Η απόλυτη τρομοκρατία στο κέντρο της Αθήνας. Όλοι νιώθουμε τρομοκρατημένοι. Μόνο που δεν συμφωνούμε αναγκαστικά για το ποιοι είναι οι ‘τρομοκράτες’. Η πολιτεία έχει αφήσει ανθρώπους και γειτονιές στο έλεος της απελπισίας. Απελπισία των εξαθλιωμένων μεταναστών που φτάνουν στην Αθήνα αναζητώντας μια καλύτερη ζωή από αυτή που αφήσανε πίσω τους. Απελπισία των κατοίκων και καταστηματαρχών που βλέπουν τη ζωή τους να υποβαθμίζεται από την αδυναμία της πολιτείας και των ίδιων να χειριστεί αυτές τις αλλαγές. Βγήκαν τα μαχαίρια. Και μια πόλη γέμισε ανθρώπους που συγκρίνουν τον καημό τους, συγκρίνουν τον πόνο τους και το δικαίωμα να υπερασπιστούν τη ζωή τους. Αυτή η σύγκριση δεν βγάζει νικητές. Αίμα βγάζει. Και βούτυρο στο ψωμί της καταστολής. Βούτυρο στο ψωμί και κάθε ομάδας που έχει βρει τη λύση μέσα στη βία. Καταστολή της ανθρωπιάς μας, της δυνατότητας μας να καταλάβουμε ο ένας τον άλλον, να ακούσουμε και να ακουστούμε, να βρούμε τρόπους συνύπαρξης, να απαιτήσουμε πολιτικές λύσεις σε χρόνια προβλήματα.
