Processwork Hub

Mar 202011
 

Πηγή: Biopolitical Times

Πως θα έμοιαζε ο κόσμος αν, με την κατάλληλη τιμή, χαρακτηριστικά όπως το χρώμα των ματιών, η αθλητική ικανότητα, το χρώμα του δέρματος, μπορούν να προγραμματιστούν εκ των προτέρων; Πως θα έμοιαζε ο κόσμος αν χαρακτηριστικά όπως η ομοφυλοφιλία εξαλειφόντουσαν μέσω εμβολιασμών επιβεβλημένων από την κυβέρνηση;

To Beholder παρουσιάζει ένα ανατριχιαστικό σενάριο στο οποίο οι ετερο-κανονιστικές προκαταλήψεις επιβάλλονται μέσω κρατικών εντολών εφαρμογής της γενετικής και αναπαραγωγικής τεχνολογίας. Η σκηνοθέτης Nisha Ganatra θέλει να προκαλέσει τους τηλεθεατές να φανταστούν ένα μέλλον στο οποίο

η διαφορά δεν είναι μόνο υποτιμημένη, αλλά έχει καταψηφιστεί εντελώς

Η Ganatra δείχνει πως ιδεολογίες που υπερασπίζονται τη χρήση τεχνολογιών “για το γενικότερο καλό” συχνά και περίτεχνα περιθωριοποιούν, και στην προκειμένη περίπτωση εξαλείφουν, αυτούς που έχουν τη λιγότερη κοινωνική ισχύ και θεωρούνται κοινωνικά προβλήματα. Είπε στους Biopolitical Times ότι ο θυμός της και η απογοήτευσή της για Proposition 8 της Καλιφόρνιας την οδήγησε να εξερευνήσει το θέμα, «τι συμβαίνει όταν η πλειοψηφία μπορεί να πάρει τα δικαιώματα μιας μειονοτικής ομάδας;” Έχοντας έρθει πρόσωπο με πρόσωπο στη ζωή της με τα αναδυόμενα κοινωνικά και ηθικά ζητήματα γύρω από την επιλογή δοτών σπέρματος και τα χαρακτηριστικά τους, η Ganatra αποφάσισε να προσεγγίσει το ζήτημα μέσα από το φακό της αναπαραγωγικής τεχνολογίας.

Πρόσθεσε ότι ο στόχος της, και του έργου FutureStates στο σύνολό του, δεν είναι να αναδείξει υπερβολικά φανταστικές ιστορίες, αλλά να συλλάβει την κοινωνική πραγματικότητα του παρόντος και την πρόβλεψη των συνεπειών τους για την κοινωνική δικαιοσύνη στο όχι και τόσο μακρινό μέλλον. Είπε,

… το μεγάλο πλεονέκτημα της επιστημονικής φαντασίας είναι ότι μπορεί κανείς να θέσει το ερώτημα: τι γίνεται αν αυτό δεν ήταν μόνο το χειρότερο σενάριο; Τι γίνεται αν αυτό ήταν μόνο η αρχή;

Mar 192011
 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Επίδειξη αφρικανικών ενδυμασιών και σχεδίων

“Διαφορετικοί αλλά Ίσοι”

“Δεύτερη Γενιά” χωρίς Σύνορα

Είσοδος Ελεύθερη

Η Ένωση Αφρικανών Γυναικών σας προσκαλεί το Σαββάτο 26 Μαρτίου (ώρα 18:00 – 24:00) στο Γκάζι (Κωστής Παλαμάς), σε μια πρωτότυπη εκδήλωση – επίδειξη αφρικανικών παραδοσιακών φορεμάτων και σχεδίων. Ελάτε να γνωρίσετε σχεδιάστριες μόδας από την Αφρική, να συμμετέχετε σε ενδιαφέρουσες συζητήσεις, να ανακαλύψετε τους αφρικανικούς χορούς και να ακούσετε μουσική από τη «δεύτερη γενιά».

Σας περιμένουμε με χαρά ώστε να γιορτάσουμε όλοι μαζί το δικαίωμα σε μια ισότητα που ξεπερνάει τα σύνορα και τις προκαταλήψεις, αναγνωρίζοντας τη σημασία της αλληλεγγύης, της ειρηνικής συνύπαρξης και του διαλόγου των πολιτισμών.

Πληροφορίες:

Λoρέτα Μακόλεϊ: 6938387351 / 2103617065

Άουα Σάνκο: 6948118512 / 2108830381

Email: africanwmen@yahoo.com

Site : www.africanwomen.gr

Mar 182011
 

Χρόνια αντιδρώ στις θεωρίες συνομωσίας. Συχνά τις θεωρώ σπατάλη χρόνου και αποτέλεσμα δημιουργικής φαντασίας. Και να τώρα που βρέθηκα να αναρωτιέμαι, με αφορμή ένα ντοκιμαντέρ του BBC. Αναφέρομαι σε αυτό στην ανάρτηση ‘Α is for Atom’. Βρήκα το ντοκιμαντέρ στο site του ΒΒC και το είδα από εκεί. Σκέφτηκα να το βάλω στο blog και το έψαξα στο ΥouTube, Vimeo, Google Videos , για να βρω κώδικα ενσωμάτωσης. Παρατήρησα ότι ενώ το βίντεο στο site του δημιουργού της έχει διάρκεια 56:21, το ίδιο βίντεο στο YouTube και στο Google Video έχει διάρκεια 45:51.

Έντεκα λεπτά είναι πολύς χρόνος ψαλιδίσματος ενός ντοκιμαντέρ. Κόπηκαν σκηνές επίτηδες; Κατά λάθος; Ανέλαβε δράση η Σ.Η., πρόθυμη να δει το βίντεο σκηνή-σκηνή και να δει ποια κομμάτια λείπουν. Και ιδού τα αποτελέσματα της έρευνας. Τα κομμάτια που λείπουν από το YouTube και το Google Videos αναφέρονται στα εξής:

[οι χρόνοι αντιστοιχούν στο επίσημο βίντεο από το site του BBC]

5:15 – 8:20

Λείπουν τρία ολόκληρα λεπτά με αναφορές στην οργάνωση Technocracy Inc, που δημιουργήθηκε τη δεκαετία του 1930 και άνθισε το 1940. Μια οργάνωση που υποστήριζε τη χρήση επιστημονικών μεθόδων στη λύση κοινωνικών προβλημάτων. Τα μέλη της οργάνωσης φόραγαν γκρίζα κουστούμια και οδηγούσαν γκρίζα αυτοκίνητα (!). Αν δεν ήταν τόσο επικίνδυνη η πολιτική τους, αυτό το τελευταίο μπορεί να ήταν και χαριτωμένο. Στο τέλος αυτού του τρίλεπτου ακούγεται και ο παρουσιαστής να λέει,

…αλλά για τους πολιτικούς, η ιδέα μιας ελεγχόμενης κοινωνίας ήταν but for politicians, the ideas of a controllable works proved ακαταμάχητη.

12:47 – 15:17

O Chauncy Starr, σχεδιαστής πυρηνικών πυραύλων, αναφέρεται στον τρόπο που έβλεπε τότε η κοινωνία τους πυρηνικούς επιστήμονες.

Ήταν μια ιδανική κατάσταση για εμάς που δουλεύαμε στο πεδίο. Ήμασταν κοινωνικά αποδεκτοί, όλοι στην κοινότητα μας θεωρούσαν ήρωες, ότι κάναμε τους ενθουσίαζε, και ενθουσίαζε κι εμάς. Ήμασταν στην πρώτη γραμμή κάνοντας καινούργια πράγματα. Και τίποτα δεν θα μας σταματούσε.

Και αμέσως μετά, το απίστευτο κλιπάκι από φυτεία φιστικιών της εποχής που οι σπόροι βομβαρδίστηκαν με ραδιενέργεια και παρήγαγαν γιγάντιο καρπό.

Και συνεχίζει με το Project Plowshare , τα απίστευτα σχέδια αλλαγής της αλλαγής μορφολογίας της γης με τη χρήση πυρηνικών, και για την οποία μιλάει ο υποστηρικτής του, Edward Teller (εμπνευστής της βόμβας υδρογόνου).

17:51 – 18:03

Ο Stan Witson, που βοήθησε στον έλεγχο της ζημίας από το πυρηνικό ατύχημα στην Αγγλία, τον Οκτώβριο του 1958. Αναφέρεται ότι:

…ήταν ραδιενεργός για 4 μέρες, και δεν μπορούσε ούτε τη γυναίκα του να φιλήσει, μέχρι ο μετρητής Geiger να δώσει την άδεια!

30:44 – 31:35

Ο Andranik Petrosyants, Πρόδεδρος της Σοβιετικής Επιτροπή για την Αξιοποίηση της Ατομικής Ενέργειας, περιγράφει τις υπέροχες μοντέρνες πόλεις που χτίζονται γύρω από τα πυρηνικά εργοστάσια παραγωγής ενέργειας.

34:25 – 35:23

Αναφορά στον Peter Kapitza, φυσικό, που αμφισβητούσε το πυρηνικό πρόγραμμα. Λέει ο Kapitza, αναφερόμενος στον Ernest Rutherford, πατέρα της πυρηνικής φυσικής:

… δεν ξέρω αν ο Rutherford θα συνέχιζε να γελάει και να αστειεύεται σήμερα, όπως παλιά.

39:39 – 42:15

Greg C Minor, πυρηνικός μηχανικός της General Electric, στη δεκαετία του 1970. Αναφέρεται στην πεποίθηση τους ότι όλα είναι προβλέψιμα στα πυρηνικά εργοστάσια. Αυτή άλλαξε, μετά από ένα ατύχημα που έγινε με ένα κερί, που ξεκίνησε μια φωτιά π[ου αχρήστευσε όλα τα συστήματα ασφαλείας, με τρόπο απροσδόκητο.

Αυτό ήταν κάτι που δεν θα είχαμε συμφωνήσει ποτέ εκ των προτέρων ότι μπορεί να συμβεί. Υπάρχουν ατυχήματα προβλέψιμα, για τα οποία φτιάχνεις σχέδια αντιμετώπισης. Υπάρχουν άλλα γεγονότα που συμπεριλαμβάνεις. …. Αλλά ποτέ δεν θα μπορούσες να προβλέψεις αυτό το ατύχημα.

[Ο Greg Minor παραιτήθηκε το 1972 διαμαρτυρόμενος για την ανεπάρκεια των συστημάτων ασφαλείας.].

Ο Robert D Pollard έχει ήδη αναφερθεί στην αδυναμία πρόβλεψης όλων των ατυχημάτων. Σε αυτό το σημείο του ντοκιμαντέρ αναφέρει την ενημέρωση που έκανε στους υπευθύνους του εργοστασίου για την ανεπάρκεια ασφάλειας, και στη νομική κάλυψη που είχε ο ίδιος, χωρίς να απαιτείται να ενημερώνεται και το κοινό. Λέει,

…για έξι χρόνια πίστευα ότι ήταν αρκετό το ότι έγραφα μια άρτια τεχνική αναφορά και να μην ανησυχώ που αυτό δεν κοινοποιήθηκε ποτέ.

Αυτά περιληπτικά…

Εδώ το γνήσιο βίντεο της εκπομπής  και εδώ αυτό που κυκλοφορεί ευρέως στο διαδίκτυο.

Γιατί λείπουν αυτά τα κομμάτια; Δεν έχω απαντήσεις. Μόνο απορίες προς το παρόν.

 

Mar 182011
 

Κι ένα βίντεο από τη διαδήλωση και την πορεία. Στα Αθηναϊκά μάτια μπορεί 3000 να μοιάζουν λίγοι. Αλλά για ένα χωρίο αυτό είναι μεγάλο πράγμα. Ο κόσμος έχει ενημερωθεί, περισσότερο παρά ποτέ. Αρχίζει και καταλαβαίνει οτι οι αντιδράσεις στα μεταλλεία δεν είναι μόνο κάποιων ‘ρομαντικών οικολόγων’ που δεν έχουν επαφή με την πραγματικότητα, αλλά ανθρώπων που νοιάζονται τον τόπο τους και μελετάνε με προσοχή τα ‘πράσινα’ επενδυτικά πλάνα…

Διάβσε περισσότερα στα blog της Κίνησης Ενεργών Πολιτών Σταγείρων – Ακάνθου και της Πρωτοβουλίας Ενάντια στις Βλαπτικότητες (το όνομα αυτής της πρωτοβουλίας δεν παύει ποτέ να με κάνει να χαμογελάω. Όποιοι το βρήκαν, είχαν έμπνευση!)

Mar 182011
 

Χθες το βράδυ, είδαμε ένα αποκαλυπτικό ντοκιμαντέρ του BBC που προβλήθηκε παλιότερα στη σειρά ‘Pandora’s Box’. Με τις εξελίξεις στη Fukushima γίνεται ξανά επίκαιρο. Εξοργιστική η παραδοχή υπευθύνων ότι η απουσία αποδείξεων για ενδεχόμενη καταστροφή ονομάστηκε απόδειξη ασφάλειας των αντιδραστήρων!

Με τη βοήθεια του google translate (δεν ξέρω αν αυτό είναι τελικά μπελάς ή ευκολία!) μεταφράζω το κείμενο από το site της εκπομπής:

Το ντοκιμαντέρ δείχνει ότι από πολύ νωρίς – ήδη από το 1964 – οι Αμερικανοί αξιωματούχοι της κυβέρνησης ήξεραν ότι υπήρχαν σοβαροί πιθανοί κίνδυνοι με το σχεδιασμό του τύπου του αντιδραστήρα που χρησιμοποιήθηκε για την κατασκευή του εργοστασίου παραγωγής ενέργειας Fukushima Daiichi. Όμως, οι προειδοποιήσεις κατ’ επανάληψη αγνοήθηκαν.

Η ταινία αφηγείται την ιστορία της ανόδου της πυρηνικής ενέργειας στην Αμερική, τη Βρετανία και τη Σοβιετική Ένωση. Δείχνει πώς ο τρόπος που αναπτύχθηκαν οι τεχνολογίες διαμορφώθηκε από τις πολιτικές και επιχειρηματικές δυνάμεις της εποχής. Και πώς αυτό οδήγησε άμεσα σε εγγενείς κινδύνους στο σχεδιασμό του περιορισμού της μόλυνσης σε περίπτωση βλάβης στους αντιδραστήρες.

Οι εν λόγω αρχικές εγκαταστάσεις στην Αμερική ήταν οι αντιδραστήρες με βραστό νερό (Boiling Water Reactors). Και αυτό είναι το μοντέλο που χρησιμοποιήθηκε για την κατασκευή των αντιδραστήρων στο εργοστάσιο της Fukushima Daiichi. Τρεις από αυτoύς παρέχονται απευθείας από την General Electric.

Το 1966 η κυβέρνηση των Συμβουλευτική Επιτροπή Μέτρων Διασφάλισης του Αντιδραστήρα των ΗΠΑ (US Government Advisory Committee on Reactor Safeguards) προσπάθησε να αναγκάσει τη βιομηχανία να επανασχεδιάσει τις δομές συγκράτησης (containment structures) ώστε να καταστούν ασφαλέστερα. Αλλά ο πρόεδρος της επιτροπής υποστηρίζει στην ταινία ότι η General Electric ουσιαστικά αρνήθηκε.

Και το 1971 η Επιτροπή Ατομικής Ενέργειας έκανε μια σειρά δοκιμών των συστημάτων έκτακτης ανάγκης ψύξης του πυρήνα (emergency core cooling systems). Τα ατυχήματα ήταν προσομοίωση. Σε κάθε περίπτωση, τα συστήματα έκτακτης ανάγκης λειτούργησαν – αλλά το νερό απέτυχε να καλύψει τον πυρήνα. Συχνά, ο πυρήνας αποκαλυπτόταν κάτω από την πίεση.

Ένας από τους επιστήμονες AEC λέει στην ταινία:

Ανακαλύψαμε ότι οι θεωρητικοί υπολογισμοί μας δεν έχουν μια ισχυρή συσχέτιση με την πραγματικότητα. Αλλά δεν μπορούσαμε να παραδεχθούμε στο κοινό ότι όλα αυτά τα συστήματα ασφαλείας που σας είπαμε ότι υπάρχουν μπορεί να μην λειτουργήσουν.

Για άλλη μια φορά η βιομηχανία παραγωγής αντιδραστήρων αγνόησε τις προειδοποιήσεις της Επιτροπής. Αυτή ήταν η ίδια χρονιά που λειτούργησε ο πρώτος αντιδραστήρας του εργοστασίου Fukushima Daiichi. Προμηθεύτηκε από την General Electric.

Η ταινία έχει επίσης μερικές από τις ηχογραφήσεις των φωνών των Επιτρόπων που αγωνίζονται να αντιμετωπίσουν την καταστροφή του Three Mile Island, το 1979. Είχαν καταγραφεί από ένα μαγνητόφωνο που είχε παραμείνει σε κατάσταση εγγραφής πάνω στο τραπέζι – και θα σας δώσει μια πολύ καλή αίσθηση του τι θα πρέπει να νιώθει κανείς όταν αντιμετωπίζει μια τέτοια κρίση. Μια ομάδα υπευθύνων συνειδητοποιεί ότι δεν έχει ιδέα τι συμβαίνει μέσα στον πυρήνα – γνωρίζοντας μόνο ότι τα ψυκτικά συστήματα φαίνεται πως έχουν αποτύχει.

 

Το βίντεο στο google είναι 10 λεπτά συντομότερο από το βίντεο στο site της εκπομπής. Δεν θέλω να φανταστώ συνομωσία… Αν θες και τα 56 λεπτά, πήγαινε απευθείας στο site της εκπομπής και δες το!
Κι εδώ το αρχικό ‘A is for Atom’, όταν ξεκίνησε η προπαγάνδα για την ειρηινκή χρήση πυρηνικής ενέργειας στην Αμερική.

Mar 162011
 

O «Οργανισμός Tabula Rasa» παρουσιάζει το νέο ντοκιμαντέρ «ΟΙ ΜΙΚΡΟΙ ΑΛΛΟΙ», στο ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΑΝΟΡΑΜΑ του 13ου ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Σας καλούμε να παρακολουθήσετε την πρώτη πολύπλευρη κινηματογραφική καταγραφή του φαινομένου «παιδιά μετανάστες στην Ελλάδα», στο ντοκιμαντέρ «Οι μικροί άλλοι» σκην.: Νίκου Δροσάκη, οι πρώτες προβολές του οποίου θα πραγματοποιηθούν στο 13ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, από τις 11- 20 Μαρτίου 2011:

– στις 17 Μαρτίου 13.00 μ.μ. στην αίθουσα «Σταύρος Τορνές»

– στις 19 Μαρτίου 22.30 μ.μ. στην Αίθουσα «Τόνια Μαρκετάκη»

Το ντοκιμαντέρ, επίσης, θα διατίθεται και στο Doc Market του Φεστιβάλ, στο Agora Center, καθ’ όλη τη διάρκεια του Φεστιβάλ.

Η παραγωγή του ντοκιμαντέρ έγινε μέσα στο 2010 και η διάρκεια του είναι 96 λεπτά.

Επόμενες προβολές του ντοκιμαντέρ προγραμματίζονται για τον Απρίλιο και τον Μάιο 2011 στην Αθήνα και την υπόλοιπη Ελλάδα, σε ημερομηνίες που θα ανακοινωθούν σύντομα.

Σύνοψη

Τα παιδιά των μεταναστών, οι «μικροί άλλοι», είναι κομμάτια ενός παζλ που προσπαθεί να συντεθεί. Ενώνουν τη φωνή τους για να εκφράζουν την αγωνία της ένταξης στην ελληνική κοινωνία και το όνειρο ενός πολύχρωμου κόσμου που να σέβεται την διαφορετικότητα.

Η ανάπτυξη του ντοκιμαντέρ γίνεται σε τρεις θεματικές ενότητες: α) την εκπαίδευση, β)την κοινωνική προστασία, γ)την ένταξη. Ο Συνήγορος του Παιδιού, οι οργανισμοί: ΑΡΣΙΣ, PRAKSIS, ΒABEL, i-RED, YRE, Ελληνική Δράση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και το Τμήμα Μεταναστευτικής Πολιτικής του Υπουργείου Εσωτερικών, η Ειδική Συνοδική Επιτροπή Μεταναστών, Προσφύγων και Παλιννοστούντων της Εκκλησίας της Ελλάδας, εκπαιδευτικοί και φορείς της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, το Ελληνικό Φόρουμ Μεταναστών και άλλοι μεταναστευτικοί φορείς, περιγράφουν το φαινόμενο από νομική, κοινωνική και ψυχολογική πλευρά, προτείνοντας λύσεις και δυναμικές.

Συντελεστές

σκηνοθεσία – φωτογραφία ΝΙΚΟΣ ΔΡΟΣΑΚΗΣ, μουσική ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΣΧΑΛΗΣ, εικαστική επιμέλεια – μοντάζ ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΛΙΟΣ, ηχολήπτης ΑΝΤΩΝΗΣ ΚΟΥΤΕΛΙΑΣ, σχεδιασμός ήχου ΦΑΝΗΣ ΜΑΡΑΓΚΟΣ, μείξη ήχου ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΚΗΣ – ΦΑΝΗΣ ΜΑΡΑΓΚΟΣ, βοηθός σκηνοθεσίας ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΜΠΕΣΗΣ, βοηθός σκηνοθέτη ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ, φωτογραφίες: ΜΙΛΤΟΣ ΠΑΥΛΟΥ, ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ ΓΕΩΡΓΑΤΣΟΥ, ΕΙΡΗΝΗ ΚΡΙΚΟΥ, βοηθός παραγωγής ΣΟΦΙΑ ΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΥ, υποτιτλισμός ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΜΑΛΛΙΟΥ – ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΝΟLAND, visual effects ΝΙΚΟΣ ΔΡΟΣΑΚΗΣ, παραγωγή: Οργανισμός Tabula Rasa ©2010

Διαδικτυακοί υπερ-σύνδεσμοι «Οι μικροί άλλοι»

Περισσότερες πληροφορίες

φωτογραφικό άλμπουμ ταινίας

Trailer 90’’

Πληροφορίες για τον Οργανισμό Tabula Rasa

Πληροφορίες:

Οργανισμός Tabula Rasa

Τηλ.: (210) 94 29 545, fax: (210) 94 29 545

κιν: 694 50 31 693

 

Mar 162011
 

To understand the mania for secrecy, we have to go back to nuclear power’s origins. This was not a technology dreamt up as a replacement for coal-fired power stations; this is a military technology, conceived in a life-or-death struggle, which has been modified for civilian purposes.

Πηγή: The Independent

Four explosions, two fires, and a cloud of nuclear mistrust spreads around the world

After decades of lies, nuclear reassurances now fall on deaf ears

Special report by Michael McCarthy

Wednesday, 16 March 2011

It is unprecedented: four atomic reactors in dire trouble at once, three threatening meltdown from overheating, and a fourth hit by a fire in its storage pond for radioactive spent fuel.

All day yesterday, dire reports continued to circulate about the Fukushima Daiichi nuclear plant, faced with disaster after Japan’s tsunami knocked out its cooling systems. Some turned out to be false: for example, a rumour, disseminated by text message, that radiation from the plant had been spreading across Asia. Others were true: that radiation at about 20 times normal levels had been detected in Tokyo; that Chinese airlines had cancelled flights to the Japanese capital; that Austria had moved it embassy from Tokyo to Osaka; that a 24-hour general store in Tokyo’s Roppongi district had sold out of radios, torches, candles and sleeping bags.

But perhaps the most alarming thing was that although Naoto Kan, Japan’s Prime Minister, once again appealed for calm, there are many – in Japan and beyond – who are no longer prepared to be reassured. The scale of the alarm is the remarkable thing: how it has gone round the world (Angela Merkel has imposed a moratorium on nuclear energy; in France, there are calls for a referendum); how it’s even displaced the terrible story of Japan’s tsunami itself from the front-page headlines. But then, public alarm about nuclear safety, as the Fukushima emergency proves, is very easy to raise – and, as the Japanese authorities are now discovering, very hard to calm.

The reason is an industry which from its inception, more than half a century ago, has taken secrecy to be its watchword; and once that happens, cover-ups and downright lies often follow close behind. The sense of crisis surrounding Japan’s stricken nuclear reactors is exacerbated a hundredfold by the fact that, in an emergency, public trust in the promoters of atomic power is virtually non-existent. On too many occasions in Britain, in America, in Russia, in Japan – pick your country – people have not been told the truth (and have frequently been told nothing at all) about nuclear misadventures.

To understand the mania for secrecy, we have to go back to nuclear power’s origins. This was not a technology dreamt up as a replacement for coal-fired power stations; this is a military technology, conceived in a life-or-death struggle, which has been modified for civilian purposes. At its heart is the nuclear chain reaction, the self-sustaining atom-splitting process (“fission”) which occurs when enough highly radioactive material is brought together, and which produces other radioactive elements (“fission products”), and a release of energy.

When it was first achieved by the physicists Enrico Fermi and Leo Szilard, in an atomic “pile” built in a squash court of the University of Chicago in December 1942, it merely produced heat; but all those involved understood that if it could be speeded up, it would produce the biggest explosive power ever known. And so was born the Manhattan Project, the US undertaking to build the atom bomb which was, while it lasted, history’s biggest secret.

Secrecy came with nuclear energy, like a birthmark, and, indeed, for 10 years after the first A-bomb was dropped on Hiroshima in August 1945, it remained a covert military technology, although first the Russians, and then the British, followed the Americans in developing it. Britain built a pair of atomic reactors at Windscale on the Cumbrian coast, which produced (as a fission product) plutonium, the material used in the first British nuclear weapon. That was exploded off the coast of Australia in 1952. And it was in one of these reactors that the world’s first really serious nuclear accident occurred: the Windscale fire of October 1957. The reactor’s core, made of graphite, caught light, melted and burned substantial amounts of the uranium fuel, and released large amounts of radioactivity. It was the most serious nuclear calamity until Chernobyl nearly 30 years later, but the British government did all it could to minimise its significance, trying at first to keep it a complete secret (the local fire brigade was not notified for 24 hours) and keeping the official report confidential until 1988.

It was to be the first of many such nuclear alarms and cover-ups at Windscale. In 1976, for example, the secrecy surrounding a major leak of radioactive water infuriated the then Technology Minister, Tony Benn, who supported nuclear power, when he learnt of it. But similar cover-ups were happening all around the world.

At the US atomic weapons plant at Rocky Flats, Colorado, there were numerous mishaps involving radioactive material which were kept secret over four decades, from the 1950s to the 1980s. In Russia, the province of Chelyabinsk, just east of the Urals, housed a major atomic weapons complex, which was the site of three major nuclear disasters: radioactive waste dumping and the explosion of a waste containment unit in the 1950s, and a vast escape of radioactive dust in 1967. It is estimated that about half a million people in the region were irradiated in one or more of the incidents, exposing them to as much as 20 times the radiation suffered by the Chernobyl victims. None of which, of course, was disclosed at the time. Chelyabinsk is sometimes referred to now as “the most polluted place on the planet”.

When we turn to Japan, we find an identical culture of nuclear cover-up and lies. Of particular concern has been the Tokyo Electric Power Company (Tepco), Asia’s biggest utility, which just happens to be the owner and operator of the stricken reactors at Fukushima. Tepco has a truly rotten record in telling the truth. In 2002, its chairman and a group of senior executives had to resign after the Japanese government disclosed they had covered up a large series of cracks and other damage to reactors, and in 2006 the company admitted it had been falsifying data about coolant materials in its plants over a long period.

Last night it was reported that the International Atomic Energy Agency warned Japan more than two years ago that strong earthquakes would pose “serious problems”, according to a Wikileaks US embassy cable published by The Daily Telegraph. Even Chernobyl, the world’s most publicised nuclear accident, was at first hidden from the world by what was then the Soviet Union, and might have remained hidden had its plume of escaping radioactivity not been detected by scientists in Sweden.

So why do they do it? Why does the instinct to hide everything persist, even now, when the major role of nuclear energy has decisively shifted from the military to the civil sector? Perhaps it is because there is an instinctive and indeed understandable fear among the public about nuclear energy itself, about this technology which, once its splits its atoms, releases deadly forces.

The nuclear industry is terrified of losing public support, for the simple reason that it has always needed public money to fund it. It is not, even now, a sector which can stand on its own two feet economically. So when it finds it has a problem, its first reaction is to hide it, and its second reaction is to tell lies about it. But the truth comes out in the end, and then the public trusts the industry even less than it might have done, had it admitted the problem.

It doesn’t have to be like this. A quarter of a century ago, Britain’s nuclear industry acquired a leader who for a few years transformed its public image: Christopher Harding. He was an open and honest man who thought that the paranoia and secrecy surrounding nuclear power should be swept away.

When he became chairman of British Nuclear Fuels, which ran the Windscale plant, he decided on a new order of things. He renamed it Sellafield, and, to general astonishment, decreed that instead of sullenly turning its back to the public, it should welcome them with open arms. He did the unthinkable: he opened a visitor centre!

Harding died young in 1999, but he was, in his lifetime an exceptional man: not only for his charm and his personal kindness – he was revered by Sellafield employees – but for his vision of a nuclear industry which would be better off dealing with its problems through transparency and honesty, rather than through obfuscation and deceit. But he was, unfortunately, the exception who proved the rule.

The rest of the nuclear industry has been dissembling for so long, and caught out in its lies so often, that the chance for trust may have passed. Even if, as I suspect, the Japanese government is trying to be reasonably up front about the problems at Fukushima, it is by no means certain that anything it says about the nuclear part of their nation’s catastrophe will be believed.

Mar 152011
 

σκίτσο του Ηλία Μακρή από την Καθημερινή

 

Δικά μας τα δάκρυα, όχι της γης, του ήλιου ή της σελήνης… Για τους δεκάδες χιλιάδες νεκρούς και αγνοούμενους. Η γη έκανε αυτό που κάνει εδώ και χιλιάδες χρόνια. Κουνήθηκε.

Εμείς; Χτίζουμε πυρηνικά εργοστάσια σε σεισμογενείς περιοχές. Λες να γίνει αυτή η απίστευτη τραγωδία αφορμή για έναν ουσιαστικό διάλογο για τα πυρηνικά; Για το τι ενέργεια χρειαζόμαστε και τι είμαστε πρόθυμοι να θυσιάσουμε για αυτήν… Μακάρι. Η ιστορία είναι ακόμα σε εξέλιξη. Με μερικές δεκάδες εργάτες να θυσιάζονται για την υγεία των υπολοίπων εκατομμυρίων. Αυτοί είναι αληθινοί ήρωες…

 

Mar 142011
 

Η Ελένη Χουβαρδά και η Κατερίνα Σοϊλεμέζογλου έτρεξαν στον 34ο Αγώνα Υγείας 20χλμ. ΣΔΥΑ του Αγίου Κοσμά. Κι εμείς γίναμε έμπρακτοι υποστηρικτές συμμετέχοντας στη δράση της Άρσις, ‘Τρέχοντας… για τα παιδιά στο δρόμο’. Μια δράση που ενώνει δρομείς (επαγγελματίες και ερασιτέχνες) και υποστηρικτές, για καλό σκοπό.

(η Ελένη και η Κατερίνα στη λήξη του αγώνα – φωτογραφία της Βενετίας Μπουρονίκου)

Με ένα κλικ εδώ θα διαβάσεις περισσότερες πληροφορίες για αυτή τη δράση…

 

Mar 142011
 

 

Μια ματιά στο φαρμακείο του σπιτιού σου και μια βόλτα από τους Γιατρούς του Κόσμου. Σίγουρα μπορείς να βοηθήσεις… Δεν χρειάζεται να αγοράσεις καινούργια. Βρες αυτά που έχεις σπίτι και δεν χρησιμοποιείς!

Επείγουσα έκκληση από τους Γιατρούς του Κόσμου

Το τελευταίο διάστημα , σαν επακόλουθο της αυξανόμενης φτώχειας που οδηγεί σε ανθρωπιστική κρίση, τα πολυϊατρεία των Γιατρών του Κόσμου στην Ελλάδα δέχονται ένα δραματικά αυξανόμενο αριθμό ασθενών. Χιλιάδες άποροι άνθρωποι χωρίς πρόσβαση στο σύστημα υγείας (μετανάστες αλλά και δυστυχώς Έλληνες πολίτες πλέον) συνωθούνται για δωρεάν πρωτοβάθμια ιατρική φροντίδα, με αποτέλεσμα τα δωρεάν φάρμακα να εξαντλούνται.

Κάνουμε έκκληση για μία ακόμα φορά , στην ευαισθησία των Ελλήνων πολιτών για απολύτως αναγκαίο φαρμακευτικό υλικό . Πιο συγκεκριμένα, χρειαζόμαστε ΑΜΕΣΑ

• Αντιβιοτικά

• Αντιπυρετικά

• Αντιβηχικά δισκία

• Αντιδιαβητικά δισκία

• Φάρμακα για το στομάχι

• Δερματολογικές αλοιφές

Πολυϊατρεία

Αθήνα , Σαπφούς 12 , Πλατεία Κουμουνδούρου, τηλ. 210 3213150

Θεσσαλονίκη, Ίωνος Δραγούμη 65 , τηλ. 2310 566641

Χανιά , Μπόνιαλη 12 , τηλ. 28210 23110

Mar 092011
 

Πηγή:Madness Radio: voices and visions from outside mental health

What is reality? Why do people in extreme states feel connected to the universe, and experience uncanny and even supernatural events? Does quantum physics have something to teach us about working with madness? What if therapists were like indigenous tribal shamans, entering into clients’ “psychotic” worlds as if stepping into a dream? Arnold Mindell studied with pioneering scientists Richard Feynman and Norbert Weiner and then became a Jungian therapist and founder of Process Oriented Psychology. He discusses his more than 40 years of work with individuals and groups, including people diagnosed with psychosis, and the ancient belief in a purposeful dreaming reality behind everyday events.

Ένα κλικ εδώ για να ακούσεις τη συνέντευξη…

Mar 072011
 

Σήμερα ήρθε στο email μου link για αυτό το βίντεο. Σύντομο, περιεκτικό και ενδιαφέρον. Αν θες και ανάγνωση κειμένου, κάνε ένα κλικ στη σελίδα της wikipedia για το placebo… (κι αν θες το συγκρότημα κάνε κλικ εδώ)

Mar 072011
 

Η κυβέρνηση αντιμέτωπη με μια πολιτική και κοινωνική πρόκληση. Οι απεργοί πείνας αντιμέτωποι με τον θάνατο.

Θες να βοηθήσεις τους κυβερνόντες και τον τόπο; Ένας τρόπος να το κάνεις είναι κρατώντας ζωντανό το διάλογο για τη μετανάστευση και τη προσφυγιά. Με τους φίλους σου, με τη γειτονιά, με συναδέλφους. Να επιδιώκεις συζήτηση, κι όχι στείρους μονόλογους. Τα λόγια είναι εύκολα, «Έξω οι λαθρομετανάστες, δεν έχουμε τρόπο, σκοπό ή επιθυμία να τους στηρίξουμε» από τη μια. «Καμιά ζωή δεν είναι λαθραία. Νομιμοποίηση όλων!» από την άλλη.

Και μείναμε εμείς εδώ να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα προσφυγιάς και μετανάστευσης για όλη την Ευρώπη. Δεν είναι απλά τα πράγματα. Αλλά όσο συζητάς, μη ξεχνάς ότι κάποιοι δίπλα μας είναι ένα βήμα από το θάνατο. Το υπέρτατο αγαθό, η ζωή, δεν ξέρω πόσο διαπραγματεύσιμο μπορεί να είναι τελικά.

Θες να βοηθήσεις τους απεργούς πείνας; Διάβασε το παρακάτω κείμενο που κυκλοφορεί μέσω email αυτές τις μέρες…

Τι μπορώ να κάνω για να βοηθήσω των αγώνα των 300;

* Μπορείς να συμμετέχεις στις ομάδες περιφρούρησης / υποστήριξης των απεργών πείνας, στο κτίριο Υπατια ή στα νοσοκομεία που μεταφέρονται οι απεργοί πείνας που αντιμετωπίζουν πρόβλημα υγείας. Αυτή τη στιγμή υπάρχει τεράστια ανάγκη για συμμετοχή στις βάρδιες της υποστήριξης καθώς απεργοί πείνας βρίσκονται ήδη σε 10 νοσοκομεία της Αττικής

* Μπορείς να παραλάβεις ρούχα και κλινοσκεπάσματα των απεργών πείνας που πρέπει να πλυθούν και να επιστρέψουν στο χώρο Υπατια.

* Μπορείς να συμβάλλεις στη διακίνηση του έντυπου υλικού (αφίσες, προκηρύξεις κλπ) που έχει τυπωθεί και βρίσκεται στην Υπατια.

* Μπορείς να προωθήσεις ένα κείμενο συμπαράστασης, προς υπογραφή από κάποιο συλλογικό φορέα στον οποίο συμμετέχεις (σωματείο, επαγγελματικό φορέα, κίνηση πολιτών κλπ). Υποδείγματα αντίστοιχων κειμένων / ψηφισμάτων αλληλεγγύης μπορείς να βρεις στην ιστοσελίδα της πρωτοβουλίας αλληλεγγύης: hungerstrike300.espivblogs.net

* Μπορείς να υπογράψεις ατομικά το κείμενο συμπαράστασης στους απεργούς πείνας και τα αιτήματά τους, στέλνοντας e-mail στο: ypografes.allilegyi.stin.apergia@gmail.com

* Μπορείς να συμμετάσχεις στη διεθνή δράση “ACT NOW”, στέλνοντας e-mail ή φαξ στις ελληνικές αρχές (κυβερνητικές και προξενικές) στις διευθύνσεις που μπορείς να βρεις εδώ: http://w2eu.net/2011/02/20/300-it-is-time-to-act-now/

* Μπορείς να συμμετάσχεις στις δράσεις αλληλεγγύης που θα πληροφορηθείς από τις ιστοσελίδες των πρωτοβουλιών αλληλεγγύης: allilmap.wordpress.com και hungerstrike300.espivblogs.net και από εδω: www.kinimatorama.net

* Μπορείς τέλος να συνεισφέρεις σε είδος ή σε χρήμα μετά από επικοινωνία με την πρωτοβουλία αλληλεγγύης (στην Υπατία)

Mar 042011
 

DEBTOCRACY // ΧΡΕΟΚΡΑΤΙΑ

Για πρώτη φορά στην Ελλάδα, ένα ντοκιμαντέρ με παραγωγό το θεατή. Το Debtocracy αναζητά τα αίτια της κρίσης χρέους και προτείνει λύσεις που αποκρύπτονται από την κυβέρνηση και τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης. Το ντοκιμαντέρ θα διανέμεται δωρεάν από τα τέλη Μαρτίου χωρίς δικαιώματα χρήσης και αναμετάδοσης και θα υποτιτλιστεί σε τουλάχιστον τρεις γλώσσες.

Μάθε περισσότερα…

Debtocracy from ThePressProject on Vimeo.