blog

Το εμπόριο, συνδεδεμένο εδώ και χιλιετίες με την ανθρώπινη ιστορία, έφερε κοντά μακρινούς πολιτισμούς, διαφορετικές κουλτούρες και ανθρώπους. Γνώσεις και εμπειρίες ταξίδεψαν μαζί με τα προϊόντα και τα αγαθά σε όλο τον πλανήτη. Στην πορεία φτιάχτηκαν ολιγαρχίες, μονοπώλια, πολυεθνικές, το εμπόριο υποτάχθηκε στο κυνήγι του κέρδους, τα προϊόντα και τα αγαθά έγιναν εμπορεύματα.

Σήμερα, στα πλαίσια της παγκόσμιας “ελεύθερης αγοράς”, η οικονομία της ατελείωτης συσσώρευσης κερδών και της αδιαφάνειας είναι μια οικονομία που καταρρέει, μια ιστορία που παρακμάζει. Κι εμείς καταναλώνουμε μαζικά προϊόντα για τα οποία δεν γνωρίζουμε τίποτα, παρά μόνο την τιμή τους. Περνάμε τη μισή μας ζωή σε ανελεύθερες δουλειές, που σπάνια διαλέγουμε, και ανεχόμαστε την ανεργία, τη φτώχεια και την υποβάθμιση του περιβάλλοντος στο όνομα της ανταγωνιστικότητας. Και αναρωτιόμαστε: Μπορούμε να δημιουργήσουμε οικονομικές συναλλαγές που να βελτιώνουν και να ομορφαίνουν τις ζωές όλων μας; Μπορούμε να φτιάξουμε εναλλακτικά δίκτυα εμπορίου, αντί να ζούμε για την Οικονομία των λίγων;

Στο Συνεταιρισμό Αλληλέγγυας Οικονομίας “Συν Aλλοις” απαντάμε καταφατικά. Είμαστε μια ομάδα ανθρώπων που εργαζόμαστε ισότιμα και συλλογικά, δίχως μετόχους και αφεντικά, με κύριο στόχο τη διακίνηση των προϊόντων και της ιδέας του εναλλακτικού και αλληλέγγυου εμπορίου. Ενός εμπορίου, που εξυπηρετεί τις ανάγκες των πολλών. Που μεταφέρει μέσω των προϊόντων την ιστορία των ανθρώπων που τα παράγουν, τη ζωή και τον αγώνα τους. Που έχει στόχο την αυτονομία και την αξιοπρεπή ανταμοιβή των παραγωγών, την πρόσβαση σε ποιοτικά προϊόντα σε προσιτή τιμή για τους καταναλωτές, την αρμονική συνύπαρξη με το φυσικό περιβάλλον.

Το δημιουργικό πείραμα που έκανε ο Συνεταιρισμός “ο Σπόρος” πριν έξι χρόνια έγινε μια πραγματικότητα που μας έκανε να δούμε στην πράξη ότι αυτός ο άλλος δρόμος δεν είναι μόνο επιθυμητός, ούτε απλά εφικτός. Είναι ήδη υπαρκτός και καθημερινά πολλαπλασιάζονται σε ολόκληρο τον κόσμο αλλά και την Ελλάδα τα εγχειρήματα και τα δίκτυα της αλληλέγγυας οικονομίας. Δεν σας καλούμε, λοιπόν, στον καινούργιο μας χώρο, απλά ως πελάτες. Στις κρίσιμες μέρες που ζούμε, αναζητούμε συμμέτοχους σε μια κοινή προσπάθεια, να ξαναπάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας.

Συνεταιρισμός Αλληλέγγυας Οικονομίας

Νηλέως 35, Θησείο (χάρτης εδώ)

www.synallois.org

ένα κλικ εδώ για το φυλλάδιο

Εκδήλωση –Συζήτηση

Oι Ιμάντες της Ψυχιατρικής την Εποχή του Μνημονίου

Τετάρτη 23 Νοεμβρίου 2011,

ώρα 16.00-21.00

Πανεπιστήμιο Αθηνών, Πανεπιστημίου 30

(αίθουσα Δρακόπουλου)

Πριν από πέντε μήνες, ξεκινώντας την καμπάνια για την κατάργηση των μηχανικών καθηλώσεων και των ‘λευκών κελιών’ στην ψυχική υγεία, είχαμε όλοι μας, από διαφορετική ενδεχομένως αφετηρία, διαπιστώσει πως η μηχανική καθήλωση αποτελεί μια κορυφαία στιγμή στην διαδικασία ακύρωσης του προσώπου, μιαν ακραία μορφή του κατασταλτικού χαρακτήρα της κατεστημένης ψυχιατρικής, αυτής που ‘χάνει τον άνθρωπο πίσω από την αρρώστια’, καθώς την αντιμετωπίζει σαν ‘πράγμα’, ξεκομμένο από το όλο της ύπαρξης και το κοινωνικό σώμα. Μαζί με την αλόγιστη χρήση ψυχοφαρμάκων είναι μεταξύ των παραδοσιακά πιο βίαιων μορφών που μπορεί να πάρει η «θεραπευτική διαδικασία» τόσο εντός των ψυχιατρείων όσο και εκτός αυτών, ενδεικτικό μιας νοοτροπίας που διαχέεται και στην κοινότητα, τόσο μέσω του εκφερόμενου λόγου ‘των ειδικών για τα προβλήματα ψυχικής υγείας’ όσο και με αντίστοιχες πρακτικές. Κι όταν μιλάμε για τον κυρίαρχο ψυχιατρικό λόγο αναφερόμαστε σε αυτόν που περιφέρεται στα παράθυρα των δελτίων ειδήσεων αναλύοντας ψυχοπαθολογικά προφίλ, αυτόν που αναζητά τις ενδείξεις χρήσης του ηλεκτροσόκ ως αποτελεσματικότερη και οικονομικότερη θεραπεία, αυτόν που αυτοδικαίως παίρνει την απόφαση όχι μόνο για το τι πρέπει να γίνει, αλλά και για το ποιό είναι το νόημα της σκέψης και της επιθυμίας του «άλλου».

Κάποιοι από μας έχουμε νοσηλευτεί ή νοσηλευόμαστε ακόμα σε ψυχιατρικά νοσοκομεία και ψυχιατρικές κλινικές, έχουμε δεθεί σε κρεβάτια γιατί αρνηθήκαμε να λάβουμε φάρμακα, έχουμε υποστεί ηλεκτροσόκ «γιατί δεν υπήρχε άλλη εναλλακτική», ή μας έχουν πει ότι θα πρέπει να παίρνουμε τα φάρμακα μας για μια ζωή. Μερικοί από μας έχουμε συγγενείς, φίλους, αγαπημένα πρόσωπα που διαγνώστηκαν με σοβαρή ψυχική ασθένεια και τους συναντήσαμε σε άθλιες κλινικές, όπου η καταστρατήγηση των δικαιωμάτων τους παρουσιαζόταν ως θεραπευτική διαδικασία και «αναγκαίο κακό» λόγω της «αρρώστιας». Κάποιοι άλλοι ως εργαζόμενοι έχουμε εμπειρίες από την αλλοτρίωση που παράγει το άσυλο, από τη δυσκαμψία του να ανοίξει, κυριολεκτικά και μεταφορικά, τις πόρτες του και αρκετές φορές αναρωτηθήκαμε για το ρόλο μας και τις διαδρομές μας στους θεσμούς αυτούς. Μερικοί από μας είμαστε φοιτητές/τριες σχετικών με την ψυχική υγεία σχολών και διαπιστώνουμε πως, όσο κι αν και έχουμε διδαχθεί τα δεκάδες ρεύματα και σχολές που υπάρχουν, όταν φτάσει η ψυχική οδύνη στο εφημερείο, η κατεστημένη θεσμική απάντηση είναι αναγωγιστική και απλοποιητική.

Από την άλλη, στην καθημερινότητά μας δυσφορούμε κάτω από την πίεση της ανασφάλειας και της αβεβαιότητας ενός αύριου που χτίζεται για μας χωρίς εμάς. Ακούμε για νέα μέτρα, χαράτσια και απολύσεις, γεγονός που εντείνει την ανασφάλεια και την αβεβαιότητά μας. Υποχρεωνόμαστε να δεχθούμε μια νέα αναγκαία αλλά και αναπόφευκτη θεραπεία, όπως παρουσιάζεται το μνημόνιο από τους «ειδικούς» των χρηματοπιστωτικών ταμείων και το σοκ μας μουδιάζει. Όπως μουδιάσαμε σε κάποιες ψυχιατρικές νοσηλείες με τις συνθήκες που αντιμετωπίσαμε, ή όπως οργιστήκαμε ή απελπιστήκαμε όταν μας ανακοίνωσαν ότι ο φίλος ή ο αδερφός μας δε θα γίνει ποτέ καλά, όπως όταν θυμώσαμε σιωπηρά αποδεχόμενοι θεραπείες πάνω στο σώμα μας, γιατί δεν υπήρχαν, λέει, εναλλακτικές. Και όταν χρειαστήκαμε, τελικά, κάποιον να μας (συγ)κρατήσει, κάποιον να μας αγκαλιάσει, βρεθήκαμε δεμένοι με ιμάντες, μηχανικούς ή χημικούς. Μήπως, εξάλλου, αυτό δεν συμβαίνει αυτήν την περίοδο με όλο και πιο πολλές ευάλωτες κοινωνικά ομάδες που αντί για δίκτυο προστασίας τους προσφέρονται ιμάντες; Όσοι τέλος εργαστήκαμε ή θα (θέλαμε να) εργαστούμε στο χώρο της ψυχικής υγείας, οι εναλλακτικές μας είναι περιορισμένες και η διαδρομή εύκολα οδηγεί σε τέλμα. Ένα τέλμα που οι πολιτικές του μνημονίου και των εντολοδόχων πολιτικών φέρνει πιο κοντά.

Όσο περισσότερο στενεύουν τα περιθώρια του δοσμένου οικονομικού και κοινωνικού συστήματος για ουσιαστική κοινωνική ένταξη των ψυχικά πασχόντων, τόσο περισσότερο ο ψυχιατρικός θεσμός, στο βαθμό που δεν αμφισβητεί την κατεστημένη κοινωνική του εντολή, λειτουργεί στην κατεύθυνση της κατασταλτικής διαχείρισης των αναγκών. Επιπλέον δε, η ψυχική υγεία, νοητή όχι ως αυτονόητο δικαίωμα αλλά ως εμπορεύσιμο προϊόν, κοστολογείται και βάσει αυτής της κοστολόγησης κρίνεται η αποτελεσματικότητας της θεραπείας και των θεραπευτών. Σύντομες και απλοποιητικές πρακτικές που θα κοστίζουν φθηνά και θα τις λανσάρουμε ως ιατρικές και κατ’ επέκταση ως θεραπευτικές.

Αλλά εμείς είμαστε εδώ γιατί ανάμεσα στο θυμό, την απογοήτευση και την απαισιοδοξία της λογικής αναδύεται μια νέα ανάγκη και μια νέα ευθύνη: να πάρουμε πίσω τις ζωές μας, να αφηγηθούμε τις ιστορίες μας – αυτές ειδικά να μην τις χαρίσουμε σε κανένα – να μιλήσουμε για την επιθυμία μας για μια άλλη υγεία που δε θα ορίζεται από την ‘απουσία της διάγνωσης’, που θα προτείνει και θα δοκιμάζει εναλλακτικές, τόσο απέναντι στη χρήση των ψυχοφαρμάκων ως μονόδρομου, όσο και απέναντι στους ιμάντες και τα όποια άλλα εργαλεία και μεθόδους της κατασταλτικής ψυχιατρικής.

Καλούμε όλους τους φορείς και τις ενώσεις της ψυχιατρικής κοινότητας και όλων των επαγγελματιών ψυχικής υγείας, τις ενώσεις και τα κινήματα των χρηστών και των οικογενειών, να συμμετάσχουν στην εκδήλωση της 23ης Νοεμβρίου 2011 στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, Πανεπιστημίου 50. Τους καλούμε να πάρουν θέση πάνω στην αντιθεραπευτική και καταχρηστική των ατομικών δικαιωμάτων πρακτική των μηχανικών καθηλώσεων. Να έρθουν για να στηρίξουν ανθρώπους που έχουν υποστεί αυτές τις τραυματικές εμπειρίες, να υποστηρίξουν άτομα του περιβάλλοντος τους που παρακολούθησαν ανήμπορα να αντιδράσουν στην άσκηση αυτής της ιδρυματικής βαρβαρότητας ή βίωσαν το θάνατο προσφιλών τους προσώπων εξαιτίας αυτών των πρακτικών. Πολύ δε περισσότερο σήμερα σας καλούμε γιατί στην εποχή της οικονομικής τρομοκρατίας η ανάγκη να πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας είναι ευθύνη όλων μας.

• Δίκτυο Ανθρώπων που Ακούνε Φωνές – Athens, Hearing Voices Network
• Συσπείρωση για την Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση
• Ομάδα Αυτοεκπροσώπησης ΚΨΥ Αγ. Αναργύρων

Θα προβληθεί το φιλμ «ΤΟ ΔΟΓΜΑ ΤΟΥ ΣΟΚ», των Michael Winterbttom και Mat Whitecross (βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο της Naomi Klein)

Πηγή: www.NicolasBrodard.com

Δίνουμε φωνή στους Έλληνες στα ξένα μέσα ενημέρωσης

Δίνουμε ένα πρόσωπο συγκεκριμένο στην κρίση

Επιχειρούμε μια νέα προσέγγιση των διεθνών μέσων μαζικής ενημέρωσης

Τι

Ένα ντοκιμαντέρ με τον προσωρινό τίτλο “Stories from Athens” (ιστορίες από την Αθήνα) επιχειρεί να δώσει πρόσωπο στην ελληνική κρίση. Με μια σειρά φωτογραφικών πορτρέτων και συνεντεύξεων απλών ανθρώπων που ζουν κάτω από την πίεση της κρίσης, προτείνουμε στα διεθνή μέσα μαζικής ενημέρωσης μια διαφορετική προοπτική αυτών των δύσκολων καιρών.

Γιατί

Αυτό το εγχείρημα θέλει να δώσει τη φωνή στους Έλληνες στα διεθνή μέσα μαζικής ενημέρωσης, και να προσφέρει μια διαφορετική ματιά σχετικά με την ελληνική πραγματικότητα. Γιατί είναι πλέον καιρός να μιλήσουμε για το τι οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν, και όχι να προσεγγίζουμε την κατάσταση με όρους όπως: παγκόσμια κρίση, ελληνικό χρέος, μειωμένες αγορές, διεθνές νομισματικό Ταμείο, Ευρωπαϊκή Ένωση που καταρρέει, Παπανδρέου, Σαρκοζί, Μέρκελ,… Επειδή άνθρωποι άλλων χωρών θα αντιμετωπίσουν πιθανώς την ίδια κατάσταση αργά ή γρήγορα.

Ποιος

Μπορεί να είσαι εσύ, μπορεί να να είναι ένας από τους συγγενείς ή τους φίλους σου. Αυτό το ντοκιμαντέρ ψάχνει για ανθρώπους που αντιμετωπίζουν δυσκολίες λόγω της κρίσης, πρωταγωνιστές που έχουν να πουν ενδιαφέρουσες ή και επικές ιστορίες για την τρέχουσα κατάστασή τους, αλλά και πολίτες που θα ήθελαν να μοιραστούν την οπτική τους.

Η ΒΟΗΘΕΙΑ ΣΑΣ ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΥΣ ΒΡΟΥΜΕ. Σας παρακαλούμε να συμπληρώστε την φόρμα και να μας προτείνετε προφίλ!

Πως

Συνεντεύξεις και φωτογραφικά πορτρέτα. Οι επιλεγμένοι πρωταγωνιστές θα φωτογραφιθούν κατά τη διάρκεια της καθημερινής ζωής τους στο σπίτι, στην εργασία, ή στα μέσα μαζικής μεταφοράς. Οι φωτογραφίες θα συνοδεύονται από συνεντεύξεις, περιγράφοντας την κατάσταση των πρωταγωνιστών.

Που/Πότε

Στην Αθήνα, από 4 έως και 11 Νοεμβρίου 2011. Οπουδήποτε στην πόλη, οποτεδήποτε κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Στείλτε τις προτάσεις σας από τώρα!

About

Ο εμπνευστής του εγχειρήματος αυτού είναι ο Nicolas Brodard, Ελβετός ανεξάρτητος φωτογράφος και δημοσιογράφος που βρίσκεται αυτήν την περίοδο στην Κωνσταντινούπολη, με την πολύτιμη υποστήριξη μερικών τοπικών επαφών. Αυτό το ντοκιμαντέρ θα δημιουργηθεί με σκοπό να δημοσιευθεί στα διεθνή μέσα μαζικής ενημέρωσης (εφημερίδες, περιοδικά και ιστοχώρους). Πιθανών να συνεχιστεί και μετά από τις αναφερόμενες ημερομηνίες με σκοπό τη δημιουργία μιας ευρύτερης επικοινωνιακής και ενημερωτικής πλατφόρμας.

Πηγή: Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και του Πολίτη

Δελτίο Τύπου 29/10/11

Η ανάσχεση των κοινωνικών δικαιωμάτων είναι η μέθοδος που προτάχθηκε για να αντιμετωπιστεί η παρούσα δημοσιονομική κρίση. Η Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και του Πολίτη εκ θέσεως δεν εκφράζει άποψη για το αν τα μέτρα λιτότητας συνιστούν αποτελεσματική απάντηση στην κρίση αυτή, μολονότι πλέον τα γεγονότα μιλούν από μόνα τους. Επίσης, παρέλκει να εκφράσουμε άποψη για το αν τα μέτρα αυτά είναι δίκαια καθώς και η ίδια η κυβέρνηση που τα θεσπίζει αναγνωρίζει τον «κοινωνικά άδικο» χαρακτήρα τους. Η Ένωσή μας θα εμείνει στα ζητήματα που αφορούν το καθεαυτό πεδίο των δικαιωμάτων, χωρίς να επεκταθεί στο σύνολο των κοινωνικών συνδηλώσεων της αντιμετώπισης της κοινωνικής κρίσης.

Ως θεωρητικό εργαλείο της ανάσχεσης των κοινωνικών δικαιωμάτων, εκφράζεται η άποψη ότι, παρότι αυτά κατοχυρώνονται στο Σύνταγμα και σε διεθνείς συνθήκες που δεσμεύουν νομικά τη χώρα, πρέπει να υποχωρήσουν ενόψει του γενικού συμφέροντος κάλυψης του δημοσιονομικού ελλείμματος και της «εξόδου από την κρίση». Μπορούμε όμως πράγματι να αποδεχθούμε ότι η δημοσιονομική συγκυρία συνιστά λόγο για τη μειωμένη στο εξής δεσμευτικότητα δικαιωμάτων, ιστορικά εδραιωμένων και νομικά κατοχυρωμένων, όπως είναι τα κοινωνικά; Και σε τι βαθμό;

Συνιστά κοινό τόπο ότι τα δικαιώματα (ατομικά, πολιτικά, κοινωνικά) είναι αλληλένδετα και αδιαίρετα υπό την έννοια ότι τελούν σε σχέση αλληλοθεμελίωσης. Η αποδυνάμωση μιας επιμέρους ομάδας δικαιωμάτων αδυνατίζει και τις άλλες, και αντίστροφα μια εδραιωμένη δημοκρατία είναι ασύλληπτη χωρίς ένα επαρκές επίπεδο προστασίας όλων των δικαιωμάτων, ισομερώς καταμερισμένο. Δε νοείται φιλελεύθερο-δημοκρατικό πολίτευμα που συνταγματικά ονομάζεται «κοινωνικό κράτος δικαίου» να επικαλείται την ελευθερία της έκφρασης λόγου χάρη, αδιαφορώντας για το δικαίωμα στην παιδεία, την εργασία ή εν γένει την αξιοπρεπή διαβίωση των ανθρώπων, ακόμη δε περισσότερο των πιο ευάλωτων ομάδων. Οι σημαντικοί κραδασμοί που η τελευταία έχει υποστεί εξαιτίας των πρόσφατων δημοσιονομικών μέτρων συνιστούν, ανάμεσα στα άλλα, και πλήγμα στην ποιότητα της δημοκρατίας μας. Με την έννοια αυτή,. η εγγύηση ενός δικαιώματος υλικής κοινωνικής ασφάλειας σε εκείνα τα αγαθά που είναι αναγκαία για τον βιοτικό σχεδιασμό της ζωής του καθενός δεν είναι ζήτημα πολιτικής, ηθικής, ή φιλανθρωπίας, αλλά συνταγματικής τάξης.

Περισσότερο από ποτέ, τα κοινωνικά δικαιώματα παρουσιάζονται σήμερα ως απλές προσδοκίες του «δικαιούχου», απολύτως εξαρτώμενες από τους διαθέσιμους πόρους της πολιτείας, με τον ίδιο τρόπο που τα ατομικά παρουσιάζονται ως «ευκαιρίες» εξαρτώμενες των δυνατοτήτων του καθενός. Παρόλο όμως που η εκπλήρωσή τους, ακριβώς λόγω της υλικής-οικονομικής σύστασής τους, συνδέεται αναγκαστικά με δημοσιονομικές περιστάσεις –τουλάχιστον πιο εμφανώς από ότι συμβαίνει σε άλλες σφαίρες δικαιωμάτων– είναι σαφές ότι η παρούσα κρίση δεν μπορεί να συνεπάγεται την πλήρη κανονιστική τους αποδυνάμωση.

Το ζητούμενο είναι ένα κατώφλι ένθεν του οποίου δε νοείται αποδυνάμωση κοινωνικών δικαιωμάτων, ακόμη και σε περιστάσεις «έκτακτης δημοσιονομικής ανάγκης», όπως αυτή που βιώνουμε. Ένα επίπεδο που μπορεί μεν να αναπροσδιορίζεται νομοθετικά βάσει των οικονομικών, οικολογικών, τεχνολογικών ή άλλων συνθηκών, δεν μπορεί όμως να υπολείπεται ενός ορίου όχι απλώς βιωσιμότητας, αλλά αξιοπρεπούς διαβίωσης. Η έννοια του κοινωνικού κράτους, όπως αυτή κατοχυρώνεται στο Σύνταγμα, παραπέμπει κανονιστικά στη διανομή τόσο των κοινωνικών αγαθών όσο και των κοινωνικών δεινών, με γνώμονα όμως πάντοτε την υλική-κοινωνική ασφάλεια όλων των πολιτών αναλογικά επιμερισμένη. Εναπόκειται στο νομοθέτη να εξειδικεύσει ένα ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα υλικής-κοινωνικής ασφάλειας έτσι ώστε αφενός να συντίθεται από την αναλογική φορολόγηση εκάστου (δίκαιη κατανομή των κοινωνικών βαρών), αφετέρου να συνθέτει την υλική ασφάλεια όλων (δίκαιη κατανομή των κοινωνικών αγαθών).

Η Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και του Πολίτη ρητά επισημαίνει ότι υφίσταται ένας ελάχιστος κανονιστικός πυρήνας για τα κοινωνικά δικαιώματα, ο οποίος και θα πρέπει να μείνει άθικτος από τα όποια δημοσιονομικά μέτρα. Ο πυρήνας αυτός είναι με άλλα λόγια, μια κόκκινη γραμμή, η παραβίαση της οποίας δεν σημαίνει απλώς «καταστρατήγηση κεκτημένων», αλλά παραβίαση των θεμελιωδών κανόνων επιβίωσης μιας πολιτικής κοινότητας και ασφαλούς συμβίωσης εντός αυτής. Το ελάχιστο όριο ουσιαστικής αυτονομίας και αξιοπρέπειας των πολιτών αποτελεί την αντίστροφη, πλην όμως σύμμετρη, όψη του ελάχιστου ορίου νομιμοποίησης της πολιτείας μας. Σε αυτό το όριο, δεν μπορεί να υπάρξει «κούρεμα».

Το Δ.Σ. της Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και του Πολίτη