Mar 182011
 

Χρόνια αντιδρώ στις θεωρίες συνομωσίας. Συχνά τις θεωρώ σπατάλη χρόνου και αποτέλεσμα δημιουργικής φαντασίας. Και να τώρα που βρέθηκα να αναρωτιέμαι, με αφορμή ένα ντοκιμαντέρ του BBC. Αναφέρομαι σε αυτό στην ανάρτηση ‘Α is for Atom’. Βρήκα το ντοκιμαντέρ στο site του ΒΒC και το είδα από εκεί. Σκέφτηκα να το βάλω στο blog και το έψαξα στο ΥouTube, Vimeo, Google Videos , για να βρω κώδικα ενσωμάτωσης. Παρατήρησα ότι ενώ το βίντεο στο site του δημιουργού της έχει διάρκεια 56:21, το ίδιο βίντεο στο YouTube και στο Google Video έχει διάρκεια 45:51.

Έντεκα λεπτά είναι πολύς χρόνος ψαλιδίσματος ενός ντοκιμαντέρ. Κόπηκαν σκηνές επίτηδες; Κατά λάθος; Ανέλαβε δράση η Σ.Η., πρόθυμη να δει το βίντεο σκηνή-σκηνή και να δει ποια κομμάτια λείπουν. Και ιδού τα αποτελέσματα της έρευνας. Τα κομμάτια που λείπουν από το YouTube και το Google Videos αναφέρονται στα εξής:

[οι χρόνοι αντιστοιχούν στο επίσημο βίντεο από το site του BBC]

5:15 – 8:20

Λείπουν τρία ολόκληρα λεπτά με αναφορές στην οργάνωση Technocracy Inc, που δημιουργήθηκε τη δεκαετία του 1930 και άνθισε το 1940. Μια οργάνωση που υποστήριζε τη χρήση επιστημονικών μεθόδων στη λύση κοινωνικών προβλημάτων. Τα μέλη της οργάνωσης φόραγαν γκρίζα κουστούμια και οδηγούσαν γκρίζα αυτοκίνητα (!). Αν δεν ήταν τόσο επικίνδυνη η πολιτική τους, αυτό το τελευταίο μπορεί να ήταν και χαριτωμένο. Στο τέλος αυτού του τρίλεπτου ακούγεται και ο παρουσιαστής να λέει,

…αλλά για τους πολιτικούς, η ιδέα μιας ελεγχόμενης κοινωνίας ήταν but for politicians, the ideas of a controllable works proved ακαταμάχητη.

12:47 – 15:17

O Chauncy Starr, σχεδιαστής πυρηνικών πυραύλων, αναφέρεται στον τρόπο που έβλεπε τότε η κοινωνία τους πυρηνικούς επιστήμονες.

Ήταν μια ιδανική κατάσταση για εμάς που δουλεύαμε στο πεδίο. Ήμασταν κοινωνικά αποδεκτοί, όλοι στην κοινότητα μας θεωρούσαν ήρωες, ότι κάναμε τους ενθουσίαζε, και ενθουσίαζε κι εμάς. Ήμασταν στην πρώτη γραμμή κάνοντας καινούργια πράγματα. Και τίποτα δεν θα μας σταματούσε.

Και αμέσως μετά, το απίστευτο κλιπάκι από φυτεία φιστικιών της εποχής που οι σπόροι βομβαρδίστηκαν με ραδιενέργεια και παρήγαγαν γιγάντιο καρπό.

Και συνεχίζει με το Project Plowshare , τα απίστευτα σχέδια αλλαγής της αλλαγής μορφολογίας της γης με τη χρήση πυρηνικών, και για την οποία μιλάει ο υποστηρικτής του, Edward Teller (εμπνευστής της βόμβας υδρογόνου).

17:51 – 18:03

Ο Stan Witson, που βοήθησε στον έλεγχο της ζημίας από το πυρηνικό ατύχημα στην Αγγλία, τον Οκτώβριο του 1958. Αναφέρεται ότι:

…ήταν ραδιενεργός για 4 μέρες, και δεν μπορούσε ούτε τη γυναίκα του να φιλήσει, μέχρι ο μετρητής Geiger να δώσει την άδεια!

30:44 – 31:35

Ο Andranik Petrosyants, Πρόδεδρος της Σοβιετικής Επιτροπή για την Αξιοποίηση της Ατομικής Ενέργειας, περιγράφει τις υπέροχες μοντέρνες πόλεις που χτίζονται γύρω από τα πυρηνικά εργοστάσια παραγωγής ενέργειας.

34:25 – 35:23

Αναφορά στον Peter Kapitza, φυσικό, που αμφισβητούσε το πυρηνικό πρόγραμμα. Λέει ο Kapitza, αναφερόμενος στον Ernest Rutherford, πατέρα της πυρηνικής φυσικής:

… δεν ξέρω αν ο Rutherford θα συνέχιζε να γελάει και να αστειεύεται σήμερα, όπως παλιά.

39:39 – 42:15

Greg C Minor, πυρηνικός μηχανικός της General Electric, στη δεκαετία του 1970. Αναφέρεται στην πεποίθηση τους ότι όλα είναι προβλέψιμα στα πυρηνικά εργοστάσια. Αυτή άλλαξε, μετά από ένα ατύχημα που έγινε με ένα κερί, που ξεκίνησε μια φωτιά π[ου αχρήστευσε όλα τα συστήματα ασφαλείας, με τρόπο απροσδόκητο.

Αυτό ήταν κάτι που δεν θα είχαμε συμφωνήσει ποτέ εκ των προτέρων ότι μπορεί να συμβεί. Υπάρχουν ατυχήματα προβλέψιμα, για τα οποία φτιάχνεις σχέδια αντιμετώπισης. Υπάρχουν άλλα γεγονότα που συμπεριλαμβάνεις. …. Αλλά ποτέ δεν θα μπορούσες να προβλέψεις αυτό το ατύχημα.

[Ο Greg Minor παραιτήθηκε το 1972 διαμαρτυρόμενος για την ανεπάρκεια των συστημάτων ασφαλείας.].

Ο Robert D Pollard έχει ήδη αναφερθεί στην αδυναμία πρόβλεψης όλων των ατυχημάτων. Σε αυτό το σημείο του ντοκιμαντέρ αναφέρει την ενημέρωση που έκανε στους υπευθύνους του εργοστασίου για την ανεπάρκεια ασφάλειας, και στη νομική κάλυψη που είχε ο ίδιος, χωρίς να απαιτείται να ενημερώνεται και το κοινό. Λέει,

…για έξι χρόνια πίστευα ότι ήταν αρκετό το ότι έγραφα μια άρτια τεχνική αναφορά και να μην ανησυχώ που αυτό δεν κοινοποιήθηκε ποτέ.

Αυτά περιληπτικά…

Εδώ το γνήσιο βίντεο της εκπομπής  και εδώ αυτό που κυκλοφορεί ευρέως στο διαδίκτυο.

Γιατί λείπουν αυτά τα κομμάτια; Δεν έχω απαντήσεις. Μόνο απορίες προς το παρόν.

 

Mar 162011
 

To understand the mania for secrecy, we have to go back to nuclear power’s origins. This was not a technology dreamt up as a replacement for coal-fired power stations; this is a military technology, conceived in a life-or-death struggle, which has been modified for civilian purposes.

Πηγή: The Independent

Four explosions, two fires, and a cloud of nuclear mistrust spreads around the world

After decades of lies, nuclear reassurances now fall on deaf ears

Special report by Michael McCarthy

Wednesday, 16 March 2011

It is unprecedented: four atomic reactors in dire trouble at once, three threatening meltdown from overheating, and a fourth hit by a fire in its storage pond for radioactive spent fuel.

All day yesterday, dire reports continued to circulate about the Fukushima Daiichi nuclear plant, faced with disaster after Japan’s tsunami knocked out its cooling systems. Some turned out to be false: for example, a rumour, disseminated by text message, that radiation from the plant had been spreading across Asia. Others were true: that radiation at about 20 times normal levels had been detected in Tokyo; that Chinese airlines had cancelled flights to the Japanese capital; that Austria had moved it embassy from Tokyo to Osaka; that a 24-hour general store in Tokyo’s Roppongi district had sold out of radios, torches, candles and sleeping bags.

But perhaps the most alarming thing was that although Naoto Kan, Japan’s Prime Minister, once again appealed for calm, there are many – in Japan and beyond – who are no longer prepared to be reassured. The scale of the alarm is the remarkable thing: how it has gone round the world (Angela Merkel has imposed a moratorium on nuclear energy; in France, there are calls for a referendum); how it’s even displaced the terrible story of Japan’s tsunami itself from the front-page headlines. But then, public alarm about nuclear safety, as the Fukushima emergency proves, is very easy to raise – and, as the Japanese authorities are now discovering, very hard to calm.

The reason is an industry which from its inception, more than half a century ago, has taken secrecy to be its watchword; and once that happens, cover-ups and downright lies often follow close behind. The sense of crisis surrounding Japan’s stricken nuclear reactors is exacerbated a hundredfold by the fact that, in an emergency, public trust in the promoters of atomic power is virtually non-existent. On too many occasions in Britain, in America, in Russia, in Japan – pick your country – people have not been told the truth (and have frequently been told nothing at all) about nuclear misadventures.

To understand the mania for secrecy, we have to go back to nuclear power’s origins. This was not a technology dreamt up as a replacement for coal-fired power stations; this is a military technology, conceived in a life-or-death struggle, which has been modified for civilian purposes. At its heart is the nuclear chain reaction, the self-sustaining atom-splitting process (“fission”) which occurs when enough highly radioactive material is brought together, and which produces other radioactive elements (“fission products”), and a release of energy.

When it was first achieved by the physicists Enrico Fermi and Leo Szilard, in an atomic “pile” built in a squash court of the University of Chicago in December 1942, it merely produced heat; but all those involved understood that if it could be speeded up, it would produce the biggest explosive power ever known. And so was born the Manhattan Project, the US undertaking to build the atom bomb which was, while it lasted, history’s biggest secret.

Secrecy came with nuclear energy, like a birthmark, and, indeed, for 10 years after the first A-bomb was dropped on Hiroshima in August 1945, it remained a covert military technology, although first the Russians, and then the British, followed the Americans in developing it. Britain built a pair of atomic reactors at Windscale on the Cumbrian coast, which produced (as a fission product) plutonium, the material used in the first British nuclear weapon. That was exploded off the coast of Australia in 1952. And it was in one of these reactors that the world’s first really serious nuclear accident occurred: the Windscale fire of October 1957. The reactor’s core, made of graphite, caught light, melted and burned substantial amounts of the uranium fuel, and released large amounts of radioactivity. It was the most serious nuclear calamity until Chernobyl nearly 30 years later, but the British government did all it could to minimise its significance, trying at first to keep it a complete secret (the local fire brigade was not notified for 24 hours) and keeping the official report confidential until 1988.

It was to be the first of many such nuclear alarms and cover-ups at Windscale. In 1976, for example, the secrecy surrounding a major leak of radioactive water infuriated the then Technology Minister, Tony Benn, who supported nuclear power, when he learnt of it. But similar cover-ups were happening all around the world.

At the US atomic weapons plant at Rocky Flats, Colorado, there were numerous mishaps involving radioactive material which were kept secret over four decades, from the 1950s to the 1980s. In Russia, the province of Chelyabinsk, just east of the Urals, housed a major atomic weapons complex, which was the site of three major nuclear disasters: radioactive waste dumping and the explosion of a waste containment unit in the 1950s, and a vast escape of radioactive dust in 1967. It is estimated that about half a million people in the region were irradiated in one or more of the incidents, exposing them to as much as 20 times the radiation suffered by the Chernobyl victims. None of which, of course, was disclosed at the time. Chelyabinsk is sometimes referred to now as “the most polluted place on the planet”.

When we turn to Japan, we find an identical culture of nuclear cover-up and lies. Of particular concern has been the Tokyo Electric Power Company (Tepco), Asia’s biggest utility, which just happens to be the owner and operator of the stricken reactors at Fukushima. Tepco has a truly rotten record in telling the truth. In 2002, its chairman and a group of senior executives had to resign after the Japanese government disclosed they had covered up a large series of cracks and other damage to reactors, and in 2006 the company admitted it had been falsifying data about coolant materials in its plants over a long period.

Last night it was reported that the International Atomic Energy Agency warned Japan more than two years ago that strong earthquakes would pose “serious problems”, according to a Wikileaks US embassy cable published by The Daily Telegraph. Even Chernobyl, the world’s most publicised nuclear accident, was at first hidden from the world by what was then the Soviet Union, and might have remained hidden had its plume of escaping radioactivity not been detected by scientists in Sweden.

So why do they do it? Why does the instinct to hide everything persist, even now, when the major role of nuclear energy has decisively shifted from the military to the civil sector? Perhaps it is because there is an instinctive and indeed understandable fear among the public about nuclear energy itself, about this technology which, once its splits its atoms, releases deadly forces.

The nuclear industry is terrified of losing public support, for the simple reason that it has always needed public money to fund it. It is not, even now, a sector which can stand on its own two feet economically. So when it finds it has a problem, its first reaction is to hide it, and its second reaction is to tell lies about it. But the truth comes out in the end, and then the public trusts the industry even less than it might have done, had it admitted the problem.

It doesn’t have to be like this. A quarter of a century ago, Britain’s nuclear industry acquired a leader who for a few years transformed its public image: Christopher Harding. He was an open and honest man who thought that the paranoia and secrecy surrounding nuclear power should be swept away.

When he became chairman of British Nuclear Fuels, which ran the Windscale plant, he decided on a new order of things. He renamed it Sellafield, and, to general astonishment, decreed that instead of sullenly turning its back to the public, it should welcome them with open arms. He did the unthinkable: he opened a visitor centre!

Harding died young in 1999, but he was, in his lifetime an exceptional man: not only for his charm and his personal kindness – he was revered by Sellafield employees – but for his vision of a nuclear industry which would be better off dealing with its problems through transparency and honesty, rather than through obfuscation and deceit. But he was, unfortunately, the exception who proved the rule.

The rest of the nuclear industry has been dissembling for so long, and caught out in its lies so often, that the chance for trust may have passed. Even if, as I suspect, the Japanese government is trying to be reasonably up front about the problems at Fukushima, it is by no means certain that anything it says about the nuclear part of their nation’s catastrophe will be believed.

Mar 152011
 

σκίτσο του Ηλία Μακρή από την Καθημερινή

 

Δικά μας τα δάκρυα, όχι της γης, του ήλιου ή της σελήνης… Για τους δεκάδες χιλιάδες νεκρούς και αγνοούμενους. Η γη έκανε αυτό που κάνει εδώ και χιλιάδες χρόνια. Κουνήθηκε.

Εμείς; Χτίζουμε πυρηνικά εργοστάσια σε σεισμογενείς περιοχές. Λες να γίνει αυτή η απίστευτη τραγωδία αφορμή για έναν ουσιαστικό διάλογο για τα πυρηνικά; Για το τι ενέργεια χρειαζόμαστε και τι είμαστε πρόθυμοι να θυσιάσουμε για αυτήν… Μακάρι. Η ιστορία είναι ακόμα σε εξέλιξη. Με μερικές δεκάδες εργάτες να θυσιάζονται για την υγεία των υπολοίπων εκατομμυρίων. Αυτοί είναι αληθινοί ήρωες…

 

Mar 072011
 

Η κυβέρνηση αντιμέτωπη με μια πολιτική και κοινωνική πρόκληση. Οι απεργοί πείνας αντιμέτωποι με τον θάνατο.

Θες να βοηθήσεις τους κυβερνόντες και τον τόπο; Ένας τρόπος να το κάνεις είναι κρατώντας ζωντανό το διάλογο για τη μετανάστευση και τη προσφυγιά. Με τους φίλους σου, με τη γειτονιά, με συναδέλφους. Να επιδιώκεις συζήτηση, κι όχι στείρους μονόλογους. Τα λόγια είναι εύκολα, «Έξω οι λαθρομετανάστες, δεν έχουμε τρόπο, σκοπό ή επιθυμία να τους στηρίξουμε» από τη μια. «Καμιά ζωή δεν είναι λαθραία. Νομιμοποίηση όλων!» από την άλλη.

Και μείναμε εμείς εδώ να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα προσφυγιάς και μετανάστευσης για όλη την Ευρώπη. Δεν είναι απλά τα πράγματα. Αλλά όσο συζητάς, μη ξεχνάς ότι κάποιοι δίπλα μας είναι ένα βήμα από το θάνατο. Το υπέρτατο αγαθό, η ζωή, δεν ξέρω πόσο διαπραγματεύσιμο μπορεί να είναι τελικά.

Θες να βοηθήσεις τους απεργούς πείνας; Διάβασε το παρακάτω κείμενο που κυκλοφορεί μέσω email αυτές τις μέρες…

Τι μπορώ να κάνω για να βοηθήσω των αγώνα των 300;

* Μπορείς να συμμετέχεις στις ομάδες περιφρούρησης / υποστήριξης των απεργών πείνας, στο κτίριο Υπατια ή στα νοσοκομεία που μεταφέρονται οι απεργοί πείνας που αντιμετωπίζουν πρόβλημα υγείας. Αυτή τη στιγμή υπάρχει τεράστια ανάγκη για συμμετοχή στις βάρδιες της υποστήριξης καθώς απεργοί πείνας βρίσκονται ήδη σε 10 νοσοκομεία της Αττικής

* Μπορείς να παραλάβεις ρούχα και κλινοσκεπάσματα των απεργών πείνας που πρέπει να πλυθούν και να επιστρέψουν στο χώρο Υπατια.

* Μπορείς να συμβάλλεις στη διακίνηση του έντυπου υλικού (αφίσες, προκηρύξεις κλπ) που έχει τυπωθεί και βρίσκεται στην Υπατια.

* Μπορείς να προωθήσεις ένα κείμενο συμπαράστασης, προς υπογραφή από κάποιο συλλογικό φορέα στον οποίο συμμετέχεις (σωματείο, επαγγελματικό φορέα, κίνηση πολιτών κλπ). Υποδείγματα αντίστοιχων κειμένων / ψηφισμάτων αλληλεγγύης μπορείς να βρεις στην ιστοσελίδα της πρωτοβουλίας αλληλεγγύης: hungerstrike300.espivblogs.net

* Μπορείς να υπογράψεις ατομικά το κείμενο συμπαράστασης στους απεργούς πείνας και τα αιτήματά τους, στέλνοντας e-mail στο: ypografes.allilegyi.stin.apergia@gmail.com

* Μπορείς να συμμετάσχεις στη διεθνή δράση “ACT NOW”, στέλνοντας e-mail ή φαξ στις ελληνικές αρχές (κυβερνητικές και προξενικές) στις διευθύνσεις που μπορείς να βρεις εδώ: http://w2eu.net/2011/02/20/300-it-is-time-to-act-now/

* Μπορείς να συμμετάσχεις στις δράσεις αλληλεγγύης που θα πληροφορηθείς από τις ιστοσελίδες των πρωτοβουλιών αλληλεγγύης: allilmap.wordpress.com και hungerstrike300.espivblogs.net και από εδω: www.kinimatorama.net

* Μπορείς τέλος να συνεισφέρεις σε είδος ή σε χρήμα μετά από επικοινωνία με την πρωτοβουλία αλληλεγγύης (στην Υπατία)

Mar 042011
 

Το αόρατο και ανυπέρβλητο τείχος. Απίστευτα πονετικό. Υπεύθυνο για την απομόνωση που άλλοι βιώνουν μέσα στην άνεση της προβλεπόμενης και εξασφαλισμένης (;) ζωής τους, και άλλοι στους δρόμους. Δεν είναι μόνο οι πρόσφυγες και μετανάστες που βρίσκονται πίσω από τον τοίχο. Είναι και καθένας και καθεμιά από εμάς. Πότε θα ξυπνήσουμε; Και πως;

Το πιο άφθαρτο, αέναο και ανυπέρβλητο τείχος ανάμεσά μας είναι αόρατο… Το Αόρατο Τείχος ή διαφορετικοί τρόποι να περάσετε το καλοκαίρι σας σε ένα μικρό νησί.

Αυτή είναι η περιγραφή που συνοδεύει αυτό το video στο youtube. Το βρήκα στο No Budget, και το αναρτώ κι εδώ. Ενοχλητικές οι σκηνές, σας προειδοποιώ… (δεν ξέρω τι είναι πιο ενοχλητικό, το βίντεο ή ο διάλογος στα σχόλια)

Feb 282011
 

Ενοχλητικό το βίντεο που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο με παιδιά στο Πακιστάν να ‘παίζουν’ ότι είναι βομβιστές αυτοκτονίας.

Δεν είναι μόνο οι Ταλιμπάν που μαθαίνουν στα παιδιά τη βία. Το ίδιο γίνεται παντού, σε Δύση και Ανατολή, Βορρά και Νότο, με περισσότερο και λιγότερο φανερούς τρόπους.

Πηγή: The Guardian

War games: conflict becomes child’s play for young Pashtuns

Video of Pashtun children enacting suicide bombing shows the psychological impact of Taliban violence on a generation

Declan Walsh in Islamabad

The suicide bomber, his faced cloaked in black, solemnly approaches a line of comrades, hugging each one in turn. Wailing jihadi chants fill the air. The bomber turns and makes for his target. A sentry tries to stop him but he tugs the cord. Boom! Smoke fills the air and bodies go flying. As the dust settles a crowd rushes forward to examine the dead – some of whom seem to be struggling not to giggle.

This amateur video of Pashtun children enacting a suicide bombing has circulated on the internet in Pakistan in recent days, highlighting the disturbing psychological impact of Taliban violence on a generation. The unsettling 84-second clip has divided opinions, with some amused by the smiling child actors and fake explosions; others appalled by evidence that suicide bombers have become playground heroes of sorts.

“It’s horrifying and alarming. These children have become fascinated by bombers rather than condemning them,” said Salma Jafar of Save the Children UK in Pakistan.

If they glamorise violence now, they can become part of it later in life.

The origins of the homemade video, which first surfaced about a week ago, are unknown. Ahsan Masood, a Pashtun from Waziristan who posted it on Facebook, said he believed it had been filmed in Khost, Afghanistan. Masood, who works as a truck driver in the UAE, said he received the video from a friend’s mobile phone. “I thought it was funny,” he said.

But a sobering reality lies behind the playful drama. Children are both perpetrators and victims in the decade-old Taliban-led conflict that has destabilised both sides of the Pakistan-Afghanistan border.  A shocking 2007 video showed a young knife-wielding boy beheading an accused American spy in Balochistan province in western Pakistan. In Swat and Waziristan, Taliban commanders have groomed hundreds of radicalised teen bombers in suicide schools. And during the Red Mosque crisis in Islamabad in 2007, militant mothers dressed up their infant children in bomber outfits.

More often, however, Pashtun children have been on the receiving end of violence. Since early December, bombs in Peshawar have hit two school buses and a school entrance, killing at least four children – one six years old – and wounding scores.

US drone strikes, which resumed last week after a three-week lull, also kill the young. One 15-year-old boy reportedly lost both legs and an eye in a US missile strike. Pakistan military offensives against the Taliban have pounded rural villages, killing hundreds of civilians.

Blame for child extremism often falls on madrasa religious schools run by hardline clerics and funded by donors in the Gulf states. But in Pakistan the fault also lies with the underfunded state school system, widely considered to be in a state of chronic disrepair.

With little formal teaching, children turn to role-playing games as a way of dealing with the traumas around them. Toy guns are popular presents; instead of cops and robbers, children often pretend to play militants and their victims.

Pakistani media commentator Fasi Zaka called the latest suicide bomber clip “the most amazing amateur video I’ve ever seen”. He said: “It’s disturbing but also sophisticated and creative – a one-camera shot that captures it all. They are reproducing what they see in their lives around them.”

Play-acting can also, however, play a positive role. In Swat, where the army largely vanquished the Taliban in a 2009 operation, schools have mounted dramas that depict the defeat of the militant group and the return of normality.

Feb 232011
 

Μέχρι να γίνει η σημερινή πορεία, μέχρι μια φωτιά και ένα σχόλιο του Πάσχου Μανδραβέλη να γίνει βαρετή διαφωνία στο twitter, δυό φωτογραφίες της Νάνσυ Π. βρήκαν το δρόμο στο storify μιας Ελληνίδας στην Αγγλία, και από εκεί ξαναήρθαν στην Ελλάδα… Social media at its best!

Feb 172011
 

Θέλω να στείλω ένα μήνυμα στους Έλληνες, για μένα σημαντικό:

Μπήκαμε στη χώρα σας, σαν μετανάστες, την αγαπήσαμε αυτή τη χώρα, προσπαθήσαμε και τα είχαμε καταφέρει να κάνουμε όλες τις δουλειές, να βγάλουμε ένα κομμάτι ψωμί.

Αυτό που ζητάμε από τον Ελληνικό λαό είναι να μην πιστεύει αυτά που λένε οι δημοσιογράφοι, αυτά που γράφουν στις εφημερίδες, αυτά που λένε στα κανάλια.

Είμαστε άνθρωποι του διαλόγου. Δεν είμαστε εγκληματίες, ούτε κλέφτες, ούτε άνθρωποι της πλατείας. Είμαστε άνθρωποι που βγάζουν το ψωμί τους με το ίδρωμα, ήσυχοι άνθρωποι, κι αυτό έχει δειχτεί.

Ζητάμε από τον Ελληνικό λαό να πιέσει την κυβέρνηση για να κοιτάξει σε αυτό το θέμα, το θέμα μεταναστών.

Γιατί οι ίδιοι Έλληνες κάποτε κι ακόμα και τώρα ήσασταν μετανάστες σε διάφορες χώρες κι έχουν καταλάβει αυτό το ζόρι που έχουμε τραβήξει.

Και τους λέω ότι φτάνει. Πρέπει να κοιτάξουμε το θέμα των μεταναστών για να βρούμε μια λύση.

Σ’ ευχαριστώ πολύ.

Feb 172011
 

η συνέντευξη τύπου των αλληλέγγυων καλλιτεχνών για τους 300 απεργούς πείνας μετανάστες

η δήλωση του Στέλιου Μάινα

Στις ερωτήσεις των φίλων αν αισθάνομαι ασφαλής και πώς κυκλοφορώ, απαντάω οργισμένα, πλήττοντας τη μικροαστική νοοτροπία, που υποτίθεται δεν έχω εγώ ο «προοδευτικός».

Επιμένω να μένω στην πλατεία Βικτωρίας παρά τα ξεκαθαρίσματα λογαριασμών των συμμοριών στην παρακάτω γωνία, παρά τα καλάσνικοφ που κροτάλιζαν δυο στενά απ’ το σπίτι μου, αφήνοντας πτώματα στην άσφαλτο.

Επιμένω να μένω στην πλατεία Βικτωρίας, παρά τις αλλεπάλληλες διαρρήξεις των διαμερισμάτων όλης της περιοχής, και των κλοπών που θύμα τους τουλάχιστον τρεις φορές έχει πέσει και η γυναίκα μου.

Επιμένω να μένω στην πλατεία Βικτωρίας, παρά την -πρώτα περιστασιακά και τώρα μόνιμη- οσμή της αμμωνίας, έξω απ’ την είσοδο της πολυκατοικίας μου, των διπλανών στενών, της πλατείας, της ζωής μας.

Γιατί επιμένω να μένω στη πλατεία Βικτωρίας;

Γιατί θέλω να είμαι κοντά σ’ αυτά που συμβαίνουν στη πατρίδα μου, γιατί θέλω να νιώθω την ανάσα -έστω και βρώμικη- της πόλης που αγαπάω, γιατί μου αρέσει η ποικιλία της, η ζωντάνια της, η φασαρία της, γιατί μ’ αρέσει να βλέπω την κυρα Μαρία να σέρνει το καροτσάκι της λαϊκής με τη φλεβίτιδα της, γιατί θέλω να συμπαραστέκομαι στην Άννα με το απέναντι κομμωτήριο που βαράει μύγες, και τον Κώστα στο διπλανό καλλυντικάδικο που μετά από δυο χρόνια απραξίας αναγκάστηκε να το δώσει για να γίνει ένα ακόμα Paki.

Γιατί θέλω να νιώθω πώς δεν θέλω να αλλάξει τίποτα στη ζωή που σχεδίασα, να συνεχίσω να είμαι ένας απλός άνθρωπος ανάμεσα σε απλούς ανθρώπους.

Κι όταν οι μετανάστες μας χτύπησαν τη πόρτα, τους δέχτηκα σαν δικούς μου ανθρώπους, σαν τους γείτονες που έχουν την ανάγκη μου και χρίζουν της προσοχής μου.

Δεν έχει ακόμα στεγνώσει το μελάνι της υπεράσπισης και της αλληλεγγύης μου για τους 300 απεργούς πείνας, όταν την Παρασκευή το βράδυ στις 8, έβγαλα το σκύλο μου την καθιερωμένη του βόλτα, μια ευκαιρία να επικοινωνήσω τηλεφωνικά με τους φίλους μου.

Δεν είχα απομακρυνθεί πενήντα μέτρα απ’ το σπίτι μου, μιλώντας με κάποιον φίλο στο κινητό, όταν αισθάνομαι κάποιον από πίσω, να μου τραβάει το κινητό απ’ το χέρι. Μόνο που το δικό μου χέρι, αντανακλαστικά σφίγγει, και ο νεαρός μελαμψός άντρας με κοιτά σαν να μη πιστεύει πώς εγώ αντιστέκομαι.

Μου το αρπάζει, τελικά, και τρέχει, αλλά και πάλι, προς μεγάλη του έκπληξη, τον φτάνω φωνάζοντας συγχρόνως βοήθεια.

Και τότε, αντί για βοήθεια, γίνεται το αδιανόητο.

Από το δρόμο πετάγονται πέντε -προφανώς συμπατριώτες του- που ρίχνουν με μίσος, με κατεύθυνση το κεφάλι μου, δυο γεμάτα μπουκάλια μπύρας, βρίζοντας με συγχρόνως.

Ευτυχώς, και τα δυο μπουκάλια μπίρας δεν βρήκαν το στόχο τους, κατέληξαν όμως στη τζαμαρία του απέναντι μαγαζιού ανοίγοντας τρύπα σε κρύσταλλο ασφαλείας δώδεκα χιλιοστών. Οι φίλοι του αστόχησαν γιατί τυχαία βρέθηκαν δυο έλληνες και τους κράτησαν με κίνδυνο της ζωής τους.

Δυο έλληνες με έσωσαν από τον ιδιότυπο λιθοβολισμό και από το σίγουρο λιντσάρισμα μου, αφού δυο από αυτούς μου έδειξαν πως κουβαλούν μαχαίρι και καλά θα έκανα να το βουλώσω, κινούμενοι απειλητικά εναντίον μου. Και τους ευχαριστώ δημόσια.

Δυο Έλληνες τους σταμάτησαν ανάμεσα σε ένα πλήθος τουλάχιστον διακοσίων ανθρώπων, ως επί το πλείστον αλλοδαπών, που βρίσκονταν αδρανείς και αμετοχοι σε απόσταση το πολύ δέκα βημάτων από ένα περιστατικό ακραίας βίας, από μια απόπειρα ανθρωποκτονίας, γιατί αυτός ήταν ο στόχος τους.

Όταν είσαι ζεστός δεν συνειδητοποιείς τον κίνδυνο, παρ όλα αυτά είδα και προσπαθώ να εξηγήσω το μίσος στα βλέμματα αυτών των ανθρώπων, που δεν ηξερα και δεν τους είχα κάνει τίποτα.

Ένιωσα ένας έλληνας που σώζεται από έλληνες στο σπίτι του, και ξαφνικά ένιωσα σαν να με διώχνει ο τόπος μου, σαν να μην τον αναγνωρίζω πια, κι ένιωσα έκθετος σε μια διογκούμενη και χωρίς στόχο και κατεύθυνση οργή, που ελπίζω να διαψευστώ, αλλά φοβάμαι πως θα ‘χει πολύ άσχημα αποτελέσματα.

Απευθύνθηκα στην αστυνομία, και υπέβαλλα μήνυση, μόνο και μόνο για να θυμάμαι πώς δεν έμεινα μετέωρος και αδρανής, και πήρα την καθιερωμένη απάντηση, «φταίει η ανοχή μας».

Και αναρωτιέμαι, πού είναι η Αστυνομία που εγώ σαν καλός φορολογούμενος πολίτης πληρώνω για να με προστατεύει; Και αναρωτιέμαι εγώ ο αφελής, γιατί όταν γίνεται πορεία και διαμαρτυρία, πλήθη και στίφη αστυνομικών εμφανίζονται παντού, κι αναρωτιέμαι γιατί να υπάρχει καταστολή και όχι πρόληψη, κι αναρωτιέμαι τι ακριβώς κάνει το υπουργείο “Προστασίας του Πολίτη” για τον πολίτη του Ιστορικού κέντρου,

Αλλά, πάλι, δεν αναρωτιέμαι, καθώς είναι πασίδηλο πως αυτοί που μας κυβερνάνε ούτε μένουν ούτε έχουν περάσει ποτέ, ούτε και πρόκειται, από την πάλαι ποτέ ένδοξη γειτονιά μου, και νυν γκέτο απελπισμένων και αποκλεισμένων όλων των φυλών και των χρωμάτων.

Πριν από μερικές μέρες έγραψα ένα κείμενο συμπαράστασης στους απεργούς πείνας. Που αγωνίζονται για το αυτονόητο, να τους αντιμετωπίζουν σαν ανθρώπους.

Μετά το γεγονός, εδραιώθηκε ακόμα πιο σταθερή η άποψή μου πως τους κυνηγημένους δεν τους κυνηγάς, τους εξαθλιωμένους δεν τους εξαθλιώνεις, τους βοηθάς, γιατί μόνο στους καιρούς της βαρβαρότητας αποδεικνύεις ποιος είσαι και τι δουλειά έχεις σ’ αυτό τον κόσμο.
Δείτε και το άρθρο που έγραψε την επόμενη μέρα εδώ

Feb 142011
 

(Ευχαριστω την ΕΜ που το προώθησε – είναι άρθρο από την Ελευθεροτυπία πρίν 2 μέρες)

Σταμάτης Πρίφτης
Με διαβατήριο πάω να μαζέψω χόρτα
Του ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Ο Σταμάτης Πρίφτης γίνεται αύριο 60 ετών. Είναι στην τετραφωνική χορωδία Κερατέας, σήμερα συνταξιούχος, ενώ παλαιότερα είχε δουλέψει ως βιομηχανικός εργάτης, ύστερα σε κατάστημα με ποδήλατα και, τέλος, σε σουπερμάρκετ.

Περιγράφει πώς ξυπνάει στο αμπέλι του. Στην ίδια ακριβώς γη που κάποτε όργωνε ο παππούς του, ύστερα ο πατέρας του, σήμερα ο ίδιος και αύριο οι δύο γιοι του.

«Ο κόκορας φωνάζει. Αρχίζουν και κελαηδούν κάποια πουλάκια. Είναι ένα ξύπνημα-πανόραμα μέσα στη φύση». Στη συνέχεια θα φροντίσει τη γη του και τα ζώα του. Ο μικρός του γιος σπουδάζει, ο μεγάλος είναι φαντάρος και η γυναίκα του άνεργη. «Πολλά δεν είχαμε ποτέ. Με ελιά και ψωμί. Αλλά ζούμε όμορφα». Τα μάτια όμως πίσω από τα γυαλιά τώρα είναι βουρκωμένα. «Ο πατέρας μου, ο παππούς μου με είχαν μάθει να υπερασπίζομαι αυτό τον τόπο. Με ποια έννοια να τον υπερασπίζομαι, να τον καλλιεργώ, να είναι εύφορος, να μην τον εγκαταλείψω. Το ακολούθησα αυτό». Τώρα όμως «έχει γίνει εισβολή από ξένες δυνάμεις. Δεν προσπαθούν να μου πάρουν την ιδιοκτησία, παρά μου στερούν την ελευθερία της φύσης. Το μέλλον των παιδιών μου».

Πλέον ο κ. Σταμάτης χρειάζεται να δείχνει το διαβατήριό του για να πάει να μαζέψει χόρτα. «Ενιωσα ξένος σε αυτό τον χώρο που γεννήθηκα. Ας με πουν γραφικό, νιώθω σαν τους επαναστάτες του ’21 που αγωνίζονταν για την ελευθερία. Αυτή τη στιγμή σκλαβώνουν τον τόπο μου και το μέλλον των παιδιών μου». Δηλώνει πάντως «φιλήσυχος».

Οπως λέει, «μια ζωή ένιωθα νομοταγής γιατί αλίμονο να υπήρχε αναρχία σ’ αυτή τη χώρα». Παρ’ όλο που ενοχλείται όταν τους αποκαλούν από την τηλεόραση αναρχικούς, «να μας λένε αναρχικούς, εμάς τους ανθρώπους που ποτίζουμε με αίμα και ιδρώτα αυτόν τον τόπο», καταλήγει στο εξής συμπέρασμα: «Αναρχικός είναι αυτός που αντιστέκεται σε κάτι άναρχο που γίνεται». Κλείνοντας: «Θα υπερασπιστούμε αυτόν τον τόπο μέχρις εσχάτων».

Feb 142011
 

(Ευχαριστώ την ΒΚ που μου το προώθησε)

Ονομάζεται η Paddy Jones και είναι 76 χρονών σήμερα από την Αγγλία. Πριν 6 χρόνια που πέθανε ο άντρας της πήγε να ζήσει στην Ισπανία για να γυρίσει στο παλιό της πάθος: τον χορό! Χόρευε από τότε που ήταν δυόμιση χρονών και σταμάτησε στα 22 της όταν παντρεύτηκε. Στα 70 της πήγε στην ακαδημία χορόυ του Nico (αυτός με τον οποίο χορεύει στο βιντεάκι) και από τότε χορεύει ξανα! Απολάυστε:

Feb 112011
 

Πηγή: Φόβος – ο δούρειος ίππος της εξουσίας

Φόβος: Ουσιαστικό.

Αλλά και ουσιαστικός.

Διαχρονικός και πανανθρώπινος.

Ικανός, να κάμψει κάθε αντίσταση,

να παγώσει και την πιο αποφασιστική δύναμη, να αναστείλει την εξέλιξη.

Ο φόβος είναι φυσικό, κοινό συναίσθημα. Όλοι φοβούνται.

Και οι μεν και οι δε. Και οι πάνω και οι κάτω.

Το στοίχημα είναι πάντα το ποιος θα ελέγξει το φόβο

και θα τον διαχειριστεί προς όφελός του,

και πώς θα καταφέρει να μετατρέψει

ένα εργαλείο χειρισμού συνειδήσεων σε μηχανισμό προστασίας.

Η εποχή της πλαστής ευδαιμονίας μαζί με τις ψευδαισθήσεις της τελείωσε.

Ήρθε η ώρα της πληρωμής.

Τώρα καλείται να πληρώσει όποιος φοβηθεί πρώτος.

Και αυτός είναι πάντα όποιος έχει να χάσει τα περισσότερα.

Σήμερα γράφουμε για τον φόβο προσπαθώντας να τον ξορκίσουμε.

Τον βάζουμε απέναντί μας.

Τον αναγνωρίζουμε, για να μπορέσουμε να τον απομυθοποιήσουμε

και να τον αντιμετωπίσουμε.

Όλα τα νομίσματα έχουν δύο όψεις:

τίποτα δεν είναι από μόνο του καλό ή κακό, πολύ ή λίγο,

σημασία έχει με πόση σοφία ή λογική διαχειριζόμαστε καθετί.

Ο φόβος δεν ανήκει σε κανέναν, γι’ αυτό εύκολα αλλάζει κατεύθυνση.

Διάβασε τη συνέχεια στο grfear.blogspot.com

Feb 042011
 

Από την εκπομπή The Rachel Maddow Show του MSNBC, της Rachel Maddow.

Remaining non violent in the face of violent attacks by the people you are trying to defeat, that is almost humanly impossible. It is why we lionize leaders and movements that are able to get large numbers of people to do that. To stay non violent, even when they are physically provoked. To stay non violent, even when they are verbally assaulted. To stay non violent as a central strategy of defeating the forces that are keeping you down…

The violence in Egypt right now is not a by-product of the fact that there are anti government demonstrations going on. The violence is not inevitable, it is a tactic that is being used by one side. It is a tactic that is being used by the Egyptian government. And that is obvious to anybody who is there. It is obvious to anyone who is reporting what is happening on the ground there.

Visit msnbc.com for breaking news, world news, and news about the economy