Πηγη: email-ική κουβέντα με την Τίνα Λυγδοπούλου
“…για μένα βία είναι τα χθεσινά επεισόδια, αλλά και η δολοφονία του 44χρονου. Βία είναι η Φουκουσίμα, αλλά και τα νέα σχέδια της Ιαπωνίας να χτίσει υπόγειο πυρηνικό εργοστάσιο στη Μογγολία (οι Μογγόλοι κοστίζουν λιγότερο…) σε συνεργασία με τις ΗΠΑ. Βία είναι το είδος της ανάπτυξης που στηρίζουμε, βία είναι ο τρόπος που περπατάμε σε αυτή τη γη, βία είναι η ανυπαρξία μιας λέξης που να σηματοδοτεί τη μη βία με δημιουργικό τρόπο. Η τελευταία έλλειψη -που είναι ευρύτερα πολιτισμική στη Δύση και όχι μόνο ελληνική- με τρομάζει περισσότερο. Δεν γνωρίζουμε καμία λέξη που να μην αρκείται απλώς στην έλλειψη βίας, να μη δηλώνεται ως μη-‘κάτι’ και νομίζω ότι όταν λείπουν οι λέξεις, λείπουν και τα όνειρα. Πως θα χτίσουμε ένα άλλο τρόπο, όταν μας λείπουν οι λέξεις που θα μας επέτρεπαν να τον επικοινωνήσουμε και άρα να τον μοιραστούμε; Ίσως η επιτακτικότερη ανάγκη των ημερών είναι λοιπόν αυτή. Μια μη-βία που δεν θα καταγράφεται απλώς ως άρνηση της βίας, αλλά ως μια διαφορετική κατάσταση. Μια πρώτη αρχή μπορεί να γίνει ίσως με αφορμή αυτό το πεδίο: Satyagraha”
Αυτά έγραφε η Τίνα και με έβαλε σε σκέψεις…