Jan 282011
 

Πηγή: Καθημερινή

Ανθρωποι χωρίς χαρτιά

του Παντελη Μπουκαλα

Απορία πρώτη: Αν καταλαμβανόταν η Ακρόπολη ή η Μητρόπολη από Τούρκους αλεξιπτωτιστές στο πλαίσιο κάποιας «Βαριοπούλας», πόσο μεγαλύτερος θα μπορούσε να γίνει ο ηθικοεθνικός μας πανικός, όταν τώρα η παρουσία των 237 μεταναστών σε κτίριο της Νομικής που δεν χρησιμοποιούνταν στην εκπαιδευτική διαδικασία οδήγησε αστραπιαία στην κατάχρηση (από πολιτικούς και δημοσιογράφους) ενός εθνικοαπελευθερωτικού λεξιλογίου που του στερεί κάθε νόημα η ίδια η κατάφωρη υπερβολή του; Αν τώρα η «ιερή αγανάκτηση» μιλάει για «ανακατάληψη» ή «απελευθέρωση της Νομικής» (από ανθρώπους, παρεμπιπτόντως, που συμφωνούν στη μετακίνησή τους σε άλλο δημόσιο κτίριο), πού θα βρεθούν λέξεις ικανές να αποδώσουν την οργή όταν θα συμβεί κάτι όντως οριακό, απίστευτο κ. λπ.;

Απορία δεύτερη: Οσοι τώρα, μηνίοντες, διατείνονται ότι «μόνο στην Ελλάδα γίνονται τέτοια αδιανόητα πράματα», δεν διαθέτουν υπολογιστή; Υπάρχει πάντως η λύση των ίντερνετ καφέ. Αν πληκτρολογήσουν στο ψαχτήρι τις λεξούλες «sans-papiers», θα θυμηθούν ότι και στη Γαλλία «γίνονται τέτοια αδιανόητα πράγματα». Το 1996, στην κορύφωση του κινήματος των «ανθρώπων χωρίς χαρτιά», τριακόσιοι μετανάστες κατέλαβαν την εκκλησία του Αγίου Βερνάρδου, με αιτήματα ίδια με των απεργών πείνας της Νομικής. Αν η κατάληψη ενός ναού κριθεί ύβρις, τι είναι άραγε, για το σύστημα σκέψης οιουδήποτε χριστιανού, η εισβολή στην παρισινή εκκλησία 1.500 αστυνομικών, οι οποίοι, πιθανόν σταυροκοπηθέντες πρώτα, μπούκαραν και «χειροτόνησαν» τους καταληψίες; Μάλλον δεν γνώριζαν τι έπραξαν οι Σπαρτιάτες εναντίον του κατηγορηθέντος για δοσοληψίες με τον Ξέρξη στρατηγού Παυσανία, που είχε προσφύγει ικέτης σε ναό: έχτισαν την είσοδο και τα παράθυρα και τον οδήγησαν σε θάνατο από ασιτία. Είναι μια λύση.

Απορία τρίτη: Αραγε, δεν μπορούμε να κρύψουμε το αίσθημα υπεροχής μας έναντι των ξένων ούτε και όταν δηλώνουμε ότι τους νοιαζόμαστε; Μάλλον. Αλλιώς δεν εξηγείται η σιγουριά όλων των βοώντων εν τη τηλεοπτική ερήμω ότι τους μετανάστες «τους καθοδήγησαν» και τους «παραπλάνησαν». Τους θεωρούμε δηλαδή πρόβατα προς διαβουκόληση, ανίκανους να έχουν πολιτική σκέψη, ανίκανους να κάνουν λόγο την ανάγκη και την αγωνία τους, να διεκδικήσουν. Και όμως, διαβάζοντας δηλώσεις τους σε εφημερίδες άλλα πληροφορείσαι. Ιδού η δήλωση του Μαροκινού Νουά στον προχθεσινό «Ελεύθερο Τύπο»: «Το 2008 έκανα απεργία πείνας γιατί δεν μου έδιναν άδεια παραμονής στην Ελλάδα, που δικαιούμουν. Τελικά η αίτησή μου έπειτα από πολλές προσπάθειες έγινε αποδεκτή. Ηρθα να συμπαρασταθώ στους μετανάστες που αν και πληρούν τις προϋποθέσεις, η κυβέρνηση δεν κάνει τίποτε». Λοιπόν, αν αντιστρέψει κανείς όχι τα πράγματα, αλλά τον τρόπο που τα βλέπουμε, ίσως το κτίριο της Νομικής είναι αυταπόδεικτα το καταλληλότερο: Εκεί δεν διδάσκεται το Δίκαιο;

Jan 252011
 

Φίλη μου έστειλε την παρακάτω συνέντευξη του Επίκουρου Καθηγητή Αστροφυσικής του Πανεπιστημίου Αθηνών Μάνου Δανέζη, από το βιβλίο της Κατερίνας Μαγγανά «Δημιουργώντας το Αύριο» ( Εκδόσεις Παπαϊωάννου, Αθήνα 2002).

Στη συνέντευξη, λέει ο Μάνος Δανέζης,

Το να προσπαθείς να διερευνήσεις τα προαιώνια ερωτήματα του ανθρώπου, τα οποία αφορούν τους φυσικούς νόμους οι οποίοι διέπουν αυτό το οποίο χαρακτηρίζεται ως άνθρωπος η ως φύση δεν εξυπηρετεί και δεν προωθεί την ψυχική ανάταση και την ατομική εξέλιξη του ανθρώπου; Και τι την προωθεί; Το ωράριο 8-4 και η παραγωγή ενός όγκου χαρτιών ή η διακίνηση κάποιων μετοχών; Αυτό το οποίο πρέπει να κατανοήσουμε είναι ότι ο άνθρωπος έχει δυο φύσεις. Ο πνευματικός άνθρωπος δε διαχωρίζεται από τον καθημερινό άνθρωπο ο οποίος γνωρίζει να απολαμβάνει τις μικροχαρές της ζωής. Απλώς ο πνευματικός άνθρωπος ξέρει να ξεχωρίζει αυτές τις δυο όψεις του. Δε βυθίζεται μονοσήμαντα ούτε στη πνευματική απολυτότητα, ούτε στις μικροχαρές της υλικής ζωής πιστεύοντας ότι η επιλογή του ενός και μόνο δρόμου οδηγεί στην κοσμική ψυχική χαρά και ανάταση. Αντίθετα βάζει τα πράγματα στη σωστή τους διάσταση και βιώνει ισόρροπα και τις δυο φύσεις του.

Γι’ αυτό πιστεύω βαθιά ότι αλήθεια είναι πως ένας πραγματικός ερευνητής επιστήμονας ό,τι κάνει το κάνει πρωταρχικά για τον εαυτό του. Κι ο κόσμος στη συνέχεια, γίνεται κοινωνός της προσωπικής του χαράς χειριζόμενος το προϊόν που ήδη αυτός έχει  παράγει. Το ίδιο κάνει κι ο καλλιτέχνης, κι ο συγγραφέας. Όταν από 17 χρονών ήθελα να γίνω αστρονόμος δε σκέφτηκα ότι θα σώσω τον κόσμο. Αυτό το σκέφτηκα και ασχολήθηκα με την πολιτική και τους κοινωνικούς αγώνες.

Αξίζει μια ανάγνωση ολόκληρη η συνέντευξη. Μπορείς να τη βρεις εδώ σε αρχείο pdf και εδώ στο site της Ομάδας Φασματοσκοπίας του Τμήματος Φυσικής (Τομέας Αστροφυσικής Αστρονομίας & Μηχανικής) του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Μπορείς να δεις και την εκπομπή με τη συνέντευξη του Μάνου Δανέζη, στο ψηφιακό αρχείο της ΕΡΤ.

Jan 222011
 

πηγή: psi-action

Το Time to Change αποτελεί μια κοινή προσπάθεια οργανισμών ψυχικής υγείας της Μ. Βρετανίας με σκοπό την καταπολέμηση του στίγματος και των διακρίσεων που αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι με ψυχιατρική εμπειρία. Για την παραπάνω “ταινία” μπορείτε να διαβάσετε εδώ.

Για να ενημερωθείτε για τις δράσεις του “Time to Change”, επισκεφθείτε την ιστοσελίδα του προγράμματος.

Jan 222011
 

Μια είδηση ηλεκτρονικού εγκλήματος που πριν από λίγα χρόνια θα έμοιαζε επιστημονική φαντασία. Πολλά έχουν γραφτεί για τα δικαιώματα ρύπων και το εμπόριο γύρω από αυτά. Τώρα μαθαίνουμε (οι πολλοί) ότι βγαίνουν και στην παράνομη αγορά!

Τι καλά που θα ήταν να έχουμε ορίσει από μόνοι μας και δικαιώματα εκπομπής ρύπων ανθρώπινης συμπεριφοράς. Ο καθένας για τον εαυτό του. Με προσωπική επίγνωση κι ευθύνη.

«Φτερά» έκαναν δικαιώματα εκπομπών ρύπων

Δικαιώματα εκπομπών ρύπων, συνολικής άξιας 30 εκατομμυρίων ευρώ, κατάφεραν να αποσπάσουν και να μεταπουλησoυν παράνομα στην αγορά χάκερς σπάζοντας κωδικούς εθνικών μητρώων σε 14 χώρες της Ευρώπης. Ανάμεσα στις χώρες που δέχθηκαν επίθεση είναι και η Ελλάδα. Σύμφωνα με πληροφορίες, αφαιρέθηκαν τριακόσιες χιλιάδες δικαιώματα ρύπων, συνολικής αξίας 4,5 εκατομμύρια ευρώ, που ανήκαν σε μεγάλη τσιμεντοβιομηχανία.

Tο Σώμα Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος και το Σώμα Δίωξης Οικονομικού Εγκλήματος, με τη συνεργασία της Europol, προσπαθούν να εντοπίσουν τα ψηφιακά ίχνη των δραστών. Θύματα παρομοίων κλοπών έχουν πέσει η Τσεχία, η Eσθονία, η Αυστρία και η Πολωνία.

Ωστόσο, σύμφωνα με τα πρώτα ευρήματα εμπλέκεται ένας υπολογιστής από την Ελλαδα ενώ η διαδρομή των δικαιωμάτων ρύπων πέρασε και από τη Ρουμανία.  Το σίγουρο είναι ότι τα δικαιώματα κατέληξαν και αγοράστηκαν από μία Βρετανική, μία Γαλλική και μία Τσεχική εταιρία, φυσικά σε χαμηλότερη από την τρέχουσα τιμή.

Το ερώτημα είναι πως θα αποζημιωθεί η Ελληνική εταιρία που έχασε 4,5 εκατομμύρια ευρώ αφού τα δικαιώματα δεν είναι ασφαλισμένα, ενώ ούτε το ελληνικό μητρώο φαίνεται να έχει ευθύνη, αφού η πλατφόρμα μέσω της οποίας γινόταν οι συναλλαγές φαίνεται να έχει κενά ασφαλείας. Η εταιρία που την εγκατέστησε στην Ελλάδα είναι η Αυστριακή Smartech, η οποία δέχθηκε επίθεση και στην έδρα της.

Σε κάθε περίπτωση υπάρχει ανάγκης βελτίωσης του συστήματος.

Jan 212011
 

O JR καλλιτέχνης φωτογράφος κέρδισε το βραβείο TED 2011.

Στο προσωπικό του site γράφει:

JR owns the biggest art gallery in the world. He exhibits freely in the streets of the world, catching the attention of people who are not the museum visitors. His work mixes Art and Act, talks about commitment, freedom, identity and limit.

After he found a camera in the Paris subway, he did a tour of European Street Art, tracking the people who communicate messages via the walls. Then, he started to work on the vertical limits, watching the people and the passage of life from the forbidden undergrounds and roofs of the capital.

In 2006, he achieved Portrait of a generation, portraits of the suburban “thugs” that he posted, in huge formats, in the bourgeois districts of Paris. This illegal project became “official” when the Paris City Hall wrapped its building with JR’s photos.

In 2007, with Marco, he did Face 2 Face, the biggest illegal photo exhibition ever. JR posted huge portraits of Israelis and Palestinians face to face in eight Palestinian and Israeli cities, and on the both sides of the Security fence / Separation wall. The experts said it would be impossible. Still, he did it.

In 2008, he embarked for a long international trip for “Women”, a project in which he underlines the dignity of women who are often the targets of conflicts. Of course, it didn’t change the world, but sometimes a single laugher in an unexpected place makes you dream that it could.

JR creates “Pervasive Art” that spreads uninvited on the buildings of the slums around Paris, on the walls in the Middle-East, on the broken bridges in Africa or the favelas in Brazil. People who often live with the bare minimum discover something absolutely unnecessary. And they don’t just see it, they make it. Some elderly women become models for a day; some kids turn artists for a week. In that Art scene, there is no stage to separate the actors from the spectators.

After these local exhibitions, the images are transported to London, New York, Berlin or Amsterdam where people interpret them in the light of their own personal experience.

As he remains anonymous and doesn’t explain his huge full frame portraits of people making faces, JR leaves the space empty for an encounter between the subject/protagonist and the passer-by/interpreter.

This is what JR is working on. Raising questions…

JR currently works on 2 new projects: Wrinkles of the City which questions the memory of a city and its inhabitants and Unframed, which reinterprets in huge formats photos from important photographers taken from the archives of museums.

Jan 182011
 

John Tenniel/Alice in Wonderland

Διάβασα στο site του NPR ένα ενδιαφέρον άρθρο για πειράματα που δείχνουν ότι ‘κανονικοί’ άνθρωποι ‘βλέπουν το μέλλον’. Γράφει ο Robert Krulwich για τις έρευνες του Dr Daryl Bem, του Πανεπιστημίου Cornell, που δημοσίευσε ένα άρθρο που προτείνει ότι οι άνθρωποι μπορεί να επηρεάζονται από συμβάντα που δεν έχουν ακόμα συμβεί. Ο χρόνος, λέει, διαρρέει. Το μέλλον γλιστράει απρόσκλητα στο παρόν. Ο Daryl Bem υποστηρίζει ότι η έρευνα του το αποδεικνύει.

John Tenniel/Alice in Wonderland

Φυσικά υπάρχουν πολλοί επικριτές της έρευνας του. Αλλά το κύρος του καθηγητή και η δημοσίευση του άρθρου στο έγκυρο Journal of Personality and Social Psychology του American Psychological Association κρατάει το διάλογο ζωντανό και ενδιαφέρον!

Jan 142011
 

Έχουμε χάσει το μπούσουλα… Ο Δημοσθένης Παπαδάτος-Αναγνωστόπουλος πέρασε ένα ενδιαφέρον απόγευμα με την Αντιτρομοκρατική.

Δεν ξέρεις πόσο μοιάζεις με κάποιον που ψάχνουμε

Αυτή ήταν η δικαιολογία για την προσαγωγή του. Ως εδώ, όλα καλά. Ο τρόπος όμως;

Πηγή: Το Βήμα Online

Δύο ώρες στην Αντιτρομοκρατική από… λάθος

του Παναγιώτη Μπίτσικα

Ενας από τους προσαχθέντες κατά τη διάρκεια της επιχείρησης της αντιτρομοκρατικής στο Βύρωνα ήταν ο 28χρονος Δημοσθένης Παπαδάτος – Αναγνωστόπουλος, υποψήφιος διδάκτορας πολιτικής επιστήμης στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και στέλεχος του ΣΥΝ. Κρατήθηκε στη Ασφάλεια για δυο περίπου ώρες και στη συνέχεια αφέθηκε ελεύθερος. Ο κ. Παπαδάτος καταγγέλει την αστυνομία για άσκηση βίας και σκαιή αντιμετώπιση. Αξιωματικοί αποσαφήνιζαν ότι δεν είχε καμμιά με τους υπολοίπους προσαχθέντες και η προσαγωγή του έγινε από παρανόηση λόγω ομοιότητάς του με κάποιον από τους υπόπτους. Οπως λέει ο κ. Παπαδάτος-Αναγνωστόπουλος στο «Βήμα»online, «λίγο μετά τις 4, βρέθηκα στη Φορμίωνος στο Βύρωνα. Ενας με πολιτικά μου προτασει περίστροφο, λέει ασφάλεια, και συγχρόνως βρίζει. Βλέπω ανθρώπους με κουκούλες να έρχονται προς τα πάνω μου. Αρχισα να φωνάζω βοήθεια γιατί ένιωθα ότι απειλούμαι. Νόμιζα ότι ήταν επίθεση από ακροδεξιούς. Επεσαν πάνω μου 3-5 άτομα για να με ακινητοποιήσουν. Οσο ήμουν κάτω, έλεγα το όνομά μου, ότι είμαι υποψήφιος διδάκτορας, ότι δουλεύω στο Ινστιτούτο Πουλατζά και ότι είμαι μέλος του ΣΥΝ. Τίποτα δεν τους σταμάταγε. Εφαγα ξύλο. Με έσπρωξαν σε ένα αμάξι, με έβριζαν με σκαιό τρόπο, μου έλεγαν θα μου κάνουν ένεση. Ενας είπε σε έναν άλλο ότι “φοβάται τους ακροδεξιούς η μ….α”».

Περιγράφει ότι έφτασε κάπου, που έμοιαζε σαν “σκοτεινό γκαράζ” και τον έβαλαν σε ασανσέρ. «Ακουσα να λένε, “πηγαίνετέ τον στον 12ο, στην αντιτρομοκρατική”. Βρέθηκα σε ένα σκηνικό ναζιστικής τρομοκρατίας. Με ξεγύμνωσαν. Οταν έμεινα γυμνός μου έλεγαν να γυρίζω, να κοιτάω γυρω γύρω, δεν ξέρω γιατί. Μετά από ώρα, μου έδωσαν τα πράγματά μου. Με ρώταγαν για μια ταυτότητα που είχα βρει – σκόπευα να τη δώσω στη αστυνομία. Μετά με πήγαν στον 6ο όροφο. Εκεί υπέστην ένα άτυπο σεμινάριο από τον αστυνόμο που με ρώτησε: “αν κάποιος μπει στο σπίτι σου, σε κλέψει, τον πιάσεις επ΄αυτοφόρω και μετά κλαψουρίζει τι θα σκεφτόσουν;”….».

Ο κ. Αναγνωστόπουλος είναι πολιτικός επιστήμονας, είχε εκλεγεί στην Κεντρική Πολιτική Επιτροπή του ΣΥΝ αλλά είχε παραιτηθεί και είναι υπεύθυνος του πόρταλ Red Notebook (RNB). Αύριο, στις 11 το πρωΐ θα δοθεί συνέντευξη τύπου στα γραφεία του ΣΥΝ για την αστυνομική αυθαιρεσία σε βάρος του στελέχους του.

Και η ανακοίνωση της Αστυνομίας για το συμβάν.

Jan 132011
 

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΠΡΟΑΓΩΓΗΣ ΑΥΤΟΒΟΗΘΕΙΑΣ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑΣ Α.Π.Θ.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Θεσσαλονίκη, 10/1/2011

Η ΥΓΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΝΟΜΙΟ

Από τους εμπόρους της εξάρτησης στο εμπόριο της απεξάρτησης.

Εποχές περίεργες και δύσκολες. Εποχές γεμάτες κυνισμό και αδιαφορία. Εποχές που όλα οφείλουν να μετρούνται και να κοστολογούνται. Τι και αν στο ζύγι χάνουν πάντα αυτοί που έχουν τα λιγότερα; Έτσι επιτάσσει το νέο ήθος των καιρών.. δεν υπάρχουν πλέον αυτονόητα και κεκτημένα.. όλα επαναξιολογούνται.. Γιατί λοιπόν η υγεία μας να μην είναι κομμάτι αυτής της λογικής; Από τη στιγμή μάλιστα που μπορεί να αποτελέσει ένα από τα πλέον προσοδοφόρα πεδία αποκόμισης κερδών.

Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα του υπό ψήφιση, τις επόμενες μέρες, νομοσχεδίου του Υπουργείου Υγείας με γενικό τίτλο «Διαρθρωτικές αλλαγές στο σύστημα υγείας και άλλες διατάξεις» και των επιχειρούμενων σε αυτό το νομοσχέδιο -μεταξύ των άλλων- αλλαγών στο πεδίο της απεξάρτησης (άρθρο 5, παρ. στ). Οι προτεινόμενες αυτές αλλαγές, οι οποίες είναι προφανώς αποτέλεσμα των πιέσεων των επιχειρηματιών που εμπορεύονται τον ανθρώπινο πόνο στο το χώρο της απεξάρτησης, θα επιφέρουν την απόλυτη απορρύθμιση και θα οδηγήσουν σε πολύ χειρότερη μοίρα τους εξαρτημένους συνανθρώπους μας και τις οικογένειες τους. Στο υπό ψήφιση νομοσχέδιο προβλέπεται: πρώτον, η αδειοδότηση ιδιωτικών προγραμμάτων απεξάρτησης και δεύτερον, η χρηματοδότηση τους από διάφορους κρατικούς πόρους, όπως για παράδειγμα το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων. Και διερωτάται κανείς τα εξής:

– Η εγκληματική αδιαφορία των τελευταίων ετών του κράτους έναντι διαφόρων παράνομων κερδοσκοπικών επιχειρήσεων στο χώρο της απεξάρτησης, παρόλες τις καταγγελίες για τη λειτουργία τους ήταν τυχαία; Από ότι αποδεικνύεται, μάλλον όχι.

– Το γεγονός ότι οι επιχειρήσεις αυτές, πέρα από το παράνομο καθεστώς στο οποίο λειτουργούν, λειτουργούν και χωρίς όρους και χωρίς προδιαγραφές, διαπράττοντας μια σειρά αδικημάτων καθημερινά, θα ρυθμιστεί με την παραπάνω νομοθετική ρύθμιση; Αν αυτό είναι το βασικό επιχείρημα ας ρίξουμε μια ματιά στις ιδιωτικές ψυχιατρικές κλινικές ανά τη χώρα, όπου οι παράνομες καθηλώσεις, η ακραία συνταγογράφηση και οι βάρβαρες πρακτικές είναι καθημερινό φαινόμενο και απέχουν έτη φωτός από αυτό που εννοούμε με τον όρο περίθαλψη.

– Η ίδρυση ιδιωτικών μονάδων απεξάρτησης θα οδηγήσει σε παροχή καλύτερων και φθηνότερων υπηρεσιών; Η διεθνής εμπειρία δείχνει ακριβώς το αντίθετο. Αυτό που έχει συμβεί είναι μια μεγάλη συρρίκνωση των δημοσίων και δωρεάν παρεχομένων υπηρεσιών και αντικατάστασή τους με πανάκριβες ιδιωτικές υπηρεσίες. Στις υπηρεσίες αυτές, οι έχοντες λαμβάνουν πλήρεις υπηρεσίες, ενώ οι μη έχοντες αρκούμενοι στις πενιχρές καλύψεις των ασφαλιστικών τους ταμείων λαμβάνουν -εάν είναι ασφαλισμένοι- το ελάχιστο των παρεχομένων υπηρεσιών. Για τα πλέον αποκλεισμένα τμήματα του πληθυσμού που αντιμετωπίζουν πρόβλημα εξάρτησης (μετανάστες, άνεργοι κλπ) το μόνο που προτείνεται είναι τα προγράμματα υποκατάστασης, τα οποία απέχουν πολύ από αυτό που θεωρούμε αντιμετώπιση της εξάρτησης. Η επικράτηση ακραίου ταξικού διαχωρισμού είναι εμφανής σε όσες χώρες έχουν εφαρμοστεί ανάλογες πολιτικές.

– Η χρηματοδότηση αυτών των μονάδων από δημόσιους πόρους, όπως το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων σε ποια λογική υπακούει; Μάλλον στη λογική του παραλόγου (στην καλύτερη περίπτωση), καθώς πως μπορεί να χαρακτηριστεί μια πολιτική που προβλέπει τη χρηματοδότηση από το διαρκώς συρρικνούμενο Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων και των ιδιωτικών προγραμμάτων απεξάρτησης παρά παράλογη; Με άλλα λόγια οι φορολογούμενοι πολίτες θα επιδοτούν μέσω των φόρων τους, επιχειρηματίες, οι οποίοι με τα χρήματα αυτά θα στήνουν προγράμματα, των οποίων τις υπηρεσίες με τη σειρά τους θα χρεώνουν πανάκριβα στους πολίτες που τα έχουν χρηματοδοτήσει!!

Προφανώς και όλες αυτές οι κινήσεις υποτάσσονται σε μια συνολικότερη ακραία νεοφιλελεύθερη πολιτική στο χώρο της υγείας. Μια πολιτική που απειλεί ευθέως την ποιότητα της ζωής και της υγείας όλων μας. Σε αυτές τις πολιτικές οφείλουμε να αντισταθούμε. Συλλογικά και μαζικά. Να αντισταθούμε στην επιχειρούμενη εμπορευματοποίηση της απεξάρτησης και στην προσπάθεια υποβάθμισης των δημόσιων και δωρεάν υπηρεσιών και να διεκδικήσουμε αυτά που μας οφείλονται:

– Δημόσιες, δωρεάν και άμεσα προσβάσιμες υπηρεσίες απεξάρτησης για όλους.

– Απόρριψη κάθε ιδέας νομιμοποίησης των παράνομων ιδιωτικών κέντρων απεξάρτησης ή ίδρυσης νέων.

Στον αγώνα αυτό καλούμε όλους τους πολίτες και πολιτικούς, που θεωρούν ότι η υγεία είναι δικαίωμα και όχι προϊόν που υπόκειται σε αγοραίες λογικές. Τέλος, καλούμε και όλους τους βουλευτές να σταθούν προ των ευθυνών τους καταψηφίζοντας το εν λόγω νομοσχέδιο.

Τα μέλη, οι εκπαιδευόμενοι και οι εργαζόμενοι του Προγράμματος Προαγωγής Αυτοβοήθειας.

Jan 062011
 

Ο Nicholas D. Kristof, ξεκινά την πρωτοχρονιάτικη στήλη του στον OpEd των New York Times, με τα λόγια του John Steinbeck

μια θλιμμένη ψυχή μπορεί να σε σκοτώσει πιο γρήγορα, πολύ πιο γρήγορα, από ένα μικρόβιο.

Συνεχίζει το άρθρο του για το πώς οι επιδημιολογικές μελέτες επιβεβαιώνουν ότι η ανισότητα επιβαρύνει όλη την κοινωνία, όχι μόνο τους μη έχοντες.

Η ανισότητα υπονομεύει την κοινωνική εμπιστοσύνη και την ζωή της κοινότητας, διαβρώνοντας τις κοινωνίες στο σύνολό τους. Το στρες οδηγεί σε βιολογικές αλλαγές, με αποτέλεσμα ασθένειες, όπως καρδιακές παθήσεις, και κοινωνικές ασθένειες όπως το βίαιο έγκλημα, αμοιβαία δυσπιστία, αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές και επίμονη φτώχεια.

Το άρθρο είναι γραμμένο για την Αμερική, αλλά μοιάζει κατάλληλο και για εμάς εδώ…

Equality, a True Soul Food

by Nicholas D. Kristof

John Steinbeck observed that “a sad soul can kill you quicker, far quicker, than a germ.”  That insight, now confirmed by epidemiological studies, is worth bearing in mind at a time of such polarizing inequality that the wealthiest 1 percent of Americans possess a greater collective net worth than the bottom 90 percent.

There’s growing evidence that the toll of our stunning inequality is not just economic but also is a melancholy of the soul. The upshot appears to be high rates of violent crime, high narcotics use, high teenage birthrates and even high rates of heart disease.  That’s the argument of an important book by two distinguished British epidemiologists, Richard Wilkinson and Kate Pickett. They argue that gross inequality tears at the human psyche, creating anxiety, distrust and an array of mental and physical ailments — and they cite mountains of data to support their argument.

“If you fail to avoid high inequality, you will need more prisons and more police,” they assert. “You will have to deal with higher rates of mental illness, drug abuse and every other kind of problem.” They explore these issues in their book, “The Spirit Level: Why Greater Equality Makes Societies Stronger.” The heart of their argument is that humans are social animals and that in highly unequal societies those at the bottom suffer from a range of pathologies. For example, a long-term study of British civil servants found that messengers, doormen and others with low status were much more likely to die of heart disease, suicide and some cancers and had substantially worse overall health.

There’s similar evidence from other primates. For example, macaque monkeys are also highly social animals, and scientists put them in cages and taught them how to push a lever so that they could get cocaine. Those at the bottom of the monkey hierarchy took much more cocaine than high-status monkeys.  Other experiments found that low-status monkeys suffered physical problems, including atherosclerosis in their arteries and an increase in abdominal fat. And as with monkeys, so with humans. Researchers have found that when people become unemployed or suffer economic setbacks, they gain weight. One 12-year study of American men found that when their income slipped, they gained an average of 5.5 pounds.

The correlation is strong around the world between countries with greater inequality and greater drug use. Paradoxically, countries with more relaxed narcotics laws, like the Netherlands, have relatively low domestic drug use — perhaps because they are more egalitarian.  Professors Wilkinson and Pickett crunch the numbers and show that the same relationship holds true for a range of social problems. Among rich countries, those that are more unequal appear to have more mental illness, infant mortality, obesity, high school dropouts, teenage births, homicides, and so on.

They find the same thing is true among the 50 American states. More unequal states, like Mississippi and Louisiana, do poorly by these social measures. More equal states, like New Hampshire and Minnesota, do far better.  So why is inequality so harmful? “The Spirit Level” suggests that inequality undermines social trust and community life, corroding societies as a whole. It also suggests that humans, as social beings, become stressed when they find themselves at the bottom of a hierarchy.

That stress leads to biological changes, such as the release of the hormone cortisol, and to the accumulation of abdominal fat (perhaps an evolutionary adaptation in preparation for starvation ahead?). The result is physical ailments like heart disease, and social ailments like violent crime, mutual distrust, self-destructive behaviors and persistent poverty. Another result is the establishment of alternative systems in which one can win respect and acquire self-esteem, such as gangs.

Granted, humans are not all equal in ability: There will always be some who are more wealthy — and others who constitute the bottom. But inequality does not have to be as harsh, oppressive and polarized as it is in America today. Germany and Japan have attained modern, efficient economies with far less inequality than we have — and far fewer social problems. Likewise, the gap between rich and poor fell during the Clinton administration, according to data cited in “The Spirit Level,” even though that was a period of economic vigor.

“Inequality is divisive, and even small differences seem to make an important difference,” Professors Wilkinson and Pickett note. They suggest that it is not just the poor who benefit from the social cohesion that comes with equality, but the entire society. So as we debate national policy in 2011 — from the estate tax to unemployment insurance to early childhood education — let’s push to reduce the stunning levels of inequality in America today. These inequities seem profoundly unhealthy, for us and for our nation’s soul.

Jan 022011
 

Δεν τελειώνει έτσι εύκολα μια σχέση. Σαν ιδέα όμως δεν είναι κακή. Μικρά βήματα, καθημερινές πρακτικές, καινούργιοι τρόποι. Κάποιοι οραματίζονται ριζικές αλλαγές και παγκόσμιες ανατροπές. Μέχρι να γίνουν αυτά (ή να μη γίνουν) ας κάνουμε τα μικρά βήματα που θα αλλάξουν το σημείο συναρμολόγησης της μέτρησης της προσωπικής μας αξίας και της αξίας που βλέπουμε στους άλλους.

Αγαπητό Χρήμα,
Δεν θα σου πω ψέματα,
Έχω γνωρίσει κάποια άλλη.
Το όνομά της είναι Οικονομία που Βασίζεται σε Πόρους,
και θέλω να αφιερώσω το μέλλον μου σ’ αυ΄την.
Εσύ κι εγώ περάσαμε καλές στιγμές μαζί,
αλλά τελευταία απλά δεν προχωράει.

Η συνεχής πάλη,
όλα τα πράγματα που έκανα για σένα,
και ποτέ πραγματικά δεν νοιάστηκες για τις ανάγκες μου.

Λυπάμαι που έπρεπε να τελειώσει έτσι,
αλλά είναι καιρός να προχωρήσουμε προς τα εμπρός,
και για τους δυο μας.

Παρακαλώ μην τηλεφωνήσεις.

Dec 312010
 

Σε λίγες ώρες φεύγει το 2010. Χρονιά αλλιώτικη από ό,τι κάποιοι την περιμέναμε. Χρονιά με καινούργια ορολογία για παλιά προβλήματα. Άνθρωποι γύρω μας ζούσαν την «κρίση» εδώ και χρόνια. Η έλλειψη αξιοπρεπούς μισθού ή μεροκάματου, η έλλειψη ασφάλισης. ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, στέγης, εκπαίδευσης, πρόνοιας, ήταν η καθημερινή πραγματικότητα γύρω μας. Αλλά όχι για τους πολλούς. Οι «πολλοί» είχαν την ψευδαίσθηση ασφάλειας μέσα από δάνεια, πιστωτικές κάρτες και υποταγή σε έναν τρόπο ζωής που δέχτηκαν αδιαμαρτύρητα να ακολουθήσουν (μαζί με την υποταγή σε ένα πολιτικό σύστημα από το οποίο καρπώθηκαν πολλοί και αποδέχτηκαν άλλοι τόσοι γιατί ‘κάποτε θα έρθει και η σειρά μας να φάμε’).

Μέσα στο 2010 είδαμε να καταρρέει μπροστά στα μάτια μας ένα κοινωνικό-οικονομικό σύστημα που παραπατούσε εδώ και καιρό. Απλά τώρα τελείωσαν τα ψέματα. Και ήρθε μια καινούργια ορολογία στη ζωή μας. Η «διάσωση» έγινε επικίνδυνη λέξη, ονομάστηκαν «αναγκαίες θυσίες» πράγματα που λίγα χρόνια πριν έμοιαζαν επιστημονική φαντασία. Δικαιώματα κατακτημένα με ιδρώτα και αίμα καταργήθηκαν με μια υπογραφή. Ανάλογα με την πολιτική σου θέση τα βλέπεις όλα αυτά σαν καταδίκη ή σαν διάσωση. Τα πρόσωπα σοβάρεψαν και γίναμε όλοι σκυθρωποί.

Με το καλό να φύγει το 2010. Μας τρόμαξε, μας ταρακούνησε, μας απείλησε, μας φόβισε. Το 2011 έρχεται με πολλές ανατροπές. Κι αν δεν τις έχεις κάνει ως τώρα, έχεις ακόμα καιρό. Έχουν κι αισιόδοξη όψη οι ανατροπές. Οι προκλήσεις είναι ακόμα μπροστά μας: να αναλογιστούμε τον τρόπο που ζούσαμε και τον τρόπο που θέλουμε να ζήσουμε, να ορίσουμε από την αρχή τι σημαίνει αλληλεγγύη, τι σημαίνει κοινότητα, να αναθεωρήσουμε αξίες και πρότυπα (πάντα καλό αυτό!), να περιφρουρήσουμε την ανθρωπιά μας, να αναγνωρίσουμε τη βία σε όλες της τις μορφές, να δυναμώσουμε την επίγνωση μας, να μην σταματήσουμε να αγωνιζόμαστε για το κοινό καλό.

Dec 232010
 

πηγή: Καθημερινή

Λεωφορείο το τέρας

της Μαριαννας Τζιαντζη

Tις τελευταίες ημέρες, έγιναν πολλές τηλεοπτικές συζητήσεις για τον ξυλοδαρμό του Κωστή Χατζηδάκη, καθώς και για τις απεργίες στα δημόσια μέσα μεταφοράς. Διαφορετικά θέματα, που όμως τα συνδέει ένα αμείλικτο νήμα: η περιρρέουσα, η μουλωχτή και πολιτικά ακατέργαστη κοινωνική οργή. Τουλάχιστον αυτό διαπίστωσα τη Δευτέρα, στη διάρκεια μιας πολύωρης διαδρομής με λεωφορείο από μια συνοικία της Αθήνας προς το κέντρο.

Το λεωφορείο είχε γεμίσει από την αφετηρία. Πλήθη περίμεναν στις στάσεις, όμως οι τυχεροί σαρδελοποιημένοι επιβάτες εκλιπαρούσαν ή και απειλούσαν τον οδηγό να μη σταματήσει για να τους παραλάβει. Τι και αν κάποιοι επιβάτες ήθελαν να κατεβούν; Oι πύλες της κολάσεως δεν έπρεπε να ανοίξουν. Κι εδώ κόλαση ήταν οι «άλλοι».

Εύκολα ο εκνευρισμός μετατρέπεται σε αγριότητα. Σύντομα όλοι έβριζαν όλους. Οχι μόνο τον «Γιωργάκη», αλλά και τους «χαζούς οικονομολόγους», τους απεργούς, τις «γριές που κατεβαίνουν για ψώνια» ή τους «Πακιστανούς που παίρνουν το λεωφορείο για να πάνε βόλτα στα γκέτο τους». Στην Αλαμπάμα, την εποχή της Ρόζας Παρκς, τουλάχιστον οι αρχές επέτρεπαν στους μαύρους να επιβιβάζονται στα λεωφορεία, αρκεί να κάθονταν στα πίσω καθίσματα. Στην Ελλάδα του 2010 κάποιοι βλέπουν με μισό μάτι τους Ασιάτες που μας πιάνουν τις θέσεις.

Κάποιος ηλικιωμένος προτείνει το λιντσάρισμα του οδηγού που δεν μπορεί να επιβάλει την τάξη. Ευτυχώς, η πρότασή του δεν βρίσκει ανταπόκριση…

Εκτακτη κατάσταση, όχι καθημερινή. Σαν να βρεθήκαμε ξαφνικά στον Τρίτο Κόσμο, εκεί που νομίζαμε ότι ζούσαμε στον πρώτο. «Επιστρέφουμε στο ’20, στο ’20!» κραυγάζει μια κυρία, μάλλον μεταπολεμικά γεννημένη.

«Ο ύπνος της Λογικής γεννά τέρατα», όμως και η διάλυση των συγκοινωνιών και το κυκλοφοριακό χάος γεννούν επιβάτες-τέρατα, αλλά και οδηγούς Ι.Χ.-τέρατα. Για την ακρίβεια, τέρατα γεννά η διάλυση της ζωής μας, o τρόμος της ανεργίας και της εξαθλίωσης, το χύμα μίσος που στρέφεται κατά των «πάνω», των πολιτικών, αλλά και κατά του διπλανού μας, με αποτέλεσμα οι μισοί Ελληνες να τα βάζουν με τους άλλους μισούς, π.χ., οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα εναντίον των υπαλλήλων του Δημοσίου και των ΔΕΚΟ. Οχι απλώς γιατί εσείς να είστε «προστατευμένοι» κι όχι εγώ, αλλά γιατί να μην είστε κι εσείς απροστάτευτοι σαν κι εμένα;

Η νέα εποχή γεννά και τον πρωτογονισμό και την αυτοδικία – και δείγμα αυτής της νέας βαρβαρότητας δεν είναι μόνο η αναλγησία των «πάνω», αλλά και η βία των «κάτω» που μπορεί να στρέφεται εναντίον κάθε επίκαιρου στόχου: όχι μόνο κατά του κ. Χατζηδάκη, αλλά όλων των βουλευτών και των πολιτικών, των δημοσιογράφων, των συνδικαλιστών, των αλλοδαπών κ.ά.

Αναπόφευκτα, η νέα εποχή γεννά, με χίλιες αντιφάσεις, και μια νέα κοινωνική και πολιτική συνείδηση που δεν έχει το πρόσωπο του τέρατος. Προς το παρόν, αυτή η συνείδηση παραμένει φευγαλέα, άπιαστη, αλλά όχι ανύπαρκτη – και ας μην την έχουν ακόμα συλλάβει οι κεραίες της τηλεόρασης.

Dec 222010
 

Καλύτερη ταινία μικρού μήκους στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας για Παιδιά και Νέους,

Καλύτερη ταινία μικρού μήκους στο φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους Πάτρα και ειδικό βραβείο

Ειδική Μνεία στο Πεσκάρα Ευρωπαϊκό Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους

Ειδική Μνεία στην Νάουσα Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους

Silber Metal στο Φεστιβάλ der Nationen

Silber Metal στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Des Nightkommerziellen Films

Κι άλλο ένα βίντεο (χωρίς βραβεία απο φεστιβάλ) από το BBC News…

Dec 202010
 

Quants: οι μάγοι μαθηματικά και προγραμματιστές υπολογιστών στο μηχανοστάσιο του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος μας, ο οποίος σχεδίασε τα χρηματοοικονομικά προϊόντα που συνέτριψαν σχεδόν την Wall Street. Η πιστωτική κρίση έδειξε πόσο το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα εξαρτάται όλο και περισσότερο από μαθηματικά μοντέλα που προσπαθούν να ‘ποσοτικοποιήσουν’ (quantify) την ανθρώπινη (οικονομική) συμπεριφορά. Τώρα οι quants βρίσκονται στο επίκεντρο μιας ακόμη τεχνολογικής επανάστασης στον τομέα των οικονομικών: διαπραγμάτευση με την ταχύτητα του φωτός.

Ποιοι είναι οι κίνδυνοι από τη αντιμετώπιση της οικονομίας και των αγορών της, ως μια περίπλοκη μηχανή; Θα είμαστε σε θέση να διατηρήσουμε τον έλεγχο αυτού του μοντέλου ή έχουμε δημιουργήσει ένα τέρας;


Μια ιστορία για την απληστία, φόβο και το απρόοπτο από τη Wall Street.

Dec 162010
 

Αυτούς τους τοίχους βλέπoυμε περπατώντας στην Αθήνα. Και καλούμαστε να παραμείνουμε δημιουργικοί, παραγωγικοί και αισιόδοξοι. Είμαστε μια πόλη υπό την επιρροή του ‘fight or flight response‘. Πιθανά ήδη να έχουμε φτάσει στο ‘freeze response‘. Οι συνέπειες της κρίσης δεν είναι μόνο οικονομικές και κοινωνικές. Είναι και βαθιά ψυχολογικές και υπαρξιακές. Αυξάνονται τα σωματικά συμπτώματα, οι αγχώδεις διαταραχές, οι κρίσεις πανικού. Η κατάθλιψη θεριεύει, και σχέσεις κλονίζονται. Μέχρι πρόσφατα  για πολύ κόσμο η κρίση αφορούσε ‘κάποιους άλλους’. Τώρα που έχει φτάσει στο κατώφλι ‘των πολλών’  ίσως αναζητήσουμε νέους τρόπους. Τελικά, ισχύει οτι τα πράγματα πρέπει να γίνουν πολύ χειρότερα, πριν γίνουν καλύτερα;

τ

(ευχαριστώ την ΒΜ για τις φωτογραφίες)