Μεγάλη η πορεία και σήμερα… Ειρηνική η πορεία, μουδιασμένοι (;) οι διαδηλωτές, οργισμένοι οι τοίχοι…
Το καλύτερο το είδα στη Σταδίου, στο άγαλμα του Κολοκοτρώνη. Κάποιος έγραψε από κάτω ‘βοήθα γέρο’. Κι από τους νεκρούς ζητάμε βοήθεια…
May 202010
May 192010
Process Mind
A User’s Guide to Connecting with the Mind of God
September 2010 • ISBN 978-0-8356-0886-2• $17.95 pb • 6x 9 • 304 pages
By Arnold Mindell
Join Your Mind with the Untapped Energies of the Universe for Increased Powers of Perception!
In Processmind Arnold Mindell, therapist and conflict resolution consultant, extends and deepens known patterns behind the universe as evidenced in physics and connects them to basic experiences found in psychology and mystical traditions. Processmind shows not only connections between modern physics, psychology, and the “gods” of spiritual traditions, but also describes practical methods to resolve problems in everyday life. In 20 inspiring and interactive chapters, this book provides tested methods that actualize our deepest, unitive consciousness for ourselves, relationships, organizations, and world.
What is “Processmind?” It is an earth-based experience of the “mind” behind our personal and large group processes. “Processmind” is perhaps our most basic, least known, and greatest power. The concept combines the physics of nonlocality with specific altered states of consciousness found in peak experiences. By calling on ideas about Aboriginal totem spirits, quantum entanglement and nonlocality, Mindell describes “Processmind” as the “structure of God experiences.”
Drawing upon his extensive in individual and large-group conflict resolution, Mindell has created a kind of user’s guide to the universe’s hidden dimensions. However, Mindell himself advises against believing any processmind theory or related belief system about the universe’s possible code. Don’t believe anything until you test and prove that a theory works in everyday life! Such questioning, he hopes, will bring the belief systems of spiritual traditions and sciences closer together. It is for this reason that Processmind includes more than 30 exercises designed to help readers experience “Processmind” for themselves.
Mindell’s Processmind can help readers with dreams, body symptoms, relationships, and organizational and large-group conflict issues by guiding them to rely upon earth-based inner experience and rational thinking. A special workbook section at the end of the book allows readers to record the details of their engagement with the exercises.
Arnold Mindell has a MS from the Massachusetts Institute of Technology and a PhD in psychology. He was a Jungian analyst. He is the originator of process-oriented psychology and author of 19 other books, including The Quantum Mind.
May 192010
Πηγή: National Public Radio
Debt Crisis Follows Greece Getting A Second Look
Adam Davidson and Chana Joffe-Walt
Το ηχητικό απόσμασμα που ακολουθεί, από το NPR, διαρκεί 7 λεπτά και 17 δευτερόλεπτα και περιγράφει άλλη μια από τις πολλές οπτικές στο πως φτάσαμε ώς εδώ…
Με ένα κλικ εδώ θα ακούσεις το ηχητικό αρχείο…
Με ένα κλικ εδώ θα διαβάσεις το transcript της εκπομπής…
Πηγή: ΣΚΑΙ 100.3 – Infowar
Κι ο Άρης Χατζηστεφάνου κάνει άλλη μια ενδιαφέρουσα εκπομπή για την κρίση…
Με ένα κλικ πάνω στη φωτογραφία (ή εδώ) θα ακούσεις την εκπομπή (48 λεπτά, φτιάξε καφέ!)
May 192010
H 17η Μαΐου , παγκόσμια ημέρα κατά της ομοφοβίας. Ο Jerry Buzek, πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου έκανε μια δήλωση που μπορεί να ακούγεται αυτονόητη σε κάποιους, αλλά απέχει πολύ από το να περιγράφει την πραγματικότητα που ζουν οι lgbt στην Ευρώπη.
May 182010
Πηγή: The Schooligans
Μάθημα 1ον: Έξω οι μετανάστες!
Ρατσιστικό κείμενο τοιχοκολλήθηκε σε όλες τις αίθουσες ενός γυμνασίου της Αθήνας με τις ευλογίες της διεύθυνσης του σχολείου. Διάλεξαν και τη μέρα: στον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας κατά του Ρατσισμού! Στο μεταξύ, έξω στο προαύλιο τα παιδιά έπαιζαν μπάλα πάνω σε ένα ρατσιστικό σύνθημα που δεν έχει σβηστεί εδώ και μήνες. Σύμπτωση; Κι ενώ η νέα Υπουργός Παιδείας ανακοινώνει το «Νέο Σχολείο», στο παλιό σχολείο τα μικρά καθημερινά εγκλήματα συνεχίζονται. Συνήθως δεν αποκαλύπτονται γιατί τα κουκουλώνουν η συναδελφική ομερτά των καθηγητών, η αδιαφορία των γονέων, ο φόβος των παιδιών. Ευτυχώς υπάρχουν και εξαιρέσεις. Πριν ένα μήνα ήρθε ένα mail στους Schooligans. Ήταν η φωτοτυπία ενός κειμένου που, όπως μας επιβεβαίωσαν καθηγητές και μαθητές, είχε τοιχοκολληθεί με εντολή της διευθύντριας σε όλες τις αίθουσες του 6ου Γυμνασίου Γαλατσίου. Ήταν ένα ρατσιστικό κείμενο γεμάτο ειρωνεία και προκατάληψη για τους λαθρομετανάστες. Επισκεφθήκαμε το σχολείο για να κάνουμε ρεπορτάζ.
Η έκπληξη δεν ήταν το ρατσιστικό σύνθημα που είδαμε μπαίνοντας στο προαύλιο. Τέτοια υπάρχουν και σε άλλα σχολεία. Η έκπληξη ήταν ότι το έχουν αφήσει να υπάρχει εδώ και μήνες σε ένα κατά τα άλλα πολύ περιποιημένο σχολείο.
Το 6ο Γυμνάσιο Γαλατσίου έχει τη φήμη ενός καλού δημοσίου σχολείου. Είναι αυστηρό, απαιτητικό, καθαρό. Θεωρείται το «κολέγιο» της περιοχής. Φέτος η διευθύντρια άλλαξε. Η τωρινή διευθύντρια είναι φιλόλογος με 33 χρόνια υπηρεσίας και θεωρείται «άνθρωπος της εκκλησίας». Το σχολείο έχει περίπου 350 παιδιά. Όπως σε όλη την Ελλάδα, κάποια από αυτά είναι Αλβανάκια, Ουκρανάκια, Πολωνάκια. Τον Δεκέμβριο κάποιος έγραψε στο πάτωμα του προαυλίου το σύνθημα: «Γαμιούνται οι Αλβανοί και οι αναρχικοί». Τέσσερις μήνες μετά, το σύνθημα είναι ακόμα εκεί. Η διευθύντρια ισχυρίζεται ότι δεν μπορεί να σβηστεί γιατί είναι γραμμένο πάνω στο ταρτάν. Ισχυρίζεται επίσης ότι δεν είναι δική της αρμοδιότητα και ότι κάποια στιγμή έκανε ένα τηλέφωνο στο Δήμο Γαλατσίου για να έρθει να το σβήσει αλλά ο Δήμος δεν έκανε τίποτα. Ο Δήμος ισχυρίζεται ότι δεν έλαβε ποτέ κανένα γραπτό ή προφορικό αίτημα από το σχολείο. «Αν είχαμε ενημερωθεί, μέσα σε μία βδομάδα το σύνθημα θα είχε σβηστεί. Ειδικά ένα τόσο εξοργιστικό σύνθημα!», μας είπε ο Αντιδήμαρχος Παιδείας κύριος Οικονομόπουλος όταν επικοινωνήσαμε μαζί του.
Όποιος και αν έχει την ευθύνη, τα επιχειρήματα είναι αστεία. Τι πάει να πει ότι «είναι δύσκολο να σβηστεί το σύνθημα»; Τρόπος σίγουρα υπάρχει. Αν το σύνθημα έλεγε τα ίδια για τη διευθύντρια, τον Δήμαρχο ή τον Πρωθυπουργό, δε θα το έσβηναν αμέσως; Και τέλος πάντων δεν έπρεπε να δοθεί μια εξήγηση στα παιδιά; Πώς θα νιώθει ένα Αλβανάκι όταν επί τέσσερις μήνες βλέπει αυτό το σύνθημα μέσα στο σχολείο του; Κάποιοι Αλβανοί στο σχολείο αυτό κρύβουν την καταγωγή τους – λένε ότι είναι Ιταλοί. «Μερικοί συμμαθητές μας τα κοροϊδεύουν – καμιά φορά και οι καθηγητές», μας λένε τα παιδιά με τα οποία μιλήσαμε. «Πέρσι ένας καθηγητής μας είπε σε μια μαθήτρια που δεν μπορούσε να εκφραστεί καλά: «Εσύ τι πρόβλημα έχεις και δεν μπορείς να μιλήσεις; Μήπως είσαι Αλβανάκι;». Ήταν πολύ άσχημο αυτό που έκανε. Εμείς έχουμε Αλβανούς φίλους και μας ενοχλεί να ακούμε έναν καθηγητή να τους κοροϊδεύει». Αυτό το περιστατικό, βέβαια, θα μπορούσε να είναι «μεμονωμένο» και να χαρακτηρίζει μόνο έναν καθηγητή.
Αυτό που έγινε όμως φέτος τον Μάρτιο, μόνο «μεμονωμένο» δεν είναι. Στις 18 Μαρτίου ήρθε σε όλα τα σχολεία μια εγκύκλιος από το Υπουργείο Παιδείας να γιορταστεί η Παγκόσμια Ημέρα κατά του Ρατσισμού. «Παρακαλούμε τους διευθυντές να αφιερώσουν δύο ώρες προκειμένου να οργανωθούν εκδηλώσεις και συζητήσεις για τα θέματα του ρατσισμού, των φυλετικών διακρίσεων, της ξενοφοβίας και της μη-ανεκτικότητας που χαρακτηρίζουν τις σύγχρονες πολυπολιτισμικές κοινωνίες. Ο σκοπός των εκδηλώσεων αυτών πρέπει να είναι η ευαισθητοποίηση των μαθητών στα θέματα του σεβασμού της διαφορετικότητας και της ειρηνικής συνύπαρξης…». Την εγκύκλιο υπέγραφε η υφυπουργός, Έυη Χριστοφιλοπούλου. Πώς γιόρτασε η διευθύντρια του 6ου Γυμνασίου Γαλατσίου την Παγκόσμια Ημέρα κατά του Ρατσισμού; Είπε, φυσικά, στους καθηγητές να μιλήσουν αν θέλουν στα παιδιά για τον ρατσισμό, αλλά παράλληλα είπε σε έναν καθηγητή να κολλήσει μέσα σε όλες τις αίθουσες ένα κείμενο με τίτλο: «Αν διαβής παράνομα τα ελληνικά σύνορα».
Σύμφωνα με το κείμενο, αν περάσεις παράνομα τα σύνορα οποιασδήποτε ξένης χώρας, σε πυροβολούν, σε φυλακίζουν, σε αφήνουν να σαπίσεις… Αν όμως περάσεις παράνομα τα ελληνικά σύνορα, εξασφαλίζεις εργασία, άδεια, παιδεία, υγεία, λεφτά και… ευημερία. Η ειρωνεία κορυφώνεται στo τέλος: «Εξασφαλίζεις επίσης την κάλυψη ελληνικών κομμάτων να βρίζεις την Ελλάδα. Τώρα σε λίγο θα μπορείς να φτιάξεις και πολιτική παράταξη». Ο καθηγητής που πήρε το χαρτί από την διευθύντρια, μπήκε και το κόλλησε στον πίνακα ανακοινώσεων κάθε τάξης. «Εκείνη τη στιγμή είχαμε διάλειμμα», λένε τα παιδιά. «Τον είδαμε να μπαίνει μέσα, να το κολλάει και να φεύγει κατευθείαν χωρίς να μας πει τίποτα. Ο καθηγητής αυτός ασχολείται πολύ με τη θρησκεία και την εκκλησία. Στην Α’ Γυμνασίου μάς έλεγε να μη βλέπουμε Στρουμφάκια γιατί είναι πράγματα του Σατανά!».
Κατά… σατανική σύμπτωση, το κείμενο αυτό συνδέεται όντως με την Εκκλησία. Λίγες μέρες πριν είχε δημοσιευτεί στο έντυπο «Ενοριακή ευλογία» που εκδίδει ο Ιερός Ναός Αγίου Νικολάου Πευκακίων. Το κείμενο έμεινε κολλημένο για μέρες. «Κάποια στιγμή», μας λένε τα παιδιά, «το πήραν χαμπάρι δύο καθηγήτριες και έγιναν έξαλλες. Η μία το κατέβασε αμέσως και το έσκισε, χωρίς να πει κουβέντα. Η άλλη μας έκανε μια συζήτηση γι’ αυτό μέσα στην τάξη. Εμείς της είπαμε ότι το βρίσκουμε τελείως ρατσιστικό!» Στον σύλλογο καθηγητών δεν έγινε καμία επίσημη συνεδρίαση γύρω από το θέμα. Σε όσους ζήτησαν το λόγο από την διευθύντρια, η απάντησή της ήταν: «Εγώ το είδα σαν μια απλή σύγκριση για το τι συμβαίνει στην Ελλάδα και τι στις άλλες χώρες. Είναι ένα κείμενο θετικό για την Ελλάδα! Δείχνει πόσο ανεκτική χώρα είναι! Γιατί να θίγεται κάποιος;».
Έλα ντε!
—
•Τα στοιχεία όσων μαθητών και καθηγητών μάς μίλησαν είναι στη διάθεση του περιοδικού. Δεν τα δημοσιεύουμε για ευνόητους λόγους.
•Για να είναι πλήρες το ρεπορτάζ, πήραμε συνέντευξη και από τη διευθύντρια του σχολείου. Κι ενώ μιλήσαμε μαζί της για μισή ώρα, στο τέλος μας ζήτησε να μη δημοσιευτούν οι απαντήσεις της.
•Τη μέρα που παραδίδαμε το περιοδικό στο τυπογραφείο (27/4), επικοινώνησε μαζί μας πάλι ο Αντιδήμαρχος Παιδείας του Δήμου Γαλατσίου και μας είπε τα εξής: «Αμέσως μετά το τηλεφώνημά σας πήγα στο 6ο Γυμνάσιο και είδα κι εγώ αυτό το απαράδεκτο σύνθημα, για το οποίο κανείς δε μας είχε ενημερώσει. Έδωσα εντολή στο συνεργείο του Δήμου και το έσβησαν μέσα σε μία ώρα!».
May 182010
O Will Hall, εκπαιδευόμενος του Process Work στο Process Work Institute, έγραψε ένα κεφάλαιο για το βιβλίο των Daniel Mackler and Matthew Morrissey, “A Way Out of Madness: Dealing with Your Family After You’ve Been Diagnosed with a Psychiatric Disorder”. Γραμμένο με συγκινητική ειλικρίνεια, αξίζει μιά ανάγνωση.
Life After Family
Will Hall
“…what is usually called hypnosis is an experimental model of a naturally occurring phenomenon in many families. In the family situation, however, the hypnotists (the parents) are already hypnotised (by their parents) and are carrying out their instructions, by bringing their children up to bring their children up… ”
“I consider that the majority of adults (including myself) are or have been, more or less, in a post-hypnotic trance, induced in early infancy: we remain in this state until — when we dead awaken, as Ibsen makes one of his characters say, we shall find that we have never lived.”
R.D. Laing, The Politics of the Family
In 1979, when I was 13 years old, my mother volunteered at one of the first rape crisis centers in Florida. She was on-call and they gave her a pager, one of the early kinds, so they could contact her whenever a woman came to the center needing help. I had never seen a pager before. It was about seven inches tall and didn’t do anything except glow with a steady red light until it was activated. Then it went off with a loud electronic whoop. When Mom went to bed she put the pager on the center of the kitchen counter, and it sat there all night, like a small ticking bomb.
It wasn’t until years later that my mother’s pager took on a special significance for me. I always loved science fiction and secret agents, and here was an advanced technology hinted at in movies that had taken up residence in our family. It waited until some unknown moment came, listening electronically for a distant invisible signal. And then suddenly it exploded our entire house into a panic, one moment quiet and still and the next screeching like a siren with its message that we were in the midst of an emergency.
When I was finally hospitalized in my mid-twenties and given a diagnosis of schizophrenia, the alarm was sounding for me.
May 162010
Το σ/κ που πέρασε ήμασταν στην Αίγινα για το σεμινάριο ‘Ο Κόσμος κι στο Σώμα μας’. Το σεμινάριο, προγραμματισμένο εδώ κι ένα χρόνο, δεν θα μπορούσε να έρθει σε πιο κατάλληλη εποχή. Μουδιασμένοι φθάσαμε στην Αίγινα, με βαριά καρδιά από τις εξελίξεις των τελευταίων εβδομάδων, την απελπισία από το παρελθόν που μας έφτασε εδώ, την πίεση από το αβέβαιο μέλλον μπροστά μας.
Συζητήσεις πολλές μπορούμε να κάνουμε. Για τη συλλογική και ατομική ευθύνη, για την επιβεβλημένη εξίσωση ενοχής, ή την αντίσταση σε αυτά που γίνονται. Πιθανόν να μπορούμε να βρούμε και δημιουργικές λύσεις, μέσα στις παρέες και τις κοινότητες μας. Θα χρειαστεί διάλογος πολύς, χτίσιμο εμπιστοσύνης και κοινό όραμα. Η κρίση που περνάμε είναι (μας λένε) οικονομική. Άλλοι λένε πως είναι ταξική. Εμείς πιστεύουμε πως μαζί με όλα αυτά, και πάνω από όλα, η κρίση είναι υπαρξιακή και ‘αξιακή’. Πως ζούμε, τι ερεθίσματα κρίνουμε σημαντικά, πως σχετιζόμαστε με το ανθρώπινο και φυσικό περιβάλλον μας;
Στην καθημερινή μας ζωή διαχωρίζουμε τις σωματικές μας εμπειρίες από τα εξωτερικά γεγονότα, πιστεύοντας ότι αυτά που συμβαίνουν στο σώμα μας και αυτά που συμβαίνουν στον κόσμο δεν συνδέονται. Συνήθως, θεωρούμε τα συμπτώματα προσωπική υπόθεση, και όταν βρισκόμαστε έξω στον κόσμο, σχεδόν χάνουμε την σωματική μας επίγνωση. Όμως, τα συμπτώματα συνδέονται στενά με τον ανθρώπινο χώρο και το κοινωνικό περιβάλλον στο οποίο ζούμε.
Σύμφωνα με το Process Work, οι εσωτερικές μας διεργασίες αντανακλούν κοινωνικά και πολιτικά γεγονότα, καθώς και τις διεργασίες των ομάδων στις οποίες ανήκουμε. Το άτομο, η ομάδα, η κοινότητα, δεν έχουν στεγανά και καθορισμένα όρια και αποτελούν όψεις μιας κοινής παγκόσμιας διεργασίας. Στο σεμινάριο εξερευνήσαμε τους συσχετισμούς της ατομικής, ομαδικής και κοινωνικής διεργασίας. Δουλέψαμε, εστιάζοντας στην κατάσταση που επικρατεί στην Ελλάδα αυτόν τον καιρό και τη σύνδεση της με τις σωματικές μας εμπειρίες. Το σεμινάριο ήταν πλούσιο σε εμπειρίες, έντονο και συναισθηματικά φορτισμένο.
Η ομάδα ‘βούτηξε στα βαθιά’, αναζήτησε προσωπικές απαντήσεις, αξιοποιώντας τις σωματικές εμπειρίες του κάθε μέλους. Ξεκίνησε σε βαριά και μουδιασμένη ατμόσφαιρα, ολοκληρώθηκε με μια μεγάλη ομαδική αγκαλιά και ελπίδα. Ευχαριστούμε Βασιλική Κ, Άννα Χ, Σωτήρη, Ρούλα, Χρύσα, Τάκη, Θέμις, Δήμητρα, Μαρία, Χριστίνα, Άννα Σ, Κατερίνα Μ, Βενετία, Σοφία, Όλγα, Ειρήνη, Αγγελική, Ιωάννα Χ, Βασιλική Χ, Αφροδίτη, Μάνια, Μαριάνθη, Νίκο, Βούλα, Νάνσυ, Κατερίνα Σ, Μαργαρίτα, Ελένη, Εύη, Αντώνη, Αγγέλα, Μαριάννα, Ελισάβετ, Πόλυ, Ιωάννα Κ, Δώρα, Δέσποινα, Παναγιώτη, Αλεξάνδρα Ζ, Ευαγγελία, Κώστα και Ανδρέα!
Και μια και μιλάμε για αναζήτηση νοήματος, άκου και τον Viktor Frankl σε μια ομιλία του από το 1972, γεμάτη πάθος, για την αναζήτηση του ανθρώπου για νόημα…
May 102010
Ένα άρθρο απο την ιστοσελιδα του σκαι
Η Ελλάδα ουρλιάζει: Η χώρα μας αυτή τη στιγμή διανύει το δικό της αργό, επώδυνο τοκετό
Στέλιος Ν. Κάνδιας
07/05/2010
Εκτός των κοινοβουλευτικών τειχών η Ελλάδα αγωνιά, βαριανασαίνει, ασφυκτιά, καίγεται, ψυχορραγεί, παλεύει, αντιδρά, αγωνίζεται, θρηνεί. Εντός χάρτινα λόγια, κορόνες, κοκορομαχίες σε ζωντανή σύνδεση, σπασμένη βελόνα, σπασμένο πικ απ, σπασμένα μυαλά, πασίτσες στις ευθύνες.
Αναμφίλεκτα ζούμε ιστορικές στιγμές. Η Ιστορία μας αγκαλιάζει σφιχτά, ίσως για να μας σύρει στο χάος, μπορεί στη λύτρωση. Το 2010 ίσως να είναι 1909, ίσως να εξελιχθεί σε 1922, όμως η μέγιστη πλειονότητα του πολιτικού προσωπικού εγκλωβισμένη στη βολική μανιέρα της δεν είναι δυνατόν να αντιληφθεί τις ευθύνες της.
Είναι θλιβερό να βλέπεις στους δρόμους μια λαοθάλασσα φουρτουνιασμένη, οργισμένη ακόμη και με τον εαυτό της, απελπισμένη, ένα κύμα να έρχεται καταπάνω σου ορμητικά και εσύ να νομίζεις ότι είναι ηλιόλουστη ημέρα για βαρκάδα. Είναι απελπιστικός ο, αυτοκτονικός σε τελική ανάλυση, αυτισμός των εθνοπατέρων, που νοιάζονται περισσότερο για τη διαφύλαξη των ιερών προνομιών τους.
Η Ελλάδα του 21ου αιώνα γηράσκουσα, παρακμάζουσα, ταπεινωμένη δίχως τίποτε να προσμαίνει. “Λίγοι” πολιτικοί, εξτρεμιστικές ομάδες που πολλές φορές δρουν ανενόχλητες, κατάρρευση των θεσμών ριζοσπαστικοποίηση της κοινωνίας και αποσάθρωση του κοινωνικού ιστού. Δημοκρατία της Βαϊμάρης κανείς;…
Δεν θέλω να πιστέψω ότι η βία είναι «μαμή της Ιστορίας». Όμως μην αμφιβάλετε, η χώρα μας αυτή τη στιγμή διανύει το δικό της αργό, επώδυνο τοκετό. Θα γεννηθεί άραγε κάτι καινούριο; Ή μήπως ένα τέρας;
Η μαυροντυμένη Ελλάδα ουρλιάζει.
May 102010
Έχουμε απορήσει πολλές φορές με την ανοχή του Λουκάνικου στα χημικά. Τώρα απέκτησε και θέση στα διεθνή media και σελίδα στο facebook… Τι άλλο θα δούμε; Trivialize the drama…
Πηγή: Τα Νέα
Σπάνια ράτσα διαδηλωτή
Ινδαλμα του Ιντερνετ ο Λουκάνικος, ο διάδοχος του Κανέλλου
«Κανέλλος, η μασκότ των Ελλήνων. Ο σκύλος που είναι πάντα στην πρώτη γραμμή». «Στην Ελλάδα μια νέα ράτσα διαδηλωτή που δεν φιμώνεται (ή… δεν φορά φίμωτρο)». Οι ανταποκριτές των ξένων ΜΜΕ στην Αθήνα έχουν ανακαλύψει με μεγάλο ενθουσιασμό τη μετενσάρκωση του αποθανόντος διάσημου σκύλου των Εξαρχείων, που συνοδεύει τους διαδηλωτές σε κάθε μεγάλη πορεία.
Η Ελλάδα είναι καθημερινά θέμα στον ξένο Τύπο. Οι ταραχές στη γενική απεργία της περασμένης Τετάρτης αλλά και ο τραγικός θάνατος των τριών εργαζομένων στη Μarfin μεταδίδονταν απευθείας από πολλά ξένα δίκτυα και φυσικά όλες οι μεγάλες εφημερίδες είχαν στείλει ανταποκριτές στην Αθήνα. Αρκετά κανάλια αλλά και έντυπα του εξωτερικού κάνουν εκτενή αφιερώματα στην «αντιστασιακή», όπως τη χαρακτηρίζουν, κουλτούρα των Ελλήνων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο βρετανικός «Οbserver», ο οποίος αφιέρωσε χθες ένα δισέλιδο για «το ελληνικό πνεύμα της αντίστασης που στρέφει τα όπλα του κατά του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου».
Περιγράφοντας τους αγώνες των Ελλήνων στην Επανάσταση του 1821, εναντίον των Γερμανών στην Κατοχή αλλά και κατά της δικτατορίας, η βρετανική εφημερίδα προσπαθεί να εξηγήσει την άρνηση της πλειονότητας των πολιτών να δεχθούν στωικά την επιτήρηση από την «τρόικα». Γι΄ αυτό κάθε παραλειπόμενο από τις ελληνικές απεργιακές πορείες και συγκεντρώσεις παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον για τους ξένους ανταποκριτές, οι οποίοι προσπαθούν να εξηγήσουν στους αναγνώστες και τους τηλεθεατές τους τι συμβαίνει στην Ελλάδα. Κοινό μότο για ιταλούς, αμερικανούς, άγγλους και γάλλους δημοσιογράφους είναι ότι σε αντίθεση με τους άλλους λαούς της Ευρώπης, «οι Ελληνες δεν θέλουν και πολύ για να κατέβουν στους δρόμους». Ομως ο απόλυτος σταρ των διαδηλώσεων, κατά τα λεγόμενά τους, είναι ένας ξανθός ημίαιμος σκύλος, ο οποίος είναι πάντα στον δρόμο και πάντα στο πλευρό των διαδηλωτών.
Μέσα σε αυτό το κλίμα λοιπόν δεν είναι περίεργο που έχει γίνει διάσημος στο εξωτερικό ο ημίαιμος με το μπλε κολάρο, που τα τελευταία δύο χρόνια λαμβάνει μέρος σε κάθε πορεία και δεν χάνει ευκαιρία να δείξει αγριεμένος τα δόντια του στους άνδρες των ΜΑΤ. Πρώτη τον ανακάλυψε η βρετανική εφημερίδα «Guardian». Δημοσίευσε ένα φωτογραφικό αφιέρωμα με τον τίτλο «Κανέλλος, ο έλληνας σκύλος διαδηλωτής» που παρουσίασε 14 καρέ από τη δράση του. Το δημοσίευμα αυτό προκάλεσε το ενδιάφερον και άλλων μεγάλων εφημερίδων. Ετσι, ο ξανθός σκύλος έκανε τον γύρο του κόσμου και φιλοξενήθηκε στις σελίδες της ιταλικής «Corriere de la Sera», του αμερικανικού περιοδικού «Νewsweek», της γαλλικής «Liberation», του γαλλικού «Slate» και της καναδικής «Globe and Μail».
Σελίδα στο Facebook
Εκτός όμως από τους δημοσιογράφους των ξένων ΜΜΕ, η μασκότ των συγκεντρώσεων έχει γοητεύσει και το κοινό του Διαδικτύου. Αρκετοί τον χαρακτηρίζουν ως το «νέο είδωλο του Ιντερνετ». Υπάρχουν βίντεο με τα κατορθώματά του στο Υoutube, αλλά και ιστοσελίδα στο Facebook υπό τον τίτλο «Riot Dog», δηλαδή σκύλος διαδηλωτής, η οποία μέχρι χθες το απόγευμα είχε περισσότερους από 14.000 φίλους. Εκεί γίνεται γνωστό και το πραγματικό όνομά του, που δεν είναι Κανέλλος- όπως ονομαζόταν η άλλοτε μασκότ του αντιεξουσιαστικού χώρου που πέθανε πριν από δύο χρόνια, τον Ιούλιο του 2008, σε ηλικία 17 ετών- αλλά Λουκάνικος. Ακούει και στο χαϊδευτικό Λουκ.
Ο Λουκάνικος πάντως είναι άξιος διάδοχος του Κανέλλου, αφού από το 2008 έχει συμμετάσχει σχεδόν σε κάθε πορεία και διαδήλωση που έχει γίνει στην ελληνική πρωτεύουσα. Στο Ιντερνετ κυκλοφορούν φωτογραφίες που τον απεικονίζουν στα επεισόδια του Δεκεμβρίου του 2008, σε διαδηλώσεις ναυτεργατών, στα εκπαιδευτικά συλλαλητήρια αλλά και στη μεγάλη απεργία της προηγούμενης Τετάρτης.
Υπάρχουν ακόμη και φωτογραφίες που ενώ είναι παρατεταγμένες οι διμοιρίες των ΜΑΤ, ο Λουκ κάθεται ατάραχος σε απόσταση αναπνοής και τις κοιτά, πολύ πιο μπροστά απ΄ όλους τους υπόλοιπους διαδηλωτές. Τα διάφορα ενσταντανέ επιβεβαιώνουν και το βασικό για πολλούς χαρακτηριστικό του Λουκάνικου, ότι δηλαδή είναι πάντα με το μέρος των διαδηλωτών και ποτέ με τους αστυνομικούς. Δεν φοβάται ακόμη και όταν σκάνε μπροστά στη μουσούδα του δακρυγόνα ή βόμβες μολότοφ. Βρίσκεται πάντα στην πρώτη γραμμή και ενθαρρύνει με το γάβγισμά του τους διαδηλωτές. Το μόνο που τον φοβίζει φαίνεται να είναι οι χειροβομβίδες κρότου-λάμψης που ρίχνουν οι άνδρες της Αστυνομίας. Βέβαια, κάποιοι υποστηρίζουν ότι ο Λουκάνικος ή Κανέλλος Β΄ δεν είναι ο μόνος σκύλος διαδηλωτής που κυκλοφορεί στους αθηναϊκούς δρόμους. Ενας ακόμη ημίαιμος, γκρι χρώματος, έχει κάνει την εμφάνισή του στις πορείες και δεν χάνει ευκαιρία να συμπαραταχθεί με τους διαδηλωτές, σύμφωνα με το πρακτορείο ειδήσεων Αssociated Ρress. Πάντως, όπως σημειώνει το πρακτορείο, παρά το γεγονός ότι οι διαδηλωτές είναι αυτοί που φροντίζουν και ταΐζουν τα δύο σκυλιά και οι άνδρες της Αστυνομίας είναι εξίσου φιλικοί μαζί τους. Τονίζεται βέβαια ότι η φύση της δουλειάς τους δεν τους επιτρέπει να ασχοληθούν ιδιαίτερα με τα συμπαθή τετράποδα.
May 092010
Παρουσιάζει ενδιαφέρον το ‘mainstream media’ – τα ΜΜΕ που εκπροσωπούν τη μέση άποψη των κυβερνώντων και κυβερνούμενων.. Είναι η κυρίαρχη φωνή που εκπροσωπεί και διαμορφώνει πολιτικές, η φωνή που άλλοτε εκπροσωπεί τις ‘αγορές’, άλλοτε την αντίδραση σε αυτές. Συνειδητά διαλέγει τι θα προβάλλει σαν σημαντική είδηση. Κι αυτή η σημαντικότητα που αποδίδει στην είδηση, διαμορφώνει και τις παρούσες ή επερχόμενες πολιτικές. Και η καλύτερη προβολή θέματος, αυτό που μένει ασυνείδητα στον αναγνώστη είναι η εικόνα.
Κοίτα αυτά τα πολυσυζητημένα εξώφυλλα. Τα δυο από το περιοδικό Focus της Γερμανίας, και το άλλο από τον Economist της προηγούμενης εβδομάδας.
Μέχρι πρόσφατα η περιπέτεια της Ελλάδας παρουσιαζόταν σαν ‘εσωτερικό πρόβλημα’, σα συνέπεια κακοδιαχείρισης δεκαετιών. Κάποιοι φώναζαν ότι δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα, ότι η αλληλοσύνδεση είναι μεγαλύτερη από ότι παρουσιάζουν οι απλοϊκές απαντήσεις στο ‘τι μας έφερε ως εδώ’. Και τώρα που η Ελλάδα έχει να καταλάβει τι σημαίνει αυτό το πακέτο ‘διάσωσης’ και τις αβέβαιες και τρομακτικές συνέπειες του, ξάφνου η κρίση έγινε διεθνής. Έγινε σε λίγες μέρες ή πάντα ήταν και απλά τώρα έκριναν κάποιοι να την παρουσιάσουν έτσι;
Δες και το εξώφυλλο του Economist αυτής της εβδομάδας…
Μετά, διάβασε και το πολύ ενδιαφέρον άρθρο του Ιού της Ελευθεροτυπίας:
Η μετοχοποίηση της δημοκρατίας
Τον παλιό καλό καιρό το κενό εξουσίας το κάλυπταν τα τανκς, διορίζοντας υπουργούς τα στελέχη κάποιων πολυεθνικών. Σήμερα, αυτοί που καλούνται να μας “σώσουν” είναι οι ίδιοι οι μεγαλοεπιχειρηματίες.
Το πολιτικό σύστημα της χώρας βρίσκεται σε καθολική κρίση νομιμοποίησης. Η μονομερής ανατροπή του κοινωνικού συμβολαίου των τελευταίων δεκαετιών σε βάρος της μισθωτής εργασίας, των συνταξιούχων κι ενός τμήματος των μικροαστικών στρωμάτων, και μάλιστα από μια κυβέρνηση που εξελέγη υποσχόμενη κεϋνσιανές πολιτικές τόνωσης της ζήτησης και φιλολαϊκής αναδιανομής των εισοδημάτων, έχει δημιουργήσει μια πραγματικά εκρηκτική κατάσταση. Το χάσμα ανάμεσα στην πολιτική ηγεσία και μια κοινωνία που διαπιστώνει πως μετατρέπεται επ’ αόριστον σε πειραματόζωο (με βάση τη γνωστή συνταγή του γαϊδάρου του Χότζα), δύσκολα θα μπορούσε να είναι μεγαλύτερο.
Το μαζικό ξέσπασμα της περασμένης Τετάρτης, με τη μεγαλύτερη διαδήλωση των τελευταίων δεκαετιών και τις βίαιες συγκρούσεις που τη συνόδευσαν, αποκάλυψε σε όλη της την έκταση αυτή την κρίση νομιμοποίησης.
Με ένα κλικ εδώ θα διαβάσεις τη συνέχεια του άρθου…
May 092010
Μέσα στην ένταση κι αγωνία των ημερών, μαζευτήκαμε μερικοί χτές στη βιωματική ημερίδα που κάναμε για τα συμπτώματα, κι εξερευνήσαμε τη σοφία του σώματός μας και την οπτική που αυτή μας φέρνει μέσα από τις διάφορες σωματικές αισθήσεις.
Συναισθήματα κι εμπειρίες από το κλείσιμο:
– νιώθω πιο ανάλαφρη
– κάτι πιο απελευθερωμένο και με μεγαλύτερη επαφή συγχρόνως
– εγω νιώθω νάμαι σε καλύτερη επαφή μ’ ένα κομμάτι του εαυτού μου που με τρομάζει και ταυτόχρονα έχω την έγνοια αυτό που κάναμε εδω, που βρήκα ένα τρόπο στην άσκηση να αξιοποιήσω τη σωματική μου εμπειρία, να το βάλω και στη καθημερινότητά μου
– εγω νιώθω έκπληξη για το τρόπο που μου έδειξες μέσα από την άσκηση πώς ο εαυτός μου μπορεί να μου δείξει πώς να κινηθώ να λύσω τα προβλήματά μου! Έχω κενά μνήμης από τη δουλειά που κάναμεστη μέση! θέλω το χρόνο μου να το επεξεργαστώ.
May 072010
… και πάνω που λέγαμε με φίλους και φίλες να κινητοποιθούμε και να φτιάξουμε ένα site με ανταλλακτικές υπηρεσίες, μού ήρθε μια κοινοποίηση από την ΤΛ. Μια σκέψη ήταν να το ονομάσουμε “Μία Σου και Μία Μου”, θέλοντας να παίξουμε με αυτήν την καταπιεστική έννοια οτι η αξία μετριέται με χρήμα. Ευπρόσδεκτο που μας πρόλαβαν άλλοι, με όνομα για το site: “Λόγω Τιμής”.
Η ανακοίνωση τους:
Αγαπητοί φίλοι,
Με μεγάλη μου χαρά σας ανακοινώνω την ίδρυση διαδικτυακού συνδέσμου με σκοπό την άμοιβαία ανταλλαγή προιόντων και υπηρεσιών χωρίς τη μεσολάβηση χρήματος, υπό την ονομασία “Λόγω Τιμής”, http://www.logo-timis.gr.
Ο κάθε άνθρωπος έχει αξία που δεν τιμάται νομισματικά. Η υπέρτατη τιμή ενός ανθρώπου είναι η Τιμή του. Η υπέρτατη έκφραση της Τιμής του είναι ο Λόγος του.
Ο βασικός σκοπός της ίδρυσης του συνδέσμου είναι η αναβάθμιση αυτών των αξιών της Τιμής και του Λόγου του ανθρώπου και η υπηρεσία τους στην ανθρώπινη επιβίωση και εξέλιξη.Κανείς δεν πρέπει να αρρωστήσει σωματικά, διανοητικά, συναισθηματικά ή πνευματικά εξαιτίας της νομισματικής κρίσης.
Κανείς δεν πρέπει να στερηθεί των βασικών αναγκών επιβίωσης.
Κανείς δεν πρέπει να αισθανθεί μόνος, αβοήθητος και απαξιωμένος.
Αντιθέτως κάθε ένας δύναται να αναβαθμίσει την ζωή του και την υπόστασή του, υπό συνθήκες κρίσης. Νομοτελειακά, η σωστή διαχείριση ενός οξέος περιστατικού, θεραπεύει μία χρόνια προδιάθεση.Μία από τις μεγαλύτερες αξίες του ανθρώπου είναι ο Λόγος της Τιμής του. Ο σύνδεσμος αυτός συνδέει τους ανθρώπους που θέλουν να επενδύσουν σε αυτή την αξία.
Άνθρωποι συναντούνται σε αυτόν τον διαδικτυακό τόπο μέσω των βιογραφικών τους, και ανταλάσσουν αμοιβαία υπηρεσίες και προιόντα, με προσωπική συνεννόηση.
Το όλο εγχείρημα υποστηρίζεται από μία εξαιρετική νομική υπηρεσία.Αγκαλιάστε αυτή την προσπάθεια.
Είναι μία επένδυση που την οφείλουμε σε εμάς και τα παιδιά μας.Με εκτίμηση και αγάπη
Σπύρος Κυβέλλος Ιατρός Ομοιοπαθητικής Ιατρικής
Με ένα κλικ εδώ, πας στο site και βάζεις στοιχεία επικοινωνίας για τη συνέχεια! Καλή αρχή ευχόμαστε κι εμείς!
May 072010
Πηγή: TVXS
‘Εντεκα το πρωί. Περιμένουμε στο Μουσείο να ξεκινήσει η διαδήλωση. Σαν ένα μεγάλο υπαίθριο πάρτυ μοιάζει, είναι όλοι εκεί! Άνθρωποι που δεν εντάσσονται σε κανέναν κομματικό σχηματισμό, άλλοι που δεν έχουν κατέβει ποτέ στη ζωή τους σε πορεία… Έλληνες και μετανάστες, μαθητές και δάσκαλοι, νέοι και ηλικιωμένοι… Χωρίς να έχουμε δώσει ραντεβού, συναντάω τυχαία ένα σωρό γνωστούς! Η διαδήλωση προμηνύεται μεγαλειώδης! Δυο ώρες αργότερα, στο ίδιο σημείο, μαθαίνουμε ότι η κορυφή της πορείας του ΠΑΜΕ έχει φτάσει στο Σύνταγμα, και εκτείνεται ως την Πειραιώς. Η δική μας κεφαλή περιμένει στην Ομόνοια, με τον κόσμο να φτάνει έως το Πεδίον του Άρεως, απ’ όπου οι διαδηλωτές της ΓΕΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ κάλυπταν όλη την Αλεξάνδρας! Την ώρα που ξεκινάμε, με ειδοποιούν ότι στην Πανεπιστημίου γίνονται επεισόδια…
Διαβάστε τη μαρτυρία που έστειλε χρήστης στο tvxs.gr για τα όσα είδε στην πορεία της 5ης Μαΐου
Ο πρώτος φλεγόμενος κάδος μας περιμένει στη γωνία της Σταδίου. Λίγο πιο κάτω, έξαλλοι και σοκαρισμένοι οι υπάλληλοι του σουπερμάρκετ Bazaar, μιλάνε με τους πυροσβέστες, που μόλις έχουν σβήσει τη φωτιά στο κατάστημά τους. Δίπλα στη σπασμένη βιτρίνα, ένα σύνθημα καλεί τον κόσμο να «απαλλοτριώσει τα σουπερμάρκετ της γειτονιάς του». Από εκεί και πέρα, σπασμένες βιτρίνες, καμμένα μαγαζιά και πολεμικά συνθήματα στους τοίχους, εναλλάσσονται διαρκώς. «Εμφύλιος Πόλεμος», γράφει κάπου. «Εσείς με το ΔΝΤ, εμείς με το ΤΝΤ» και «Παν Μέτρον Άχρηστον», λίγο πιο πέρα. Κάπου εκεί ξεκινάει και το βασανιστήριο των δακρυγόνων. Το τσούξιμο στα μάτια και στο λαιμό, η δυσκολία στην αναπνοή… Όσοι έχουμε μαντίλια ή φουλάρια, τα τυλίγουμε όπως όπως γύρω απ’το πρόσωπό μας… «Πρόσεξε, ισχύει ακόμα το ιδιώνυμο της κουκούλας!», μου λέει ο διπλανός μου. Ορισμένοι, πιο προνοητικοί, έχουν μαζί τους μπουκαλάκια με διαλυμένο Μααλόξ, χωρίς το οποίο δεν θα τη βγάζαμε καθαρή… Ξέρετε, αυτό το λευκό υγρό, που κάποιοι θεώρησαν ότι είναι εύφλεκτο, βάζοντας έτσι στο τσουβάλι των υπόπτων για εμπρησμό δεκάδες διαδηλωτές…
Πλησιάζουμε στη Μαρφίν… Μέχρι στιγμής, η αστυνομία άφαντη, μόνο τα δακρυγόνα υποδείκνυαν την παρουσία της λίγο πιο πέρα, στη Βουλή και στην Πανεπιστημίου. Βλέπουμε κόσμο στο μπαλκόνι του πρώτου ορόφου. Καπνός ακόμα δεν φαίνεται, ένα δέντρο κρύβει τη φωτιά, κι εμείς αναρωτιόμαστε τι έχουν πάθει και χειρονομούν έτσι προς το μέρος μας. Και τότε βλέπουμε τις φλόγες, μέσα από τη σπασμένη βιτρίνα αριστερά από την είσοδο. Αρχίζουμε να φωνάζουμε «κατεβείτε κάτω!»… Η πόρτα και το υπόλοιπο κτίριο φαίνονται ακόμα ανέπαφα. Ελάχιστος γκρίζος καπνός βγαίνει από μέσα. Με τις ντουντούκες οι επικεφαλής των διαφόρων μπλοκ μας φωνάζουν «Προχωρήστε! Η πορεία πρέπει να συνεχίσει!» Μας σπρώχνουν σαν τα πρόβατα στο μαντρί… Έχω σαστίσει τελείως… «Παιδιά, κάτι να κάνουμε, να βοηθήσουμε»…
Ένας άνδρας βγαίνει από το μπαλκόνι του δεύτερου ορόφου, περπατάει στο περβάζι και πηδάει στη σκεπή από πλεξιγκλάς του διπλανού καταστήματος… Ανώμαλη προσγείωση. Δική του και δική μας. Δεν μπορεί, δεν το ζούμε αυτό… Από το μπλοκ των μεταναστών, ορμάνε να σπάσουν την πόρτα, με μόνο όπλο τα κοντάρια από τις σημαίες… Μάταιος κόπος, είναι κλειδωμένη από μέσα. Τρέχουν και άλλοι να βοηθήσουν, κάποιοι έχουν βρει πυροσβεστήρες, όμως ρίχνουν πάνω απ’ τη φωτιά, και όχι χαμηλά, και δεν καταφέρνουν και πολλά. Μια μικρή έκρηξη ακούγεται, ο καπνός γίνεται μαύρος και φουντώνει, ορμάει προς τα πάνω… Οι φίλοι μου με τραβάνε, καταλαβαίνουν ότι παθαίνω κρίση πανικού, επιχειρούν να με ηρεμήσουν… «Μην ανησυχείς, τώρα θα έρθει η πυροσβεστική, θα τους βγάλουν, μην φοβάσαι…»
Και προχωράμε… Λίγα μέτρα πιο μπροστά, συναντάμε μια διμοιρία των ΜΑΤ, που κατευθύνεται προς τα εκεί. Πυροσβεστική, ακόμα, πουθενά. Στο Σύνταγμα, πόλεμος. Δεν βλέπουμε πια τίποτα από τα δακρυγόνα και οι κρότου λάμψης είναι σαν να μας βομβαρδίζουν… Τρέχουμε στην Ερμού. Εκεί τελείωσε η πορεία για μένα. Και άρχισαν οι Ερινύες…
Δ.Σ.
May 062010
Για την ασφυξία που πάθαμε όλοι στην πορεία χθες… Ασφυξία από τα χημικά. Ασφυξία από το φόνο τριών ανθρώπων. Ασφυξία από το αδιεξοδο, που λίγο ακόμα και θα το πιστέψουμε…
The beast in me
Is caged by frail and fragile bars
Restless by day
And by night, rants and rages at the starts
God help the beast in me
Is caged by frail and fragile bars
Restless by day
And by night, rants and rages at the starts
God help the beast in me
The beast in me
Has had to learn to live with pain
And how to shelter from the rain
And in the twinkling of an eye
Might have to be restrained
God help the beast in me
Sometimes it tries to kid me
That it’s just a teddy bearOr even somehow manage
To vanish in the air
Then that is when I must beware
Of the beast in me
That everybody knows
They’ve seen him out dressed in my clothes
Patently unclear
If it’s New York, or New Year
God help the beast in me
The beast in me
* με αυτό το τραγούδι έκλεισε η σημερινή τηλεοπτική Ελληνοφρένεια…
Και η Γκίζα στο ραδιόφωνο σήμερα, που συνήθως λέει ‘είμαι η Γκίζα και είμαι αλλού’, αλλά σήμερα, όπως καλά επεσήμανε και η ΣΗ, ήταν ‘πολύ εδώ’! Με ένα κλικ στη φωτογραφία, θα ακούσεις την εκπομπή της…
May 052010
Εσύ, που πέταξες τη μολότωφ μέσα στη τράπεζα, με ανθρώπους εργαζόμενους μέσα, πρόλαβες να σκεφτείς οτι είναι αυτοί ακριβώς οι άνθρωποι, ανάμεσα σε πολλούς, που θίγονται από τα νέα μέτρα; Πως και για αυτούς γινόταν η πορεία; Πως θα κοιμηθείς άραγε σήμερα το βράδυ;
Εμείς, εκατοντάδες διαδηλωτές γύρω από τη τράπεζα μπορούσαμε να σταματήσουμε τη μολότωφ;
Είναι λύση το να μη διαδηλώνεις για να μη δίνεις δικαίωμα / κάλυψη στους λίγους να δολοφονούν;
Τι στο καλό πρέπει να γίνει για να μην σκοτωνόμαστε μεταξύ μας;
Κι αντί να δούμε όλους τους ‘πολιτκούς αρχηγούς΄μαζί, να λένε μια λέξη μόνο, ‘συγγνώμη’, είδαμε τους γνώριμους και βαρετούς καβγάδες. Τα ίδια Παντελάκη μου, τα ίδια Παντελή μου.
Αλλαγή συνείδησης χρειάζεται. Δύσκολα πράγματα… Κι αυτή την αλλαγή συνείδησης έχουμε να την κάνουμε όλοι.
Το πως, ας το ψάξει ο καθένας και η καθεμιά, με όποιο τρόπο ξέρει, με όσους ανθρώπους εμπιστεύεται οτι μπορεί…