστίνη και την Κύπρο;
Οι καταστάσεις είναι πολύ διαφορετικές. Στη μία περίπτωση οι άνθρωποι μπορούν και «δουλεύουν» παλιότερα τραύματα και να επικοινωνούν. Στην άλλη, γίνεται αγώνας να θελήσει ο ένας να μιλήσει με τον με τον άλλον και να υπάρξει μια στοιχειώδης εμπιστοσύνη, το πεδίο είναι ασύγκριτα πιο φλέγον, υπάρχει κατοχή. Στην Καλκίλια, όπου ήμουν, κάθε τρεις μέρες γινόταν έφοδος των ισραηλινών τανκς και συλλήψεις στα σπίτια. Είναι μια εντελώς άλλη πραγματικότητα.

Ποια είναι η εμπειρία σου από τις προβολές της ταινίας;
Με ενδιαφέρει ιδιαίτερα η συζήτηση που γίνεται μετά από κάθε προβολή, γιατί ένας βασικός στόχος της ταινίας είναι να συνδράμει στον διάλογο μέσα σε κάθε κοινότητα και ανάμεσα στις κοινότητες. Η συζήτηση κρατάει πολύ ώρα, κάτι που δείχνει ότι ο κόσμος χρειάζεται να μιλήσει μεταξύ του, και κανένας διάλογος κορυφής δεν μπορεί να το αντικαταστήσει αυτό. Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι ρωτούν οι μεν τους δε πώς βίωσαν το ’63 και το ’74, τι αισθάνονται για τα σπίτια που έχασαν, τι σκέφτονται για την επιστροφή των περιουσιών τους, τι είναι το πιο σημαντικό σήμερα για κάθε κοινότητα. ΄Οταν τη δείχνω σε ομάδες νέων, Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, μου κάνει ιδιαίτερη εντύπωση ότι συγκινούνται χωρίς να έχουν ζήσει ούτε ’63 ούτε ’74. Κάποιοι μετά δηλώνουν ότι αισθάνονται πιο κινητοποιημένοι να δουλέψουν για την επαναπροσέγγιση των δύο κοινοτήτων. Την έδειξα σε ένα τμήμα του Πανεπιστημίου της Λευκωσίας σε Ελληνοκύπριους φοιτητές, 20-22 ετών. Στην κουβέντα που έγινε έλεγαν ότι θέλουν να ζήσουν μαζί με τους Τουρκοκύπριους αλλά φοβούνται. Ξέρουν ότι ο φόβος αυτός οφείλεται στην εθνικιστική τους παιδεία και την προπαγάνδα, αλλά αισθάνονται εγκλωβισμένοι μέσα σ’ αυτήν. Πολλοί παραδέχτηκαν ότι έχουν Τουρκοκύπριους φίλους μέσω του facebook, αλλά δεν περνούν το check point για να τους συναντήσουν.

Η ταινία, πέραν από το αν αρέσει ή όχι αισθητικά και κινηματογραφικά, είναι μια δουλειά που έγινε μέσα από ένα συνεχή διάλογο: των γυναικών μεταξύ τους, των γυναικών με εμένα, των σκηνοθετριών μεταξύ μας, και τέλος ανάμεσα στις δύο κοινότητες στην Κύπρο. Σκοπός της είναι να ανοίγει τον διάλογο.

Κυκλοφορεί στο διαδίκτυο… Ομάδα πολιτών, χωρίς κομματική ταυτότητα, έβγαλε την παρακάτω ανακοίνωση….

Μια ομάδα ανθρώπων και με την ευγενική προσφορά της κας Π. Καρατζοπούλου (εταιρεία διανομής κινηματογραφικών ταινιών) και του κ. Δημήτρη Σπύρου του κινηματογράφου ΦΙΛΙΠ, αποφασίσαμε, συντονιζόμενοι μέσω facebook να κάνουμε τρεις προβολές της ταινίας Kabuli kid στο σινε ΦΙΛΙΠ την Παρασκευή 9 Απριλίου, στις 18.30, 20.30 και 22.30. Στην είσοδο θα υπάρχει ένα κουτί και ο καθείς θα ρίχνει ό,τι θέλει ( δεν θα υπάρχει δηλαδή εισιτήριο) και το ποσόν που θα συγκεντρωθεί θα δοθεί στη μητέρα του 15χρονου αφγανού. Σου στέλνω το δελτίο τύπου με τις πληροφορίες και παρακαλούμε θερμά για τη διάδοσή του και μέσω των δικών σας Μέσων. Ευχαριστούμε

…και συνεχίζει η ανακοίνωση

Την Κυριακή 28 Μαρτίου το βράδυ, μια μητέρα περνούσε με τα παιδιά της από το σημείο που εξερράγη άλλη μια βόμβα στην Αθήνα. Αυτή τη φορά ήταν στα Πατήσια. Ο γιος της, 15 χρόνων, σκοτώθηκε, διαμελίστηκε. Η κόρη, 10 ετών τραυματίστηκε, τυφλώθηκε. Η μάνα δεν φέρει τραύματα στο σώμα της. Αυτή τη φορά, τα θύματα ήταν Αφγανοί πρόσφυγες. Η συζήτηση στο facebook, ο θυμός κι η ντροπή μας για αυτά που συμβαίνουν γύρω μας, κατέληξε στην απόφασή μας να ζητήσουμε μια έμπρακτη συγγνώμη, σαν Έλληνες πολίτες, από τους ανθρώπους που η ελπίδα τους για μια καλύτερη ζωή, έγινε θάνατος, αναπηρία και απώλεια. Την Παρασκευή 9 Απριλίου 2010, στον κινηματογράφο ΦΙΛΙΠ (οδός Θάσου 11 , τηλ: 210-8612476) θα προβάλλουμε την ταινία KABULI KID σε τρεις παραστάσεις 6:30μμ, 8:30μμ και 10:30μμ. Η είσοδος θα είναι ελεύθερη. Θα είμαστε εκεί όλοι όσοι συμπονούμε εκείνους που γίνονται, ξαφνικά, αποτροπιαστικές πρωτοσέλιδες ειδήσεις. Όσοι καταδικάζουμε την τυφλή βία και τους πολέμους που εξαθλιώνουν και ξεσπιτώνουν τους λαούς. Όποιος επιθυμεί, θα μπορεί να συνεισφέρει οικονομικά στο ποσό που συγκεντρώνουμε σαν μια υλική συμπαράσταση στην οικογένεια της κυρίας Ζάχρα Νατζαφί. Η ταινία και ο κινηματογράφος προσφέρονται, αντίστοιχα, από τις εταιρείες ΠΕΓΚΥ ΚΑΡΑΤΖΟΠΟΥΛΟΥ- P.C.V. A.E. και ΝΕΑΝΙΚΟ ΠΛΑΝΟ, ανοίγοντας μια συμβολική αγκαλιά στους πάσχοντες συνανθρώπους μας. Αυτήν την αληθινή αγκαλιά ανοίγουμε, όλοι μαζί, απλά και ανθρώπινα.

Πέγκυ Καρατζοπούλου-Βάβαλη
Δημήτρης Σπύρου
Ρίτσα Μασούρα
Αρετή Καλεσάκη
Στράτος Σαφιολέας
Γιώργος Καραχάλιος
Νίκος Θεοδωσίου
Χρήστος Κωνσταντόπουλος

Λίγα λόγια για την ταινία KABULI KID (ΤΟ ΜΩΡΟ ΤΗΣ ΚΑΜΠΟΥΛ), Μια ταινία P.C.V. A.E.

Πώς τα βγάζεις πέρα όταν βρίσκεσαι μόνος σ’ ένα ταξί στους δρόμους της Καμπούλ, και είσαι μόλις 6 μηνών άνθρωπος?

Σκηνοθεσία: Barmak Akram
Σενάριο: Barmak Akram & Jean Claude Carriere
Ηθοποιοί: Hadji Gul, Valery Shatz, Helena Alam
Μουσική: Barmak Akram
Διάρκεια: 97’

Υπόθεση

Καμπούλ σήμερα. Η πόλη πασχίζει να συνέλθει μετά από 25 χρόνια πολέμου. Στο ταξί του Κάλεντ μπαίνει μια γυναίκα με το μωρό της. Το πρόσωπό της είναι κρυμμένο πίσω από τη μπούργκα. Παζαρεύουν την τιμή, τα βρίσκουν, φτάνουν στον προορισμό της, πληρώνει, φεύγει. Ο επόμενος πελάτης, βρίσκει στο πίσω κάθισμα το μωρό, παρατημένο. Παρατάει ο Κάλεντ το ταξί και τρέχει να την προλάβει, με το μωρό στα χέρια. Εκείνη έχει χαθεί ανάμεσα στο πλήθος και στις μπουργκοφόρες συμπατριώτισσές της. Μένει σύξυλος μ’ ένα αρσενικό μωράκι έξι μηνών. Ρωτά φίλους και γνωστούς τι πρέπει να κάνει. Πηγαίνει πίσω στο σημείο απ’ όπου την παρέλαβε. Μάταια. Πηγαίνει στην Αστυνομία, σε Ιδρύματα, στα τηλεοπτικά κανάλια. Μάταια. Η μάνα είναι εξαφανισμένη, κι αυτός, ένας μεροκαματιάρης ταξιτζής με γυναίκα και τρεις κόρες, νιώθει υπεύθυνος για αυτό το εξάμηνο αγοράκι.

Μια χαοτική, αστεία, περιπλάνηση σε μια πόλη που προσπαθεί να επιβιώσει, να συνεχίσει να ζει. Αιχμηρή, πλούσια σε δράση και συναισθήματα, η ανατρεπτική κωμωδία του Μπάρμακ Ακράμ, είναι ένα μοναδικό στο είδος του πορτραίτο της συναισθηματικής αφύπνισης ενός άντρα σε μια πόλη η οποία επιστρέφει στους τρελούς ρυθμούς της ζωής μετά από 25 χρόνια βίαιων συγκρούσεων.

Το περιοδικό Psychotherapy Networker έχει αφιερώσει το τεύχος Μαρτίου/Απριλίου 2010 στο διάλογο γύρω από το τραύμα. Ένα από τα άρθρα αναφέρεται στο βιβλίο της Susan Clancy, Ph.D. “The Trauma Myth: The Truth About Sexual Abuse of Children – and Its Aftermath“.

Μοιάζει ενδιαφέρον το βιβλίο, και σημαντική η συμβολή του σε όσους θεραπευτές δουλεύουν με θύματα παιδικής σεξουαλικής κακοποίησης. Από το βιβλίο και το παρακάτω απόσπασμα:

The Trauma Myth: Understanding the Τrue Dynamics of Sexual Abuse
by Susan Clancy

As a graduate student at Harvard in the mid-1990s, I participated in research studies carried out by the psychology department that began in October 1996 and continued until August 2005 to interview adults who had experience sexual abuse as children and learn what effects the abuse had had on their lives. Although I was sure I knew what I would discover—that the abuse would be remembered as a horrible experience that overwhelmed the people I interviewed with fear when it happened and had always been viewed as a traumatizing occurrence—what I heard in the hundreds of interviews I conducted was quite different. In nearly all the cases, the adults I questioned had not experienced the abuse as traumatic when it occurred and only came to regard it as so years later. And in many of the cases, they had never been questioned about their evolving sense of the abuse and the ongoing impact that it had on their lives, but only about what the traumatic experience had been like at the time. These findings led me to question the progress professionals in the sexual abuse field have made when it comes to understanding and treating child sexual abuse.

Certainly we have advanced to the point that the right things are being said (sexual abuse is common and harmful; it is never the child’s fault). Funding in the trauma field has been secured, research conducted, studies and books published, treatment centers established, and public awareness raised through sex-education programs and campaigns in the media. But is any of it translating into actual progress for victims? Do they feel that they’re being helped, that they’re understood and their needs are being served effectively?

The trauma model’s main purpose—one of the primary reasons why mental health professionals welcomed it with such enthusiasm in the 1980s—was to provide an explanation for how and why sexual abuse wreaks such psychological and social havoc in victims. Armed with a better understanding of the impact of abuse, mental health professionals hoped to be better able to help victims cope with and recover from these damaging crimes.

The problem is that today, after more than twenty-five years, predictions based on the trauma model have not proved accurate. Characteristics of the sexual abuse experience related to trauma (like how frightening it was, whether penetration or force was involved, and how many times it happened) do not do a good job of forecasting the level of long-term psychological harm experienced. There appears to be no direct, linear relationship between the severity of the abuse and the psychosocial difficulties victims experience in adulthood. Worst of all, we have developed no clearly effective treatments for sexual abuse victims. They continue to suffer from psychological and social problems in the aftermath of their abuse, and mental health professionals still have not reached a consensus as to exactly why or what precisely to do to help them recover.

This state of affairs is far from surprising. How can trauma be the cause of harm if most victims say that the abuse was not traumatic when it happened? A growing number of scholars in the sexual abuse field are coming to agree that understanding how and why sexual abuse damages victims probably has little to do with the actual abuse and a lot to do with what happens in its aftermath. For example, as David Finkelhor concluded in his recent book Childhood Victimization, continuing research efforts that seek to track the consequences of early events through developmental, cognitive, and behavioral pathways may prove more fruitful than continuing the restrictive focus on the severity and nature of event-specific trauma. I believe that the victims themselves have always known this.

Με ένα κλικ εδώ θα διαβάσεις όλο το άρθρο από το Psychotherapy Nerworker…