blog

Πηγή: info-war.gr

Λένε για μένα… οι παπαγάλοι. Οι καθηγητές απαντούν

Επιστολή της ΕΛΜΕ Εύβοιας που καταρρίπτει ψεύδη για τους εκπαιδευτικούς

Αγαπητή/έ συμπολίτισσα/η, γονέα και κηδεμόνα,

με την επιστολή αυτή θέλουμε να σε ενημερώσουμε για την κατάσταση που έχει δημιουργηθεί στη δημόσια εκπαίδευση, (κοινωνικό αγαθό, στο οποίο σύμφωνα με το Σύνταγμα, πρέπει να έχουν… πρόσβαση όλα τα παιδιά), μέσα από την πολιτική της τρικομματικής κυβέρνησης και των μνημονίων.

• Η φετινή σχολική χρονιά λήγει με το δημόσιο σχολείο πληγωμένο ανεπανόρθωτα λόγω της ελλιπούς χρηματοδότησης, που δημιούργησε χιλιάδες κενά και απώλεια διδακτικών ωρών (μόνο στην Εύβοια 70 κενά, 1300 διδακτικές ώρες την εβδομάδα), ακόμα και σε πανελλαδικώς εξεταζόμενα μαθήματα. Βασικά λειτουργικά έξοδα απαραίτητα για τη λειτουργία της σχολικής μονάδας (όπως πετρέλαιο, αναλώσιμα, φωτοτυπικό χαρτί, κ.λ.π.) περικόπηκαν σε σημαντικό βαθμό, μεταθέτοντας την ευθύνη για τη λειτουργία των σχολείων, κάτι που αποτελεί συνταγματική υποχρέωση της πολιτείας, στους ίδιους τους γονείς, οι περισσότεροι από τους οποίους με συρρικνωμένα ή καθόλου εισοδήματα προσπαθούν να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα επιβίωσης της οικογένειάς τους από τη λαίλαπα των μνημονίων.

• Ταυτόχρονα βασικές δομές που υποστηρίζουν την εκπαίδευση, και απευθύνονται κυρίως στα ασθενέστερα κοινωνικά στρώματα, όπως η πρόσθετη διδακτική στήριξη, η ενισχυτική διδασκαλία, οι σχολικές βιβλιοθήκες ακόμα και η ειδική αγωγή καταργούνται επειδή αυτό προτάσσει η δημοσιονομική προσαρμογή.

• Τα αθλητικά σχολεία καταργήθηκαν πέρυσι εν μία νυκτί, τα μουσικά σχολεία υπολειτουργούν, η χώρα που γέννησε το δυτικό πολιτισμό σε όλο της το μεγαλείο!

• Σχολικές μονάδες συγχωνεύονται, αναγκάζοντας πολλούς/ές μαθητές/τριες να αναζητούν το Σχολείο τους και να μετακινούνται σε μεγάλες αποστάσεις, χωρίς εξασφαλισμένα τα κονδύλια για αυτή τη μετακίνηση. Δημιουργούνται έτσι σχολεία μαμούθ, όπου θα βλέπουμε τις σχέσεις ανάμεσα σε εκπαιδευτικούς και μαθητές να δυσχεραίνονται, το αναγκαίο εκπαιδευτικό κλίμα να καταστρέφεται και τη σχολική βία να ανθεί.

• Αυξάνεται ο αριθμός των μαθητών/τριών ανά τάξη, αγγίζοντας το όριο των 30 και προβλέποντας 1,5m2 για κάθε παιδί, πέρα από κάθε προδιαγραφή ασφαλείας (2 m2 προβλέπεται για την πυρασφάλεια).

• Παράλληλα το υπουργείο Παιδείας δεν μπορεί να αντιμετωπίσει την κατάσταση που έχει δημιουργηθεί από τα συνεχώς αυξανόμενα κρούσματα υποσιτιζόμενων παιδιών που υπολειτουργούν ή λιποθυμούν στο σχολείο! Τα μικρογεύματα, που είχε υποσχεθεί ότι θα σταλούν στα σχολεία, έφθασαν αλλοιωμένα ή δεν έφτασαν ποτέ!

Φυσικά για όλα αυτά και άλλα πολλά που θα ακολουθήσουν πρέπει να βρεθεί ένας «αποδιοπομπαίος τράγος» που θα στοχοποιηθεί και εναντίον του οποίου θα βάλει όλη η κοινωνία. Και αυτός δεν είναι άλλος από τον εκπαιδευτικό, το δημόσιο λειτουργό της εκπαίδευσης που σε συνθήκες αντίξοες, σηκώνει με αξιοπρέπεια και αυταπάρνηση το βάρος του δημόσιου σχολείου.

Εδώ και πολύ καιρό μεθοδεύεται από το Υπουργείο Παιδείας, σε αγαστή συνεργασία με τα τρομοπαπαγαλάκια των ΜΜΕ, μια εκστρατεία κατασυκοφάντησης του κλάδου των εκπαιδευτικών

Λένε:

Οι εκπαιδευτικοί είναι τεμπέληδες, δεν εργάζονται αρκετά.

Η αλήθεια όμως είναι ότι:

Οι έλληνες εκπαιδευτικοί εργαζόμαστε κατά μέσο όρο 18,5 διδακτικές ώρες, λίγο πάνω από τον ευρωπαϊκό αντίστοιχο, ο οποίος ισούται, σύμφωνα με την Unesco σε 84 ώρες γραφείου. Εκτός από το διδακτικό μας έργο, που συνεπάγεται προετοιμασία, διόρθωση γραπτών κ.λ.π., παρέχουμε διοικητική και γραμματειακή υποστήριξη, ενώ ταυτόχρονα αναλαμβάνουμε και άλλους ρόλους στο σχολείο, όπως αυτόν του ψυχολόγου, του κοινωνικού λειτουργού, του καλλιτέχνη, του φύλακα, του συντηρητή, του κηπουρού, του επιμελητή, του, του, του…, κάτι που δεν ισχύει σε άλλες χώρες της Ευρώπης, όπου οι καθηγητές ασχολούνται αυστηρά και μόνο με τη διδασκαλία.

Λένε:

Οι καθηγητές δεν θέλουν να αξιολογηθούν.

Η αλήθεια όμως είναι ότι:

Οι καθηγητές επιδιώκουμε και αναζητούμε επιμόρφωση/αναβάθμιση των γνώσεών μας και υποστήριξη του εκπαιδευτικού μας έργου, κάτι που δεν συμβαίνει οργανωμένα και συντεταγμένα από την Πολιτεία. Αντ’ αυτού προωθείται από το Υπουργείο μια καρικατούρα αξιολόγησης, τιμωρητικού χαρακτήρα, που εξευτελίζει και απαξιώνει το έργο του εκπαιδευτικού και δεν θα αποβαίνει επ’ ωφελεία των μαθητών και της εκπαίδευσης γενικότερα.

Λένε:

Οι καθηγητές δεν ενδιαφέρονται για τους μαθητές τους.

Η αλήθεια όμως είναι ότι:

Η μεγάλη πλειοψηφία των εκπαιδευτικών δίνουμε τον καλύτερο εαυτό μας στο σχολείο και τους μαθητές μας, κάτω από δύσκολες συνθήκες, αφιερώνοντας δεκάδες ώρες πέρα από το ωράριο μας, παρέχοντας μαθήματα αλληλεγγύης σε παιδιά που έχουν ανάγκη ανεξαρτήτως θρησκείας, χρώματος και καταγωγής. Επίσης οργανώνουμε προγράμματα πολιτιστικά, περιβαλλοντικά, αγωγής υγείας πέρα από το σχολικό ωράριο και χωρίς να αμειβόμαστε, επειδή αυτό προτάσσει η επαγγελματική μας συνείδηση, φέρνοντας τους μαθητές μας σε επαφή με όλα τα μεγάλα ζητήματα που απασχολούν την ανθρωπότητα, τη φύση, την ίδια τη ζωή.

Λένε:

• Οι καθηγητές, σε αυτή τη δύσκολη συγκυρία που βιώνουμε όλοι, διαμαρτύρονται επειδή τους αύξησαν το ωράριο κατά 2 μόλις ώρες την εβδομάδα.

Η αλήθεια όμως είναι ότι:

Με την αύξηση του ωραρίου, θα χάσουμε τη δουλειά μας 10.000 περίπου συμβασιούχοι εκπαιδευτικοί, που εργαζόμαστε συνεχώς για πολλά χρόνια και προσφέρουμε σημαντικές υπηρεσίες απ’ άκρο σ’ άκρο της Ελλάδας, καλύπτοντας πάγιες και διαρκείς ανάγκες και στηρίζοντας το Ελληνικό δημόσιο σχολείο. Σε συνδυασμό και με το κύμα των νέων συγχωνεύσεων και καταργήσεων σχολείων, χιλιάδες μόνιμοι εκπαιδευτικοί θα χαρακτηριστούμε πλεονάζοντες και θα υποχρεωθούμε να μετακινηθούμε σε οποιοδήποτε μέρος της χώρας εγκαταλείποντας την οικογένεια μας και αντιμετωπίζοντας τον κίνδυνο της επιβίωσης ή της απόλυσης. Επιπλέον με μια βιομηχανία πειθαρχικών συμβουλίων που θα τεθεί σε εφαρμογή από το Υπουργείο, οι εκπαιδευτικοί θα τίθενται σε αυτοδίκαιη αργία και θα βιώνουμε το φάσμα της απόλυσης με μια απλή κακόβουλη καταγγελία.

Είναι φανερό ότι οι πολιτικές της κυβέρνησης οδηγούν το δημόσιο σχολείο σε συνεχή υποβάθμιση, ανοίγοντας το δρόμο στην ιδιωτική πρωτοβουλία, κάτι που μόνο λίγα βαλάντια θα μπορούν να αντέξουν. Τα προβλήματα που αντιμετωπίζει το δημόσιο σχολείο είναι και δικά σου προβλήματα και είναι τόσο σημαντικά όσο και το μέλλον του παιδιού σου.

Σε χρειαζόμαστε στο πλάι μας, συμπαραστάτη μας στον αγώνα μας για τη βελτίωση της δημόσιας εκπαίδευσης. Η μόρφωση της νέας γενιάς, είναι καθήκον κάθε γονιού, κάθε ευσυνείδητου εκπαιδευτικού, κάθε σκεπτόμενου πολίτη. Είναι καθήκον ΟΛΩΝ μας!

Με αίσθημα ευθύνης

Οι λειτουργοί της δημόσιας εκπαίδευσης Ν. Ευβοίας

Πηγή: TVXS

Η εκπαίδευση ως απάντηση στον φασισμό

Του Νίκου Μίχου

Η Χρυσή Αυγή μπαίνει πλέον στα σχολεία. Με «κατηχητικά», με «μαθημάτα ελληνικής ιστορίας», με την προσέλκυση νέων και με άλλες «εμπνευσμένες» μεθόδους. Την ίδια στιγμή, σωματεία εκπαιδευτικών αρχίζουν την αντιφασιστική δράση μέσα στα σχολεία εκπαιδεύοντας τους μαθητές γύρω από το φαινόμενο του ναζισμού, του ρατσισμού και της μισαλλοδοξίας και της αλληλεγγύης. Στο πλαίσιο αυτό, καθηγητές, ψυχολόγοι και ακαδημαϊκοί έχουν την πεποίθηση ότι η παιδεία που δέχονται οι μαθητές στην Ελλάδα δεν προωθεί τα αντιναζιστικά ιδεώδη, αλλά ίσως σε κάποιο βαθμό να ενέχει εθνικιστικά πρότυπα. Έτσι, αυτό το διήμερο (χθες και σήμερα) πραγματοποιούν στα Προπύλαια του Πανεπιστημίου Αθηνών ένα συνέδριο για την ενημέρωση γύρω από την διδασκαλία ιστορικών θεμάτων σχετικών με το φαινόμενο του φασισμού και για την αντιμετώπιση τέτοιων αντιλήψεων και πρακτικών που εμφανίζονται στο σχολικό περιβάλλον.

Γιατί έχει απήχηση;

Σύμφωνα με τους ακαδημαϊκούς, η Χρυσή Αυγή έχει καθαρά αντισυστημικό χαρακτήρα, κάτι που η κοινωνία πρέπει να κατανοήσει εφόσον θέλει να την αντιμετωπίσει αποτελεσματικά.

«Ο Χίτλερ δεν κυβερνά με υπουργικό συμβούλιο. Κυβερνά με την αρχή του ηγέτη και με την άμεση σχέση με τα κομματικά όργανα. Είναι μια αντισυστημική προσέγγιση διακυβέρνησης», τονίζει ο Ευάνθης Χατζηβασιλείου, αναπληρωτής καθηγητής Ιστορίας του ΕΚΠΑ. «Μόνο στην Ελλάδα προσποιούμαστε ότι ο χιτλερισμός είναι συστημικό φαινόμενο. Αντιθέτως πρόκειται για ένα νεολαιίστικο κίνημα. Και έχει μεγάλο ενδιαφέρον να εξετάσουμε το γιατί η πιο προχωρημένη νεολαία της δεκαετίας του 1920, αυτή της Γερμανίας, προσελκύεται από έναν γελοίο, όπως ο Χίτλερ», προσθέτει ο ίδιος.

Δίνοντας μια απάντηση, εξηγεί: «Αυτό γιατί η απελευθερωμένη βία, η αίσθηση παντοδυναμίας και το εσχατολογικό στοιχείο είναι γοητευτικά για την νεολαία. Τα ίδια στοιχεία παρουσιάζει και η Χρυσή Αυγή. Και επειδή η ακροαριστερά εμφανίζει συστημικά στοιχεία της κοινωνίας μέσα της, ίσως για αυτό η νεολαία προσεγγίζει την ακροδεξιά».

Μάλιστα η παιδοψυχολόγος, Τζένη Σουμάκη, εξηγεί ότι στην εφηβική ηλικία ο ψυχισμός του ανθρώπου προσφέρει έντονες συναισθηματικές εκρήξεις εξαιτίας των σωματικών μεταβολών που συμβαίνουν στον ανθρώπινο οργανισμό.

Οι συναισθηματικές εκρήξεις αυτές μπορούν να είναι βίαιες όταν ο έφηβος αισθάνεται πανικό και απειλή αφανισμού, το οποίο είναι πολύ φυσιολογικό να συμβαίνει. Είναι φυσιολογικό, διότι σε αυτή την ηλικία πραγματοποιείται ο ψυχολογικός αποχωρισμός από τους γονείς – γεγονός απαραίτητο για την μετέπειτα ζωή και την κατάκτηση κοινωνικής και σεξουαλικής ταυτότητας – όπως και η συνειδητοποίηση ότι οι γονείς δεν είναι τέλειοι.

Έτσι ο νέος ωθείται στην αναζήτηση άλλων προτύπων, που του είναι εύκολο να βρει στην «ομάδα» στην οποία συμμετέχει ώστε να εξασφαλίσει ταυτότητα, υποστήριξη από την απώλεια της οικογένειας και κάλυψη των ναρκισσιστικών αναγκών του. «Ο νέος θα προσαρμοστεί πλήρως στην ομάδα, γιατί ξέρει ότι όσοι είναι διαφορετικοί εκεί μέσα δεν επιβιώνουν», σχολιάζει η παιδοψυχολόγος.

«Ενώ, όμως, η βία των νέων είναι φυσιολογική, η κοινωνία παρουσιάζει δυσανεξία στην βία των νέων και προσπαθεί να την καταστείλει βίαια διαιωνίζοντας ένα φαύλο κύκλο», αναφέρει η κ. Σουμάκη.

Στην διαιώνιση του εθνικιστικού ήθους συμβάλει και το ότι «καμία άλλη χώρα δεν αξιοποιεί τους προγόνους της τόσο πολύ εμπορικά», σύμφωνα με τον Νίκο Μπιργαλιά, επίκουρο καθηγητή Ιστορίας.

Απάντηση;

«Το προφανές είναι ότι ο νεοναζισμός είναι παρών στα σχολεία. Το έδειξε η επίθεση σε στέκι μεταναστών στην Λάρισα από μαθητές, ο λυκειάρχης της Ιεράπετρας που συμμετείχε σε τάγματα εφόδου και η εκπαιδευτικός της Χίου που στοχοποιήθηκε από φασιστική φυλλάδα», αναφέρει ο Κωστής Παπαϊωάννου, εκπαιδευτικός, πρόεδρος της Εθνικής Επιτροπής για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και εκπρόσωπος του Δικτύου καταγραφής Ρατσιστικής Βίας.

«Αυτό που βιώνουμε όμως δεν είναι μια πρόσκαιρη αναταραχή αλλά αποτέλεσμα χρόνιας κυοφορίας», σχολιάζει ο ίδιος, επισημαίνοντας ότι η κοινωνική κινητικότητα είναι καθοδική αυτή την περίοδο συμπαρασύροντας τους νέους με αναρίθμητα μεταπτυχιακά. Αυτοί δεν βλέπουν πια την άνοδο στην κοινωνία να συνοδεύεται από το επίπεδο παιδείας. «Είναι έντονη πια η γοητεία που ασκεί ο φασισμός στα προαύλια των σχολείων. Εκεί πρέπει να δοθεί η μάχη», συμπληρώνει.

Για να δοθεί απάντηση στο πρόβλημα, πρέπει να ενισχυθεί η εκπαίδευση. Αυτό μπορεί να γίνει μέσω της ενασχόλησης στην εκπαίδευση με την λογοτεχνία και την τέχνη. «Πρέπει να ξαναβρούμε τις κοινότητες της οικειότητας μέσα από αυτές τις πρακτικές», τονίζει ο Αντώνης Λιάκος, καθηγητής Ιστορίας του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, ο οποίος συμπληρώνει ότι η εκπαίδευση είναι το ισχυρό όπλο που έχει η κοινωνία απέναντι στον φασισμό. «Η αποχή από τα μαθήματα δεν είναι η λύση γιατί παύει την εκπαιδευτική διαδικασία. Μέσω αυτής πρέπει να πολεμήσουμε», εξηγεί.

«Πρέπει να είμαστε μετριοπαθείς ώστε να αναστείλουμε την Χρυσή Αυγή», πιστεύει ο Ευάνθης Χατζηβασιλείου. «Πρέπει να προσφέρουμε ενημέρωση: γνώση και όχι φτηνό ακτιβισμό. Η βία του τύπου “τσακίστε τους φασίστες” διεθνώς έχει δείξει ότι φέρει τα αντίθετα αποτελέσματα: η μέθοδος αντίδρασης δεν γίνεται να είναι ίδια με αυτή του φασισμού».

Πηγή: The Press Project

Γκρεμίστε τα (δημόσια) σχολεία ή αλλιώς, οι εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις του ΔΝΤ

της Φραγκίσκας Μεγαλούδη

Η εκπαίδευση, έλεγε ο Νέλσον Μαντέλα, είναι το όπλο για να αλλάξεις τον κόσμο. Στα χρόνια του νεοφιλελευθερισμού όμως, η εκπαίδευση ( ή μάλλον η διάλυση της) έχει γίνει το όπλο για να φτιάξεις ένα κόσμο στα μέτρα σου.

Ένα κόσμο όπου τα διεθνή αρπακτικά δίνοντας βαθμούς και πιστώσεις δένουν τις μοίρες των λαών δημιουργώντας στρατιές αναλώσιμων και κακοπληρωμένων εργατών στο όνομα των σιδηρών κανόνων της νεοφιλελεύθερης οικονομίας.

Εκπαίδευση για λίγους

Το πρόγραμμα της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης ως αντάλλαγμα δανείων, που επιβάλουν οι διεθνείς πιστωτές σε όποια χώρα κληθούν να επέμβουν είναι σχεδόν παντού το ίδιο: περικοπές μέχρι και 50% στις εκπαιδευτικές δαπάνες, πάγωμα των μισθών, απολύσεις και όριο στον αριθμό των δασκάλων που μπορεί να προσλάβει η κάθε χώρα.

Η συνταγή αυτή έχει άμεσα αποτελέσματα : 72 εκατομμύρια παιδιά στον αναπτυσσόμενο κόσμο δεν πάνε ποτέ σχολείο, δεκάδες εκατομμύρια δεν ολοκληρώνουν ποτέ τη βασική εκπαίδευση, ενώ η συντριπτική πλειοψηφία των υπολοίπων, διδάσκεται σε τάξεις 40 και 80 παιδιών χωρίς σχολικά βιβλία, διδακτικό υλικό και συχνά χωρίς δασκάλους.

Ακόμα και στις πλούσιες ΗΠΑ τα ποσοστά των μαθητών που αποφοιτούν από το λύκειο φανερώνουν μια άλλη πραγματικότητα. Ενώ οκτώ στους δέκα λευκούς μαθητές απέκτησαν απολυτήριο λυκείου το 2011, ανάμεσα στους μαύρους μαθητές μόνο έξι στους δέκα αποφοίτησαν ενώ το αντίστοιχο ποσοστό στους ισπανικής καταγωγής μαθητές είναι πέντε στους δέκα.

Σχολεία χωρίς δασκάλους

Στην Αφρική η εκπαιδευτική πολιτική που ακολουθήθηκε από το ΔΝΤ οδήγησε στην πλήρη κατάρρευση του ήδη αδύναμου εκπαιδευτικού συστήματος. Με στόχο τον έλεγχο των δαπανών των τοπικών κυβερνήσεων ώστε αυτές να είναι σε θέση να αποπληρώσουν τα δάνεια τους, το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα επέβαλλαν μείωση των δαπανών της παιδείας και πάγωμα των προσλήψεων και των μισθών των δασκάλων.

Στο Μαλάουι οι περικοπές αυτές είχαν ως αποτέλεσμα μόνο τρία στα δέκα παιδιά να τελειώνουν την βασική εκπαίδευση ενώ από τους 90.000 δασκάλους που υπολογίζεται ότι έχει ανάγκη η χώρα, μόνο 40.000 υπηρετούν, με περίπου 2000 να εγκαταλείπουν τις θέσεις τους κάθε χρόνο.

Στην Μοζαμβίκη το ΔΝΤ επενέβη και απαγόρευσε στην κυβέρνηση να αυξήσει τους μισθούς των δασκάλων, όταν αυτή προσπάθησε να αυξήσει τον κατώτατο μισθό.

Στη Σιέρα Λεόνε ενώ η Παγκόσμια Τράπεζα έδωσε δάνειο στην κυβέρνηση για να χτίσει σχολικά κτήρια, το ΔΝΤ απαγόρευσε να προσληφθούν δάσκαλοι ενώ απαίτησε μέρος του δανείου να χρησιμοποιηθεί για την αποπληρωμή των χρεών. Το αποτέλεσμα ήταν να χτιστούν οι αίθουσες αλλά να παραμείνουν άδειες καθώς δεν υπήρχαν δάσκαλοι να διδάξουν αλλά ούτε κ χρήματα να αγοραστούν βιβλία. Το υπουργείο για να αντιμετωπίσει τις ελλείψεις δασκάλων όρισε ανώτατο αριθμό παιδιών που μπορούν να φοιτήσουν στα σχολεία. Έτσι πολλά παιδιά πάνε πρώτη μέρα στο σχολείο μόνο για να βρουν τις πόρτες κλειστές καθώς δεν έχουν δικαίωμα εγγραφής.

Παιδεία στους νόμους της αγοράς

Η Λατινική Αμερική, με αρχή το Χιλιανό πραξικόπημα του 73, υπήρξε το εργαστήριο για τα πειράματα των συνταγών του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας. Οι δομικές αλλαγές που επεβλήθησαν επέβαλλαν ιδιωτικοποιήσεις, ελευθερία κεφαλαίων, εκμηδένιση κοινωνικού κράτους και περικοπές δαπανών στο χώρο της υγείας και της εκπαίδευσης.

Στη Χιλή, ήδη από τα χρόνια του Πινοσέτ, η εθνική δωρεάν παιδεία έχει αντικατασταθεί από ένα σύστημα ιδιωτικής εκπαίδευσης χρηματοδοτούμενης μέσω των κουπονιών. Το κράτος δεν χρηματοδοτεί την εκπαίδευση και η οικονομική ενίσχυση των σχολείων εξαρτάται από τον αριθμό των μαθητών τους. Στηρίζεται σχεδόν αποκλειστικά στο σύστημα παροχής χρηματικών κουπονιών, τα οποία οι γονείς μπορούν να εξαργυρώσουν σε σχολείο της επιλογής τους. Αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής, είναι η πλειοψηφία να επιλέγει ιδιωτικά σχολεία τα οποία έτσι χρηματοδοτούνται άμεσα από το κράτος μέσω των κουπονιών ενώ τα δημόσια σχολεία υποβαθμίζονται και σταδιακά κλείνουν. Όσοι δεν έχουν τη δυνατότητα να φοιτήσουν στα ιδιωτικά σχολεία ή δεν γίνουν δεκτοί, καταλήγουν στα φτωχά δημόσια τα οποία υπολειτουργούν. Με αυτό τον τρόπο το 45% των μαθητών που φοιτούν τελικά στα δημόσια σχολεία δεν λαμβάνουν ικανοποιητική εκπαίδευση ενώ οι περισσότεροι από αυτούς δεν έχουν πρόσβαση στο πανεπιστήμιο.

Η ανώτατη εκπαίδευση στη χώρα έχει γίνει πλέον ταξική, καθώς τα πανεπιστημιακά δίδακτρα είναι ανάμεσα στα υψηλότερα στον κόσμο. Ο μόνος τρόπος χρηματοδότησης των σπουδών είναι τα φοιτητικά δάνεια τα οποία όμως συχνά ξεπερνούν τα 40.000 δολάρια, ποσά που ένας μη προνομιούχος φοιτητής δεν θα μπορέσει ποτέ να αποπληρώσει.

Και αν η Χιλή είχε ανάπτυξη πρέπει κανείς να αναλογιστεί το τίμημα με το οποίο αναπτύχθηκε. Η χώρα είναι πρώτη σε κοινωνικές ανισότητες ανάμεσα στις χώρες του ΟΟΣΑ, εν μέσω κατηγοριών ότι ο δεξιός πρόεδρος έδωσε ψεύτικα ποσοστά για τον αριθμό όσων ζουν κάτω από τα όρια της φτώχειας. Μπορεί η μείωση της ανεργίας να υπήρξε εντυπωσιακή, ένας στους τρείς όμως εργάζεται με μερική απασχόληση, το 30% των εργαζομένων δεν έχει ασφάλιση και οι διαφορές στους μισθούς είναι από τις υψηλότερες στον δυτικό κόσμο.

Η χαμένη γενιά της Ασίας

Η Ασιατική κρίση του 1997, έδειξε για άλλη μια φορά ότι οι πιστωτές δεν είχαν μάθει τίποτα από τις χαμένες δεκαετίες της Λατινικής Αμερικής.

Η οικονομική κρίση της Ασίας πολύ γρήγορα μετατράπηκε σε μείζονα κοινωνική και θεσμική κρίση. Ο χώρος της εκπαίδευσης χτυπήθηκε άμεσα. Οι κυβερνήσεις της Ταϊλάνδης και της Ινδονησίας προχώρησαν-υπο τις πιέσεις του Ταμείου και της Παγκόσμιας Τράπεζας- σε δραματικές περικοπές στο χώρο της παιδείας.

Στην Ινδονησία όπου 20 εκατομμύρια άνθρωποι βρέθηκαν κάτω από τα όρια της φτώχειας, σχεδόν 1.5 εκατομμύριο παιδιά εγκατέλειψαν το σχολείο. Στην Ταϊλάνδη το 1998 σχεδόν 700 χιλιάδες παιδιά δεν θα ολοκληρώσουν ποτέ το δημοτικό σχολείο, ενώ το ένα τρίτο των μαθητών θα εγκαταλείψει το γυμνάσιο.

Πολλά από τα παιδιά αυτά θα καταλήξουν στους δρόμους ή θα προωθηθούν στην πορνεία που εκείνη την περίοδο τα ποσοστά της θα τριπλασιαστούν.

Στην Ινδονησία οι μισθοί των δασκάλων θα μειωθούν κατά δύο τρίτα, τα σχολικά γεύματα θα καταργηθούν και τα βιβλία δεν θα φτάσουν ποτέ στα περισσότερα σχολεία της χώρας.

Τα διαρθρωτικά προγράμματα της ΝΑ Ασίας έβαλαν τις βάσεις για την πλήρη ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης αποκλείοντας εκατοντάδες χιλιάδες φτωχά παιδιά από τα σχολεία.

Μια ολόκληρη γενιά καταδικάστηκε να γίνει φτηνά και αναλώσιμα εργατικά χέρια χωρίς μόρφωση και χωρίς κανένα δικαίωμα σε παροχές και επιδόματα.

Η δημόσια δωρεάν εκπαίδευση είναι κοινό αγαθό και δικαίωμα. Σε εποχές κρίσης η πρόκληση δεν είναι το ξεπούλημα της στα χέρια ιδιωτών και η απαξίωση της, αλλά η στήριξη των δημοσίων ιδρυμάτων με διαφανείς διαδικασίες ώστε να γίνουν πιο αποτελεσματικά και προσιτά σε όλο τον πληθυσμό.

Ο πόλεμος όμως εναντίον των λαών και κάθε δημόσιου αγαθού έχει ήδη ξεκινήσει.