Σεμινάριο: Αλλάζουμε τον Κόσμο κι ο Κόσμος μας Αλλάζει…

Jun 122012
 

Αλλάζουμε τον Κόσμο κι ο Κόσμος μας Αλλάζει:

Εμείς και ο Κόσμος ως Αλληλένδετοι Φορείς Αλλαγής και Δράσης

Λένα Ασλανίδου & Λίλη Βασιλείου

30 Ιουνίου – 1 Ιουλίου 2012

  • Ποιό είναι το προσωπικό και το συλλογικό μας όραμα για το κόσμο; Πως μπορεί η επαφή με αυτό να μας ενδυναμώσει και να μας δώσει ώθηση για πράγματα που θέλουμε να κάνουμε στη ζωή μας;
  • Τι μας συμβαίνει όταν είμαστε αντιμέτωποι με καταστάσεις στην καθημερινότητά μας που είναι αντίθετες με το όραμα μας, όπως απληστία, αδικία, απανθρωπιά, κλπ;
  • Μπορούμε να βρούμε πρόσβαση σε μια κατάσταση συνείδησης από την οποία μπορούμε να διαχειριστούμε την κακιά διάθεση στην οποία μας βυθίζουν αυτές οι καταστάσεις και να τις αντιμετωπίσουμε με τόπο που στηρίζει και βοηθάει όλους όσους εμπλέκονται;
  • Ποια είναι τα βασικά προβλήματα που αντιμετωπίζει η Ελλάδα αυτή τη στιγμή; Ποιές είναι οι πολικότητες μέσα σε αυτό το πεδίο των προβλημάτων που αναζητούν να έρθουν σε συνδιαλλαγή;

Ελάτε να εξερευνήσουμε αυτά τα θέματα μέσα από δουλειά με τον εαυτό μας, διεργασία ομάδας σε κίνηση, διεργασία ομάδας σε ήχο και συνδυασμό διεργασίας ομάδας και playback theater!

 

Ώρες: Σάββατο 30/6 και Κυριακή 1/7, ώρες 10.00πμ – 5.00μμ.

Τόπος: Γιαννάρου 17, Καλαμάκι

Κόστος: 150 ευρώ. Δεδομένων των σημερινών συνθηκών, το κόστος συμμετοχής είναι ενδεικτικό. Ο καθένας μας θα το προσαρμόσει στις οικονομικές του δυνατότητες.

Για περισσότερες πληροφορίες και εγγραφή επικοινωνήστε με τις υπεύθυνες του σεμιναρίου στο 210 9848 912.

Ένα κλικ εδώ για το φυλλάδιο με πληροφορίες για το σεμινάριο (αρχείο pdf)

 

Άμεση ανάγκη για τρόφιμα στο κέντρο υποδοχής προσφύγων Λαυρίου…

Jun 112012
 

Από 21 Μαΐου 2012, οι εργαζόμενοι του Κέντρου βρίσκονται σε απεργιακή κινητοποίηση επειδή δεν έχουν πληρωθεί εδώ και έξι μήνες, με αποτέλεσμα να έχει διακοπεί η τροφοδοσία και η σίτιση των μεταναστών.

Δημιουργείται πλέον άμεσος κίνδυνος για την επιβίωση τους, αλλά ιδιαίτερα για την επιβίωση των πάνω από 80 μικρών παιδιών και βρεφών που ζουν στο Κέντρο με τις οικογένειές τους. Κάθε λειτουργία του Κέντρου (υπηρεσίες σίτισης, καθαριότητας και ιατρικής φροντίδας) έχει ανασταλεί.

Υπάρχει άμεση ανάγκη για: Γάλα, παιδικές κρέμες, αλεύρι, σπορέλαιο και ελαιόλαδο, ψωμί, αλάτι και γενικά συσκευασμένα τρόφιμα.

Επίσης, σαπούνια, σαμπουάν, απορρυπαντικά, οδοντόκρεμες, χαρτιά υγείας, πάνες.

Ημέρες και σημεία συγκέντρωσης:

Από την Τετάρτη 6/6 έως την Κυριακή 10/6 στο Καφενείο Ακαδημίας Πλάτωνος (Μοναστηρίου 140 και Τηλεφάνους, ανάμεσα στη Λένορμαν και τη λεωφόρο Αθηνών)

Την Κυριακή 10/6 στο Lunch Street Party στην πλατεία Αγίου Γεωργίου στον Κολωνό (από τις 12.30μ.μ. έως τις 8μ.μ.)

Τη Δευτέρα 11/6 και την Τρίτη 12/6 στο παντοπωλείο Lacandona (Ηπίτου 4 και Απόλλωνος, Σύνταγμα, από τις 9π.μ. έως τις 9μ.μ. )

Τη Δευτέρα 11/6 και την Τρίτη 12/6 στο Συνεταιρισμό Αλληλέγγυας Οικονομίας Συν.αλλ.οις (Νηλέως 35, Θησείο, από τις 9π.μ. έως τις 9μ.μ.).

Μια σιωπηλή «συμμαχία»…

Jun 072012
 

Πηγή: protagon.gr

Μια σιωπηλή «συμμαχία»

Μόνο όσοι έχουν περάσει αυτά τα μονοπάτια, τα γνωρίζουν. Ένας λαβύρινθος αγωνίας, ελπίδας, μοναξιάς και γραφειοκρατίας, που λυγίζει ακόμα και τους «ατσάλινους». Μετά το σοκ της διάγνωσης προσγειώνεσαι σε μια νέα πραγματικότητα: άγνωστες έννοιες, βλοσυρές φυσιογνωμίες γιατρών, τρέξιμο για σφραγίδες και υπογραφές, αναμονή σε ουρές. Και στο σπίτι, ο δικός σου άνθρωπος κληνήρης, άλλοτε ανήμπορος και άλλοτε πιο δυνατός από εσένα. Και εσύ να πρέπει να είσαι «βράχος», να στηρίζεις, να παρηγορείς και να ανακουφίζεις. Να διαβεβαιώνεις ότι «όλα θα πάνε καλά», ακόμα και όταν είναι ολοφάνερο ότι το τέλος πλησιάζει.

Αυτή η περιπέτεια, που άλλοτε κρατάει μήνες και άλλοτε χρόνια, σε όλους τους οικείους των καρκινοπαθών αφήνει «κάτι». Σε άλλον άσπρισαν πρόωρα τα μάλλια, άλλος καθιέρωσε το «μισό» ζάναξ για να κοιμάται, κάποιοι απέκτησαν φοβία με τις αρρώστιες και τους γιατρούς, άλλοι στράφηκαν στην υγιεινή ζωή, τη γυμναστική, τη γιόγκα, τον βελονισμό… Σε όλους μας έμεινε ένα σφίξιμο στο στομάχι στο άκουσμα σειρήνας ασθενοφόρου, μια απέχθεια για το σύστημα υγείας, ένα παράπονο για τον συνήθως πρόωρο και επώδυνο χαμό του δικού μας. Μεταξύ μας έχει καθιερωθεί μια σιωπηλή «συμμαχία», αλληλοαναγνωριζόμαστε από τα ξεσπάσματα ευαισθησίας επί του ανθρώπινου πόνου, από το τρέμουλο της φωνής στην ανακοίνωση ενός θανάτου. Όλοι μας, «παράπλευρα» θύματα μιας δημοφιλούς μάστιγας, που ο καθένας «το παλεύει όπως ξέρει και μπορεί».

Αναμασώ και εγώ όλες αυτές τις εικόνες εδώ και έξι χρόνια, χωρίς ποτέ να κατορθώνω να λυτρωθώ. Άλλωστε, η ασθένεια και ο θάνατος της δίκης μου μητέρας αναπαριστάται καρέ καρέ μέσα από ανάλογες περιπέτειες των γονιών φίλων μου- που δυστυχώς πληθαίνουν. Μια από τις κορυφαίες σκηνές του δράματος, ο εαυτός μου να καταρρέει σε ένα άθλιο υποκατάστημα του ΙΚΑ κοντά στην Ομόνοια, όταν έφυγα με χέρια αδειανά λόγω έλλειψης του σκευάσματος… Και βέβαια η σχέση εμπιστοσύνης με μια «γενναία» φαρμακοποιό, στην οποία κατέφευγα μια που μου χορηγούσε το φάρμακο μερικά εικοσιτετράωρα προτού αυτό εγκριθεί. Εκείνη «έπαιζε» το κεφάλι της, εγώ προσέφερα «κάτι» παραπάνω στον άνθρωπό μου, στον αγώνα με τον χρόνο και τα καρκινικά κύτταρα.

Οι δικές μου, όμως, περιπέτειες από το 2006 ωχριούν μπροστά στις σημερινές. Δεν είχα το ψυχικό σθένος να διαβάσω λεπτομερώς τις καταγγελίες των εκατοντάδων συγγενών, που παλεύουν με πενιχρή πλέον οικονομική δυνατότητα για να εξασφαλίσουν το φάρμακο της χημειοθεραπείας και μια θέση πιο «ψηλά» στις λίστες αναμονής για ακτινοθεραπεία. Νιώθω, όμως, την απελπισία τους. Την πιο δύσκολη στιγμή τους, που προσπαθούν «όσο μπορούν» να κρατήσουν ζωντανή την ελπίδα, να διασώσουν μέσα στον πόνο την αξιοπρέπεια τους, να ρυθμίσουν «εκκρεμότητες» μιας ζωής, να δώσουν τη μάχη μέχρις εσχάτων- και ό,τι βγει-, το σύστημα τους ωθεί μια ώρα αρχύτερα στην (ψυχική πρωτίστως) άβυσσο. Αναλογιζόμενη όλα αυτά, ένιωσα για πρώτη φορά μια γλυκόπικρη ανακούφιση: «καλύτερα», σκέφτηκα «που έφυγε τότε».

*Η Ιωάννα Φωτιάδη είναι δημοσιογράφος στην Καθημερινή.

Το θηρίο μέσα μου…

Jun 072012
 

Τι έγινε; Θα τη συνηθίσουμε τη βία; Μέχρι πότε;

“The Beast In Me”

The beast in me
Is caged by frail and fragile bars
Restless by day
And by night rants and rages at the stars
God help the beast in me

The beast in me
Has had to learn to live with pain
And how to shelter from the rain
And in the twinkling of an eye
Might have to be restrained
God help the beast in me

Sometimes it tries to kid me
That it’s just a teddy bear
And even somehow manage to vanish in the air
And that is when I must beware
Of the beast in me that everybody knows
They’ve seen him out dressed in my clothes
Patently unclear
If it’s New York or New Year
God help the beast in me

The beast in me


Επιτροπή Αλληλεγγύης στη Χαλκιδική…

Jun 032012
 

Η ΕΞΟΡΥΞΗ ΧΡΥΣΟΥ ΣΤΗ ΧΑΛΙΚΙΔΙΚΗ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΠΡΟΒΛΗΜΑ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΤΗΣ

Το τελευταίο διάστημα, στη Χαλκιδική, ειδικότερα στη θέση “Σκουριές” τους όρους Κάκαβος, βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη μια συντονισμένη προσπάθεια της εταιρείας «ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ», με τη συνδρομή κρατικών υπηρεσιών και τοπικών παραγόντων, να βάλει σε εφαρμογή το σχέδιο κατασκευής μιας καταστρεπτικής επένδυσης μεταλλείας χρυσού και χαλκού. Στην προσπάθειά της αυτή κατέφυγε σε χρήση ωμής βίας, απέναντι στους κατοίκους της περιοχής, που υπερασπίζονται με την παρουσία τους το βουνό, μπροστά στη λαίλαπα της επερχόμενης φυσικής καταστροφής και της αποδιάρθρωσης κάθε άλλης δραστηριότητας. Δεν δίστασε, μάλιστα, να χρησιμοποιήσει σαν δύναμη κρούσης εργαζόμενους της εταιρείας, μαζί με άλλους πολίτες στους οποίους έχει υποσχεθεί πρόσληψη, επιδιώκοντας συνειδητά να καλλιεργήσει διχαστικό κλίμα μεταξύ των κατοίκων και να δημιουργήσει συνθήκες «εμφύλιας» σύγκρουσης.

Η υπόθεση της μεταλλείας στη Χαλκιδική δεν είναι μια πρόσφατη δραστηριότητα. Ξεκινά από πολύ παλιά και φτάνει μέχρι τις μέρες μας. Με αντικείμενο τους όρους εκμετάλλευσης, αλλά και τις συνθήκες εργασίας των εργαζομένων, δόθηκαν σκληροί αγώνες στο παρελθόν, με πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα τις μεγάλες απεργίες του 1957 και του 1977 και τις κινητοποιήσεις της δεκαετίας του 1990, με επίκεντρο την Ολυμπιάδα. Εκεί, όμως, που φάνηκε ότι γίνονται κοινή συνείδηση τα αποτελέσματα της εντατικής και ανεξέλεγκτης μεταλλείας, άρχισε ένας νέος κύκλος επιθετικών επιχειρηματικών κινήσεων, με αντικείμενο την περαιτέρω ληστρική εκμετάλλευση του τόπου.

Οι εγκαταστάσεις και τα δικαιώματα μεταλλειοκτησίας αλλάζουν διαδοχικά χέρια: το 1986, από το Μποδοσάκη στο ελληνικό δημόσιο, και από το ελληνικό δημόσιο στην καναδική TVXgold, το 1995, που φέρνει και το πρώτο σχέδιο εξόρυξης χρυσού στην Ολυμπιάδα. Μετά από πολλές συγκρούσεις η TVXgold εγκαταλείπει στις αρχές του 2003. Στο τέλος του 2003, με μια σκανδαλώδη ρύθμιση, που έχει μείνει στην ιστορία, το ελληνικό δημόσιο μεταβιβάζει τα δικαιώματα, έναντι «πινακίου φακής», στο σχήμα της «ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ», με ισχυρή παρουσία του ομίλου Μπόμπολα. Πρωταγωνιστής, σε ρόλο διαμεσολαβητή, ο τότε υπουργός ανάπτυξης και τώρα δήμαρχος της περιοχής κ. Xρ. Πάχτας. Κρίσιμο στοιχείο της συμφωνίας μεταβίβασης αποτελεί η δέσμευση του δημοσίου ότι δεν θα αναζητήσει ευθύνες για τα περιβαλλοντικά προβλήματα των δραστηριοτήτων που προηγήθηκαν.

Το νέο επενδυτικό σχέδιο της «ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ» εξασφαλίζει, από το ΥΠΕΚΑ (2/10/2009), θετική γνωμοδότηση στην προκαταρκτική περιβαλλοντική εκτίμηση και αξιολόγηση (ΠΠΕΑ), ενώ στις 26/7/2011 εκδίδεται η απόφαση έγκριση των περιβαλλοντικών όρων. Το γεγονός αυτό σηματοδοτεί την είσοδο στην τελική φάση υλοποίησης του συγκεκριμένου σχεδίου. Σε αυτό το σχέδιο, αξίζει να επισημανθούν τα παρακάτω τρία σημεία, που, αφενός, δίνουν το μέγεθος του προβλήματος και, αφετέρου, κάνουν εξαιρετικά κρίσιμη την έκβαση του αγώνα που δίνουν οι κάτοικοι της Χαλκιδικής:

1. Η εξάπλωση των δραστηριοτήτων σε νέες παρθένες περιοχές, με την παραχώρηση 314.000 στρεμμάτων, στην πλειοψηφία δασικών εκτάσεων, εκ των οποίων 100.000 στρέμματα ενταγμένα στο δίκτυο προστατευόμενων περιοχών Natura 2000. Κεντρικό σημείο το όρος Κάκαβος, που αποτελεί τον υδροδότη μεγάλου μέρους των χωριών της περιοχής. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι δραστηριότητες ξεφεύγουν, πλέον, από τα συνήθη όρια της ΒΑ Χαλκιδικής και επεκτείνονται σε μεγάλο μέρος του κεντρικού τμήματός της.

2. Η επιδίωξη να επικεντρωθούν οι νέες μεταλλευτικές δραστηριότητες στην εξόρυξη και επεξεργασία χρυσού, με μεθόδους που, αναπόφευκτα, ισοδυναμούν με περιβαλλοντική «βόμβα» και με συνέπειες ανεπίστρεπτες στο φυσικό και ανθρωπογενές περιβάλλον.

3. Η σύνδεσή τους με άλλες παρόμοιες δραστηριότητες στη Βόρεια Ελλάδα (Κιλκίς, Δράμα, Ροδόπη, Έβρος κλπ.) και με δραστηριότητες εκμετάλλευσης πιθανών ενεργειακών πόρων, ώστε να δημιουργηθεί ένα κλίμα γενικότερου δημόσιου συμφέροντος από την υλοποίησή τους.

Μαζί με τους κατοίκους της Χαλκιδικής, συνειδητοποιούμε ότι αυτό που επιχειρείται να γίνει είναι μια λεηλασία της φύσης και μια ολομέτωπη επίθεση κατά της τοπικής κοινωνίας, που εκτός από τους βασικούς φυσικούς της πόρους αποστερείται τη δυνατότητα οποιασδήποτε άλλης βιώσιμης οικονομικής δραστηριότητας, υποταγμένη βίαια στη «μονοκαλλιέργεια» των εξορύξεων. Χωρίς, από την άλλη, να προσδοκά το παραμικρό δημόσιο και κοινωνικό όφελος, πέρα από μια αμφιλεγόμενης έκτασης απασχόληση, που κι αυτή «προσφέρεται» με αντάλλαγμα τη σιωπή και την απαίτηση της πλήρους υποταγής των τοπικών κοινωνιών στα εργολαβικά συμφέροντα.

Ταυτόχρονα, συνειδητοποιούμε ότι, σε συνθήκες μνημονιακής ισοπέδωσης, οι μεταλλευτικές δραστηριότητες στη Χαλκιδική και στην υπόλοιπη Β. Ελλάδα είναι ένα μέρος μόνο μιας γενικευμένης επίθεσης των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων και ενός διεφθαρμένου και υποταγμένου σε αυτά συμπλέγματος πολιτικών δυνάμεων, που επιχειρούν να εκποιήσουν τους φυσικούς πόρους και τις δημόσιες υποδομές της χώρας, υποθηκεύοντας το μέλλον ολόκληρης της κοινωνίας και αδιαφορώντας για τους ανθρώπους, τη ζωή τους και τις ελπίδες τους.

Μια σειρά από ανοιχτές «πληγές» στην Αττική μας υπενθυμίζουν ότι η Χαλκιδική δεν είναι τόσο μακριά, όσο νομίζουμε. Εκδηλώσεις και συνέπειες της ίδιας πολιτικής και των ίδιων επιδιώξεων είναι και:

  • Η διατήρηση και μεγέθυνση της περιβαλλοντικής – τοξικής «βόμβας» στο Θριάσιο και στη Δυτική Αθήνα
  • Η διαρκής υποβάθμιση και καταστροφή των ορεινών όγκων, με τις φωτιές, τους αυτοκινητόδρομους, τα καζίνα, τη τσιμεντοποίηση, τα φωτοβολταϊκά κλπ.
  • Οι νέες φαραωνικές και συγκεντρωτικές εγκαταστάσεις διαχείρισης απορριμμάτων, στη Φυλή, το Γραμματικό και την Κερατέα
  • Η εκποίηση του πρώην αεροδρομίου στο Ελληνικό, με προοπτική την τσιμεντοποίησή του

Οι συλλογικότητες και οι πολίτες της Αττικής, που υποστηρίζουμε αυτό το κείμενο, δηλώνουμε ότι τα δάση και το περιβάλλον είναι κοινωνικά αγαθά και είναι υποχρέωση όλων η προστασία τους. Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στους αγωνιζόμενους κατοίκους της Χαλκιδικής και συμφωνούμε να αναλάβουμε κοινές δράσεις για να δείξουμε έμπρακτα την υποστήριξή μας, για όσο διάστημα κρατήσει ο αγώνας τους.

23/4/2012

ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΗ ΧΑΛΙΚΔΙΚΗ (ΑΤΤΙΚΗ)

Συνυπογράφουν το κείμενο και υποστηρίζουν την Επιτροπή αλληλεγγύης

  • Ανοιχτή λαϊκή συνέλευση Πεντέλης
  • Ανοιχτή συνέλευση κατοίκων νέου Κόσμου
  • Αντιεξουσιαστική Κίνηση Αθήνας
  • ΒΙΟΖΩ
  • Δίκτυο Αλληλεγγύης «Ο Μίτος των Πολιτών»
  • Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα
  • Εναλλακτική Δράση για Ποιότητα Ζωής
  • «Ενότητα για την Ιωνία» – Δημοτική παράταξη Ν. Ιωνίας
  • Επιτροπή αγώνα για το μητροπολιτικό πάρκο Ελληνικού
  • Επιτροπή αγώνα Γραμματικού
  • Κίνημα ΑΛ.ΑΝΥ.Α.
  • Κίνηση για τη Σωτηρία της Γκιώνας
  • Κοινωνική κουζίνα «ο άλλος άνθρωπος»
  • Ξεκίνημα
  • ΟΙΚΟ.ΠΟΛΙ.Σ. Χαϊδαρίου
  • Παρατηρητήριο Ελεύθερων Χώρων Αθήνας – Αττικής
  • Πρωτοβουλία συνεννόησης για τη διαχείριση των απορριμμάτων
  • Συντονιστικός Φορέας Συλλόγων για την Προστασία του υγροτόπου Βουρκάρι Μεγάρων
  • Συσπείρωση αριστερών μηχανικών
  • “Φίλοι της φύσης” – Ελληνικό δίκτυο

Μάνος Χατζιδάκις: “Ο νεοναζισμός δεν είναι οι άλλοι”…

May 082012
 

Πηγή: Music P@per.gr

Μάνος Χατζιδάκις: “Ο νεοναζισμός δεν είναι οι άλλοι”

γράφει ο Μιχάλης Γελασάκης

O Mάνος Χατζιδάκις αποδυκνύει για μια ακόμη φορά ότι ήταν μπροστά για την εποχή του και είχε μάτια και αυτιά ανοιχτά φιλτράροντας το κάθε τι που συνέβαινε και έχοντας ταχύτατα αντανακλαστικά το κατέγραφε και το παρατηρούσε. Έμπαινε σε βάθος στα φαινόμενα της εποχής και γι’ αυτό κατάφερε να είναι διαχρονικός. Παρακάτω παραθέτουμε αυτούσιο ένα κείμενό του για το νεοναζισμό και τον εθνικισμό που έγραψε τον Φεβρουάριο του 1993, λίγους μήνες πριν τον θάνατό του. Το κείμενο αυτό είχε δημοσιευτεί στο πρόγραμμα αντιναζιστικής συναυλίας που είχε δώσει η Ορχήστρα των Χρωμάτων με έργα Βάιλ, Λίστ και Μπάρτον. Το ίδιο κείμενο παράλληλα είχε δημοσιευτεί και στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία.

“Ο νεοναζισμός, ο φασισμός, ο ρατσισμός και κάθε αντικοινωνικό και αντιανθρώπινο φαινόμενο συμπεριφοράς δεν προέρχεται από ιδεολογία, δεν περιέχει ιδεολογία, δεν συνθέτειιδεολογία. Είναι η μεγεθυμένη έκφραση-εκδήλωση του κτήνους που περιέχουμε μέσα μας χωρίς εμπόδιο στην ανάπτυξή του, όταν κοινωνικές ή πολιτικές συγκυρίες συντελούν, βοηθούν, ενυσχύουν τη βάρβαρη και αντιανθρώπινη παρουσία του.

Η μόνη αντιβίωση για την καταπολέμηση του κτήνους που περιέχουμε είναι η Παιδεία. Η αληθινή παιδεία και όχι η ανεύθυνη εκπαίδευση και η πληροφορία χωρίς κρίση και χωρίς ανήσυχη αμφισβητούμενη συμπερασματολογία. Αυτή η παιδεία που δεν εφησυχάζει ούτε δημιουργεί αυταρέσκεια στον σπουδάζοντα, αλλά πολλαπλασιάζει τα ερωτήματα και την ανασφάλεια. Όμως μια τέτοια παιδεία δεν ευνοείται από τις πολιτικές παρατάξεις και από όλες τις κυβερνήσεις, διότι κατασκευάζει ελεύθερους και ανυπότακτους πολίτες μη χρήσιμους για το ευτελές παιχνίδι των κομμάτων και της πολιτικής. Κι αποτελεί πολιτική «παράδοση» η πεποίθηση πως τα κτήνη, με κατάλληλη τακτική και αντιμετώπιση, καθοδηγούνται, τιθασεύονται.

Ενώ τα πουλιά… Για τα πουλιά, μόνον οι δολοφόνοι, οι άθλιοι κυνηγοί αρμόζουν, με τις «ευγενικές παντός έθνους παραδόσεις». Κι είναι φορές που το κτήνος πολλαπλασιαζόμενο κάτω από συγκυρίες και με τη μορφή «λαϊκών αιτημάτων και διεκδικήσεων» σχηματίζει φαινόμενα λοιμώδους νόσου που προσβάλλει μεγάλες ανθρώπινες μάζες και επιβάλλει θανατηφόρες επιδημίες.

Πρόσφατη περίπτωση ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος. Μόνο που ο πόλεμος αυτός μας δημιούργησε για ένα διάστημα μιαν αρκετά μεγάλη πλάνη, μιαν ψευδαίσθηση. Πιστέψαμε όλοι μας πως σ’ αυτό τον πόλεμο η Δημοκρατία πολέμησε το φασισμό και τον νίκησε. Σκεφθείτε: η «Δημοκρατία», εμείς με τον Μεταξά κυβερνήτη και σύμμαχο τον Στάλιν, πολεμήσαμε το ναζισμό, σαν ιδεολογία άσχετη από μας τους ίδιους. Και τον… νικήσαμε. Τι ουτοπία και τι θράσος. Αγνοώντας πως απαλλασσόμενοι από την ευθύνη του κτηνώδους μέρους του εαυτού μας και τοποθετώντας το σε μια άλλη εθνότητα υποταγμένη ολοκληρωτικά σ’ αυτό, δεν νικούσαμε κανένα φασισμό αλλά απλώς μιαν άλλη εθνότητα επικίνδυνη που επιθυμούσε να μας υποτάξει.

Ένας πόλεμος σαν τόσους άλλους από επικίνδυνους ανόητους σε άλλους ανόητους, περιστασιακά ακίνδυνους. Και φυσικά όλα τα περί «Ελευθερίας», «Δημοκρατίας», και «λίκνων πνευματικών και μη», για τις απαίδευτες στήλες των εφημερίδων και τους αφελείς αναγνώστες. Ποτέ δεν θα νικήσει η Ελευθερία, αφού τη στηρίζουν και τη μεταφέρουν άνθρωποι, που εννοούν να μεταβιβάζουν τις δικές τους ευθύνες στους άλλους.

(Κάτι σαν την ηθική των γερόντων χριστιανών. Το καλό και το κακό έξω από μας. Στον Χριστό και τον διάβολο. Κι ένας Θεός που συγχωρεί τις αδυναμίες μας εφόσον κι όταν τον θυμηθούμε μες στην ανευθυνότητα του βίου μας. Επιδιώκοντας πάντα να εξασφαλίσουμε τη μετά θάνατον εξακολουθητική παρουσία μας. Αδυνατώντας να συλλάβουμε την έννοια της απουσίας μας. Το ότι μπορεί να υπάρχει ο κόσμος δίχως εμάς και δίχως τον Καντιώτη τον Φλωρίνης).

Δεν θέλω να επεκταθώ. Φοβάμαι πως δεν έχω τα εφόδια για μια θεωρητική ανάπτυξη, ούτε την κατάλληλη γλώσσα για τις απαιτήσεις του όλου θέματος. Όμως το θέμα με καίει. Και πριν πολλά χρόνια επιχείρησα να το αποσαφηνίσω μέσα μου. Σήμερα ξέρω πως διέβλεπα με την ευαισθησία μου τις εξελίξεις και την επανεμφάνιση του τέρατος. Και δεν εννοούσα να συνηθίσω την ολοένα αυξανόμενη παρουσία του. Πάντα εννοώ να τρομάζω.

Ο νεοναζισμός δεν είναι οι άλλοι. Οι μισητοί δολοφόνοι, που βρίσκουν όμως κατανόηση από τις διωκτικές αρχές λόγω μιας περίεργης αλλά όχι και ανεξήγητης συγγενικής ομοιότητος. Που τους έχουν συνηθίσει οι αρχές και οι κυβερνήσεις σαν μια πολιτική προέκτασή τους ή σαν μια επιτρεπτή αντίθεση, δίχως ιδιαίτερη σημασία που να προκαλεί ανησυχία. (Τελευταία διάβασα πως στην Πάτρα, απέναντι στο αστυνομικό τμήμα άνοιξε τα γραφεία του ένα νεοναζιστικό κόμμα. Καμιά ανησυχία ούτε για τους φασίστες, ούτε για τους αστυνομικούς. Ούτε φυσικά για τους περιοίκους).

Ο εθνικισμός είναι κι αυτός νεοναζισμός. Τα κουρεμένα κεφάλια των στρατιωτών, έστω και παρά τη θέλησή τους, ευνοούν την έξοδο της σκέψης και της κρίσης, ώστε να υποτάσσονται και να γίνονται κατάλληλοι για την αποδοχή διαταγών και κατευθύνσεων προς κάποιο θάνατο. Δικόν τους ή των άλλων. Η εμπειρία μου διδάσκει πως η αληθινή σκέψη, ο προβληματισμός οφείλει κάπου να σταματά. Δεν συμφέρει. Γι’ αυτό και σταματώ. Ο ερασιτεχνισμός μου στην επικέντρωση κι ανάπτυξη του θέματος κινδυνεύει να γίνει ευάλωτος από τους εχθρούς. Όμως οφείλω να διακηρύξω το πάθος μου για μια πραγματική κι απρόσκοπτη ανθρώπινη ελευθερία.

Ο φασισμός στις μέρες μας φανερώνεται με δυο μορφές. Ή προκλητικός, με το πρόσχημα αντιδράσεως σε πολιτικά ή κοινωνικά γεγονότα που δεν ευνοούν την περίπτωσή τους ή παθητικός μες στον οποίο κυριαρχεί ο φόβος για ό,τι συμβαίνει γύρω μας. Ανοχή και παθητικότητα λοιπόν. Κι έτσι εδραιώνεται η πρόκληση. Με την ανοχή των πολλών. Προτιμότερο αργός και σιωπηλός θάνατος από την αντίδραση του ζωντανού και ευαίσθητου οργανισμού που περιέχουμε.

Το φάντασμα του κτήνους παρουσιάζεται ιδιαιτέρως έντονα στους νέους. Εκεί επιδρά και το marketing. Η επιρροή από τα Μ.Μ.Ε. ενός τρόπου ζωής που ευνοεί το εμπόριο. Κι όπως η εμπορία ναρκωτικών ευνοεί τη διάδοσή τους στους νέους, έτσι και η μουσική, οι ιδέες, ο χορός και όσα σχετίζονται με τον τρόπο ζωής τους έχουν δημιουργήσει βιομηχανία και τεράστια κι αφάνταστα οικονομικά ενδιαφέρονται.

Και μη βρίσκοντας αντίσταση από μια στέρεη παιδεία όλα αυτά δημιουργούν ένα κατάλληλο έδαφος για να ανθίσει ο εγωκεντρισμός η εγωπάθεια, η κενότητα και φυσικά κάθε κτηνώδες ένστιχτο στο εσωτερικό τους. Προσέξτε το χορό τους με τις ομοιόμορφες στρατιωτικές κινήσεις, μακρά από κάθε διάθεση επαφής και επικοινωνίας. Το τραγούδι τους με τις συνθηματικές επαναλαμβανόμενες λέξεις, η απουσία του βιβλίου και της σκέψης από τη συμπεριφορά τους και ο στόχος για μια άνετη σταδιοδρομία κέρδους και εύκολης επιτυχίας.

Βιώνουμε μέρα με τη μέρα περισσότερο το τμήμα του εαυτού μας – που ή φοβάται ή δεν σκέφτεται, επιδιώκοντας όσο γίνεται περισσότερα οφέλη. Ώσπου να βρεθεί ο κατάλληλος «αρχηγός» που θα ηγηθεί αυτό το κατάπτυστο περιεχόμενό μας. Και τότε θα ‘ναι αργά για ν’ αντιδράσουμε. Ο νεοναζισμός είμαστε εσείς κι εμείς – όπως στη γνωστή παράσταση του Πιραντέλο. Είμαστε εσείς, εμείς και τα παιδιά μας. Δεχόμαστε να ‘μαστε απάνθρωποι μπρος στους φορείς του AIDS, από άγνοια αλλά και τόσο «ανθρώπινοι» και συγκαταβατικοί μπροστά στα ανθρωποειδή ερπετά του φασισμού, πάλι από άγνοια, αλλά κι από φόβο κι από συνήθεια.

Και το Κακό ελλοχεύει χωρίς προφύλαξη, χωρίς ντροπή. Ο νεοναζισμός δεν είναι θεωρία, σκέψη και αναρχία. Είναι μια παράσταση. Εσείς κι εμείς. Και πρωταγωνιστεί ο Θάνατος.

Η ψήφος σου είναι η φωνή σου…

May 052012
 

… φρόντισε να ακουστείς*

* κι επειδή μια ώρα για μια ψήφο δεν σημαίνει αναγκαστικά και ανάληψη ευθύνης, να θυμάσαι, κάθε μέρα ψηφίζεις (παίρνεις θέση) με τη στάση σου, με τις επιλογές σου, με αυτά που συνειδητά ή ασυνείδητα περιθωριοποιείς, με την αλληλεγγύη σου στους διπλανούς ή την απομόνωση σου στην προσωπική σου (αν)ασφάλεια. Οι εκλογές δεν είναι μόνο αύριο. Είναι κάθε μέρα, κι εκεί είμαστε όλοι υποψήφιοι.

Αλληλεγγύη.

Vlaves – ομαδική έκθεση και παράλληλες δράσεις…

May 022012
 

VLΛVES 10.05.2012 – 31.05.2012

Εγκαίνια έκθεσης, Πέμπτη, 10 Μαΐου, 20:00

Αιόλου 48-50, Αθήνα

Το ΜETAPolis ανοίγει τις πόρτες του στο κοινό με την εικαστική αναζήτηση 9 καλλιτεχνών πάνω στην έννοια της «βλάβης»

Βλάβη της πολιτείας. Βλάβη του σώματος. Βλάβη της ψυχής. Βλάπτω. Βλάπτομαι. Ας ακούσουμε τον Δημοσθένη: «Τα σφάλματα, συσσωρευόμενα καθένα λίγο-λίγο, γίνονται για την πόλη καθολική βλάβη».

Κάτι ανάλογο συμβαίνει και στην πολιτεία του ανθρώπινου κορμιού και της ανθρώπινης ψυχής, όπου η διαδικασία του «βλάπτω» και του «βλάπτομαι» αρχίζει με τον έλλογο φόνο μικροστών εξαιρέσεων, ηδονών, αληθειών, που εκλαμβάνεται από το υποκείμενο ως αυτοεπιμέλεια και άκρα κάθαρση. Κι όμως, εκείνες ακριβώς οι αδιόρατες εξαιρέσεις ήσαν που προστάτευαν τον εαυτό, σαν γάτες οι οποίες καθαρίζουν υπόγειο από ποντίκια. Έτσι, τα κελάρια του εαυτού πλημμυρίζουν τώρα από μικροστές αιρέσεις, ώσπου εκείνος σιγά-σιγά αυτοαναιρείται μες στην «καθολική βλάβη». Kείμενο του συγγραφέα Σπύρου Καρυδάκη για την έκθεση.

Στον καινούριο χώρο του ΜETAPolis, στον πυρήνα του ιστορικού εμπορικού κέντρου της πόλης, που ξαναανακαλύπτει τον εαυτό της και αποτελεί εκ νέου πόλο συνάντησης και πολιτισμού, παρουσιάζεται η έκθεση με τίτλο VLΛVES. 9 σύγχρονοι δημιουργοί διερευνούν τη «βλάβη» της εποχής μας με έργα φτιαγμένα ειδικά για την έκθεση, ο καθένας με το προσωπικό του ιδίωμα. Πρόκειται για μία ομαδική επιμέλεια των συμμετεχόντων και περιλαμβάνει ένα ευρύ φάσμα εικαστικών μέσων.

Συμμετέχουν : Θοδωρής Βερονίκης (Φωτογραφία), Μυρτώ Βουνάτσου & Στέλιος Ντεξής (Βίντεο-Εγκατάσταση), Βαγγέλης Γεραλέξης (Φωτογραφία), Γιάννης Γιαννακόπουλος (Φωτογραφία/instagram), Κώστας Κουρτίδης (Φωτογραφία), Φωτεινή Πούλια (Σχέδιο), Χρύσανθος Σωτηρόπουλος (Ζωγραφική), Έφη Φουρίκη (Βίντεο-Εγκατάσταση) .

Οι καλλιτέχνες της έκθεσης στηρίζουν τους «Γιατρούς του Κόσμου»

Παράλληλες εκδηλώσεις

Η έκθεση πλαισιώνεται από 2 δράσεις που προέκυψαν από την αναζήτηση της έννοιας της «βλάβης».

Πέμπτη 17 Μαΐου 2012, 20.00–21.30

«Το προσωπικό είναι πολιτικό»: Μερικά ερεθίσματα και μια συζήτηση με την Αλεξάνδρα Βασιλείου Ph.D., (Ψυχοθεραπεύτρια)

Σάββατο 19 Μαΐου 2012, 20.30-22.00

«ΠΕΡΙΧΒΛΑΒΗΣ»: Δραματοθεραπευτική Performance: με τις Βουνάτσου Γιασμίνα, (Δραματοθεραπεύτρια) και Κασταμονίτου Ανθή (Δραματοθεραπεύτρια/Παιγνιοθεραπεύτρια), συμμετοχή κρουστών: Κουρτπαρασίδου Μαργαρίτα (Μουσικός).

“Να αφανίσουμε τον φασισμό και να εμφανίσουμε τον άνθρωπο”

May 022012
 

“Να αφανίσουμε τον φασισμό και να εμφανίσουμε τον άνθρωπο”

της Βασιλικής Κατριβάνου

(δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Εποχή, 29-4-2012)

Aνησυχώντας βαθιά για την άνοδο της Χρυσής Αυγής, την πιθανότητα να μπει στη Βουλή και την έξαρση της φασιστικής βίας, σκέφτομαι ξανά τη δουλειά που έχω κάνει με μαθητές θαυμαστές του Χίτλερ και τη βασική μου αγωνία: Μπορούμε να αφανίσουμε τον φασισμό και να εμφανίσουμε τον άνθρωπο;

Σαν μέλος αντιρατσιστικών και αντιφασιστικών πρωτοβουλιών, η φασιστική ιδεολογία και βία με εξοργίζει, ενώ σε υπαρξιακό επίπεδο μου δημιουργεί κύματα έντονου θυμού, απέχθειας και απόγνωσης. Θέλω να την αντιπαλέψω ιδεολογικά με κάθε τρόπο και ουσιαστικά επιζητώ την εξάλειψή της.

Συγχρόνως, δουλεύω ως ψυχοθεραπεύτρια σε σχολεία της Ελλάδας και του εξωτερικού για την πρόληψη της ενδοσχολικής βίας. Έτσι έχω συναντήσει μαθητές και μαθήτριες που έχουν τον Φύρερ ως μοντέλο και ίνδαλμά τους. Στο πλαίσιο αυτής της διαδικασίας, ο ρόλος μου αλλάζει: δεν μπορώ να είμαι εχθρός του μαθητή που εκφράζει φασιστικές αντιλήψεις. Αποτελεί μεγάλο εκπαιδευτικό δίλημμα για μένα πώς θα μπορέσω να ξεπεράσω τη δικιά μου απέχθεια για την ιδεολογία που εκφράζει, να καταλάβω τι τον κινητοποιεί και ποιες ανάγκες του καλύπτει, να του προσφέρω γνωστικά στοιχεία και να ενισχύσω την ενδυνάμωσή του καταπολεμώντας έτσι τις φασιστικές απόψεις.

Αναλογιζόμενη τα περισσότερα περιστατικά με τα οποία έχω δουλέψει, συνειδητοποιώ ότι βασικό στοιχείο που αποζητούσαν οι νέοι και οι νέες, μέσα από την ταύτιση με ένα ναζιστικό πρότυπο, ήταν η αίσθηση της δύναμης. Βίωναν δηλαδή μια αίσθηση αδυναμίας που προσδιοριζόταν ταξικά, κοινωνικά αλλά και στις διάφορες σχέσεις και καθημερινές συναλλαγές τους.

Όταν δούλευα μαζί τους πάνω στο ζήτημα της δύναμης που αποζητούσαν, τους ρωτούσα πώς θα τη χρησιμοποιούσαν προς όφελός τους, στην καθημερινότητα και τις σχέσεις τους. Οι απαντήσεις, προς έκπληξή μου, δεν είχαν να κάνουν πλέον με πράξεις βίας, αλλά για το πώς θα αντιμετώπιζαν, π.χ., τις δυσκολίες στη σχέση τους με τη μάνα τους, πώς θα υπεράσπιζαν τη θέση τους απέναντι στους καθηγητές τους, πώς θα οργάνωναν καλύτερα τη ζωή τους. Η ανάγκη τους αφορούσε τη συμμετοχή τους σε μια συλλογικότητα που τους αποδέχεται και τους αγκαλιάζει, σαν απάντηση στη μοναξιά, την απαξίωση και αίσθηση περιθωριοποίησης που βίωναν. Ταυτόχρονα, αναζητούσαν ένα όραμα, την αίσθηση περηφάνιας, ανεξαρτησίας και ταυτότητας.

Έχω δει παιδιά που εκφράζονται εναντίον των μεταναστών, στην πράξη να συνεργάζονται σε προγράμματα με μετανάστες συμμαθητές τους δεύτερης γενιάς. Με τρόπο αντιφατικό, μπορούν να ξεχωρίζουν τη φιλία και τις προσωπικές τους σχέσεις με τους συμμαθητές και τις συμμαθήτριες τους από τις γενικότερες ρατσιστικές τους απόψεις. Η κατάδειξη αυτής της αντίφασης δημιουργεί ανοίγματα για παραπέρα διάλογο και προβληματισμό.

Κάποιες φορές, πιάνω τον εαυτό μου όχι μόνο να αντιμάχεται την φασιστική ιδεολογία αλλά και να επιθυμεί τη βίαιη εξαφάνιση αυτών που την εκφράζουν. Τότε, μου έρχονται στο μυαλό τα πρόσωπα των μαθητών που δουλεύω μαζί τους: με ταρακουνούν, και επιζητώ με αγωνία πώς μπορούμε να πετύχουμε την αποδυνάμωση και ήττα του φασισμού, και συγχρόνως την ουσιαστική χειραφέτηση των νέων που καταφεύγουν σ’ αυτόν. Και σκέφτομαι ότι η μάχη κατά του φασισμού που δίνουμε καθημερινά είναι πολυεπίπεδη.

«Kαι όμως είμαστε πλούσιοι!»

May 022012
 

«Kαι όμως είμαστε πλούσιοι!»

της Βασιλικής Κατριβάνου

Δημοσιεύτηκε στο Red NoteBook, 23-4-2012

Σε μια εποχή που αισθανόμαστε κυρίως θύματα, που νιώθουμε ότι η δύναμη βρίσκεται σε εξωτερικούς παράγοντες (κυβέρνηση, τρόικα), που αντιλαμβανόμαστε ότι ο πλούτος είναι στα χέρια λίγων, σε μια εποχή που αναπτύσσεται ο ρατσισμός και ο φασισμός, μπορούμε να πιστέψουμε και να αξιοποιήσουμε το δικό μας κεφάλαιο, που δεν μπορεί να μας το κλέψει κανείς: τη δυνατότητά μας να έχουμε όραμα, τον πλούτο των σχέσεών μας, την αλληλεγγύη, τη συλλογική μας δημιουργία και αγώνα. Ένα κεφάλαιο που προέρχεται από όλες και όλους μας, γυναίκες και άντρες, γκέι και στρέιτ, μετανάστες και αυτόχθονες, που προκύπτει από το μοίρασμα των ιδεών, των θέσεων, των συναισθημάτων, των βιωμάτων, των φόβων και των ελπίδων μας.

Από τη δουλειά μου ως ψυχοθεραπεύτρια γύρω από ζητήματα χειραφέτησης και ενδυνάμωσης, και ως εκπαιδεύτρια σε θέματα επικοινωνίας και επίλυσης συγκρούσεων, όπως και από τη συμμετοχή μου σε διάφορες πολιτικές και κοινωνικές κινηματικές πρωτοβουλίες, καθώς και βιώνοντας και η ίδια την οικονομική και κοινωνική κρίση στην Ελλάδα, μου γεννιόνται καθημερινά κρίσιμα ερωτήματα και προσπαθώ να ανιχνεύσω κάποιες απαντήσεις..

Τι θα μπορούσε να συντελέσει στην ατομική και συλλογική ενδυνάμωση και χειραφέτηση των ανθρώπων, πώς ενισχύουμε διαδικασίες άμεσης δημοκρατίας και πώς διαχειριζόμαστε ζητήματα δύναμης και εξουσίας, τι μας βοηθάει να μάθουμε να σχετιζόμαστε και να δουλεύουμε πάνω τις συγκρούσεις μας; Πώς αντιμετωπίζουμε την κατάθλιψη και την απόγνωση;

Από τα κινήματα των πλατειών και από τις πρωτοβουλίες αλληλεγγύης έμαθα ακόμα μια φορά ότι οι λύσεις δεν έρχονται απέξω, αλλά μέσα από συλλογικές διαδικασίες, όπου οι άνθρωποι αισθάνονται ορατοί και νιώθουν ότι ακούγονται. Οι απαντήσεις δεν θα έρθουν από φωτισμένες ηγεσίες. Οι νέες ηγεσίες μπορούν να ξεπηδήσουν από τη χειραφέτηση της καθεμιάς και του καθένα μας και να είναι συλλογικές.

Οι γυναίκες στην Παλαιστίνη με τις οποίες είχα την ευκαιρία να δουλέψω με έμαθαν ότι ένας λαός χάνει όταν χάνει τη δυνατότητά του να ονειρεύεται. Όταν ρώτησα κάποιες που έχουν χάσει ένα δικό τους άνθρωπο στον πόλεμο ενάντια στην κατοχή και παρ’ όλα αυτά συναντιούνται και δουλεύουν με ισραηλινές γυναίκες που αντίστοιχα έχουν χάσει κάποιο δικό τους, πώς διαχειρίζονται μέσα τους το αίσθημα της αδικίας και της εκδίκησης, μου είπαν: «Θέλουμε να σταματήσουμε τον κύκλο της βίας, όχι γιατί ξεπεράσαμε τον πόνο και το θυμό μας, αλλά γιατί θέλουμε για τα παιδιά μας ένα καλύτερο μέλλον και έτσι πρέπει να κάνουμε κάτι διαφορετικό».

Οι μετανάστες και οι μετανάστριες με τους οποίους δουλεύω αποτελούν για μένα μεγάλη πηγή έμπνευσης και ανθρώπινου πλούτου. Μου έμαθαν ότι στη ζωή έχει σημασία να προσπαθείς, να προσπαθείς ξανά και ξανά! Και οι ανήλικοι μετανάστες μου είπαν: «Kαλά είναι τα λεφτά και τα xρειαζόμαστε πολύ, όμως η καλή ζωή πρέπει να έχει χαρά και αγάπη στις σχέσεις μας».

Η δουλειά με τις Ελληνοκύπριες και τις Τουρκοκύπριες γυναίκες μου έμαθε ότι, όταν ο πολιτικός διάλογος αφήνει χώρο να εκφραστεί το βίωμα, οι προσωπικές ιστορίες και το συναίσθημα, οι άνθρωποι μαλακώνουν και μπορούν να καταλάβουν περισσότερο τη θέση του άλλου και, μέσα από τη διαδικασία αυτή, να αλλάξουν.

Τα παιδιά στα σχολεία μου έμαθαν ότι αυτό που είναι πιο σημαντικό γι’ αυτά και τους δίνει ανάσα είναι να υπάρχει χώρος ανθρώπινης σχέσης με τους καθηγητές τους και να υπάρχουν διαδικασίες στις οποίες να μπορούν να μιλάνε συλλογικά, να είναι ορατά και να μην απαξιώνονται.

Οι δουλειά με τους καθηγητές και τους δασκάλους μου έδειξε πως το πάθος τους για κάτι διαφορετικό στη μικρή κλίμακα της τάξης δημιουργεί χώρο στους μαθητές για να αναπνεύσουν και να σχετιστούν τις δύσκολες τούτες μέρες.

Μ’ όλες αυτές τις εμπειρίες και σκέψεις συλλογίζομαι ότι δεν υπάρχουν πειστικές απαντήσεις διεξόδου από αυτήν την κρίση χωρίς την ενεργό συμμετοχή όλων μας. Ότι τα ερωτήματα είναι ανοιχτά και η καθεμιά και ο καθένας μας έχει να αναμετρηθεί με αυτά, ατομικά και συλλογικά. ‘Οτι ο δρόμος ανοίγει καθώς τον περπατάμε και οι αλλαγές γίνονται και μέσα στην καθημερινή μας συναλλαγή και τις συλλογικές πρωτοβουλίες και δράση. Ζούμε σε δύσκολους, αλλά σημαντικούς και πλούσιους καιρούς.

 

Μητροπολιτικό Κοινωνικό Ιατρείο Ελληνικού…

Apr 062012
 

Το Μητροπολιτικό Κοινωνικό Ιατρείο Ελληνικού δραστηριοποιούμενο από Δευτέρα έως και Σάββατο λειτουργεί με πολλές ειδικότητες ιατρών και θεραπευτών που προσφέρουν εθελοντικά και δωρεάν τις υπηρεσίες τους, προς όλους τους ανασφάλιστους, άπορους και άνεργους συμπολίτες μας που χρήζουν πρωτοβάθμιας ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης.

Στα πλαίσια των παροχών αυτών και αφουγκραζόμενοι τα προβλήματα της ζοφερής πραγματικότητας που διανύουμε, το Μητροπολιτικό Κοινωνικό Ιατρείο είναι στην ευχάριστη θέση να ανακοινώσει μια νέα ιδιαίτερα σημαντική πρωτοβουλία, την λειτουργία “ΟΜΑΔΑΣ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΗΣ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗΣ ΑΝΕΡΓΩΝ”.

Στόχοι της Ομάδας αυτής είναι η ψυχολογική υποστήριξη και συναισθηματική ενδυνάμωση ανέργων συμπολιτών μας, η οικογενειακή δυναμική σε περίοδο ανεργίας καθώς και η παροχή πρακτικών συμβουλών για πιθανή επαγγελματική επανένταξη

Καλούμε κάθε φορέα (Κοινωνικές Υπηρεσίες Δήμων, Οργανώσεις κ.λπ) ή ιατρό – που συναντά συναθρώπους μας με αντίστοιχα προβλήματα, να τους παραπέμπει με ένα τηλεφώνημα στο Ιατρείο.

Ο άνεργος θα επικοινωνεί αρχικά με ψυχολόγο του ιατρείου και στη συνέχεια θα εντάσσεται στην Ομάδα Υποστήριξης. Οι ιατροί – εθελοντές του ιατρείου μας, όταν διαπιστώνουν αντίστοιχο πρόβλημα μπορούν να παραπέμπουν τον πολίτη – μέσω της Γραμματείας στην Ψυχολόγο κ. Ρώτα Μαρία.

Η Ομάδα θα λειτουργεί κάθε Δευτέρα και ώρα 10.30π.μ -12.00 στο χώρο του Ιατρείου ( πρώην Αμερικάνικη Βάση Ελληνικού, 200μ μετά την Τροχαία Ελληνικού).

 

Σας ευχαριστούμε για το ενδιαφέρον κι ευελπιστούμε στην ανταπόκρισή σας για την ενημέρωση των πολιτών.

«ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΙΑΤΡΕΙΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ»

Τηλ. Γραμματείας 210-9631-950 (Δευτέρα έως Σάββατο 10:00 – 13:00)

Κινητό 69 32 39 41 60

Blog mki-ellinikou.blogspot.com

Email mkiellinikou@gmail.com

Ελλάδα 2012:Κοινωνική Εργασία (στην περίοδο) της Λιτότητας…

Apr 032012
 

Greece 2012: Social Work in Austerity from Dora Dimitra Teloni on Vimeo.

Πηγή: Δίκτυο Δράσης Κοινωνικών Λειτουργών

Με αφορμή το 7ο συνέδριο του SWAN στην Μ. Βρετανία τον Μάρτιο του 2012 αλλά και την Παγκόσμια Ημέρα Δράσης της Κοινωνικής Εργασίας δημιουργήθηκε ένα βίντεο με τίτλο “Ελλάδα 2012:Κοινωνική Εργασία (στην περίοδο) της Λιτότητας”.

Το βίντεο αποτελεί μία προσπάθεια να ακουστεί και να αναδειχθεί η “φωνή” των κοινωνικών λειτουργών που βρίσκονται στην “πρώτη γραμμή” και των αδιεξόδων που αντιμετωπίζουμε τόσο οι κοινωνικοί λειτουργοί όσο και οι εξυπηρετούμενοι αλλά και ο λαός συνολικά, στην Ελλάδα των περικοπών, της φτώχειας και της καταστολής ιδιαίτερα μετά την είσοδο του ΔΝΤ στην χώρα όπου με την συνεργασία της Ελληνικής κυβέρνησης εφαρμόζονται οι πλέον σκληρές πολιτικές που όλοι βιώνουμε…

Παράλληλα μέσα από το συγκεκριμένο βίντεο επιδιώκεται η ανάδειξη των εστιών αντίστασης και αλληλεγγύης στον Ελλαδικό χώρο (το βίντεο είναι στα ελληνικά εκτός από το εισαγωγικό κείμενο και τους τίτλους τέλους).

Σύμβουλοι Χωρίς Σύνορα: Oμάδες Υποστήριξης Ανέργων…

Mar 282012
 

Ομάδες υποστήριξης ανέργων από εθελοντές συμβούλους ψυχικής υγείας

Η Ελληνική Εταιρία Συμβουλευτικής και η ομάδα εθελοντικής δράσης «Σύμβουλοι Χωρίς Σύνορα”, αναγνωρίζοντας τα πολλαπλά προβλήματα που αντιμετωπίζει σήμερα η κοινωνία μας, επιθυμούν να προσφέρουν εθελοντικά τις υπηρεσίες τους στους άνεργους της πόλης μας.

Ως σύμβουλοι ψυχικής υγείας είμαστε εξειδικευμένοι στο συντονισμό ομάδων ψυχολογικής υποστήριξης και στη διαχείριση συναισθηματικών δυσκολιών. Στο πλαίσιο αυτό, διοργανώνουμε ομάδες ψυχολογικής υποστήριξης για τους άνεργους συμπολίτες μας.

Στόχος μας είναι:

  • να βοηθήσουμε στη διαχείριση των ψυχολογικών εντάσεων που προκύπτουν από την ανεργία
  • να μοιραστούμε τους προβληματισμούς, τις σκέψεις και τα συναισθήματα που βιώνονται
  • να ενεργοποιηθούμε στο χώρο της αλληλοϋποστήριξης
  • να βρούμε μαζί λύσεις που ταιριάζουν στον καθένα ξεχωριστά

Η πρώτη ομάδα θα ξεκινήσει τη Δευτέρα 2 Απριλίου 2012 και θα πραγματοποιηθούν 10 συναντήσεις, 2ωρης διάρκειας ανά 15 ημέρες. Ο χώρος διεξαγωγής των ομάδων θα είναι στα γραφεία της Ελληνικής Εταιρίας Συμβουλευτικής, οδός Τζωρτζ 9, Πλατεία Κάνιγγος,  Aθήνα.  Αν νοιώθετε ότι μπορείτε να βοηθηθείτε από τις υπηρεσίες μας, για να δηλώσετε συμμετοχή απευθυνθείτε στο τηλέφωνο 6944050021 και e-mail: infohac@yahoo.

Εδώ, η ανακοίνωση της Ελληνικής Εταιρίας Συμβουλευτικής

Η ρατσιστική βία εξαπλώνεται και εκτός κέντρου της Αθήνας…

Mar 222012
 

Πηγή: Το Βήμα

Η ρατσιστική βία εξαπλώνεται και εκτός κέντρου της Αθήνας

Καταγράφηκαν 63 περιστατικά με δράστες 18 μέλη εξτρεμιστικών οργανώσεων 26 πολίτες και 18 αστυνομικούς

Τάνια Μποζανίνου

Η εξάπλωση των περιστατικών ρατσιστικής βίας σε νέες γειτονιές της Αθήνας, όπως η Καλλιθέα, και οι οργανωμένες επιθέσεις εναντίον μεταναστών που περιμένουν σε στάσεις λεωφορείου είναι μερικές από τις τάσεις που εντοπίζει το Δίκτυο Καταγραφής Περιστατικών Ρατσιστικής Βίας.

Σύμφωνα με έρευνα της οποίας τα αποτελέσματα παρουσιάστηκαν την Τετάρτη, στα συντριπτικά περισσότερα περιστατικά που καταγράφηκαν το τελευταίο τρίμηνο του 2011, οι θύτες ενεργούσαν ως ομάδα, πράγμα που ενισχύει την άποψη περί οργανωμένων ρατσιστικών εγκλημάτων.

«Οι ομάδες βίας που διεκδικούν πολιτική εκπροσώπηση», προειδοποίησε το Δίκτυο αναφερόμενο στη Χρυσή Αυγή, «να γνωρίζουν ότι θα υπάρχουν όλο και περισσότερα μικροσκόπια στραμμένα πάνω τους». Εξέφρασε ανησυχία για το ότι «ο πληθυσμός στα αστικά κέντρα δείχνει μια αυξανόμενη ανοχή στη ρατσιστική βία».

Το Δίκτυο – που δημιουργήθηκε με πρωτοβουλία της Εθνικής Επιτροπής για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (ΕΕΔΑ) και του Γραφείου της Υπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες στην Ελλάδα, με την συμμετοχή 18 ΜΚΟ (Διεθνής Αμνηστία, Γιατροί του Κόσμου κλπ) και τον Συνήγορο του Πολίτη ως παρατηρητή – πραγματοποίησε την πρώτη αυτή καταγραφή σε τρεις-τέσσερις γειτονιές της Αθήνας και μια της Πάτρας.

Συνολικά κατέγραψε 63 περιστατικά από τα οποία οι θύτες στα 18 ήταν μέλη εξτρεμιστικών οργανώσεων, στα 26 πολίτες, στα 18 αστυνομικοί και σε ένα ιδιωτική ασφάλεια νοσοκομείου.

Από τα θύματα, τα 56 ήταν άντρες και οι επτά γυναίκες- οι περισσότεροι από το Αφγανιστάν (25) και την υποσαχάρια Αφρική (21). Στα 30 περιστατικά προκλήθηκαν σωματικές βλάβες, στα 12 βαριές σωματικές βλάβες καθώς και φθορές περιουσιακών στοιχείων (καταστροφή οχήματος διανομής παντοπωλείου, εμπρησμός ανθοπωλείου).

Στα 51 περιστατικά η επίθεση ήταν ομαδική – και μάλιστα συχνά με την συμμετοχή γυναικών και ανηλίκων. Σε δύο ο θύτης ήταν γυναίκα.

«Συνήθως η γυναίκα ρωτά “Από πού είσαι;” και μόλις το επιλεγμένο θύμα απαντήσει, εμφανίζονται οι υπόλοιποι και αρχίζει η βία», είπε η Τίνα Σταυρινάκη, επιστημονική συνεργάτις της ΕΕΔΑ. «Ομάδες περιπολούν σε δημόσιους χώρους με τα πόδια ή με μηχανάκια, φορώντας μαύρα ρούχα και έχοντας καλυμμένο το πρόσωπο με κουκούλες ή κράνη».

Για τη βία από αστυνομικούς, το Δίκτυο κατέγραψε επαναλαμβανόμενες συμπεριφορές: «Στην Πάτρα, ο αλλοδαπός απομακρύνεται σε ένα σημείο όπου υφίσταται την κακομεταχείριση από τους αστυνομικούς οι οποίοι τον εγκαταλείπουν εκεί αφού του καταστρέψουν τα έγγραφα – και σε μια περίπτωση τα φάρμακα που μόλις είχε προμηθευτεί. Στην Αθήνα κάνουν προσαγωγή, ακόμη και αν πρόκειται για νόμιμο μετανάστη, όπου εκεί αρχίζει η βία και ο εκφοβισμός για να εγκαταλείψει την Ελλάδα», προσθέτει η κυρία Σταυρινάκη.

«Η καταδίκη των θυτών είναι έννοια άγνωστη στην Ελλάδα», είπε ο πρόεδρος της ΕΕΔΑ Κωστής Παπαϊωάνου. Στηλίτευσε τα δημοσιεύματα για πολιτοφυλακές δήθεν αυτοπροστασίας και τους πολιτικούς αρχηγούς που «αντί να καταδικάζουν, μιλούν για το δικαίωμα στην οπλοκατοχή και στοχοποιούν ομάδες».

Ο πρόεδρος του Ελληνικού Φόρουμ Μεταναστών Μοαβία Αχμέτ, από το Σουδάν, τόνισε ότι πολλά από τα θύματα δεν αναφέρουν την βία – λεκτική ή σωματική – που υπέστησαν είτε γιατί το έχουν δεχθεί σαν καθημερινό φαινόμενο στη ζωή τους είτε γιατί δεν έχουν εμπιστοσύνη ότι θα γίνει κάτι.

«Οι αριθμοί είναι ελάχιστοι σε σχέση με την πραγματικότητα», είπε ο Γιονούς Μοχαμαντί από το Αφγανιστάν, πρόεδρος του Ελληνικού Φόρουμ Προσφύγων. Εφερε το παράδειγμα των Σομαλών – «μιας πολύ κλειστής κοινότητας – που έχουν δεκάδες θύματα, κυρίως γυναίκες με μαντίλες, τα οποία δεν καταγράφονται».

Αλλη ομάδα που δέχεται τελευταίως πολλές επιθέσεις είναι οι έγχρωμες εκδιδόμενες στο κέντρο της Αθήνας.

Ο κ. Μοχαμαντί στάθηκε ιδιαίτερα στο «ψυχολογικό τραύμα» του να υφίστανται οι μετανάστες βία σε ένα κράτος-μέλος της ΕΕ: «Μέχρι να φθάσουμε στην Ελλάδα, δεχτήκαμε πολλά χτυπήματα στην ίδια μας τη χώρα αλλά και στη διαδρομή. Στα σύνορα Ιράν-Αφγανιστάν σε σκοτώνουν. Στην Τουρκία, η βία είναι αβάσταχτη. Στην Ελλάδα όμως δεν περιμέναμε να υποστούμε τα ίδια».

Με ποιον τρόπο αντιμετωπίζει το θέμα το ελληνικό κράτος; Η απάντηση του κ. Παπαϊωάννου είναι εύγλωττη: «Πριν ξεκινήσουμε, ρωτήσαμε τις αρχές πόσα καταγεγραμμένα περιστατικά ρατσιστικής βίας υπάρχουν. Μας απάντησαν “Κανένα”».

Έπεσε ξύλο στις Σκουριές…

Mar 222012
 

Προχθές έπεσε ξύλο στις Σκουριές… Θα ακουστούν πολλές εκδοχές για το τι έγινε. Δεν ήμουν εκεί, δεν είδα. Άκουσα περιγραφές από φίλους που ήταν εκεί. Το φυλάκιο που είχαν χτίσει οι κάτοικοι της περιοχής (για να φυλάνε το δάσος) καταστράφηκε. Από ‘εργαζόμενους’ ή εργαζόμενους των μεταλλείων. Έπεσε ξύλο, τραυματίστηκε σοβαρά ένας άνθρωπος και ελαφρύτερα άλλοι. Και η ένταση αυξάνεται…

Πηγή: tvxs.gr

Ένταση σε διαμαρτυρία κατοίκων ενάντια στα μεταλλεία στις Σκουριές

Ένταση σημειώθηκε στην περιοχή του Δήμου Σταγείρων – Ακάνθου Χαλκιδικής κατά τη διάρκεια της κινητοποίησης των κατοίκων ενάντια στην κατασκευή μεταλλείων στη θέση Σκουριές από την εταιρεία «Ελληνικός Χρυσός», που πρόσφατα εξαγοράστηκε από την καναδική «Eldorado Gold Corporation». Οι κάτοικοι καταγγέλουν επίθεση από εργαζόμενους της εταρείας, οι οποίοι συγκεντρώθηκαν στο σημείο για να τους απωθήσουν. Πληροφορίες κάνουν λόγο για τρεις τραυματίες, εκ των οποίων ο ένας μεταφέρθηκε στο κέντρο υγείας της περιοχής.

Ομάδα αρχαιολόγων επιχείρησετο πρωί να ξεκινήσει εργασίες αρχαιολογικών τομών στο σημείο. Ωστόσο κάτοικοι, με πρωτοβουλία της Επιτροπή Κατοίκων Σταγείρων-Ακάνθου και της Επιτροπής Αγώνα Μεγάλης Παναγίας, συγκεντρώθηκαν στις Σκουριές για να εμποδίσουν αυτές τις εργασίες και να διαμαρτυρηθούν για την κατασκευή του έργου.

Το tvxs.gr μίλησε με τον Δημήτρη Λουζικιώτη από την Κίνηση Ενεργών Πολιτών Σταγείρων-Ακάνθου, ο οποίος κατήγγειλε πως απέναντι στους κατοίκους, που διαμαρτύρονταν, μαζεύτηκαν περίπου 200 εργαζόμενοι της εταιρείας. «Επιτέθηκαν στους κατοίκους», τόνισε και ανέφερε πως ο ένας κάτοικος που τραυματίστηκε σοβαρά μεταφέρθηκε στο κέντρο υγείας της περιοχής.

Η εκπρόσωπος της συντονιστικής επιτροπής αγώνα κατά της λειτουργίας των μεταλλείων, Κατερίνα Ιγγλέζη, αναφέρει ότι οι 30 περίπου κάτοικοι, στην πλειοψηφία τους γυναίκες προπηλακίστηκαν από 400 περίπου εργαζόμενους της επιχείρησης.

«Με πρωτοβουλία των εκπροσώπων της εταιρίας «Ελληνικός Χρυσός», σήμανε συναγερμός και μεταφέρθηκαν με λεωφορεία όλοι εργαζόμενοι (γύρω στα 400) άτομα, στην περιοχή των μεταλλείων. Μας προπηλάκισαν, μας έβριζαν, και ήμασταν απροστάτευτοι, αφού στο σημείο υπήρχαν μόνο 3 αστυνομικοί. Εμείς θα συνεχίσουμε τον αγώνα για την προστασία του τόπου μας από την καταστροφή», δήλωσε η κ. Ιγγλέζη.

Από την πλευρά της η εταιρεία «Ελληνικός Χρυσός» υποστηρίζει πως περίπου 15 εργαζόμενοι της εταιρείας, στην πλειοψηφία τους αρχαιολόγοι και τοπογράφοι, δέχτηκαν ξαφνικά επίθεση από κατοίκους τηςνπεριοχής και «ακτιβιστές», που όπως κατήγγειλε μετέβησαν στη Χαλκιδική από άλλες περιοχές της χώρας. Η εταιρεία αναφέρει πως στη συνέχεια στο σημείο έφτασαν και άλλοι εργαζόμενοι της εταιρείας για να προστατεύσουν τους συναδέλφους τους.

Σύμφωνα με τις τελευταίες πληροφορίες στην περιοχή επικρατεί ηρεμία, ωστόσο οι εργαζόμενοι της εταιρείας «Ελληνικός Χρυσός Α.Ε.» παραμένουν στο σημείο. Οι κάτοικοι των οικισμών Μεγάλη Παναγιά και Στρατονίκη, του Δήμου Σταγείρων – Ακάνθου, σε ένδειξη διαμαρτυρίας απέκλεισαν από το απόγευμα τον επαρχιακό δρόμο Αρναίας – Ουρανούπολης.

Στο μεταξύ, ο ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ, Κρίτων Αρσένης, αναφερόμενος στα επεισόδια, τονίζει σε ανακοίνωση ότι οι τοπικές κοινωνίες έχουν κάθε δικαίωμα να διεκδικούν την υπεράσπιση των φυσικών τους πόρων, του νερού τους, των δασών τους της γης τους, απέναντι σε πρακτικές που είναι επιστημονικά αποδεδειγμένο ότι έχουν καταστροφικές συνέπειες. «Χώρες, όπως η Τσεχία και η Ουγγαρία, απαγόρευσαν τη χρήση κυανίου, και θα ήθελα να καλέσω ακόμη μια φορά να ακολουθήσουμε το σοφό τους παράδειγμα και στην Ελλάδα», επισημαίνει στην ανακοίνωσή του.

Άμεση παραίτηση του γενικού αστυνομικού διευθυντή Χαλκιδικής ζητούν οι Οικολόγοι Πράσινοι, με αφορμή τα σημερινά επεισόδια. Η εκπρόσωπος Τύπου των Οικολόγων Πράσινων, Ελεάννα Ιωαννίδου, σε γραπτή δήλωσή της κατηγορεί τον επικεφαλής της Αστυνομίας ότι επέτρεψε να δεχθούν επίθεση ελάχιστοι πολίτες, που αντιδρούσαν στην εκτέλεση των προκαταρκτικών εργασιών μεταλλευτικής εξόρυξης, στην περιοχή της Χαλκιδικής, όπου η εταιρία σχεδιάζει τη λειτουργία των μεταλλείων χρυσού.

«Οι ευθύνες του Αστυνομικού Διευθυντή Χαλκιδικής που επέτρεψε στον όχλο των τραμπούκων της μεταλλευτικής εταιρίας να επιτεθούν σε ελάχιστους πολίτες που αντιδρούσαν στην εκτέλεση προκαταρκτικών εργασιών μεταλλευτικής εξόρυξης στις Σκουριές είναι βαρύτατες και η παραίτησή του πρέπει να είναι άμεση. Καμία “ανάπτυξη” δεν μπορεί να θεμελιωθεί στη βία», δηλώνει η εκπρόσωπος του κόμματος. Όπως αναφέρεται στην ανακοίνωση οι Οικολόγοι Πράσινοι συμπαραστεκόμαστε στους πολίτες που τραυματίστηκαν, και θα είμαστε στο πλευρό τους υλικά και ηθικά.

 

Εδώ ένα ενημερωτικό κείμενο από το blog της Πρωτοβουλίας Ενάντια στις Βλαπτικότητες…

 

fantasma

Page 11 of 18 1 2 … 9 10 11 12 13 … 17 18