Το αόρατο και ανυπέρβλητο τείχος. Απίστευτα πονετικό. Υπεύθυνο για την απομόνωση που άλλοι βιώνουν μέσα στην άνεση της προβλεπόμενης και εξασφαλισμένης (;) ζωής τους, και άλλοι στους δρόμους. Δεν είναι μόνο οι πρόσφυγες και μετανάστες που βρίσκονται πίσω από τον τοίχο. Είναι και καθένας και καθεμιά από εμάς. Πότε θα ξυπνήσουμε; Και πως;
Το πιο άφθαρτο, αέναο και ανυπέρβλητο τείχος ανάμεσά μας είναι αόρατο… Το Αόρατο Τείχος ή διαφορετικοί τρόποι να περάσετε το καλοκαίρι σας σε ένα μικρό νησί.
Αυτή είναι η περιγραφή που συνοδεύει αυτό το video στο youtube. Το βρήκα στο No Budget, και το αναρτώ κι εδώ. Ενοχλητικές οι σκηνές, σας προειδοποιώ… (δεν ξέρω τι είναι πιο ενοχλητικό, το βίντεο ή ο διάλογος στα σχόλια)
Ενοχλητικό το βίντεο που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο με παιδιά στο Πακιστάν να ‘παίζουν’ ότι είναι βομβιστές αυτοκτονίας.
Δεν είναι μόνο οι Ταλιμπάν που μαθαίνουν στα παιδιά τη βία. Το ίδιο γίνεται παντού, σε Δύση και Ανατολή, Βορρά και Νότο, με περισσότερο και λιγότερο φανερούς τρόπους.
War games: conflict becomes child’s play for young Pashtuns
Video of Pashtun children enacting suicide bombing shows the psychological impact of Taliban violence on a generation
Declan Walsh in Islamabad
The suicide bomber, his faced cloaked in black, solemnly approaches a line of comrades, hugging each one in turn. Wailing jihadi chants fill the air. The bomber turns and makes for his target. A sentry tries to stop him but he tugs the cord. Boom! Smoke fills the air and bodies go flying. As the dust settles a crowd rushes forward to examine the dead – some of whom seem to be struggling not to giggle.
This amateur video of Pashtun children enacting a suicide bombing has circulated on the internet in Pakistan in recent days, highlighting the disturbing psychological impact of Taliban violence on a generation. The unsettling 84-second clip has divided opinions, with some amused by the smiling child actors and fake explosions; others appalled by evidence that suicide bombers have become playground heroes of sorts.
“It’s horrifying and alarming. These children have become fascinated by bombers rather than condemning them,” said Salma Jafar of Save the Children UK in Pakistan.
If they glamorise violence now, they can become part of it later in life.
The origins of the homemade video, which first surfaced about a week ago, are unknown. Ahsan Masood, a Pashtun from Waziristan who posted it on Facebook, said he believed it had been filmed in Khost, Afghanistan. Masood, who works as a truck driver in the UAE, said he received the video from a friend’s mobile phone. “I thought it was funny,” he said.
But a sobering reality lies behind the playful drama. Children are both perpetrators and victims in the decade-old Taliban-led conflict that has destabilised both sides of the Pakistan-Afghanistan border. A shocking 2007 video showed a young knife-wielding boy beheading an accused American spy in Balochistan province in western Pakistan. In Swat and Waziristan, Taliban commanders have groomed hundreds of radicalised teen bombers in suicide schools. And during the Red Mosque crisis in Islamabad in 2007, militant mothers dressed up their infant children in bomber outfits.
More often, however, Pashtun children have been on the receiving end of violence. Since early December, bombs in Peshawar have hit two school buses and a school entrance, killing at least four children – one six years old – and wounding scores.
US drone strikes, which resumed last week after a three-week lull, also kill the young. One 15-year-old boy reportedly lost both legs and an eye in a US missile strike. Pakistan military offensives against the Taliban have pounded rural villages, killing hundreds of civilians.
Blame for child extremism often falls on madrasa religious schools run by hardline clerics and funded by donors in the Gulf states. But in Pakistan the fault also lies with the underfunded state school system, widely considered to be in a state of chronic disrepair.
With little formal teaching, children turn to role-playing games as a way of dealing with the traumas around them. Toy guns are popular presents; instead of cops and robbers, children often pretend to play militants and their victims.
Pakistani media commentator Fasi Zaka called the latest suicide bomber clip “the most amazing amateur video I’ve ever seen”. He said: “It’s disturbing but also sophisticated and creative – a one-camera shot that captures it all. They are reproducing what they see in their lives around them.”
Play-acting can also, however, play a positive role. In Swat, where the army largely vanquished the Taliban in a 2009 operation, schools have mounted dramas that depict the defeat of the militant group and the return of normality.
Το Δίκτυο Δράσης Κοινωνικών Λειτουργών συγκρτοτήθηκε απο κοινωνικούς λειτουργούς, ακαδημαϊκούς, φοιτητές και “εξυπηρετούμενους” κοινωνικών υπηρεσιών.
Οι περισσότεροι έχουμε νιώσει την απόγνωση του “στρατιώτη που πάει στη μάχη χωρίς όπλο”. Η πλήρης αποδόμηση του κράτους πρόνοιας και η συστηματική καταπάτηση των δικαιωμάτων των “εξυπηρετούμενων” κοινωνικών υπηερσιών τείνουν να μας αλλοτροιώσουν επιστημονικά και εξουθενώσουν επαγγελματικά. Ακόμα χειρότερα, πολλές φορές καλούμαστε να αρνηθούμε τις αρχές και τις αξίες της κοινωνικής αλληλεγγύης και κοινωνικής διακαισύνης που μας ενέπμνευσαν να σπουδάσουμε και να εξασκήσουμε το επάγγελμα του κοινωνικού λειτουργού.
Από επαγγελματίες προώθησης της κοινωνικής δικαιοσύνης, προαγωγής της κοινωνικής πρόνοιας και ευημερίας, υπεράσπισης της ανθρώπινης αξιοπρέπειας μετατραπήκαμε σε διαχειριστές του ανθρώπινου πόνου και της καταπίεσης. Στοιχείων που έτσι και αλλιώς βιώνουμε και εμείς στις ζωές μας τώρα που οι γραμμές και τα (ούτως ή άλλως τεχνητά) “όρια” μεταξύ κοινωνικών λειτουργών και “εξυπηρετούμενων” έχουν εξαφανιστεί. Τώρα πια που μπροστά στο φάσμα της φτώχειας, της ανεργίας, της καταπίεσης και της κρατικής βίας είμαστε όλοι “εξυπηρετούμενοι”.
Είδαμε τα παραδοσιακά θεωρητικά μοντέλα κοινωνικής εργασίας να μη δίνουν απαντήσεις. Να μετατοπίζουν την ευθύνη στο άτομο, παθολογικοποιώντας και ψυχολογικοποιώντας συμπεριφορές.
Αρνούμαστε να υπερασπιστούμε τη λογική που μετατοπίζει την ευθύνη από το σύστημα στο άτομο. Μια λογική που κατηγορεί το θύμα αντί για το θύτη.
Πολλοί από εμάς έχουμε συναντηθεί στα κινήματα, στα αμφιθέατρα, στην πρώτη γραμμή των κοινωνικών υπηρεσιών. Έχουμε μοιραστεί τις ανησυχίες για το επάγγελμα της κοινωνικής εργασίας και την αγωνία μας για την αποψίλωση του κοινωνικού κράτους. Έχουμε προβληματιστεί για τα θεωρητικά και πρακτικά αδιέξοδα και τις ανεπάρκειες της παραδοσιακής κοινωνικής εργασίας.
Έπειτα από μια σειρά συναντήσεων αποφασίσαμε τη συγκρότηση ενός δικτύου που θα φέρνει κοντά -και χωρίς ιεραρχίες- επαγγελματίες κοινωνικούς λειτουργούς, ακαδημαϊκούς, φοιτητές και “εξυπηρετούμενους”. Η συνάντηση αυτή έχει ως ελάχιστη συμφωνία τα παρακάτω
* Υπεράσπιση του καθολικού και δημόσιου χαρακτήρα κράτους πρόνοιας, όπου οι εξυπηρετούμενοι δε θα χρειάζεται να συντρίβονται στα πλαίσια ενόςαπάνρωπου συστήματος και οι επαγγελματίες υγείας και πρόνοιας δε θα ζουν σε συνθήκες μόνιμης ανασφάλειας.
* Άνευ όρων υπεράσπιση της κοινωνικής δικαιοσύνης και των δικαιωμάτων των “εξυπηρετούμενων” και των επαγγελματιών.
* Απόρριψη όλων των διακρίσεων/ προκαταλήψεων, τόσο προσωπικών όσο και θεσμικών.
* Ανάπτυξης κριτικών και ριζοσπαστικών μοντέλων κοινωνικής εργασίας.
* Συντονισμός κριτικής θεωρίας και πράξης στην κοινωνική εργασία.
* Δημιουργία κοινωνικών συμμαχιών και συμμετοχή στα κοινωνικά κινήματα.
* Απόρριψη της μικρο-συντεχνιακής λογικής και των ανταγωνισμών.
* Κοινωνική αλλαγή προς ένα σύστημα κοινωνικά δίκαιο.
Είχαμε την τύχη να ακούσουμε τον Χάρη Τριάντη σε αυτήν την ομιλία. Ένα Σάββατο πρωι με χιόνι απαλό να πέφτει στο κέντρο της Αθήνας. Κι ας είχε κρύο, η ομιλία αυτού του ζωντανού θρύλου δεν χανόταν με τίποτα. Και να τώρα, διαθέσιμη και στο internet :-)
Διάλεξη τού κ. Harry Triandis, ομότιμου καθηγητή Ψυχολογίας University of Illinois, με τίτλο «Οι απαρχές τής διαπολιτισμικής ψυχολογίας» για την Ελληνική Ψυχολογική Εταιρεία και τον Τομέα Ψυχολογίας τού Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.
Προεδρεύει ο κ. Δημ. Γεώργας, ομότιμος καθ. Ψυχολογίας Πανεπιστημίου Αθηνών. Θα προσφωνήσουν ο καθηγητής κ. Κλήμης Ναυρίδης (Πρόεδρος τής Ελληνικής Ψυχολογικής Εταιρείας), ο καθηγητής κ. Ηλίας Μπεζεβέγκης (Διευθυντής τού Τομέα Ψυχολογίας) και ο κ. Ιωάννης Παρασκευόπουλος (ομότιμος καθηγητής Ψυχολογίας τού Πανεπιστημίου Αθηνών).
Μέχρι να γίνει η σημερινή πορεία, μέχρι μια φωτιά και ένα σχόλιο του Πάσχου Μανδραβέλη να γίνει βαρετή διαφωνία στο twitter, δυό φωτογραφίες της Νάνσυ Π. βρήκαν το δρόμο στο storify μιας Ελληνίδας στην Αγγλία, και από εκεί ξαναήρθαν στην Ελλάδα… Social media at its best!
Το ντοκιμαντέρ «Κυπραίες» της Βασιλικής Κατριβάνου και της Bushra Azzouz, γυρισμένο στην Κύπρο κατά τη διάρκεια του δημοψηφίσματος για το Σχέδιο Ανάν, φέρνει στο φως ιστορίες από το διαιρεμένο νησί που για χρόνια έμεναν κρυμμένες. Διερευνά τις έννοιες της εστίας και της ασφάλειας, καθώς και την επιθυμία γυναικών και από τις δύο πλευρές της διαχωριστικής γραμμής να ζήσουν ξανά μαζί.
Την άνοιξη του 2004, η Μαρία, Ελληνοκύπρια, και η Ζεχρά, Τουρκοκύπρια, διασχίζουν, η μία προς το Βορρά και η άλλη προς το Νότο, την Πράσινη Γραμμή, προκειμένου να επισκεφθούν τα σπίτια που μεγάλωσαν και δεν έχουν δει επί τριάντα χρόνια. Αυτές οι επισκέψεις αποτελούν για την καθεμιά το ξεκίνημα ενός προσωπικού ταξιδιού, καθώς η ταινία παρακολουθεί το ξετύλιγμα των οδυνηρών αναμνήσεων που τις στοιχειώνουν, για να φτάσει στο σήμερα, που σφραγίζεται από τη θέλησή τους για επαναπροσέγγιση και ανίχνευση της δυνατότητας για ανεύρεση ενός κοινού τόπου.
Τις παραμονές της διεξαγωγής του δημοψηφίσματος για το Σχέδιο Ανάν, η σκηνοθέτιδα καλεί σε συνάντηση γυναίκες και από τις δύο πλευρές του νησιού. Στη συνάντηση αυτή, που για κάποιες αποτελεί συνέχεια πολύχρονων κοινών προσπαθειών για επαναπροσέγγιση των δύο κοινοτήτων, οι γυναίκες θα μοιραστούν τους φόβους, τις επιφυλάξεις και τις ελπίδες τους. Συνεντεύξεις με έντονο το προσωπικό στοιχείο και αποκαλυπτικές συζητήσεις στο πλαίσιο της ομάδας αντικατοπτρίζουν την ικανότητά τους για επικοινωνία, η οποία υπερβαίνει τις εθνοτικές διαφορές.
Το ντοκιμαντέρ προσεγγίζει τα ζητήματα του πολέμου και της ειρήνης που βασανίζουν για δεκαετίες την Κύπρο, αλλά και πολλά άλλα σημεία του πλανήτη, ενώ ενδιαφέρον αρχειακό υλικό φέρνει στο προσκήνιο τα ιστορικά συμφραζόμενα της ταινίας.
Μετά την προβολή του ντοκιμαντέρ θα ακολουθήσει ομιλία της Βασιλικής Κατριβάνου και συζήτηση.
Remaining non violent in the face of violent attacks by the people you are trying to defeat, that is almost humanly impossible. It is why we lionize leaders and movements that are able to get large numbers of people to do that. To stay non violent, even when they are physically provoked. To stay non violent, even when they are verbally assaulted. To stay non violent as a central strategy of defeating the forces that are keeping you down…
The violence in Egypt right now is not a by-product of the fact that there are anti government demonstrations going on. The violence is not inevitable, it is a tactic that is being used by one side. It is a tactic that is being used by the Egyptian government. And that is obvious to anybody who is there. It is obvious to anyone who is reporting what is happening on the ground there.
Τρεις βραδιές με προβολές και συζήτηση στο Πολιτιστικό Στέκι του προγράμματος απεξάρτησης ΚΕΘΕΑ ΔΙΑΒΑΣΗ προγραμματίζονται για το Φεβρουάριο. Στο πλαίσιο της εκδήλωσης θα προβληθούν τα ντοκιμαντέρ «Η ζωή στους βράχους», «Κυπραίες» και «Όνειρα σε άλλη γλώσσα», ενώ μετά την προβολή το κοινό θα έχει την ευκαιρία να συζητήσει με τους δημιουργούς. Όλες οι προβολές ξεκινούν στις 8μ.μ. και η είσοδος είναι ελεύθερη για το κοινό.
Τριάντα τρεις γυναίκες καταθέτουν τη μαρτυρία τους για τις διώξεις που υπέστησαν αυτές και οι οικογένειές τους, μετά την υπογραφή της Βάρκιζας, στις 12 Φεβρουαρίου 1945.
Γυρισμένο στην Κύπρο κατά τη διάρκεια του δημοψηφίσματος για το σχέδιο Ανάν, το ντοκιμαντέρ διερευνά τις έννοιες της εστίας και της ασφάλειας, καθώς και την επιθυμία των γυναικών και από τις δύο πλευρές της διαχωριστικής γραμμής να ζήσουν ξανά μαζί.
Το σχολείο ίσως δεν μπορεί να αλλάξει την κοινωνία γύρω του όμως στη Φανερωμένη προσπαθούν να βελτιώσουν την κοινωνία των παιδιών του σχολείου και να ανταποκριθούν στις ανάγκες τους.
Ξεκινώντας από το Βιετνάμ το 1967, ο John Pilger έχει καλύψει 5 πολέμους και έχει γυρίσει 55 ντοκιμαντέρ. Η νέα του ταινία The War You Don’t See (Ο Πόλεμος Που Δεν Βλέπετε) εξετάζει το ρόλο των ΜΜΕ στον πόλεμο και το κατά πόσον έχουν γίνει αναπόσπαστο κομμάτι της προπαγανδιστικής μηχανής του κράτους. Το ντοκιμαντέρ επικεντρώνεται στη συστράτευση των δημοσιογράφων με τις στρατιωτικές μονάδες, που ουσιαστικά έχει καταστρέψει το ανεξάρτητο πολεμικό ρεπορτάζ.
Το The War You Don’t See ξεκινά με το εμετικό βίντεο που αποκάλυψε το WikiLeaks και που δείχνει Αμερικανούς στρατιώτες επάνω σε ένα ελικόπτερο Απάτσι να “θερίζουν” αδιάκριτα αθώους Ιρακινούς. Ο Pilger αναρωτιέται: “Γιατί τόσοι πολλοί δημοσιογράφοι χτυπούν τα τύμπανα του πολέμου, παρά τα κυβερνητικά ψεύδη, και πως νομιμοποιούνται τα εγκλήματα πολέμου;”
Ο Pilger γυρνά στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν ο Αμερικανός πρόεδρος Woodrow Wilson θέλησε να “πουλήσει τον πόλεμο στις μάζες” με τη βοήθεια του πρωτεργάτη των δημοσίων σχέσεων και της προπαγάνδας, Edward Bernays. Μέχρι τον πόλεμο του Ιράκ, η μηχανή της προπαγάνδας έχει εκσυγχρονιστεί σε τέτοιο βαθμό που το Πεντάγωνο σήμερα ξοδεύει 1 δις. δολάρια για αυτές τις “δουλειές”.
Ο Bryan Whitman, ανώτατο στέλεχος του υπουργείου Άμυνας των ΗΠΑ, εξηγεί πως τουλάχιστον 700 δημοσιογράφοι ακολουθούσαν τις στρατιωτικές μονάδες στο Ιράκ, έτσι ώστε “να καταπολεμηθεί ένας εχθρός (Σαντάμ Χουσεϊν) που είναι αριστοτέχνης της παραπληροφόρησης”. Ένας πρώην αναλυτής της CIA βέβαια, υπονοεί πως ο αριστοτέχνης της χειραγώγησης δεν είναι άλλος από την Αμερική, μιας και ένα 80-90 τοις εκατό των ειδήσεων είναι “εμπνευσμένα” από κυβερνητικές πηγές.
Ο Pilger είναι ειδικός στο να στριμώχνει μεγαλοδημοσιογράφους, διεύθυνες ειδήσεων και κυβερνητικά στελέχη. Μερικοί δεν ξέρουν πως να κρύψουν τη συμμετοχή τους στα ψέματα γύρω από το Ιράκ, ενώ άλλοι δηλώνουν μετανιωμένοι. Ο επί δύο δεκαετίες παρουσιαστής του δελτίου του CBS, Dan Rather, παραδέχεται πως οι δημοσιογράφοι ενεργούν περισσότερο ως “στενογράφοι”, επαναλαμβάνοντας “αμάσητα” ό,τι λέει η κυβέρνηση.
Στο ντοκιμαντέρ πρωταγωνιστεί επίσης ο απεσταλμένος του BBC στο Ιράκ, Rageh Omaar, με τον Pilger να τον ρωτά πως είναι δυνατόν το BBC να μετέδωσε 17 φορές την πτώση της πόλης Basra στα χέρια των βρετανικών στρατευμάτων. Ο Omaar απαντά πως υπάρχει τεράστια πίεση για 24ωρη κάλυψη του πολέμου, ενώ παραδέχεται την ψευδή αναπαράσταση της “απελευθέρωσης” της Βαγδάτης: “Δεν έκανα σωστά τη δουλειά μου”, λέει.
Άλλα θέματα που “σκαλίζει” η ταινία είναι οι στοχευμένες επιθέσει στα γραφεία του Al-Jazeera στην Καμπούλ και τη Βαγδάτη, η διάδοση του ψέματος περί όπλων μαζικής καταστροφής, οι διθυραμβικές ανταποκρίσεις από την απελευθερωμένη Βαγδάτη και η “συμπαράσταση” των μίντια προς το Ισραήλ εις βάρος των Παλαιστινίων. Τέλος, ο Pilger παίρνει συνέντευξη από τον ιδρυτή του WikiLeaks, Julian Assange, ο οποίος μιλάει για το ρόλο της δημοσιογραφίας σε ένα αχανές και διεφθαρμένο βιομηχανικό συγκρότημα.
Ο κύριος Jeroen Schokkenbroek, Ειδικός Εκπρόσωπος του Γενικού Γραμματέα του Συμβουλίου της Ευρώπης για θέματα Ρομά και η κυρία Φώφη Γεννηματά Αναπληρώτρια Υπουργός Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων σας προσκαλούν στην εναρκτήρια εκδήλωση της εκστρατείας DOSTA! για την καταπολέμηση των προκαταλήψεων και του ρατσισμού κατά των Ρομά που θα πραγματοποιηθεί την Πέμπτη 3 Φεβρουαρίου 2011, στις 17:00, στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης. Την εκδήλωση θα τιμήσει με την παρουσία της η Fanny Ardant Πρέσβης του Συμβουλίου της Ευρώπης για την πανευρωπαϊκή εκστρατεία DOSTA!
Με ένα κλικ εδώ θα διαβάσετε περισσότερες πληροφορίες.
Από το site του Dosta! μια περιγραφή της εκστρατείας:
“Dosta”, a Romani word meaning “enough”, is an awareness raising campaign which aims at bringing non-Roma closer to Roma citizens.
“Dosta” means that we want to stop prejudices and stereotypes not by denouncing them but by breaking them, showing who the Roma really are. They are not perfect, of course, but “who is?”. What is sure is that Roma are European citizens: they form a group of about 10 million people and can be found in almost all Council of Europe member states; in some Central and Eastern European countries, they represent over 5% of the population.
Being European citizens means that Roma have not only duties but also rights and aspirations like everybody else, and therefore their citizenship and human rights must be recognized. Furthermore, Roma culture is a rightful part of Europe’s cultural heritage: it has always contributed to the enrichment of European societies. It is now time to recognize this contribution.
Απορία πρώτη: Αν καταλαμβανόταν η Ακρόπολη ή η Μητρόπολη από Τούρκους αλεξιπτωτιστές στο πλαίσιο κάποιας «Βαριοπούλας», πόσο μεγαλύτερος θα μπορούσε να γίνει ο ηθικοεθνικός μας πανικός, όταν τώρα η παρουσία των 237 μεταναστών σε κτίριο της Νομικής που δεν χρησιμοποιούνταν στην εκπαιδευτική διαδικασία οδήγησε αστραπιαία στην κατάχρηση (από πολιτικούς και δημοσιογράφους) ενός εθνικοαπελευθερωτικού λεξιλογίου που του στερεί κάθε νόημα η ίδια η κατάφωρη υπερβολή του; Αν τώρα η «ιερή αγανάκτηση» μιλάει για «ανακατάληψη» ή «απελευθέρωση της Νομικής» (από ανθρώπους, παρεμπιπτόντως, που συμφωνούν στη μετακίνησή τους σε άλλο δημόσιο κτίριο), πού θα βρεθούν λέξεις ικανές να αποδώσουν την οργή όταν θα συμβεί κάτι όντως οριακό, απίστευτο κ. λπ.;
Απορία δεύτερη: Οσοι τώρα, μηνίοντες, διατείνονται ότι «μόνο στην Ελλάδα γίνονται τέτοια αδιανόητα πράματα», δεν διαθέτουν υπολογιστή; Υπάρχει πάντως η λύση των ίντερνετ καφέ. Αν πληκτρολογήσουν στο ψαχτήρι τις λεξούλες «sans-papiers», θα θυμηθούν ότι και στη Γαλλία «γίνονται τέτοια αδιανόητα πράγματα». Το 1996, στην κορύφωση του κινήματος των «ανθρώπων χωρίς χαρτιά», τριακόσιοι μετανάστες κατέλαβαν την εκκλησία του Αγίου Βερνάρδου, με αιτήματα ίδια με των απεργών πείνας της Νομικής. Αν η κατάληψη ενός ναού κριθεί ύβρις, τι είναι άραγε, για το σύστημα σκέψης οιουδήποτε χριστιανού, η εισβολή στην παρισινή εκκλησία 1.500 αστυνομικών, οι οποίοι, πιθανόν σταυροκοπηθέντες πρώτα, μπούκαραν και «χειροτόνησαν» τους καταληψίες; Μάλλον δεν γνώριζαν τι έπραξαν οι Σπαρτιάτες εναντίον του κατηγορηθέντος για δοσοληψίες με τον Ξέρξη στρατηγού Παυσανία, που είχε προσφύγει ικέτης σε ναό: έχτισαν την είσοδο και τα παράθυρα και τον οδήγησαν σε θάνατο από ασιτία. Είναι μια λύση.
Απορία τρίτη: Αραγε, δεν μπορούμε να κρύψουμε το αίσθημα υπεροχής μας έναντι των ξένων ούτε και όταν δηλώνουμε ότι τους νοιαζόμαστε; Μάλλον. Αλλιώς δεν εξηγείται η σιγουριά όλων των βοώντων εν τη τηλεοπτική ερήμω ότι τους μετανάστες «τους καθοδήγησαν» και τους «παραπλάνησαν». Τους θεωρούμε δηλαδή πρόβατα προς διαβουκόληση, ανίκανους να έχουν πολιτική σκέψη, ανίκανους να κάνουν λόγο την ανάγκη και την αγωνία τους, να διεκδικήσουν. Και όμως, διαβάζοντας δηλώσεις τους σε εφημερίδες άλλα πληροφορείσαι. Ιδού η δήλωση του Μαροκινού Νουά στον προχθεσινό «Ελεύθερο Τύπο»: «Το 2008 έκανα απεργία πείνας γιατί δεν μου έδιναν άδεια παραμονής στην Ελλάδα, που δικαιούμουν. Τελικά η αίτησή μου έπειτα από πολλές προσπάθειες έγινε αποδεκτή. Ηρθα να συμπαρασταθώ στους μετανάστες που αν και πληρούν τις προϋποθέσεις, η κυβέρνηση δεν κάνει τίποτε». Λοιπόν, αν αντιστρέψει κανείς όχι τα πράγματα, αλλά τον τρόπο που τα βλέπουμε, ίσως το κτίριο της Νομικής είναι αυταπόδεικτα το καταλληλότερο: Εκεί δεν διδάσκεται το Δίκαιο;
