Γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλον
στο μέλλον που φτιάχνετε όπως θέλετε
αφού η ιστορία σας ανήκει
σαρώστε το λοιπόν αν επιμένετε
Στ’ αυτιά μου δεν χωράνε υποσχέσεις
το έργο το ‘χω δει μη με τρελαίνετε
το πλοίο των ονείρων μου με πάει
σε κόσμους που εσείς δεν τους αντέχετε
Μένω μονάχος στο παρόν μου
να σώσω οτιδήποτε – αν σώζεται –
κι ας έχω τις συνέπειες του νόμου
συνένοχο στο φόνο δε θα μ’ έχετε
Μοιάζει υποκριτική η σοκαρισμένη αντίδραση πολλών στα χθεσινά συμβάντα στις παρελάσεις ανά την Ελλάδα. Προς τι η έκπληξη; Η ανομοιογένεια των ανθρώπων που διαμαρτύρονταν χρησιμοποιήθηκε σαν επιχείρημα για την απαξίωση των αντιδράσεων. Το γεγονός όμως είναι πως για διαφορετικούς – και πιθανά αντιφατικούς – λόγους πολύς (πάρα πολύς) κόσμος χθες είπε ένα βροντερό ‘όχι’ στην παρούσα κατάσταση. Τώρα, θα αρχίσουν οι ατέλειωτες συζητήσεις για το αν αυτός ήταν σωστός ή όχι τρόπος αντίδρασης, αν απαξιώθηκαν οι θεσμοί, αν τιμήθηκαν όλοι αυτοί που πολέμησαν για τη δική μας λευτεριά.
Προσωπικά, εχθές δεν προσβλήθηκα. Ο παππούς μου ήταν αξιωματικός στον πόλεμο του ’40, πολέμησε με γενναιότητα και αγάπη για την πατρίδα του. Στη γιορτή του σχολείου για την 28η Οκτωβρίου πήγαινα τα μετάλλια του κι ένα μικρό ημερολόγιο που ήταν γεμάτο ιστορίες από το μέτωπο. Το ημερολόγιο ξεκινούσε από τη μέρα που έφυγε για το μέτωπο και τελείωσε με το ταξίδι του στην Αθήνα, με το τέλος του πολέμου. Κάθε φορά που του έλεγα ‘παππού να πάρω τα μετάλλια σου για τη γιορτή του σχολείου;’ χαμογελούσε (έτσι όπως χαμογελάς σε ένα παιδί που δεν θες να του κόψεις τα φτερά) και μου έλεγε: κάθε μέρα τιμούμε τη ελευθερία, όχι μια φορά το χρόνο στις παρελάσεις.
Οι χθεσινές διαμαρτυρίες σηκώνουν πολλή κουβέντα. Κι έχουμε πολλά να μάθουμε από αυτήν. Κάποιοι προσβλήθηκαν, κάποιοι αναπτερώθηκαν, κάποιοι θορυβήθηκαν, κάποιοι καθησυχάστηκαν. Ευπρόσδεκτος ο διάλογος, αρκεί να είναι ακριβώς αυτό: διάλογος. Βαρεθήκαμε τους μονολόγους και αυτιά που δεν ακούνε.