Υπάρχει ζωή χωρίς μπάτσους;

May 122011
 

Πηγή: protagon.gr

Υπάρχει ζωή χωρίς μπάτσους;

του Σταύρου Θεοδωράκη

Ένας νεκρός την Τρίτη. Ένας με κώμα την Τετάρτη. Ο ένας στην Ομόνοια, ο άλλος στο Σύνταγμα. Και οι δύο με το φως του ήλιου. Η χώρα καιρό τώρα παράγει περισσότερη βία από όση μπορούν να αντέξουν οι πολίτες της. Ποιος την παράγει δεν έχει και πολλή σημασία. Ή μάλλον έχει σημασία για τους παρατηρητές, γι’ αυτούς όμως που βυθίζονται κάθε μέρα όλο και πιο βαθειά μέσα στη βία, μικρή σημασία έχει ποιος υπογράφει τη βία. Τα πράγματα γίνονται χειρότερα από στιγμή σε στιγμή. Χειρότερα στους δρόμους, χειρότερα στις διαδηλώσεις, χειρότερα παντού.

Οι μόνοι που φαίνονται να μην το καταλαβαίνουν – ούτε αυτό!- είναι οι εκπρόσωποι του πολιτικού μας συστήματος. Οι υπουργοί, οι βουλευτές, τα κόμματα και τα μεγαλοστελέχη τους. Και πώς να το καταλάβουν; Κανείς από αυτούς δεν κυκλοφορεί μόνος του ούτε στους δρόμους, ούτε στις διαδηλώσεις. Οι μισοί κυκλοφορούν με σωματοφύλακες και οι άλλοι μισοί με κουστωδίες υποστηρικτών τους. Τι να καταλάβει ο αριστερός αρχηγός, που διαδηλώνει έχοντας γύρω του 50 συντρόφους να τον προσέχουν; Τι τον ενδιαφέρει τι γίνεται στην ουρά της πορείας, ποιος δέρνει ποιόν; Ποια τζαμαρία ή ποιο κεφάλι σπάει; Τι να καταλάβει ο υπουργός που σηκωτός βγαίνει από την λιμουζίνα, σηκωτός μπαίνει στο υπουργείο; Τι τον ενδιαφέρει ποιος καιροφυλαχτεί στην κάτω γωνία; Αν αρπάζουν τσάντες ή αλυσίδες από το λαιμό;

Τι να καταλάβει από «επεισόδια στο Σύνταγμα», ο βουλευτής που παρκάρει κατευθείαν στο υπόγειο της Βουλής; Τι να καταλάβει ο αριστερός, ο κυβερνητικός, ο δεξιός, ο ακροδεξιός αξιωματούχος που έχει την αστυνομία να του φυλάει το κόμμα, το σπίτι, το αμάξι; Οι υπόλοιποι όμως που ούτε σωματοφύλακες έχουμε, ούτε κουστωδίες μας συνοδεύουν, καταλαβαίνουμε. Και για να δώσουμε ένα τέλος σε αυτή την «ασυνεννοησία», έχω μια πρόταση. Να αποσυρθούν από σήμερα, όλοι οι «μπάτσοι» από τους «πολιτικούς στόχους». Να φύγουν από την Κουμουνδούρου, τον Περισσό, την Ιπποκράτους, τη Συγγρού, την Καλλιρόης. Να φύγουν από τα υπουργεία και από τα σπίτια των αρχηγών. Να φύγουν από τα αυτοκίνητα τους και από τα γραφεία τους. Να μη συνοδεύουν οι «μπάτσοι» τα σχολικά των παιδιών τους, ούτε τις κυρίες τους στα ψώνια. Και αφού φύγουν και περάσουν μια εβδομάδα απροστάτευτοι και μόνοι, μετά να έρθουν να μιλήσουμε για τη βία στην πόλη. Ας ξεκινήσουν σήμερα οι αριστεροί, αύριο οι υπουργοί, μεθαύριο οι δεξιοί και οι ακροδεξιοί. Τους αναφέρω με την σειρά της κοινωνικής ευαισθησίας που έχουν επιδείξει (στα λόγια). Να πουν δημοσίως: «Δεν θέλω πια κανένα αστυνόμο στα πόδια μου. Θέλω να ζήσω σαν πολίτης του κέντρου. Ακόμη και στις διαδηλώσεις θα πηγαίνω μόνος μου. Χωρίς βοηθούς και παρατρεχάμενους. Και το Σύνταγμα μόνος μου θα το διασχίσω και την Ομόνοια και την Πατησίων και την Αγίου Κωνσταντίνου και την Πειραιώς». Τολμάει κανείς; Ένας έστω;

Πόση βία αντέχουμε ακόμα;

May 122011
 

Πόση βία να αντέξει αυτός ο τόπος; Πόσο αίμα να δούμε στις οθόνες μας, στα πρόσωπα γνωστών και αγνώστων για να ξυπνήσουμε; Τα μέτρα λιτότητας δεν επηρέασαν μόνο τα πορτοφόλια μας. Ζούμε και βάρβαρη λιτότητα στην ανθρωπιά μας και στους διαθέσιμους τρόπους αντιμετώπισης κάθε διαφοράς. Ή θα βρούμε τρόπο να δημιουργήσουμε την αίσθηση κοινότητας που όλοι χρειαζόμαστε ή θα σκοτωθούμε μεταξύ μας’.

Εν ψυχρώ δολοφονία για μια … κάμερα

Σε ληστεία αποδίδει η αστυνομία τον θανάσιμο τραυματισμός ενός άνδρα τις πρώτες πρωϊνές ώρες στο κέντρο της Αθήνας και συγκεκριμένα στη συμβολή των οδών Γ’ Σεπτεμβρίου και Ηπείρου.

Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες οι δράστες ήταν τρεις και επιτέθηκαν στον άνδρα επειδή κρατούσε μια κάμερα. Το θύμα πήγαινε να πάρει το αυτοκίνητο του από χώρο στάθμευσης, για να συνοδεύσει τη γυναίκα του στο μαιευτήριο προκειμένου να γεννήσει.

 

Νεκρός μετανάστης στα Πατήσια με τραύματα από μαχαίρι

Νεαρός άνδρας ηλικίας 21 ετών έχασε τη ζωή του μετά από επίθεση που δέχθηκε στα Κάτω Πατήσια.

Ο νεαρός, υπήκοος Μπαγκλαντές, βρέθηκε με τραύματα που προκλήθηκαν από μαχαίρι στη συμβολή των οδών Στρατηγού Καλλάρη και Κωνσταντινίδη. Μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο όπου διαπιστώθηκε ο θάνατός του.

 

Δολοφονικό χτύπημα ΕΛ.ΑΣ. στην απεργιακή διαδήλωση

Σε υπ’ αριθμόν 1 κίνδυνο για τη δημόσια ασφάλεια εξελίσσεται πλέον η Ελληνική Αστυνομία, είτε δια της απουσίας της εκεί όπου οι πολίτες πραγματικά την χρειάζονται είτε δια της παρουσίας της όταν αυτή συνοδεύεται από άσκηση ωμής βίας εναντίον αθώων πολιτών. Και βεβαίως όλα αυτά, με την ανοχή -αν όχι την ενθάρρυνση- της εκάστοτε πολιτικής της ηγεσίας… Χθες το μεσημέρι η απεργιακή διαδήλωση βάφτηκε στο αίμα. Αυτό συνέβη επειδή κάποιοι βαθμοφόροι θεώρησαν ότι ο τρόπος για να αντιμετωπίσουν μια μικρή ομάδα ταραχοποιών ήταν να διατάξουν τους άνδρες των ΜΑΤ να εξαπολύσουν γενικευμένη επίθεση εναντίον των διαδηλωτών! Αποτέλεσμα ήταν να υποστεί βαριές κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις 31χρονος διαδηλωτής, να τραυματιστούν δεκάδες άλλοι και να πνιγεί –γι’ ακόμη μια φορά- το κέντρο της Αθήνας στα δακρυγόνα.

Η σιωπή πυκνώνει, μα δεν είναι ίδια

May 112011
 

Πηγή: βλέμμα

Η σιωπή πυκνώνει, μα δεν είναι ίδια

Σιωπή απλώνεται στη χώρα. Σιωπή αναμονής, υπνωτική, απειλητική. Τα ΙΧ έχουν αραιώσει, και τα σαββατοκύριακα, τα ταξί σταθμεύουν στις πιάτσες άδεια, δεκάδες, εκατοντάδες, στους δρόμους πληθαίνουν οι σκουπιδοσυλλέκτες με καρότσια σούπερ-μάρκετ, ζητιάνοι και μικροκλέφτες πολιορκούν τα υπαίθρια καφενεία, μικροπωλητές κουνάνε ευτελέστατα πραγματάκια στα μάτια αδιάφορων περαστικών, οι τιμές του καφέ είναι οι μόνες που αποπληθωρίστηκαν: «ένα ευρώ φραπέ + νερό», «όλοι οι καφέδες 1,70».

Στον ευρύχωρο δημόσιο χώρο της Θεσσαλονίκης μυρίζεις, σχεδόν αγγίζεις, την αμηχανία, τη συστολή, την κατήφεια. Σοκαρισμένοι, φέρνουμε στον νου εικόνες ευδαιμονισμού και υπερχειλίζουσας ζωτικότητας, λαμπερά πρόσωπα, στο όριο της προπέτειας, ενάμιση περίπου χρόνο νωρίτερα. Η Θεσσαλονίκη, χωνευτήρι επαρχιών και φυλών, υλόφρων, καλοζωισμένη, τώρα μου φαίνεται συρρικνωμένη, αχτένιστη, ρυτιδωμένη, με σχισμένες αφίσες πάνω σε βιτρίνες σκοτεινών μαγαζιών με βουβά ”ενοικιάζεται” και ”πωλείται”. Στα ηλιόλουστα πάρκα, στις ανοχτές πλατείες, στην κινητική Αριστοτέλους, αντικρίζω κυρίως έφηβους και νέους, πιο ξένοιαστους αλλά μαζεμένους κι αυτούς, μεσήλικες απλανείς και αφηρημένους, έναν λαό ζαρωμένο, σε επιφυλακή, σε αναμονή. Μόνο τα παιδιά και οι νέοι δίνουν κίνηση ακόμη στην πόλη, μόνο αυτοί ζωηρεύουν τη χώρα.

Από τον αιφνιδιαστικό χειμώνα του ’10 έχει περάσει ενάμισης χρόνος. Με περικοπές, ανεργία, μείωση εισοδήματος, ψαλίδισμα μισθών και συντάξεων, υπερφορολόγηση, με χιλιάδες μικροεπιχειρήσεις κατεστραμμένες. Η λιτότητα, οι περικοπές, η νέα φτώχεια, αντιμετωπίστηκαν με αξιοπερίεργη εγκαρτέρηση από τον λαό. Οι αντιδράσεις ήταν μετρημένες: περισότερο μια βαθιά δυσπιστία και αναδίπλωση, παρά οργή και αντίδραση. Ηταν μια αναπάντεχα ώριμη αντίδραση, σχεδόν αποδοχή μιας δύσκολης μοίρας.

Σταδιακά όμως, μετά το σοκ, μετά τα αλλεπάλληλα σοκ, τη δυσπιστία διαδέχεται η κατήφεια, σταθερά εγκατεστημένη σε πρόσωπα και καθημερινή συμπεριφορά, μια θλίψη που απλώνεται ψιλή ψιλή, αδιόρατη, σε όλο τον δημόσιο χώρο, που ψύχει και επιβραδύνει ζωτικές λειτουργίες. Η Αθήνα, η Θεσσαλονίκη, δηλαδή ο μισός πληθυσμός, έχει ζαρώσει, κινείται στο ρελαντί, σαν να οικονομεί δυνάμεις ενώπιον του απρόοπτου, ή του αναπόφευκτου. Σαν να συσπειρώνεται το σώμα, για να απαλύνει τη σφοδρότητα της πρόσπτωσης.

Ακόμη και το ζάρωμα όμως, αυτή η αναδίπλωση, το σκυμμένο και κουλουριασμένο σώμα, φέρει τη δική του δυναμική. Πρόκειται για οικονομία, για προφύλαξη· δεν είναι μόνο φόβος ή ηττοπάθεια. Το ένστικτο αυτοσυντήρησης, το κύτταρο του επιβιωτή, φαίνεται να ξυπνά επιτέλους, να οδηγεί τις συμπεριφορές. Υπάρχουν δυνάμεις, είναι φανερό. Το ανθρώπινο απόθεμα είναι εδώ, παρόν, πάντα ήταν. Λείπει το σχέδιο, ο σκοπός, η πίστη, η συντονισμένη εκτίναξη.

Κάθε μέρα που περνά, η σιωπή πυκνώνει. Ομως αλλάζει τώρα, δεν είναι η ίδια σιωπή· η θλίψη έχει ένα όριο. Το όριο είναι η επίνοια: τώρα πια κατανοούμε την κατάσταση, σύντομα θα κατανοήσουμε και τους όρους της υπέρβασής της.

O Noam Chomsky για το θάνατο του Osama Bin Laden

May 092011
 

Πηγή: Guernica

Noam Chomsky: My Reaction to Osama bin Laden’s Death

May 6, 2011

We might ask ourselves how we would be reacting if Iraqi commandos landed at George W. Bush’s compound, assassinated him, and dumped his body in the Atlantic.

It’s increasingly clear that the operation was a planned assassination, multiply violating elementary norms of international law. There appears to have been no attempt to apprehend the unarmed victim, as presumably could have been done by 80 commandos facing virtually no opposition—except, they claim, from his wife, who lunged towards them. In societies that profess some respect for law, suspects are apprehended and brought to fair trial. I stress “suspects.” In April 2002, the head of the FBI, Robert Mueller, informed the press that after the most intensive investigation in history, the FBI could say no more than that it “believed” that the plot was hatched in Afghanistan, though implemented in the UAE and Germany. What they only believed in April 2002, they obviously didn’t know 8 months earlier, when Washington dismissed tentative offers by the Taliban (how serious, we do not know, because they were instantly dismissed) to extradite bin Laden if they were presented with evidence—which, as we soon learned, Washington didn’t have. Thus Obama was simply lying when he said, in his White House statement, that “we quickly learned that the 9/11 attacks were carried out by al Qaeda.”

Nothing serious has been provided since. There is much talk of bin Laden’s “confession,” but that is rather like my confession that I won the Boston Marathon. He boasted of what he regarded as a great achievement.

There is also much media discussion of Washington’s anger that Pakistan didn’t turn over bin Laden, though surely elements of the military and security forces were aware of his presence in Abbottabad. Less is said about Pakistani anger that the U.S. invaded their territory to carry out a political assassination. Anti-American fervor is already very high in Pakistan, and these events are likely to exacerbate it. The decision to dump the body at sea is already, predictably, provoking both anger and skepticism in much of the Muslim world.

We might ask ourselves how we would be reacting if Iraqi commandos landed at George W. Bush’s compound, assassinated him, and dumped his body in the Atlantic. Uncontroversially, his crimes vastly exceed bin Laden’s, and he is not a “suspect” but uncontroversially the “decider” who gave the orders to commit the “supreme international crime differing only from other war crimes in that it contains within itself the accumulated evil of the whole” (quoting the Nuremberg Tribunal) for which Nazi criminals were hanged: the hundreds of thousands of deaths, millions of refugees, destruction of much of the country, the bitter sectarian conflict that has now spread to the rest of the region.

There’s more to say about [Cuban airline bomber Orlando] Bosch, who just died peacefully in Florida, including reference to the “Bush doctrine” that societies that harbor terrorists are as guilty as the terrorists themselves and should be treated accordingly. No one seemed to notice that Bush was calling for invasion and destruction of the U.S. and murder of its criminal president.

Same with the name, Operation Geronimo. The imperial mentality is so profound, throughout western society, that no one can perceive that they are glorifying bin Laden by identifying him with courageous resistance against genocidal invaders. It’s like naming our murder weapons after victims of our crimes: Apache, Tomahawk… It’s as if the Luftwaffe were to call its fighter planes “Jew” and “Gypsy.”

There is much more to say, but even the most obvious and elementary facts should provide us with a good deal to think about.

Η έμφυλη βία στη σημερινή ελληνική πραγματικότητα

May 072011
 

Πηγή: Red Notebook

Η έμφυλη βία στη σημερινή ελληνική πραγματικότητα

Η θεσμική έμφυλη βία ή η έμφυλη βία στο δημόσιο βίο μόλις άρχισε να συζητιέται κάπως περισσότερο με την ανάδειξη περιπτώσεων όπως εκείνης των υποχρεωτικών διερευνητικών γυναικολογικών εξετάσεων στις γυναικείες φυλακές ή την δολοφονική επίθεση στην Κωσταντίνα Κούνεβα

Της Ζωής Κόκκαλου

· Η έμφυλη βία είναι μια κατάφωρη παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων με διάφορες σοβαρές επιπτώσεις στην ευρύτερη ζωή μιας κοινότητας και ένα ευρύ φάσμα επιπτώσεων στη σωματική, σεξουαλική, αναπαραγωγική και ψυχική ζωή όλων των εμπλεκομένων (ανδρών-γυναικών και των παιδιών τους).

· Οι διεθνείς στατιστικές λένε ότι ως μια στις τρεις γυναίκες έχει βιώσει σωματική ή σεξουαλική βία τουλάχιστον μια φορά στη ζωή της. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι οι μητέρες, αδελφές, κόρες, ανιψιές, εγγονές, ξαδέλφες μας ή ακόμα και εμείς οι ίδιες το έχουμε υποστεί αυτό με κάποιο τρόπο.

· Τα πάντα σχετικά με την έμφυλη βία έχουν να κάνουν με την εξουσία και τον έλεγχο.

· Η διεθνής εμπειρία λέει επίσης ότι μια γυναίκα μπορεί να καταγγείλει μέχρι και 10 φορές το σύντροφο που την κακοποιεί μέχρι να αποφασίσει να φύγει από την κακοποιητική σχέση.

· Η έμφυλη βία δεν γνωρίζει έντονες κοινωνικοοικονομικές διαφορές. Ωστόσο συνήθως οι γυναίκες με χαμηλό μορφωτικό επίπεδο και μικρή επιρροή στην κοινότητά τους τείνουν να είναι πιο ευάλωτες στη βία και με τις λιγότερες πιθανότητες να την καταγγείλουν, ή ακόμα να βρουν δικαίωση από την καταγγελία τους αυτή.

· Πολύ συχνά οι γυναίκες δεν γνωρίζουν τα ίδια τους τα δικαιώματα. Αυτό σαφώς αφορά τις γυναίκες της προηγούμενης κατηγορίας και κυρίως τις γυναίκες που ανήκουν στις λεγόμενες διακριτές ομάδες. Μερικές από τις ομάδες αυτές, όπως οι μετανάστριες, οι αιτούσες άσυλο γυναίκες, οι ρομά ή οι γυναίκες με αναπηρία βιώνουν, μαζί με το διπλό στίγμα, διπλό και τον κίνδυνο να υποστούν τη βία χωρίς καμία ή πολύ μικρή πρόσβαση σε υπηρεσίες και δομές δικαίωσης και περίθαλψης.

· Η θεσμική έμφυλη βία ή η έμφυλη βία στο δημόσιο βίο μόλις άρχισε να συζητιέται κάπως περισσότερο με την ανάδειξη περιπτώσεων όπως εκείνης των υποχρεωτικών διερευνητικών γυναικολογικών εξετάσεων στις γυναικείες φυλακές ή την δολοφονική επίθεση στην Κωσταντίνα Κούνεβα.

Η έμφυλη βία συμπεριλαμβάνει (αλλά δεν περιορίζεται μόνο) στα:

· Έμφυλη ενδοοικογενειακή Βία

· Συζυγοκτονίες

· Βιασμός, ενδοοικογενειακός βιασμός και αιμομιξία

· Γάμος με τη βία

· Επιθέσεις και δολοφονίες αποκαλούμενες «τιμής»

· Εμπορία ανθρώπων

· Επιθέσεις και δολοφονίες κινούμενες από εχθροπάθεια (hate crimes), λόγω σεξουαλικής ταυτότητας και προσανατολισμού των θυμάτων

· Stalking

· Ακρωτηριασμός γυναικείων γεννητικών οργάνων

· Σεξουαλικά εγκλήματα ως όπλα πολέμου

Να σημειώσουμε ότι στην Ελλάδα του 2011 τα χαρακτηριστικά της έμφυλης βίας εμπίπτουν σε όλες σχεδόν τις παραπάνω κατηγορίες πλην της τελευταίας.

Μερικά περιστατικά

· Καθημερινά μας έρχονται καταγγελίες όσον αφορά την υποδοχή που τυχαίνουν γυναίκες που έχουν υποστεί ενδοοικογενειακή βία σε αστυνομικά τμήματα στην προσπάθειά τους να καταγγείλουν τα γεγονότα και να υπερασπιστούν τη ζωή τους και τη ζωή των παιδιών τους.

· Ή τη δυστοκία της ελληνικής δικαιοσύνης όταν γυναίκες καταφεύγουν σε ασφαλιστικά μέτρα, για την έκδοση απόφασης των οποίων μεσολαβεί ένα διάστημα 2 μηνών περίπου, κατά το οποίο η αιτούσα βρίσκεται εντελώς ανυπεράσπιστη.

· Ή την αύξηση κατά 1000% του κόστους υποβολής μήνυσης, γεγονός που κάνει απρόσιτη οκονομικά κάθε προσπάθεια από επιβιώσασες κακοποίησης να αναζητήσουν δικαίωση.

· Όσον αφορά το trafficking έχουμε επίσης την πρόσφατη απόφαση του Αρείου Πάγου σύμφωνα με την οποία «για να καταδικαστεί κάποιος για μαστροπεία, θα πρέπει οι γυναίκες που εκμεταλλεύεται και «προωθεί» σε ερωτικούς συντρόφους να μην είναι πόρνες, διαφορετικά εάν είναι πόρνες δεν στοιχειοθετείται το αδίκημα». (Έθνος 24/3)

· Επίσης έχουμε καταγγελίες σχετικά με τη διεξαγωγή ιατροδικαστικών εξετάσεων κατά τη διάρκεια του Σαββατοκύριακου. Δυστυχώς δεν υπάρχει διαθέσιμος/η ιατροδικαστής παρά μόνο «για σοβαρά εγκλήματα», όπως είπαν σε αστυνομικό τμήμα σε 20χρονη επιβιώσασα βιασμού, εννοώντας μάλλον εγκλήματα κατά της ζωής. Στην ίδια συνέστησαν να μεταβεί με ταξί στο κοντινότερο εφημερεύον νοσοκομείο. Εκεί, όπως μας περιγράφει η γυναίκα αυτή, μετά από ένα κύκλο τηλεφωνημάτων στα οποία προέβη ο ειδικευόμενος γιατρός της γυναικολογικής κλινικής του νοσοκομείου όπου όντως κατέφυγε μόνη της, πήρε εντολή να «μην την αγγίξει, γιατί θα βρει τον μπελά του» και της συνέστησε απλώς να μην «πλυθεί μέχρι τη Δευτέρα, που θα την εξετάσει ιατροδικαστής». Τελικά στην περίπτωση αυτή ο κατά συρροή όπως αποδείχτηκε βιαστής, βίασε 4 ακόμα γυναίκες, μετά τη γυναίκα που στηρίζουμε, μέχρι να συλληφθεί τελικά κατηγορούμενος για το βιασμό 13 συνολικά γυναικών.

· Άλλες καταγγελίες που δεχόμαστε είναι από την γκρίζα και μάλλον αόρατη περιοχή της ομάδας των γυναικών με αναπηρία, για βιασμούς, σεξουαλική εκμετάλλευση, σωματική και ψυχολογική κακοποίηση, ακόμα και εργασιακό και σεξουαλικό trafficking.

· Η Φεμινιστική Πρωτοβουλία με αφορμή την 25η Νοέμβρη, Παγκόσμια ημέρα κατά της Έμφυλης Βίας, το 2009 κατέγραψε τον αριθμό των συζυγοκτονιών που ήρθαν στη δημοσιοτήτα από τον Ιούνιο του 2008 ως τον Αύγουστο του 2009. Καταγράψαμε τότε 26 δολοφονίες και μια επίθεση με ακρωτηριασμό και των τεσσάρων άκρων της γυναίκας που τελικά επέζησε. Και ενώ δεν έχουμε κάνει επίσημη καταγραφή για το έτος 2010-2011, αυτό που έχω ως εκτίμηση από την αποδελτίωση τύπου που κάνουμε στη Φεμινιστική Πρωτοβουλία είναι ότι ενδεχομένως να έχουμε μια μείωση στα κακώς ονομαζόμενα «εγκλήματα πάθους», αλλά αντίθετα έχουμε μια αύξηση στις συζυγοκτονίες που συνδέονται με κάποιο τρόπο με την οικονομική κρίση και την φτώχεια γενικότερα.

Η Ζωή Κόκκαλου είναι κοινωνική λειτουργός, μέλος της Φεμινιστικής Πρωτοβουλίας. Το άρθρο αποτελεί συντομευμένη εκδοχή της εισήγησής της στην εκδήλωση «Βία κατά των Γυναικών και Τοπική Αυτοδιοίκηση», που θα γίνει την Τετάρτη 4 Μαϊου στις 6 μ.μ., στο Πνευματικό Κέντρο Δήμου Αθηναίων.

Το Δόγμα του Σοκ…

May 062011
 

H δημοσιογράφος και συγγραφέας Naomi Klein μιλάει για το τελευταίο της βιβλίο “The Shock Doctrine: The Rise of Disaster Capitalism” (Το Δόγμα του Σοκ: η Άνοδος του Καπιταλισμού της Καταστροφής).

 

Εδώ, μια συνέντευξη της στο Βήμα, τον Οκτώβριο του 2010.

 

 

Δυό όψεις στην Αμερική, για το ίδιο θέμα…

May 032011
 

Μέσα στα ‘πατριωτικά’ παραληρήματα της ημέρας, εδώ στην Αμερική  (που φτάνουν στο σημείο να επαινούν τις πρακτικές βασανισμού που αφάρμοσε η κυβέρνηση Μπους για τις πληροφορίες που οδήγησαν στην ανεύρεση του Μπιν Λάντεν), αναδύονται και οι πιο συνετές και σφαιρικές όψεις των πραγμάτων. Αν διαβάζεις αγγλικά, το άρθρο αξίζει μια ανάγνωση…

Πηγή: Colorlines.com

The Ability to Kill Osama Bin Laden Does Not Make America Great

by Kai Wright

Monday, May 2 2011

Osama Bin Laden, evil incarnate, has justified so, so much American violence in the 21st century. We have launched two wars and executed God knows how many covert military operations in the ethereal, never-ending fight he personifies. We have made racial profiling of Muslim Americans normative, turned an already broken immigration system into an arm of national defense, and reversed decades worth of hard-won civil liberties while pursuing him, dead or alive. We have abandoned even the conceit of respect for human rights in places stretching from Abu Ghraib to Guantanamo Bay in the course of hunting him down. Now, finally, the devil is dead.

Upon the news of this victory, crowds gathered in front of the White House and at Ground Zero to chant “U.S.A.! U.S.A!” It was as if we’d just won an Olympic hockey game, rather than capped a decade worth of war and recession with a singular act of violence.

“Today’s achievement is a testament to the greatness of our country and the determination of the American people,” the president declared. “We are once again reminded that America can do whatever we set our mind to,” he concluded, after insisting that the execution represents justice. “That is the story of our history, whether it’s the pursuit of prosperity for our people, or the struggle for equality for all our citizens; our commitment to stand up for our values abroad, and our sacrifices to make the world a safer place.”

How perverse. President Obama is the leader of a nation in which justice is but a distant dream for millions of residents. He leads a nation that can afford billions of dollars annually for war but cannot feed the nearly 18 million children who lived in homes without food security in 2009. And yet, the Nobel Peace Prize winner can fix his mouth to say that killing a man on the other side of the globe provides proof of America’s exceptionalism.

The gap between rhetoric and reality has long been a defining trait of American life. Lies about our values have shielded us from the brutal facts of our nation ever since we built it on the back of genocide and slavery. But it is in times like these that the dissonance becomes unbearable.

The president says we can do anything we want because we can kill. We could not stop poverty rates from spiraling upward to a record-setting 14.3 percent of Americans in 2009, but we can kill so we are exceptional. One in four black and Latino families live below the poverty line now, and as a result America’s child poverty rate—one in five kids—is the second worst among rich nations, behind Mexico. But we can kill, so we are great.

Fourteen million Americans are out of work, nearly a third of them for more than a year. The Depression-like jobs crises in black neighborhoods around the country have become so acceptable as to be literally unremarkable in national news media. When overall joblessness inched downward in March, the fact that black unemployment increased, again, was greeted with callous shrugs from the White House to CNN. But America is exceptional because we can kill.

Our economy is defined by greed. The top 1 percent of earners take home a quarter of income in this country. Wall Street banks are logging record profits while the Treasury Department professes helplessness at the fact that tens of millions of people are still losing their homes to those banks. Because of that foreclosure crisis, the stunning racial wealth gap—the typical black family has a dime for a dollar of wealth held by its white counterpart—will surely grow worse. The White House is paralyzed with inaction in the face of all of these challenges. But it can kill, so we are great.

We have the world’s most expensive health care system, and yet in 2009 infant mortality in the U.S. was higher than in 29 other countries and the worst among rich nations. Why? In large part because the infant mortality rate is so high among black and Latina women. We cannot find justice for them, but we can kill and call it justice.

We have a $14 trillion deficit. A massive giveaway to defense contractors lurks inside that number—a transfer of public funds that has been justified, in ways both explicit and implicit, by the evil visage of Osama Bin Laden. And now, Washington is as likely as not to make up the loss by taking apart the safety net that once created something like economic justice in America. But the president would like us to agree that we are great because we can kill.

“May God bless the United States of America,” Obama declared last night, a sentiment echoed by so many today. Indeed. But the familiar refrain feels to me more like an urgent plea for forgiveness than the triumphant war cry that it is.

 

Προτάσεις για ριζικές αλλαγές στα σχολεία

Apr 282011
 

Η εκτίμηση μου για την Άννα Φραγκουδάκη πηγάζει από τη συνεργασία μας στο Πρόγραμμα Εκπαίδευσης Μουσουλμανοπαίδων. Ως επιστημονική υπεύθυνη του προγράμματος, στάθηκε ως μέντορας, δασκάλα και συνεργάτης. Σήμερα βρήκα αυτό το άρθρο της στο protagon.gr. Α[ποτελεί καλή τροφή για σκέψη…

Πηγή: Protagon.gr

Κίνημα των 10: Ριζικές αλλαγές στα σχολεία

της Άννας Φραγκουδάκη

Θα εισηγηθώ 10 προτάσεις αλλαγής του σχολείου, καθώς είναι το θέμα που γνωρίζω βαθύτερα από κάθε άλλο. Είναι πλατιά αποδεκτό στην κοινωνία ότι το ελληνικό σχολείο χρειάζεται ριζική αλλαγή γιατί είναι από τα πιο παραδοσιακά και καθυστερημένα. Αυτό είναι το κύριο αίτιο που τα Ελληνόπουλα βρίσκονται στο διεθνές πρόγραμμα PISA στην ουρά των 30 χωρών του ΟΟΣΑ, ενώ στο επίπεδο αριστείας φτάνει μόνο 1% (!). Η ριζική αλλαγή είναι μεγάλη ανάγκη να ξεκινήσει από την πρώτη βαθμίδα. Εάν τα παιδιά στα πρώτα τους σχολικά βήματα ταυτίσουν τη μάθηση με την πλήξη και τον καταναγκασμό, αυτό αλλάζει πολύ δύσκολα αργότερα.

– Η απόχτηση λειτουργικής γνώσης

Το σχολείο είναι εγκλωβισμένο στη μαθησιακή λογική του 19ου αιώνα (διδασκαλία και εξέταση). Ο σύγχρονος δρόμος για τη γνώση χτίζει τα θεμέλια για τη σταδιακή κατάκτηση των αφηρημένων εννοιών και οδηγεί τα παιδιά να «μάθουν πώς να μαθαίνουν». Αντί τεκμηρίωσης που είναι μακροσκελής, περιορίζομαι σε λίγα παραδείγματα.

Στα πρώτα βήματα της μάθησης τα παιδιά εξοικειώνονται με το υπόβαθρο της επιστημονικής γνώσης ότι δεν κατακτιέται με τις αισθήσεις η γνώση της πραγματικότητας (με τα μάτια μου για την πορεία του ήλιου «γνωρίζω» ότι γυρίζει γύρω από τη γη) και επίσης με τις αφηρημένες έννοιες. Π.χ. μαθαίνουν με την άνοδο στην ταράτσα ή την εκδρομή σε ένα λόφο να διαπιστώνουν τις μεγάλες διαφορές στην «εικόνα» της πραγματικότητας ανάλογα με την απόσταση και την οπτική γωνία. Π.χ. εξοικειώνονται με τις αφηρημένες έννοιες της ιστορίας (παρελθόν, ιστορικός χρόνος, μικρή και μεγάλη διάρκεια) καθώς και τις έννοιες της ιστορικής εξέλιξης και αλλαγής, φέρνοντας από το σπίτι φωτογραφίες και οικογενειακά κειμήλια κάθε είδους, που παρατηρούν και εντοπίζουν ομοιότητες και διαφορές με το σήμερα στην ενδυμασία, τις συμπεριφορές, τον τρόπο ζωής, το σχολείο, ύστερα την αισθητική, τις αξίες, τους ρόλους των φύλων κ.ο.κ. την εποχή που τα ίδια τα παιδιά ήταν βρέφη, την παλιότερη όταν οι γονείς ήταν παιδιά και την ακόμα παλιότερη των γιαγιάδων και παππούδων.

Τα μεγάλα παιδιά εφαρμόζουν π.χ. γνώσεις μαθηματικών στην προσωρινή διαρρύθμιση του χώρου για τον συμμαθητή που έσπασε το πόδι του, ερευνούν π.χ. και συνθέτουν γνωστικές πληροφορίες για την καθημερινή ζωή και τα αισθήματα ενός ομήλικου σε ένα χωριό της δεκαετίας του 1950 ή ενός κοριτσιού παλιότερων εποχών, ψάχνουν π.χ. στο Σύνταγμα σε ποια άρθρα αντιστοιχεί η ερμηνεία της εξέγερσης των φοιτητών στο Πολυτεχνείο το Νοέμβριο 1973 κ.ο.κ.

Κατακτούν σταδιακά τη λειτουργική γνώση, τη μόνη που μπορεί να οδηγήσει αργότερα στην ικανότητα παραγωγής νέας γνώσης.

– Τα σχολικά βιβλία και η κριτική σκέψη

Όλα τα σχολικά βιβλία είναι προϊόντα μιας εποχής περασμένης, όταν μόνος πομπός της γνώσης ήταν το σχολείο. Ζούμε την εποχή της τεχνολογίας και της μαζικής πληροφόρησης. Η γνώση είναι διαθέσιμη ηλεκτρονικά σε ποσότητα τεράστια και παρουσία βομβαρδιστική.

Άρα το σχολείο, οι μέθοδοι και τα βιβλία πρέπει να μεταδίδουν στους μαθητές γνώσεις και εργαλεία για ν’αποχτήσουν τις ικανότητες να διαχειρίζονται την πληθώρα των διαθέσιμων γνωστικών πληροφοριών, να ξεδιαλέγουν όσες γνώσεις είναι χρήσιμες κάθε φορά, να διαμορφώνουν κριτήρια για να μπορούν να ελέγχουν την εγκυρότητά τους. Στη συνέχεια το σχολείο καθοδηγεί τα παιδιά να μάθουν πώς να συνθέτουν τις γνωστικές πληροφορίες για να καταλήγουν στο γνωστικό αποτέλεσμα.

Αποφεύγεται έτσι η μνημική γνώση που είναι προσωρινή καθώς διαρκεί ένα διάστημα και μετά φθίνει, επίσης είναι άχρηστη καθώς μπορεί να αναπαραχθεί σε πλαίσιο εξετάσεων αλλά δεν λειτουργεί σε άλλα πλαίσια. Καλλιεργείται η λειτουργική γνώση που δεν ξεχνιέται και οδηγεί σε αναγωγές. Λειτουργική είναι π.χ. εκείνη η γνώση των καλών αγωγών του ηλεκτρισμού που σταματάει αυθόρμητα τον κάτοχό της από το να βάλει ένα καρφί σε μία πρίζα, είναι επίσης η ικανότητα να αξιοποιεί σε ένα γνωστικό πεδίο συνδυαστικά γνώσεις από άλλο πεδίο.

– Οι εκπαιδευτικοί

Είναι η επαγγελματική κατηγορία που επηρεάζει σημαντικά τις νέες γενιές, άρα προκαθορίζει το μέλλον μιας χώρας. Η κοινωνία που θα έβαζε τους ψηλότερης ποιότητας διανοουμένους της (με αυτή τη σειρά) στα νηπιαγωγεία, τα δημοτικά, τα γυμνάσια και τα λύκεια, θα μεταμόρφωνε θεαματικά τη δημιουργικότητα των νέων γενεών, την ευφυΐα, την κοινωνική ευθύνη, την εφευρετικότητα, την ικανότητα παραγωγής νέας γνώσης.

Η μέγιστη αυτή κοινωνική σημασία του εκπαιδευτικού επαγγέλματος επιβάλλει το κοινωνικό κύρος που του αντιστοιχεί και την καταλληλότητα αυτών που θα το ασκήσουν. Είναι κοινός τόπος ότι η κατοχή επιστημονικής γνώσης δεν αρκεί για να μεταδώσει κανείς αυτή τη γνώση σε παιδιά, επίσης ότι δεν είναι όλοι οι άνθρωποι κατάλληλοι για εκπαιδευτικοί. Άρα χρειάζονται ειδικές γνώσεις αλλά και κριτήρια επαγγελματικής καταλληλότητας. Είναι απαραίτητο εκτός του πτυχίου ένα ειδικό δίπλωμα εκπαιδευτικής επάρκειας, με ένα μέρος γνωστικό και ένα έτος άσκησης στη διδασκαλία υπό εποπτεία και τελική κρίση (κάτι αντίστοιχο με την άσκηση των γιατρών και των δικηγόρων). Καθώς έτσι το εκπαιδευτικό επάγγελμα γίνεται δυσκολότερο, θα πρέπει να συνοδευτεί με σημαντική αύξηση των αποδοχών και μέτρα για την ανύψωση του κοινωνικού του κύρους.

– Η ελληνική γλώσσα

Γλωσσική διδασκαλία δεν σημαίνει μόνο να μάθουν τα παιδιά να γράφουν σωστές συντακτικά και γραμματικά προτάσεις. Σημαίνει να αποχτήσουν γλωσσική κριτική ικανότητα. Η κριτική γλωσσική εγρήγορση κατακτιέται σταδιακά καθώς μαθαίνουν να διαβάζουν, ας πούμε, «ανάμεσα στις γραμμές». Ασκούνται π.χ. από μικρά να αναγνωρίζουν σε προφορικά κείμενα με ποια ιδιότητα μιλάει ένας ομιλητής (με του γονιού, του φίλου, του γνώστη, του αφεντικού κά.), αν μιλάει αυθόρμητα, προσεγμένα, τυπικά, ειρωνικά κτλ. Σε γραπτά κείμενα, ποιος τα έγραψε, σε ποιον απευθύνονται, με τι στόχο γράφτηκαν, τι μας ενδιαφέρουν εμάς κτλ. Ασκούνται στη συνέχεια να τοποθετούν τα κείμενα άλλων εποχών στο ιστορικό τους πλαίσιο και να τα «διαβάζουν» (δηλαδή κατανοούν) μέσα στις μεγάλες διαφορές της εποχής τους από σήμερα. Μόνο τότε μπορούν να τα καταλάβουν σε βάθος, άρα και να τα βρουν ενδιαφέροντα. Αν ασκηθούν τα παιδιά ώστε να γίνουν ευαίσθητοι κριτικοί δέκτες του τι καταφέρνουν με τη γλώσσα οι άλλοι, θα μπορέσουν και θα θελήσουν να γίνουν αποτελεσματικοί πομποί έντεχνου λόγου. Και κάτι ακόμα πολύ σημαντικό. Με την άσκηση στην αποκρυπτογράφηση των έμμεσων μηνυμάτων, μπορούν να γίνουν όχι παθητικοί δέκτες αλλά επαρκείς «αναγνώστες» του λόγου των εξουσιών. Έτσι μεγαλώνοντας θα γίνουν κριτικοί δέκτες του λόγου που εκπέμπει ο πολιτικός, ο ειδήμων με το δυσνόητο επιστημονικό ιδίωμα, ο διαφημιστής κ.ο.κ., επίσης θα μάθουν πώς να επικοινωνούν αποτελεσματικά με το γραφειοκράτη, με τον αστυνομικό, με το δικηγόρο, με τον εργοδότη…

– Τα αρχαία ελληνικά και η αρχαιότητα

Τα αρχαία αποτελούνται από πολλά γλωσσικά συστήματα, διαφορετικά μεταξύ τους και πολύ διαφορετικά από το γλωσσικό σύστημα της σύγχρονης ελληνικής. Είναι από δεκαετίες τεκμηριωμένο από γλωσσολόγους ότι η διδασκαλία των αρχαίων προκαλεί σύγχυση και βλάπτει ιδίως στη σύνταξη την καλή εκμάθηση της πρότυπης (standard) ελληνικής. Η σύγχυση είναι ένα από τα αίτια του φαινομένου να τελειώνουν το λύκειο ανεπαρκείς χρήστες της πρότυπης γλώσσας ιδίως στη γραπτή της μορφή και ανεπαρκέστατοι των λόγιων ποικιλιών της. Άρα μέχρι τα 15 χρόνια πρέπει να διδάσκεται η σύγχρονη πρότυπη ελληνική και στο λύκειο να εμβαθύνεται η γνώση των λόγιων μορφών της. Αντί αρχαία στο πρωτότυπο, το σχολείο πρέπει να διδάσκει με σταδιακή εμβάθυνση τα έργα της αρχαίας κουλτούρας σε μετάφραση στη σύγχρονη γλώσσα.

Είναι ευρύτερα γνωστό ότι ο φιλόλογοι δεν καταφέρνουν στα σχολεία να διαχειριστούν την «αδιαφορία» των μαθητών για την αρχαία γλώσσα και την αρχαιότητα. Η ευθύνη ανήκει στο σχολείο. Για παράδειγμα, το πλήθος που γέμισε πρόσφατα το εθνικό θέατρο μέχρι την τελευταία Πέμπτη 31/3 παρακολουθώντας την ανάγνωση της Ιλιάδας σε μετάφραση στη σύγχρονη ποιητική γλώσσα από τον Δημήτρη Μαρωνίτη έζησε απρόσμενα ώρες μεγάλης γοητείας και συγκίνησης. Είναι ολοφάνερο ότι αυτός είναι ο δρόμος για να γίνει κτήμα των νέων γενεών η κουλτούρα της αρχαιότητας. Όλα τα άλλα είναι οπισθοδρομικά ιδεολογήματα.

– Η ιστορία

Θέμα σημαντικό, σε ακραίο βαθμό διαστρεβλωμένο από τα ΜΜΕ, όπου ο καθένας αδαής της ιστορικής επιστήμης υποστηρίζει ανοησίες με άλλοθι τον πατριωτισμό. Θέμα με τη χειρότερη εκδοχή πολιτικοποιημένο, ώστε να φοβίζει πολιτικούς και να ρίχνει υπουργούς. Η τραγική απάντηση στις ρητορείες που έχουν μετατρέψει τη διδασκαλία της ιστορίας στο σχολείο σε αντικείμενο σκανδαλοθηρίας είναι ότι τα παιδιά τελειώνουν το λύκειο με απελπιστική άγνοια της ιστορίας και επιπλέον αντιπάθεια στο μάθημα αυτό που είναι ο ακρογωνιαίος λίθος όλων των κοινωνικών και θεωρητικών επιστημών.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι στο σχολείο πρέπει να διδάσκεται η επιστημονική ιστορία, προσαρμοσμένη στις ικανότητες πρόσληψης και κρίσης ανά ηλικία. Επιστημονική ιστορία σημαίνει ότι τα γεγονότα, οι ιδέες και οι αξίες του παρελθόντος εντάσσονται μέσα στην ιστορική τους εποχή. Άρα γίνονται κατανοητά μέσα στο διαφορετικό από σήμερα κοινωνικό πλαίσιο που τα δημιούργησε, όπου επικρατούσαν διαφορετικές αξίες, ιδέες, νοοτροπίες, ήταν διαφορετικές οι ανάγκες, οι προτεραιότητες, οι κοινωνικές σχέσεις, άλλοι οι στόχοι, άλλα τα προβλήματα κ.ο.κ.

Επιστημονική ιστορία λοιπόν ελληνική, ευρωπαϊκή και παγκόσμια προσαρμοσμένη στις ηλικίες, μαζί με μαθήματα επιλογής για την ιστορία ειδικών θεμάτων: Ιστορία της τεχνολογίας, Ιστορία των γυναικών, Ιστορία του αυτοκινήτου, Ιστορία της αποικιοκρατίας, Ιστορία της ενδυμασίας ή της διατροφής, Ιστορία των εφευρέσεων, Ιστορία της παιδικής ηλικίας κά.

– Η σεξουαλικότητα

Είναι μεγάλη η παιδαγωγική βιβλιογραφία για την αρνητική επίδραση που ασκεί στα παιδιά η λογοκρισία του σχολείου στο θέμα μεταξύ άλλων της σεξουαλικότητας. Η αποσιώπηση με τη μορφή απόκρυψης είναι βλαβερή. Τη μετατρέπει από φυσική κατάσταση σε απαγορευμένο και πονηρό «μυστικό» που συνοδεύουν αισθήματα περιέργειας και φόβου, έλξης και μαζί απώθησης, ντροπής, ενοχής. Η σεξουαλικότητα είναι πρωτεύουσας σημασίας ανθρώπινη διάσταση και η αρμονική σχέση μαζί της θεμέλιο της ψυχικής ισορροπίας.

Η ονομαζόμενη σεξουαλική αγωγή στο σχολείο (από το δημοτικό) έχει στόχο όχι μαθησιακό αλλά βασικά ψυχολογικό. Τις γνώσεις για το θέμα τις μαθαίνουν μεταξύ τους όλα τα παιδιά του κόσμου από νήπια. Η ένταξή της στο σχολείο έχει κύριο στόχο τη «νομιμοποίησή» της. «Δημοσιοποιείται» η μεγάλης σημασίας σεξουαλική διάσταση και έτσι μετατρέπεται από «μυστικό» και «ντροπή» σε φυσική κατάσταση, πηγή πλησμονής και ευτυχίας των ανθρώπων.

– Η κοινωνιολογία

Στη δευτεροβάθμια διδάσκονται μαθήματα όπως κοινωνιολογία, οικονομία-διοίκηση, πολιτικοί θεσμοί. Η κοινωνιολογία είναι γνώση πολύτιμη γιατί εξασφαλίζει την κατανόηση της λειτουργίας της κοινωνίας και άρα την έλλογη συμμετοχή σε αυτήν. Είναι όμως πολύ δύσκολη για τις ηλικίες της εφηβείας επειδή βασικό της χαρακτηριστικό είναι ότι η μεθοδολογική της λογική είναι αντίθετη με τον κοινό νου και αμφισβητεί την εμπειρική γνώση που έχουν όλοι οι άνθρωποι της κοινωνίας.

Λύση είναι η εισαγωγή στο λύκειο σε μερικές βασικές έννοιες της κοινωνιολογίας, μαζί με στοιχεία κοινωνικής ανθρωπολογίας και κοινωνικής ψυχολογίας που διευρύνουν τους πολιτισμικούς ορίζοντες και αναδεικνύουν τις αλλαγές και τις εξελίξεις. Π.χ. πώς και γιατί η κοινωνία δεν απαρτίζεται από άτομα αλλά από κοινωνικές ομάδες, πώς η υπαγωγή σε κοινωνικές ομάδες αποδίδει στα άτομα ομοιότητες και κοινά χαρακτηριστικά, αντιλήψεις και ιδέες, πώς αλλάζουν από εποχή σε εποχή και συγχρονικά από κοινωνία σε κοινωνία οι τρόποι σκέψης και συμπεριφοράς, οι νοοτροπίες, οι αξίες, η ηθική, η οργάνωση της οικονομίας, οι κοινωνικές σχέσεις, η έννοια της ισότητας, η κουλτούρα, η τέχνη, η έννοια του ωραίου…

Έτσι παρουσιάζεται η κοινωνία όχι στατική αλλά εξελίξιμη, άρα όλα της τα αρνητικά φαινόμενα επιδέχονται αλλαγές και βελτιώσεις με την παρέμβαση όλων.

– Η τεχνολογία και η τηλεόραση

Είναι πολλές δεκαετίες που ειδικοί παιδαγωγοί, με βάση τη δύναμη της εικόνας και την ισχυρή επίδραση της τηλεόρασης πρότειναν: «βάλτε τα παιδιά πίσω από την τηλεόραση». Εννοούσαν, δώστε στα πιτσιρίκια μια κάμερα και μάθετέ τα να φιλμάρουν, να μοντάρουν και να προβάλουν δικό τους έργο. Θα κατακτήσουν άμεσα τη γνώση πώς κατασκευάζεται το προϊόν, άρα έμμεσα την ικανότητα, να συγκρίνουν, να κρίνουν και να επιλέγουν χωρίς να καταπίνουν ό,τι βλέπουν.

Η τεχνολογία στο σχολείο δε σημαίνει μερικούς υπολογιστές που άλλωστε μένουν συχνά αχρησιμοποίητοι. Σημαίνει την πλήρη ένταξη στη μαθησιακή διαδικασία της τεχνολογίας, που έτσι κι αλλιώς χρησιμοποιούν ευρύτατα νέοι και παιδιά. Αν δε γίνει αυτό, θα παραμείνει το σχολείο βαρετό και δύσκολο και θα προστρέχουν στο ίντερνετ, γοητευτικό και εύκολο, χωρίς την ικανότητα κρίσης και επιλογής.

– Τα θρησκευτικά

Tο δικαίωμα στην ορθόδοξη χριστιανική διαπαιδαγώγηση πρέπει να είναι σεβαστό, όμως η εφαρμογή του δεν είναι έργο του σχολείου. Όπως παντού στον δημοκρατικό τουλάχιστον κόσμο, είναι έργο της Eκκλησίας. H υποχρεωτική από το σχολείο κατήχηση παραβιάζει πολλές αρχές, με πρώτη την ελευθερία της συνείδησης. Eίναι ψηλά και αυξάνονται τα ποσοστά αλλόθρησκων μαθητών και μεγαλώνουν όσων ανήκουν στο ορθόδοξο χριστιανικό δόγμα αλλά πιστεύουν ότι η θρησκεία είναι ιδιωτικό θέμα συνείδησης. Έχει πια έρθει ο καιρός τη θέση της δογματικής κατήχησης στο σχολείο να πάρει η θρησκειολογία και η ιστορία των θρησκειών, επίσης να καταργηθεί η προσευχή και ο οργανωμένος εκκλησιασμός.

Έχει πολλά πλεονεκτήματα να είναι η κατήχηση έργο της Eκκλησίας, αντί σχολικό μάθημα, υποχρεωτικό με την απειλή του κακού βαθμού. Oι μαθητές συμμετέχουν με τη θέλησή τους και όχι υποχρεωτικά, ούτε εξετάζονται κοιτάζοντας με ζήλεια από το παράθυρο τους αλλόθρησκους απαλλαγμένους να παίζουν στην αυλή. Άρα η θρησκευτική διαπαιδαγώγηση γίνεται ενσυνείδητη και πολύ πιο σχετική με τις θρησκευτικές επιταγές.

Τότε το σχολείο μπορεί στη θρησκειολογία να περιλάβει και μια επιλογή από αρχές που είναι κοινές σε όλες τις μεγάλες θρησκείες του κόσμου και να τις διδάσκει ως ηθικές αξίες γενικότερα αποδεκτές. Σύμφωνα με τα ιερά κείμενα όλων των μεγάλων μονοθεϊστικών θρησκειών π.χ. βασικός ηθικός κανόνας είναι η αγάπη και κατανόηση προς τον συνάνθρωπο και ο Θεός περιγράφεται ελεήμων και πανάγαθος.

*Η Άννα Φραγκουδάκη είναι καθηγήτρια κοινωνιολογίας της εκπαίδευσης στο Παιδαγωγικό Τμήμα Νηπιαγωγών του Πανεπιστημίου Αθηνών. Έζησε στη Γαλλία, 1964-1976, όπου σπούδασε κοινωνιολογία και ειδικεύθηκε στην κοινωνιολογία της παιδείας. Είναι διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Rene Descartes – Paris V (1975, τμήμα επιστημών της εκπαίδευσης) και υφηγήτρια του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων (1978, Φιλοσοφική Σχολή). Οι κύριες δημοσιεύσεις της αφορούν τις κοινωνικές ανισότητες, τις διακρίσεις με βάση το φύλο και την κουλτούρα, την ιστορική διγλωσσία και την κοινωνική της λειτουργία, την ανάλυση των σχολικών βιβλίων, τον εθνοκεντρισμό και το ρατσισμό στην εκπαίδευση.

 

Debtocracy – Χρεοκρατία

Apr 072011
 

Πριν λίγο ανακοινώθηκε ότι και η Πορτογαλία μπαίνει στο μηχανισμό στήριξης (;) του ΔΝΤ.  Πριν λίγο βγήκε και το Debtocracy στον διαδικτυακό “αέρα”.

Μπόλικη τροφή για σκέψη, καθώς ετοιμαζόμαστε για την αυριανή πτήση στο Denver, CO, και για το Worldwork 2011.

 

 

Untitled from ThePressProject on Vimeo.

Infowar, μια άριστη εκπομπή και μια αναμενόμενη απόλυση

Apr 032011
 

Η εκπομπή Infowar του Άρη Χατζηστεφάνου στο ραδιόφωνο του ΣΚΑΙ 100.3 ήταν από τις καλύτερες εκπομπές του Ελληνικού ραδιοφώνου. Λάθος. Η καλύτερη εκπομπή του Ελληνικού ραδιοφώνου.

Η σημερινή του εκπομπή βρίσκει πολιτικό καταφύγιο στο Press Project. Ένα κλικ στις 11, και θα την ακούσεις…

Διάβασε παρακάτω την ανοιχτή επιστολή του Άρη Χατζηστεφάνου για την απόλυση του.

Ανοιχτή επιστολή για την απόλυσή μου από το Ρ/Σ ΣΚΑΪ 100.3

To πρωί της 31ης Μαρτίου η διεύθυνση του Ρ/Σ ΣΚΑΪ 100.3 μου ανακοίνωσε την απόλυσή μου. Θεωρώ ότι πρόκειται για μια προσπάθεια πολιτικής φίμωσης καθώς οι πληροφορίες που παρουσίαζα στην εκπομπή δεν ταίριαζαν με τη φιλοκυβερνητική και φιλομνημονιακή γραμμή που επιχειρούσε να επιβάλλει η διεύθυνση.

Η προσπάθεια περιθωριοποίησης της εκπομπής μου ξεκίνησε πριν από χρόνια με τη διακοπή του τηλεοπτικού Infowar. Συνεχίστηκε με τη διακοπή των δεύτερων μεταδόσεων της ραδιοφωνικής εκπομπής αλλά και τις συνεχείς ακυρώσεις της μετάδοσης τις Κυριακές – θυμίζω ότι στα πρώτα χρόνια σε περίπτωση εκδηλώσεων και δράσεων του σταθμού η εκπομπή απλώς άλλαζε ώρα.

Αρκετά ακόμη περιστατικά έδειχναν ποιο ήταν το πραγματικό «ενδιαφέρον» του σταθμού για τη δημοσιογραφική μου δουλειά: Το βράδυ της επιδρομής στον Στόλο της Ελευθερίας, όταν επιχείρησα να επικοινωνήσω με το σταθμό για να μεταδώσω την έναρξη της επίθεσης από τον ισραηλινό στόλο, ο σταθμός αρνήθηκε να με βγάλει στον αέρα για περίπου μία ώρα ώστε να μη διακοπεί η αναμετάδοση… ενός αγώνα μπάσκετ.

Πολιτικά χαρακτηριστικά όμως είχε και η στοχοποίησή μου για το γεγονός ότι αρνήθηκα να υπογράψω την παράνομη ατομική σύμβαση εργασίας με μείωση αποδοχών κατά 10%. Οι εργαζόμενοι που αρνηθήκαμε να υπογράψουμε, ακολουθώντας και την προτροπή της ΕΣΗΕΑ, γνωρίζαμε ότι αργά ή γρήγορα θα ερχόταν η ώρα των εκδικητικών απολύσεων. Η απόφασή μας δεν αφορούσε τις οικονομικές μας αποδοχές αλλά την καταστρατήγηση των συλλογικών συμβάσεων.

Δεν είναι τυχαίο ότι και οι δύο απολύσεις στο ραδιόφωνο αφορούν εργαζόμενους που δεν είχαν υπογράψει την παράνομη σύμβαση. Παρά το γεγονός βέβαια ότι η συντριπτική πλειοψηφία των εργαζομένων στο ραδιόφωνο και στην τηλεόραση δέχθηκαν τότε τις ατομικές συμβάσεις, ο ιδιοκτήτης του σταθμού αθέτησε την προσωπική του υπόσχεση και συνεχίζει τις μαζικές απολύσεις.

Τις τελευταίες ώρες ο σταθμός επιχειρεί να με παρουσιάσει ως «οικονομικό βάρος» παρά το γεγονός ότι οι αποδοχές μου για το ραδιόφωνο παραμένουν στάσιμες από το 2006 και κυμαίνονταν στο επίπεδο της συλλογικής σύμβασης. Θυμίζω επίσης ότι σχεδόν το σύνολο των αποστολών που πραγματοποιούσα στο εξωτερικό για τις ανάγκες της εκπομπής γίνονταν με δικά μου έξοδα και εξοπλισμό και πως στο παρελθόν μού ανατέθηκε για ένα χρόνο η επιμέλεια όλων των εκπομπών για τα 20 χρόνια του ΣΚΑΪ χωρίς αμοιβή.

Για όλους αυτούς τους λόγους αρνούμαι να αποδεχτώ την παράνομη, εκδικητική και πολιτικά υποκινούμενη απόλυσή μου.

Η προσπάθεια πολιτικής φίμωσης της εκπομπής μου δεν θα περάσει. Οι συνάδελφοι με τη στήριξη και της ΕΣΗΕΑ προχωρούν σε απεργιακές κινητοποιήσεις απέναντι στις παράνομες και καταχρηστικές απολύσεις αλλά και το κλίμα φόβου που επιχειρεί να επιβάλλει η διεύθυνση του σταθμού.

Οφείλω ένα μεγάλο ευχαριστώ στους ακροατές του σταθμού και στους συναδέλφους που βρέθηκαν με συγκινητικό τρόπο στο πλευρό μου από την πρώτη στιγμή. Σε αυτούς οφείλω και την πορεία μου στο χώρο της δημοσιογραφίας από την πρώτη ημέρα που συνεργάστηκα με το ραδιόφωνο του ΣΚΑΙ το 1996.

Με αξιοπρέπεια,

Αρης Χατζηστεφάνου

Δημοσιογράφος

Ένας συνοικισμός, μια κρυμμένη πολιτεία…

Mar 312011
 

Λίγες μέρες μετά την εκπομπή του Στάυρου Θεοδωράκη για την ‘κρυμμένη πολιτεία’ μετανστών στη Θηβα, έγινε και η επέμβαση του Δήμου και της Αστυνομίας… Έχουν σκληρύνει τα πράγματα. Κινδυνεύει η ανθρωπιά μας. Η αξιοπρέπεια μας έχει ήδη τραυματιστεί.

 


 

Πηγή: Δίκτυο Δράσης Κοινωνικών Λειτουργών

Κάλεσμα για άμεση δράση υπεράσπισης των μεταναστών του προσφυγικού συνοικισμού της Θήβας

Την περασμένη εβδομάδα, ο Δήμος Θηβαίων με την συνδρομή της Αστυνομίας προχώρησε στην κατεδάφιση 18 σπιτιών του προσφυγικού συνοικισμού της Θήβας στα οποία διαμένουν Πακιστανοί μετανάστες και πρόσφυγες αιτούντες πολιτικού ασύλου. Οι μετανάστες, χωρίς να έχουν ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ, αναγκάστηκαν να φύγουν χωρίς καν να μπορέσουν να κάνουν οποιαδήποτε ενέργεια για αναστολή της κατεδάφισης, και χωρίς να έχουν καν το περιθώριο να πάρουν τα προσωπικά τους αντικείμενα από τα σπίτια τους. Ο Δήμος Θηβαίων άλλωστε είχε προβλέψει να διαθέτει και φορτηγό με το οποίο ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕ ΚΑΙ ΠΕΤΑΞΕ ΣΤΗΝ ΧΩΜΑΤΕΡΗ όλα τα προσωπικά αντικείμενα των μεταναστών! Άραγε με ποιας αρχής την έγκριση προέβη σε αυτή τη πράξη;

Οι μετανάστες και οι πρόσφυγες δεν επιλέγουν να ζουν κάτω από άθλιες συνθήκες, στοιβαγμένοι σε παραπήγματα, χωρίς στοιχειώδεις συνθήκες υγιεινής, χωρίς αξιοπρέπεια!

Η ρατσιστική «ανοχή» που έδειχνε τόσα χρόνια ο Δήμος στους μετανάστες και τους πρόσφυγες της Θήβας, ήταν στην ουσία η νομιμοποίηση της εκμετάλλευσης της εργατικής τους δύναμης! Οι μετανάστες που τώρα είναι άστεγοι, διωκόμενοι και πλήρως εγκαταλελειμμένοι, χωρίς κανένα δικαίωμα σε ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, χωρίς καμία ανθρωπιστική βοήθεια, είναι αυτοί που δούλευαν και δουλεύουν στα χωράφια της Θήβας ανασφάλιστοι με μεροκάματα πείνας! Και τώρα, που τους είναι παραγωγικά αχρείαστοι, νομίζουν ότι με νομοποιητικά έγγραφα καλύπτεται η πολιτικά ανεύθυνη και απάνθρωπη δράση τους!

Ο διωγμός των Πακιστανών από τον προσφυγικό συνοικισμό της Θήβας είναι ντροπή για όλους μας!

Είναι ανθρωπιστικό έγκλημα!

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ:

ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΟΛΕΣ ΟΙ ΜΟΡΦΕΣ ΔΙΩΞΕΩΝ ΤΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ-ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΠΡΟΧΩΡΗΣΕΙ Ο ΔΗΜΟΣ ΣΕ ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ ΚΑΤΕΔΑΦΙΣΕΙΣ ΠΡΙΝ ΕΞΑΣΦΑΛΙΣΤΕΙ ΣΤΕΓΑΣΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ

ΝΑ ΕΞΑΣΦΑΛΙΣΘΕΙ ΑΜΕΣΑ ΜΟΝΙΜΟΣ ΧΩΡΟΣ ΣΤΕΓΑΣΗΣ ΤΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ- ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ ΠΟΥ ΕΜΕΙΝΑΝ ΑΣΤΕΓΟΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΑΤΕΔΑΦΙΣΕΙΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ

ΝΑ ΕΞΑΣΦΑΛΙΣΘΕΙ ΑΜΕΣΑ Η ΠΑΡΟΧΗ ΚΑΘΕ ΕΙΔΟΥΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΦΡΟΝΤΙΔΑΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΗΜΟ ΘΗΒΑΙΩΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ ΒΟΙΩΤΙΑΣ

 

Πάνω από τα κέρδη ο άνθρωπος

Mar 282011
 

Πηγή: Ελευθεροτυπία

Ανταλλακτική οικονομία: Πάνω απ’ τα κέρδη ο άνθρωπος

Ζω και χωρίς λεφτά!

Ερευνα – κείμενο: Ανδρέας Ρουμελιώτης

1ο Για να ξεπεράσει αυτή την κρίση ο «καπιταλισμός του καζίνου» είναι υποχρεωμένος να καταστρέψει μέρος του κεφαλαίου και της εργασίας κηρύσσοντας τον πόλεμο στην κοινωνία. «Η ποσότητα επί την ταχύτητα κυκλοφορίας του χρήματος». Η ποσότητα μειώνεται και το χρήμα που κυκλοφορεί δεν αλλάζει γρήγορα χέρια.

Αυτό δημιουργεί κυκλοφορικό πρόβλημα και απειλεί με θρομβώσεις και εγκεφαλικό το σύστημα το οικονομικό. Μπορούν οι άνθρωποι και οι κοινωνίες να επιβιώσουν χωρίς λεφτά; Η εμπειρία της Λατινικής Αμερικής και κυρίως της Αργεντινής απαντά σ’ αυτό το ερώτημα θετικά. «Μπορώ και χωρίς ευρώ»! Με την αλληλέγγυα κοινωνική οικονομία του ισογείου. Με το ισοδίκαιο ανταλλακτικό εμπόριο. Με τα τοπικά και εθνικά δίκτυα ανταλλαγών. Με την επανατοπικοποίηση των διατροφικών συναλλαγών, τη γεωργία της εγγύτητας και τις αγορές απευθείας διάθεσης. Με τα εναλλακτικά-ιδεατά κοινωνικά νομίσματα που δημιουργούν μια νομισματική ποικιλότητα (diversite monetaire). Με τα δίκτυα αλληλοβοηθητικής ασφάλειας υγείας και τα ταμεία αλληλεγγύης. Με τα ανταλλάξιμα χρονομερίδια της εργασίας και το κοινωνικό χρήμα. Με διευρυνόμενα δίκτυα ανταλλαγών σε όλα: στα σπίτια, στα εξοχικά, στο πάρκινγκ, στις μετακινήσεις, στα εμπορεύματα, στις υπηρεσίες, στις διακοπές. Με τη δημιουργία κοινωνικών – ηθικών τραπεζών και χρονοτραπεζών. Με την εφευρετικότητα της νέας οικονομίας των αναγκών. Καλώς ήρθατε στη μετά ευρώ εποχή: «Εμείς θα ζήσουμε κι ας είμαστε φτωχοί»!

Ως κοινωνική ή αλληλέγγυα οικονομία θα μπορούσαμε να ορίσουμε το χώρο που βρίσκεται ανάμεσα στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα της οικονομίας και αναπτύσσει δραστηριότητες με κοινωνικούς σκοπούς και στόχους. Πρόκειται για πολυμορφικές κινήσεις και εναλλακτικά δίκτυα, τα οποία άλλοτε αποκτούν θεσμική μορφή (θεσμοθετούνται) και άλλοτε παραμένουν εξωθεσμικά και άτυπα. Πρόκειται για την οικονομία των αναγκών. Ή όπως την ονομάτισε η Ανιές Χέλερ, «οικονομία των ριζικών αναγκών».

Οι φορείς της κοινωνικής οικονομίας δραστηριοποιούνται με μοναδικό μέλημα την εξυπηρέτηση των μελών τους και το συλλογικό όφελος. Χαρακτηρίζονται από τις ισότιμες-δημοκρατικές διαδικασίες στη λήψη των αποφάσεων και έχουν προτεραιότητα τις ανάγκες των ανθρώπων και την απασχόληση. Υπάρχει, βεβαίως, διένεξη για το αν η αλληλέγγυα οικονομία της βάσης ταυτίζεται με την κοινωνική οικονομία της αγοράς. Αφού σε πολλές περιπτώσεις τα όρια ανάμεσα στον εθελοντισμό και την κερδοφορία δεν είναι διάφανα…

Ωστόσο υπολογίζεται ότι το 10% των εργαζομένων στην Ευρώπη απασχολούνται σήμερα σε διάφορους κλάδους της κοινωνικής οικονομίας. Περίπου 40 εκατομμύρια Γάλλοι και 60 εκατομμύρια Γερμανοί είναι μέλη τέτοιων συνεταιρισμών, σωματείων, συλλόγων, δικτύων και αλληλοβοηθητικών ταμείων που συναποτελούν την κοινωνική οικονομία. Η Social Economy Europe είναι το πανευρωπαϊκό σχήμα που συγκεντρώνει κάτω από την ομπρέλα του πολλές από αυτές τις εναλλακτικές οργανώσεις και δραστηριότητες. Σχεδόν σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες υπάρχει νομικό και θεσμικό πλαίσιο για την κοινωνική οικονομία. Στην Ελλάδα, αν όλα πάνε καλά, η διαβούλευση θα αρχίσει σε λίγο καιρό, (βλέπε www.enet.gr «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία», 6 Μαρτίου 2011, σχετικό αφιέρωμα του Σπύρου Φρεμεντίτη).

Ισοδίκαιο ηθικό εμπόριο

Η κοινωνική αλληλέγγυα «οικονομία του ισογείου» κατάφερε να δημιουργήσει παράλληλες ουτοπικές πραγματικότητες και οάσεις μέσα στο σύστημα αφήνοντας τις πραγματικές ουτοπίες στη δικαιοδοσία των επαναστάσεων.

Οι φτωχοί άνθρωποι σ’ όλο τον κόσμο για να μπορέσουν να επιβιώσουν μέσα στον τυφώνα του νεοφιλελευθερισμού και της κρίσης δημιούργησαν εκτεταμένα δίκτυα ανταλλαγών προϊόντων και υπηρεσιών που στηρίζονταν στο ισοδίκαιο ηθικό εμπόριο στην τοποφαγική γεωργία της εγγύτητας και επινόησαν τα δικά τους ιδεατά-εναλλακτικά νομίσματα. Στη Λατινική Αμερική, και κυρίως στην Αργεντινή έχουν τη μεγαλύτερη εμπειρία.

Το ισοδίκαιο ηθικό εμπόριο ήταν κομμάτι της κουλτούρας των πολιτικών κινημάτων αμφισβήτησης στις δεκαετίες του ’60 και του ’70 και στη συνέχεια, μετά το ’80, του καταναλωτικού κινήματος. Στόχος του, οι δικαιότερες εμπορικές συμφωνίες με τις αναπτυσσόμενες χώρες, η ενίσχυση των περιθωριοποιημένων παραγωγών, οι καλύτερες συνθήκες εργασίας, οι επενδύσεις στις τοπικές κοινωνίες και ο σεβασμός στο περιβάλλον, στη βιοποικιλότητα και στα ανθρώπινα δικαιώματα.

Γεωργία της εγγύτητας και αγορές απευθείας διάθεσης τροφής

Στη Γαλλία υπάρχουν περισσότερες από 500 ενώσεις (ΑΜΑΡ) όπου περίπου 1.000 παραγωγοί φέρνουν βιολογικά προϊόντα, μέσω εναλλακτικών δικτύων, απευθείας στη γειτονιά, με σχεδόν μηδενικό κόστος συναλλαγής, καλύπτοντας ήδη 70 χιλιάδες καταναλωτές. Το πιο γνωστό ΑΜΑΡ στο Παρίσι είναι το «Αλληλέγγυο Κολοκύθι». Τα προϊόντα του στοιχίζουν 20% λιγότερο απ’ ό,τι στις λαϊκές αγορές. Η γεωργία της εγγύτητας και τα κινήματα των τοποφάγων αναπτύσσονται ταχύτατα σ’ όλη την Ευρώπη. Η Βρετανία, ας πούμε, στο πλαίσιο του κινήματος «Πόλεις σε μετάβαση» και στην Ισπανία με πιο χαρακτηριστικό το «Xarxa de consum solidari» της Βαρκελώνης. Στόχος τους, η δίκαιη τιμή μέσω της επανατοπικοποίησης των διατροφικών συναλλαγών. Οποιος δεν έχει να πληρώσει τα προϊόντα μπορεί να παρέχει ανταλλακτική εργασία στην παραγωγή και στη διανομή.

Ανταλλακτικά δίκτυα – LETS

Μέσα απ’ αυτά επιβίωσε το κατεστραμμένο Βανκούβερ το 1983. Υπάρχουν παντού: στον Καναδά, στις ΗΠΑ, στη Λατινική Αμερική, στην Αυστραλία, στην Κίνα, στην Ινδία. Στην Ευρώπη τα πιο γνωστά δίκτυα ανταλλαγών είναι τα LETS, τα οποία λειτουργούν κατά βάση σε συνοικίες, γειτονιές και χωριά των αγγλοσαξονικών χωρών. Στις περισσότερες περιπτώσεις, τα τοπικά δίκτυα είναι μέρος ενός μεγαλύτερου δικτύου που απλώνεται σε ολόκληρη τη χώρα και παρέχει τη δυνατότητα σε όλους τους πολίτες-μέλη να συναλλάσσονται μεταξύ τους. Ολα τα μέλη έχουν πρόσβαση στον κατάλογο των προσφερόμενων ή ζητούμενων προϊόντων-υπηρεσιών και καθένας επιλέγει τι χρειάζεται και τι θα προσφέρει. Στην πλειονότητα των συστημάτων αυτών οι τιμές καθορίζονται συλλογικά. Σε άλλα ανταλλακτικά συστήματα χρησιμοποιούνται συμβολικές μονάδες-νομίσματα, ώστε να καθορίζονται οι τιμές, και σε άλλα «εργατοώρες» με βάση τις οποίες καθορίζεται η αξία του προϊόντος.

Οι συναλλαγές γίνονται κυρίως ηλεκτρονικά, καταγράφονται σε συγκεκριμένο πρόγραμμα και κάθε μέλος μπορεί ακόμη και με ένα τηλεφώνημα να αναφέρει τη συναλλαγή που πραγματοποίησε. Στα πιο προχωρημένα ανταλλακτικά δίκτυα στη Μεγάλη Βρετανία, όπου υπάρχουν περισσότερα από 300 LETS, τα μέλη καταγράφουν απευθείας τις συναλλαγές τους στο Διαδίκτυο με τη χρήση κωδικών. Τα «έξοδα διαχείρισης» και το λειτουργικό κόστος του συστήματος, όπως οι τηλεφωνικοί λογαριασμοί, καλύπτονται από τις ετήσιες εισφορές των μελών ή και από ποσοστιαίες χρεώσεις επί της αξίας των συναλλαγών.

Στην Ελβετία, μάλιστα, υπάρχει και το Wirtschaftsring (Επιχειρηματικός κύκλος), που είναι στην ουσία ένα πιστωτικό ίδρυμα μέσω του οποίου οι επιχειρήσεις και οι ελεύθεροι επαγγελματίες της χώρας προβαίνουν σε πολυμερές ανταλλακτικό εμπόριο.

Χρονοτράπεζες

Οι τράπεζες χρόνου είναι ένα δίκτυο ανταλλαγής προϊόντων και υπηρεσιών που στηρίζεται από το δικό του εσωτερικό «νόμισμα-χρόνο» ή «νόμισμα-εργασία». Κάθε μέλος της χρονοτράπεζας μπαίνει στο ηλεκτρονικό δίκτυο και δηλώνει το είδος της υπηρεσίας που έχει τη δυνατότητα να προσφέρει και το χρόνο που μπορεί να απασχοληθεί.

Κάθε ώρα εργασίας «αμείβεται» το ίδιο. Η νταντά αμείβεται όσο και ο γιατρός. Μία ώρα μαθήματος Ισπανικών εξισώνεται με μία ώρα φροντίδας των παιδιών. Θες να χωρίσεις με τον άντρα σου αλλά δεν μπορείς να πληρώσεις τον δικηγόρο; Κανένα πρόβλημα! Αυτός σου βγάζει το διαζύγιο και εσύ του καθαρίζεις για ένα μήνα το σπίτι. Δηλαδή, στους λογαριασμούς του κάθε μέλους καταγράφονται οι ώρες που εργάστηκε και επομένως οι ώρες που του αναλογούν προκειμένου να λάβει κάποιο προϊόν ή υπηρεσία από ένα άλλο μέλος.

Οι τράπεζες χρόνου αξιοποιούν τους εθελοντές και βοηθάνε να στηριχθούν οικογένειες με οικονομικά προβλήματα. Ενεργές τράπεζες χρόνου λειτουργούν σήμερα σε περισσότερες από 26 χώρες, μεταξύ των οποίων οι ΗΠΑ, η Ιαπωνία, η Μεγάλη Βρετανία, οι χώρες της Λατινικής Αμερικής, η Ιταλία αλλά και η Ελλάδα.

Ηθικοί τραπεζίτες…

Εκτός από τις τράπεζες που ενδιαφέρονται μόνο για το κέρδος, υπάρχουν και οι λεγόμενες «ηθικές τράπεζες», που έχουν διαμορφώσει ένα κοινωνικό, περιβαλλοντικό προφίλ και υποστηρίζουν ότι επενδύουν με όρους κοινωνικής ευθύνης. Ολες οι τράπεζες ενδιαφέρονται να φιλοτεχνήσουν ανάλογο προφίλ. Από τις πιο γνωστές αυτού του χώρου είναι οι Triodos και GLS. Η GLS υποστηρίζει πολιτισμικές, κοινωνικές και οικολογικές πρωτοβουλίες. Δίνει χαμηλότοκα δάνεια σε αυτοδιοικούμενα σχολεία, θεραπευτήρια, βιολογικές καλλιέργειες, σε κοινόβια και ανέργους. Η Triodos στηρίζει τους πελάτες που παίρνουν πρωτοβουλίες για τον πολιτισμό, το περιβάλλον και τον άνθρωπο. Στους στόχους της αναφέρεται η προσπάθεια διασφάλισης της ποιότητας ζωής, γι’ αυτό χρηματοδοτεί μόνο όσους κινούνται προς αυτή την κατεύθυνση. Από την άλλη υπάρχει και η Charity Bank, η οποία χρηματοδοτεί κι εκείνους που οι συμβατικές τράπεζες δεν τολμούν, λόγω υψηλού ρίσκου.

Διεθνή δίκτυα ανταλλαγών

Υπάρχουν πάρα πολλά. Ενα από τα πιο γνωστά είναι το site www.foodieexchange. ning.com , στο οποίο food bloggers από όλο τον κόσμο ανταλλάσσουν μεταξύ τους πακέτα με διατροφικά προϊόντα από τις χώρες τους. Το κάθε πακέτο πρέπει να έχει αξία το λιγότερο 10 δολάρια ή 10 ευρώ και να μην είναι πάνω από 500 γραμμάρια, αλλιώς υπάρχει έξτρα χρέωση.

Τράπεζα χρόνου του δικτύου γυναικών Ευρώπης (www.enow.gr)

Η τράπεζα χρόνου στη χώρα μας λειτουργεί από το 2005 με πρωτοβουλία του Δικτύου Γυναικών Ευρώπης, που βρίσκεται στη Δάφνη. Τα άτομα νιώθουν καλύτερα με την αίσθηση πως έχουν κάτι ανταλλάξιμο με αξία, δηλαδή το χρόνο τους. Η εργασία όλων στην τράπεζα αξιολογείται ποιοτικά και αυτό λειτουργεί ως ανταμοιβή αλλά και ως κίνητρο αναβάθμισης προσόντων. Σ’ αυτήν συμμετέχουν άνεργοι, μετανάστες, πρόσφυγες, μονογονεϊκές οικογένειες, συνταξιούχοι, φοιτητές κ.ά.

Διάβασε τη συνέχεια του άρθρου εδώ…

Ο γάιδαρος πετάει;

Mar 252011
 

Πηγή: Αριστερό Βήμα

Η πυρηνική ενέργεια είναι πάντα επικίνδυνη

Τα πυρηνικά εργοστάσια είναι εξαιρετικά περίπλοκες συσκευές για τον εντοπισμό σεισμογενών ρηγμάτων

Ο αμερικανός οικολόγος Ντέιβιντ Μπράουερ συνήθιζε να εξηγεί με αυτό τον τρόπο γιατί ποτέ κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος για την τοποθεσία ενός πυρηνικού εργοστάσιου. Συχνά, τα πυρηνικά ατυχήματα εντοπίζουν τους κινδύνους και όχι η προνοητικότητά μας.

Μόνο που η περίπτωση της Ιαπωνίας, όπως και του Τσερνόμπιλ παλιότερα, δείχνει ότι αυτή η διαδικασία «δοκιμής και πλάνης» για το όρια κινδύνου των πυρηνικών εργοστασίων είναι τραγική. Η κατάρρευση των συστημάτων ασφαλείας, η απουσία πρόβλεψης για μια ακραία αλλά πραγματική πιθανότητα ατυχήματος, η διάψευση της υποτιθέμενης τεχνολογικής επάρκειας, όλα αυτά δείχνουν ότι ο κίνδυνος από την πυρηνική ενέργεια δεν είναι πιθανός αλλά βέβαιος.

Θα περίμενε κανείς ότι η οδυνηρή διαπίστωση των κινδύνων της πυρηνικής ενέργειας θα άνοιγε επιτέλους τη συζήτηση για την οριστική απαλλαγή από αυτόν τον κίνδυνο. Ωστόσο, επικρατεί η άποψη ότι καθώς οι ανανεώσιμες πηγές ποτέ δεν θα επαρκούν πλήρως, η πυρηνική ενέργεια αποτελεί τη μόνη λύση εάν θέλουμε να αποφύγουμε τις οικολογικές επιπτώσεις και τους οικονομικούς κινδύνους από την εξάρτηση από το πετρέλαιο και τον άνθρακα.

Μάλιστα, τα τελευταία χρόνια είχαν πληθύνει οι φωνές που υποστήριζαν ότι η πυρηνική ενέργεια αποτελεί απάντηση στην υπερθέρμανση του πλανήτη και την κλιματική αλλαγή. Οι φωνές αυτές θα ήταν απλώς δολοφονικά ανεύθυνες, εάν δεν αντιπροσώπευαν τα μεγάλα συμφέροντα πίσω από την πυρηνική ενέργεια. Πρώτα από όλα υπάρχει μεγάλο εμπορικό ενδιαφέρον: τόσο η προσπάθεια απεξάρτησης από τα ορυκτά καύσιμα όσο και οι αυξανόμενες ενεργειακές ανάγκες σχηματισμών όπως η Κίνα ή η Ινδία, σημαίνουν μεγάλη αγορά για τις χώρες που μπορούν να εξάγουν πυρηνική τεχνολογία όπως οι ΗΠΑ, η Ρωσία, η Γαλλία. Έπειτα, η ανάπτυξη της πυρηνικής ενέργειας δεν αφορά ποτέ μόνο την «ειρηνική» χρήση της. Εξ αρχής η ανάπτυξη της πυρηνικής τεχνολογίας αφορούσε και την ανάπτυξη των πυρηνικών όπλων. Παρ’ όλες τις υποκριτικές φωνές περί αφοπλισμού, η κατοχή πυρηνικών όπλων εξακολουθεί να αποτελεί το χαρακτηριστικό γνώρισμα της «μεγάλης δύναμης».

Αυτό που αποσιωπάται είναι οι πραγματικοί επιπτώσεις. Η κυρίαρχη ρητορεία επιμένει ότι το πρόβλημα είναι η πιθανότητα ατυχήματος και ότι αυτή μπορεί να μηδενιστεί. Όμως, τα πυρηνικά εργοστάσια ρυπαίνουν ούτως ή άλλως και μάλιστα σε πολύ μεγάλο βάθος χρόνου. Αυτή τη στιγμή σωρεύουμε πυρηνικά απόβλητα που σύντομα δεν θα μπορούμε να τα διαχειριστούμε – όσες πυρηνικές χωματερές και εάν δημιουργήσουμε – και που θα παραμείνουν ενεργά και τοξικά για πάρα πολλά χρόνια. Χτίζουμε σήμερα τους όρους μιας μελλοντικής μη αντιστρέψιμης οικολογικής κρίσης.

Ουσιαστικά, μας τίθεται ένα εκβιαστικό δίλημμα: απέναντι στη Σκύλλα του φαινομένου του θερμοκηπίου καλούμαστε να αγκαλιάσουμε τη Χάρυβδη του πυρηνικού χειμώνα, εάν δεν θέλουμε να χάσουμε τον καταναλωτικό μας «παράδεισο». Μόνο που αυτό το δίλημμα έχει νόημα, μόνο εάν θεωρούμε αυτονόητο το σημερινό πρότυπο οργάνωσης της παραγωγής και κατανάλωσης ενέργειας.

Μια άλλη οργάνωση της παραγωγής και των διεθνών συναλλαγών, στηριζόμενη στον κοινωνικό σχεδιασμό, στη μείωση της παραγωγής άχρηστων αγαθών, στην αποκέντρωση, στην απαλλαγή από τον εξαναγκασμό της αγοράς και του καπιταλιστικού κέρδους, στην απεξάρτηση από τις τεράστιες μετακινήσεις αγαθών και προϊόντων και συνολικά στη ρήξη με ό,τι σήμερα βαφτίζουμε «οικονομική ανάπτυξη», θα περιόριζε τη συνολική κατανάλωση ενέργειας και άρα θα καθιστούσε άχρηστη την πυρηνική ενέργεια. Ας μην περιμένουμε το επόμενο πυρηνικό ατύχημα για να αναμετρηθούμε με αυτή την πρόκληση.

Odyssey Dawn – Αυγή της Οδύσσειας ;;;

Mar 202011
 

Από το «Σοκ και Δέος» στην «Αυγή της Οδύσσειας». Τα πάσης φύσης γεράκια του πολέμου συνηθίζουν να βαφτίζουν τις στρατιωτικές τους επιδρομές. Αυτήν την ονομασία αδυνατώ να την καταλάβω. Ποιο think tank παρήγαγε αυτήν την ονομασία άραγε; Και με ποιο σκεφτικό; Ένα είναι σίγουρο. Η αξία των ‘ανθρωπίνων δικαιωμάτων’ αυξάνεται ανάλογα με την αξία του πετρελαίου που έχει η γη πάνω στην οποία ζεις.

Στο BBC live διαβάζω tweets για την κατάσταση στη Λιβύη. Ένα από αυτά, αναφέρει

1.35am: In the midst of all tonight’s action, the bigger picture tweeted:

Closing thought for the evening, as the Allies pound Libya: to think it all began a few weeks back with a desperate Tunisian fruit vendor…

less than a minute ago via Echofon – Joshua Treviño

It’s an extraordinary thought. The fruit seller was Mohammed Bouazizi, who died on 4 January this year.

Μοιάζει αφελές να πιστεύει κανείς πως όλα αυτά οφείλονται στον απελπισμένο Τυνήσιο πωλητή που αυτοπυρπολήθηκε. Πιο πιθανή μου φαίνεται η βολική αξιοποίηση μιας τραγωδίας για μεγάλα οικονομικά οφέλη. Σαν είδος, έχουμε δείξει μέτρια αντανακλαστικά στην προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Αντανακλαστικά που συνδέονται άμεσα με οικονομικά συμφέροντα. Και μένουμε θεατές (;) σε άλλο ένα παράλογο πόλεμο, με διψασμένα πορτοφόλια από τη μια και έναν παράλογο ηγέτη (δικτάτορα;) από την άλλη.

Beholder: μια ταινία μικρού μήκους που απεικονίζει ένα γενετικά κατασκευασμένο αντι-ομοφυλοφιλικό μέλλον

Mar 202011
 

Πηγή: Biopolitical Times

Πως θα έμοιαζε ο κόσμος αν, με την κατάλληλη τιμή, χαρακτηριστικά όπως το χρώμα των ματιών, η αθλητική ικανότητα, το χρώμα του δέρματος, μπορούν να προγραμματιστούν εκ των προτέρων; Πως θα έμοιαζε ο κόσμος αν χαρακτηριστικά όπως η ομοφυλοφιλία εξαλειφόντουσαν μέσω εμβολιασμών επιβεβλημένων από την κυβέρνηση;

To Beholder παρουσιάζει ένα ανατριχιαστικό σενάριο στο οποίο οι ετερο-κανονιστικές προκαταλήψεις επιβάλλονται μέσω κρατικών εντολών εφαρμογής της γενετικής και αναπαραγωγικής τεχνολογίας. Η σκηνοθέτης Nisha Ganatra θέλει να προκαλέσει τους τηλεθεατές να φανταστούν ένα μέλλον στο οποίο

η διαφορά δεν είναι μόνο υποτιμημένη, αλλά έχει καταψηφιστεί εντελώς

Η Ganatra δείχνει πως ιδεολογίες που υπερασπίζονται τη χρήση τεχνολογιών “για το γενικότερο καλό” συχνά και περίτεχνα περιθωριοποιούν, και στην προκειμένη περίπτωση εξαλείφουν, αυτούς που έχουν τη λιγότερη κοινωνική ισχύ και θεωρούνται κοινωνικά προβλήματα. Είπε στους Biopolitical Times ότι ο θυμός της και η απογοήτευσή της για Proposition 8 της Καλιφόρνιας την οδήγησε να εξερευνήσει το θέμα, «τι συμβαίνει όταν η πλειοψηφία μπορεί να πάρει τα δικαιώματα μιας μειονοτικής ομάδας;” Έχοντας έρθει πρόσωπο με πρόσωπο στη ζωή της με τα αναδυόμενα κοινωνικά και ηθικά ζητήματα γύρω από την επιλογή δοτών σπέρματος και τα χαρακτηριστικά τους, η Ganatra αποφάσισε να προσεγγίσει το ζήτημα μέσα από το φακό της αναπαραγωγικής τεχνολογίας.

Πρόσθεσε ότι ο στόχος της, και του έργου FutureStates στο σύνολό του, δεν είναι να αναδείξει υπερβολικά φανταστικές ιστορίες, αλλά να συλλάβει την κοινωνική πραγματικότητα του παρόντος και την πρόβλεψη των συνεπειών τους για την κοινωνική δικαιοσύνη στο όχι και τόσο μακρινό μέλλον. Είπε,

… το μεγάλο πλεονέκτημα της επιστημονικής φαντασίας είναι ότι μπορεί κανείς να θέσει το ερώτημα: τι γίνεται αν αυτό δεν ήταν μόνο το χειρότερο σενάριο; Τι γίνεται αν αυτό ήταν μόνο η αρχή;

Page 11 of 24 1 2 … 9 10 11 12 13 … 23 24