blog

Πηγη: email-ική κουβέντα με την Τίνα Λυγδοπούλου

“…για μένα βία είναι τα χθεσινά επεισόδια, αλλά και η δολοφονία του 44χρονου. Βία είναι η Φουκουσίμα, αλλά και τα νέα σχέδια της Ιαπωνίας να χτίσει υπόγειο πυρηνικό εργοστάσιο στη Μογγολία (οι Μογγόλοι κοστίζουν λιγότερο…) σε συνεργασία με τις ΗΠΑ. Βία είναι το είδος της ανάπτυξης που στηρίζουμε, βία είναι ο τρόπος που περπατάμε σε αυτή τη γη, βία είναι η ανυπαρξία μιας λέξης που να σηματοδοτεί τη μη βία με δημιουργικό τρόπο. Η τελευταία έλλειψη -που είναι ευρύτερα πολιτισμική στη Δύση και όχι μόνο ελληνική- με τρομάζει περισσότερο. Δεν γνωρίζουμε καμία λέξη που να μην αρκείται απλώς στην έλλειψη βίας, να μη δηλώνεται ως μη-‘κάτι’ και νομίζω ότι όταν λείπουν οι λέξεις, λείπουν και τα όνειρα. Πως θα χτίσουμε ένα άλλο τρόπο, όταν μας λείπουν οι λέξεις που θα μας επέτρεπαν να τον επικοινωνήσουμε και άρα να τον μοιραστούμε; Ίσως η επιτακτικότερη ανάγκη των ημερών είναι λοιπόν αυτή. Μια μη-βία που δεν θα καταγράφεται απλώς ως άρνηση της βίας, αλλά ως μια διαφορετική κατάσταση. Μια πρώτη αρχή μπορεί να γίνει ίσως με αφορμή αυτό το πεδίο: Satyagraha”

Αυτά έγραφε η Τίνα και με έβαλε σε σκέψεις…

Πηγή: protagon.gr

Υπάρχει ζωή χωρίς μπάτσους;

του Σταύρου Θεοδωράκη

Ένας νεκρός την Τρίτη. Ένας με κώμα την Τετάρτη. Ο ένας στην Ομόνοια, ο άλλος στο Σύνταγμα. Και οι δύο με το φως του ήλιου. Η χώρα καιρό τώρα παράγει περισσότερη βία από όση μπορούν να αντέξουν οι πολίτες της. Ποιος την παράγει δεν έχει και πολλή σημασία. Ή μάλλον έχει σημασία για τους παρατηρητές, γι’ αυτούς όμως που βυθίζονται κάθε μέρα όλο και πιο βαθειά μέσα στη βία, μικρή σημασία έχει ποιος υπογράφει τη βία. Τα πράγματα γίνονται χειρότερα από στιγμή σε στιγμή. Χειρότερα στους δρόμους, χειρότερα στις διαδηλώσεις, χειρότερα παντού.

Οι μόνοι που φαίνονται να μην το καταλαβαίνουν – ούτε αυτό!- είναι οι εκπρόσωποι του πολιτικού μας συστήματος. Οι υπουργοί, οι βουλευτές, τα κόμματα και τα μεγαλοστελέχη τους. Και πώς να το καταλάβουν; Κανείς από αυτούς δεν κυκλοφορεί μόνος του ούτε στους δρόμους, ούτε στις διαδηλώσεις. Οι μισοί κυκλοφορούν με σωματοφύλακες και οι άλλοι μισοί με κουστωδίες υποστηρικτών τους. Τι να καταλάβει ο αριστερός αρχηγός, που διαδηλώνει έχοντας γύρω του 50 συντρόφους να τον προσέχουν; Τι τον ενδιαφέρει τι γίνεται στην ουρά της πορείας, ποιος δέρνει ποιόν; Ποια τζαμαρία ή ποιο κεφάλι σπάει; Τι να καταλάβει ο υπουργός που σηκωτός βγαίνει από την λιμουζίνα, σηκωτός μπαίνει στο υπουργείο; Τι τον ενδιαφέρει ποιος καιροφυλαχτεί στην κάτω γωνία; Αν αρπάζουν τσάντες ή αλυσίδες από το λαιμό;

Τι να καταλάβει από «επεισόδια στο Σύνταγμα», ο βουλευτής που παρκάρει κατευθείαν στο υπόγειο της Βουλής; Τι να καταλάβει ο αριστερός, ο κυβερνητικός, ο δεξιός, ο ακροδεξιός αξιωματούχος που έχει την αστυνομία να του φυλάει το κόμμα, το σπίτι, το αμάξι; Οι υπόλοιποι όμως που ούτε σωματοφύλακες έχουμε, ούτε κουστωδίες μας συνοδεύουν, καταλαβαίνουμε. Και για να δώσουμε ένα τέλος σε αυτή την «ασυνεννοησία», έχω μια πρόταση. Να αποσυρθούν από σήμερα, όλοι οι «μπάτσοι» από τους «πολιτικούς στόχους». Να φύγουν από την Κουμουνδούρου, τον Περισσό, την Ιπποκράτους, τη Συγγρού, την Καλλιρόης. Να φύγουν από τα υπουργεία και από τα σπίτια των αρχηγών. Να φύγουν από τα αυτοκίνητα τους και από τα γραφεία τους. Να μη συνοδεύουν οι «μπάτσοι» τα σχολικά των παιδιών τους, ούτε τις κυρίες τους στα ψώνια. Και αφού φύγουν και περάσουν μια εβδομάδα απροστάτευτοι και μόνοι, μετά να έρθουν να μιλήσουμε για τη βία στην πόλη. Ας ξεκινήσουν σήμερα οι αριστεροί, αύριο οι υπουργοί, μεθαύριο οι δεξιοί και οι ακροδεξιοί. Τους αναφέρω με την σειρά της κοινωνικής ευαισθησίας που έχουν επιδείξει (στα λόγια). Να πουν δημοσίως: «Δεν θέλω πια κανένα αστυνόμο στα πόδια μου. Θέλω να ζήσω σαν πολίτης του κέντρου. Ακόμη και στις διαδηλώσεις θα πηγαίνω μόνος μου. Χωρίς βοηθούς και παρατρεχάμενους. Και το Σύνταγμα μόνος μου θα το διασχίσω και την Ομόνοια και την Πατησίων και την Αγίου Κωνσταντίνου και την Πειραιώς». Τολμάει κανείς; Ένας έστω;

Μέσα στα ‘πατριωτικά’ παραληρήματα της ημέρας, εδώ στην Αμερική  (που φτάνουν στο σημείο να επαινούν τις πρακτικές βασανισμού που αφάρμοσε η κυβέρνηση Μπους για τις πληροφορίες που οδήγησαν στην ανεύρεση του Μπιν Λάντεν), αναδύονται και οι πιο συνετές και σφαιρικές όψεις των πραγμάτων. Αν διαβάζεις αγγλικά, το άρθρο αξίζει μια ανάγνωση…

Πηγή: Colorlines.com

The Ability to Kill Osama Bin Laden Does Not Make America Great

by Kai Wright

Monday, May 2 2011

Osama Bin Laden, evil incarnate, has justified so, so much American violence in the 21st century. We have launched two wars and executed God knows how many covert military operations in the ethereal, never-ending fight he personifies. We have made racial profiling of Muslim Americans normative, turned an already broken immigration system into an arm of national defense, and reversed decades worth of hard-won civil liberties while pursuing him, dead or alive. We have abandoned even the conceit of respect for human rights in places stretching from Abu Ghraib to Guantanamo Bay in the course of hunting him down. Now, finally, the devil is dead.

Upon the news of this victory, crowds gathered in front of the White House and at Ground Zero to chant “U.S.A.! U.S.A!” It was as if we’d just won an Olympic hockey game, rather than capped a decade worth of war and recession with a singular act of violence.

“Today’s achievement is a testament to the greatness of our country and the determination of the American people,” the president declared. “We are once again reminded that America can do whatever we set our mind to,” he concluded, after insisting that the execution represents justice. “That is the story of our history, whether it’s the pursuit of prosperity for our people, or the struggle for equality for all our citizens; our commitment to stand up for our values abroad, and our sacrifices to make the world a safer place.”

How perverse. President Obama is the leader of a nation in which justice is but a distant dream for millions of residents. He leads a nation that can afford billions of dollars annually for war but cannot feed the nearly 18 million children who lived in homes without food security in 2009. And yet, the Nobel Peace Prize winner can fix his mouth to say that killing a man on the other side of the globe provides proof of America’s exceptionalism.

The gap between rhetoric and reality has long been a defining trait of American life. Lies about our values have shielded us from the brutal facts of our nation ever since we built it on the back of genocide and slavery. But it is in times like these that the dissonance becomes unbearable.

The president says we can do anything we want because we can kill. We could not stop poverty rates from spiraling upward to a record-setting 14.3 percent of Americans in 2009, but we can kill so we are exceptional. One in four black and Latino families live below the poverty line now, and as a result America’s child poverty rate—one in five kids—is the second worst among rich nations, behind Mexico. But we can kill, so we are great.

Fourteen million Americans are out of work, nearly a third of them for more than a year. The Depression-like jobs crises in black neighborhoods around the country have become so acceptable as to be literally unremarkable in national news media. When overall joblessness inched downward in March, the fact that black unemployment increased, again, was greeted with callous shrugs from the White House to CNN. But America is exceptional because we can kill.

Our economy is defined by greed. The top 1 percent of earners take home a quarter of income in this country. Wall Street banks are logging record profits while the Treasury Department professes helplessness at the fact that tens of millions of people are still losing their homes to those banks. Because of that foreclosure crisis, the stunning racial wealth gap—the typical black family has a dime for a dollar of wealth held by its white counterpart—will surely grow worse. The White House is paralyzed with inaction in the face of all of these challenges. But it can kill, so we are great.

We have the world’s most expensive health care system, and yet in 2009 infant mortality in the U.S. was higher than in 29 other countries and the worst among rich nations. Why? In large part because the infant mortality rate is so high among black and Latina women. We cannot find justice for them, but we can kill and call it justice.

We have a $14 trillion deficit. A massive giveaway to defense contractors lurks inside that number—a transfer of public funds that has been justified, in ways both explicit and implicit, by the evil visage of Osama Bin Laden. And now, Washington is as likely as not to make up the loss by taking apart the safety net that once created something like economic justice in America. But the president would like us to agree that we are great because we can kill.

“May God bless the United States of America,” Obama declared last night, a sentiment echoed by so many today. Indeed. But the familiar refrain feels to me more like an urgent plea for forgiveness than the triumphant war cry that it is.