blog

Μια γέφυρα στο Cherrapunji (ευχαριστώ Σ.Χ. για το Link!)

Πηγή: TVXS

«Εφεύρεση» των φαρμακευτικών οι ψυχικές ασθένειες των παιδιών

Σκληρή κριτική στα κέντρα ψυχικής υγείας και τις φαρμακευτικές εταιρείες, τις οποίες κατηγορεί ότι λανθασμένα χαρακτηρίζουν εκατομμύρια ανθρώπους ως ψυχικά ασθενείς προς όφελός τους, ασκεί ο Τζέρομ Κάγκαν, ψυχολόγος, ερευνητής του Χάρβαρντ και ειδικός στην ανάπτυξη των παιδιών.

Σε μια ψηφοφορία που πραγματοποίησαν το 2002 Αμερικανοί ακαδημαϊκοί, ο Τζερόμ Κάγκαν κατέλαβε την 22η θέση σε μια λίστα με τους 100 πιο διαπρεπείς ψυχολόγους του 20ου αιώνα, πάνω μάλιστα από τον Καρλ Γιουνγκ (23ος), πατέρα της αναλυτικής ψυχολογίας, και τον Ιβάν Παβλόφ (24ος), που ανακάλυψε την ομώνυμη εξάρτηση.

Ο Κάγκαν μελετά την εξελικτική ψυχολογία στο πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ σε όλη του την επαγγελματική καριέρα. Επί δεκαετίες εξετάζει το πώς τα μωρά και τα μικρά παιδιά μεγαλώνουν, τα μετρά, τεστάρει τις αντιδράσεις τους και στη συνέχεια, αφού μάθουν να μιλούν, τους κάνει διαρκώς ερωτήσεις. Γι’ αυτόν τα μεγάλα ερωτήματα είναι: Πώς προκύπτει η προσωπικότητα; Με ποια χαρακτηριστικά γεννιόμαστε και ποια αναπτύσσονται με το χρόνο; Τι καθορίζει το αν κάποιος θα είναι ψυχικά ασθενείς στη ζωή του;

Αυτό που προκαλεί ιδιαίτερη εντύπωση όσον αφορά τον Κάγκαν είναι ότι ο ίδιος έχει επιτεθεί στο ίδιο του το επάγγελμα και πρόσφατα δημοσίευσε το βιβλίο του «Το Φάντασμα της Ψυχολογίας: Η Κρίση στο Επάγγελμα και ο Δρόμος της Επιστροφής». Σε αυτό, προειδοποιεί ότι η κρίση αυτή είχε καταστροφικές συνέπειες για εκατομμύρια ανθρώπους, που λανθασμένα έχουν διαγνωσθεί ότι πάσχουν από ψυχικές ασθένειες.

Ο κ. Κάγκαν μίλησε για το θέμα αυτό στο Spiegel OnLine (ολόκληρη η συνέντευξη στα Αγγικά εδώ):

Καθηγητά Κάγκαν, μελετάτε την ανάπτυξη των παιδιών επί 50 χρόνια. Στη διάρκεια αυτής της περιόδου, η ψυχική υγεία βελτιώνεται ή χειροτερεύει;

Ας πούμε ότι έχει αλλάξει. Ειδικά σε φτωχές οικογένειες, μεταξύ μεταναστών και μειονοτήτων, η ψυχική υγεία έχει χειροτερεύσει. Αντικειμενικά μιλώντας, οι έφηβοι σε αυτές τις ομάδες έχουν περισσότερες ευκαιρίες σήμερα σε σχέση με 50 χρόνια πριν, αλλά παραμένουν αγχωμένοι και συγχυσμένοι διότι οι ανισότητες στην κοινωνίες έχουν διευρυνθεί. Ο αριθμός των διαγνωσμένων περιπτώσεων σε διαταραχές ελλειμματικής προσοχής έχει αυξηθεί μεταξύ των φτωχών…

Τη δεκαετία του ’60, οι ψυχικές διαταραχές ήταν άγνωστες για τον κόσμο των παιδιών. Σήμερα, τα επίσημα στοιχεία αναφέρουν πως 1 στα 8 παιδιά στις ΗΠΑ είναι ψυχικά ασθενές.

Αυτό είναι αλήθεια, αλλά οφείλεται κυρίως σε ασαφείς διαγνωστικές πρακτικές. Ας επιστρέψουμε 50 χρόνια πίσω: έχουμε έναν 7χρονο που βαριέται στο σχολείο και αναστατώνει την τάξη. Τότε, τον αποκαλούσαν τεμπέλη. Σήμερα, λέγεται ότι πάσχει από Σύνδρομο Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας. Γι’ αυτό οι αριθμοί έχουν εκτοξευτεί.

Οι ειδικοί κάνουν λόγο για 5,4 εκατ. παιδιά στις ΗΠΑ που παρουσιάζουν συμπτώματα του Σύνδρομου Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας. Λέτε ότι αυτή η ψυχική διαταραχή είναι απλώς μια εφεύρεση;

Ακριβώς αυτό. Είναι μια εφεύρεση. Κάθε παιδί που δεν αποδίδει στο σχολείο στέλνεται στον παιδίατρο και ο παιδίατρος λέει: «Είναι Σύνδρομο Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας. Πάρτε Ritalin». Το πρόβλημα είναι ότι αν ένα φάρμακο είναι διαθέσιμο στο γιατρό, θα κάνει τη διάγνωση που ταιριάζει με αυτό.

Συνεπώς η αποκαλούμενη κρίσης ψυχικής υγείας στα παιδιά δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια προσπάθεια εκφοβισμού;

Μπορούμε να αναρωτηθούμε: Τι σημαίνει ψυχική υγεία; Αν κάνεις συνεντεύξεις με παιδιά και εφήβους ηλικίας 12 – 19 ετών, το 40% θα το κατατάξεις στην κατηγορία των αγχωτικών και καταθλιπτικών. Αν όμως κοιτάξεις πιο προσεκτικά και δεις πόσοι από αυτούς επηρεάζονται σοβαρά από αυτό, θα καταλήξεις στο 8%. Το να χαρακτηρίζει κάθε παιδί που είναι μελαγχολικό ή αγχωτικό ως ψυχικά ασθενές είναι γελοίο. Οι έφηβοι αγχώνονται. Αυτό είναι φυσιολογικό. Δεν ξέρουν σε ποιο πανεπιστήμιο να πάνε, τους παράτησε ο δεσμός τους… Η θλίψη και το άγχος αποτελούν κομμάτια της ζωής όπως και ο θυμός και σεξουαλική απογοήτευση.

Τι σημαίνει στην πράξη αν εκατομμύρια παιδιά χαρακτηρίζονται λανθασμένα ψυχικά ασθενείς;

Κατά κύριο λόγο, περισσότερα χρήματα για τη φαρμακευτική βιομηχανία και περισσότερα χρήματα για τους ψυχιάτρους και τους ερευνητές.

Και τι σημαίνει για τα παιδιά;

Γι’ αυτά σημαίνει πως κάτι δεν πάει καλά και πως μπορεί να εξασθενίσει. Δεν είμαι ο μόνος ψυχολόγος που το λέει αυτό. Είμαστε όμως απέναντι σε μια πανίσχυρη συμμαχία: φαρμακευτικές που βράζουν δισεκατομμύρια και επαγγελματίες που ενδιαφέρονται μόνο για τους εαυτούς τους.

Πέρα από το Σύνδρομο Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας, μια δεύτερη επιδημία που πλήττει τα παιδιά είναι η κατάθλιψη. Το 1987, ένα στα 400 παιδιά στις ΗΠΑ έπαιρνε αντικαταθλιπτικά. Το 2002, η αναλογία ήταν 1 στα 40. Από ποια ηλικία μπορούμε να μιλάμε για παιδική κατάθλιψη;

Αυτή είναι μια δύσκολη ερώτηση. Στους ενήλικες, η κατάθλιψη είτε συνεπάγεται μια σοβαρή απώλεια, μια αίσθηση τύψης ή ένα συναίσθημα ότι δεν μπορείς να εκπληρώσεις ένα στόχο. Τα παιδιά προφανώς δεν είναι ακόμη ικανά για τέτοια συναισθήματα. Αλλά μετά την ηλικία των τριών ή τεσσάρων ετών, ένα παιδί μπορεί να αναπτύξει ένα είδος συναισθήματος τύψης και, αν χάσει τη μητέρα του σε αυτή την ηλικία, θα είναι θλιμμένο για λίγο. Οπότε, από εκείνη τη στιγμή και έπειτα, μια ήπια κατάθλιψη μπορεί να εμφανιστεί. Όμως το συναίσθημα του να μην μπορείς να πετύχεις έναν ζωτικό στόχο στη ζωή σου και η αίσθηση του να μην υπάρχει εναλλακτική αρχίζει να γίνεται σημαντικό μόνο από την εφηβεία και μετά. Και αυτή είναι άλλωστε και η ηλικία που οι επιπτώσεις της κατάθλιψης είναι περισσότερο εμφανείς.

Είναι όμως γεγονός ότι πιο μικρά παιδιά ολοένα και πιο συχνά λαμβάνουν αντικαταθλιπτικά…

Ναι, διότι απλώς τα φάρμακα είναι διαθέσιμα.

Οπότε εσείς θα καταργούσατε τελείως τη διάγνωση της κατάθλιψης σε παιδιά;

Όχι, δεν θα έφτανα ως εκεί. Αλλά αν μια μητέρα με την κόρη της επισκεφτεί έναν γιατρό και του πει ότι το κορίτσι ήταν παλιότερα πολύ πιο χαρούμενο, ο γιατρός πρέπει πρώτα απ’ όλα να ανακαλύψει το πρόβλημα. Πρέπει να δει μόνος του το κορίτσι, ίσως και κάνει και κάποια τεστ πριν της χορηγήσει φάρμακα και της κάνει ηλεκτροεγκεφαλογράφημα.

Συνέντευξη των Arny και Amy Mindell στο δημοσιογράφο Emmanuel Haddad, για το γαλλικό περιοδικό Global Magazine (διαδικτυακό περιοδικό που εστιάζει σε κοινωνικά θέματα και θέματα οικολογίας και γεωπολιτικής).

Interview about Coma Work

July 16, 2012

E.H.: In general, waking up from a coma is more lived as a trauma or as a chance to begin a new life?

A+A: This first questions of yours is a good question. The people we have worked with and known who have lived through comatose states do not show any one reaction such as “traumatic stress” or “chance for new life.” The reason might be that although coma is common, the origins of the comatose state are many.

E.H.: Do the persons who wake up remember what they have been through and does it help them, or is it just better forget and come back to what they had before, if possible?

A+A: Depending upon the depth and specific origins of the coma, some people do remember aspects of their experiences. Whatever they remember, as with dreams, is what a person can use and integrate into the rest of their life—if and when they are ready.

E.H.: For the persons who have been close to death, have you received many testimonies of a new conception of life, of eagerness to take more into consideration what they had neglected before their coma? Any strong example?

A+A: Those who have had N.D.E’s, that is “near death experiences” and who return to their daily life often have deep experiences that frequently lead to new views of life. For example, years ago in Zurich, one of Arny’s first comatose patients was lying, dying in an oxygen tent. Arny spoke with her through the tent, and to make the story short, got good feedback from her indicating her normal awareness was still present, though she was in what her physicians at that time called a “coma.” From hearing about her past, Arny suggested to her that she re-consider the possibility of life on earth. She immediately reacted with body movements, and he encouraged her reaction to go further. She began to sit up in that Oxygen tent, to the great surprise of the doctors and nurses around her. Then, even more surprising, after connecting more with her in that altered state of consciousness, she herself pulled back the oxygen tent and started to get out of bed. The nurses resisted telling her to stay in bed. But as soon as they left, when she was alone, she somehow got dressed, and apparently got out of the hospital, in her run down condition. What happened next? She went back to work on the Bahnhofstrasse in Zurich, a main business place in Switzerland. She told Arny she had to go back to complete her business there. Five years later she died peacefully.

E.H.: The trauma can also be for the family or closest friend who’ll attend a person in coma for many months or years. Is communication a way to reduce the negative consequences of this situation?

A+A: Yes, in our experience, everyone in the family, and everyone who is a friend of this person has at least a slight “shock”, not just because they might love the person, but because most people don’t have any connection with their own mortality. So seeing a loved one very ill or in a near death situation is shocking. However, if it is possible to actually connect with the person in their state (for example, using a binary connection –see our books on Coma), then yes, the trauma of the family system is relieved. If the communication is deep, it can even be “enlightening” for all.

E.H.: You promote a different level of communication with the person in coma, because he uses different kind of language: how do the family and friends react to the necessity of learning another language to communicate: despair and refusal or satisfaction to be able to exchange no matter what?

A+A:. Good question. We first ask the family and friends if they will allow the possibility of trying to communicate with the ill person, or if they are content to just love and sit by the person. If the family and friends are open to such communications, we first show it to them briefly, using the friends themselves to demonstrate with. Only after having gotten positive feedback from the friends, the family, as well as the medical helpers, do we approach the comatose person. As a result,we usually get good responses from the family and friends. When we are able to truly connect at a level where responses are easy to understand, everyone seems at least relieved.

E.H.: You talk about an ethic of double state: for you, people in deep coma still have the right to decide of what to do with their life. Is it also because there is always the possibility of an unexpected come back? Is communication with a person in coma a way to promote those unexpected waking up?

A+A: Nothing in life is completely predictable. We know that from quantum physics. Sudden, improbable situations can surely arise. The same holds true for all of human life, and especially comatose states. We have often been greatly surprised ourselves by what people do near death, as Arny says in his “Coma, Key to Awakening”, and Amy says in “Coma, a Healing Journey”. Therefore we developed what we called, a “Double State Ethics.” This means that how we deal with someone near death should “ethically” speaking depends upon at least two states of consciousness. The first state is what the person said –or may have said–in their everyday life about how to deal with near death experiences. And the second state of consciousness we must listen to is communication with the altered state, the vegetative or comatose state. There, the “yes” and “no” we get from “binary communication” can sometimes lead to a second opinion about what’s next in life…or death.

Your question about whether communication with someone in a coma promotes unexpected awakening is a central, statistical and important question. To answer that question definitively, we need to assemble many hundreds of such situations, each of which must have a specific measure for coma, and a specific definition of awakening. We and our Portland colleagues (Dean Yamamoto, Pierre Morin and Gary Reiss) are in the midst of such a statistical study now. However, from our personal experiences until now, we must say, YES, it surely seems as if trying to connect promotes at least wakeful states, and awakenings.