Καλαμάκι, 20 Οκτωβρίου 2011. Μια εικόνα έξω από το σπίτι μου που με φοβίζει. Τα σκουπίδια των γειτόνων βουνό (ελπίζω να μην είμαστε οι μόνοι που τα κρατάμε μέσα στα σπίτια μας τις τελευταίες δέκα μέρες). Ένας άστεγος, μετανάστης απολυμένος εργάτης, πήρε ένα στρώμα από τα σκουπίδια, έβγαλε και ρούχα από τον κάδο ανακύκλωσης και τρεις μέρες τώρα κοιμάται εκεί τα βράδια. Κι ο αγκυλωτός σταυρός; Πριν λίγες μέρες εμφανίστηκε κι αυτός. Αυτή η φωτογραφία με τρομάζει. Είναι η εικόνα του χάους μέσα στο οποίο ζούμε, του εγωισμού και των άκρων.
Δεν μπορεί να μην ένιωσε θλίψη χθες όποιος βρέθηκε στο Σύνταγμα. Θλίψη και οργή για τη βία, για τον εύκολο αποπροσανατολισμό, για όλα όσα αποφασίζονται για εμάς χωρίς εμάς. Ένα από τα πιο μαζικά 48ωρα συλλαλητήρια των τελευταίων δεκαετιών τέλειωσε με έναν νεκρό και δεκάδες τραυματίες. Ήταν θέμα τύχης ότι δεν είχε γίνει ως τώρα. Εύχομαι να μη συνηθίσουμε την ιδέα ότι αυτή η ιστορία θα έχει και νεκρούς.