Από το «Σοκ και Δέος» στην «Αυγή της Οδύσσειας». Τα πάσης φύσης γεράκια του πολέμου συνηθίζουν να βαφτίζουν τις στρατιωτικές τους επιδρομές. Αυτήν την ονομασία αδυνατώ να την καταλάβω. Ποιο think tank παρήγαγε αυτήν την ονομασία άραγε; Και με ποιο σκεφτικό; Ένα είναι σίγουρο. Η αξία των ‘ανθρωπίνων δικαιωμάτων’ αυξάνεται ανάλογα με την αξία του πετρελαίου που έχει η γη πάνω στην οποία ζεις.
Στο BBC live διαβάζω tweets για την κατάσταση στη Λιβύη. Ένα από αυτά, αναφέρει
1.35am: In the midst of all tonight’s action, the bigger picture tweeted:
Closing thought for the evening, as the Allies pound Libya: to think it all began a few weeks back with a desperate Tunisian fruit vendor…
less than a minute ago via Echofon – Joshua Treviño
It’s an extraordinary thought. The fruit seller was Mohammed Bouazizi, who died on 4 January this year.
Μοιάζει αφελές να πιστεύει κανείς πως όλα αυτά οφείλονται στον απελπισμένο Τυνήσιο πωλητή που αυτοπυρπολήθηκε. Πιο πιθανή μου φαίνεται η βολική αξιοποίηση μιας τραγωδίας για μεγάλα οικονομικά οφέλη. Σαν είδος, έχουμε δείξει μέτρια αντανακλαστικά στην προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Αντανακλαστικά που συνδέονται άμεσα με οικονομικά συμφέροντα. Και μένουμε θεατές (;) σε άλλο ένα παράλογο πόλεμο, με διψασμένα πορτοφόλια από τη μια και έναν παράλογο ηγέτη (δικτάτορα;) από την άλλη.