blog

Έχουν δυσκολέψει τα πράγματα στον Άγιο Παντελεήμονα. Κάθε μέρα ακούς για επιθέσεις, για βία, φτώχεια και απελπισία. Ο Μοχαμάντι Γιόνους, εκπρόσωπος του Ελληνικού Φόρουμ Προσφύγων, μπορεί και βλέπει όλες τις πλευρές, και τη βία σαν προιόν φτώχειας και απελπισίας, όχι σαν ταυτότητα της μιάς ή της άλλης μοάδας. Θύμα επίθεσης και ο ίδιος. Αλλά η βία που υπέστη δεν τον τύφλωσε.

Διαβάζω στο TVXS:

Αγ. Παντελεήμονας: Σύλλογοι και πρόσφυγες καταγγέλλουν επιθέσεις

Την ένταση που επικρατεί στην περιοχή του Αγίου Παντελεήμονα περιέγραψαν την Πέμπτη σε συνέντευξη Τύπου εκπρόσωποι του Ελληνικού Φόρουμ Προσφύγων και μετανάστες. Αφγανοί πρόσφυγες που πήραν τον λόγο ανέφεραν ότι όποτε πήγαιναν ύστερα από επίθεση στην αστυνομία, η απάντηση που έπαιρναν ήταν «χτύπα κι εσύ»! Τα προβλήματα της περιοχής παρουσίασε σε συνέντευξη Τύπου την Παρασκευή και η Κίνηση Κατοίκων 6ου Δημοτικού Διαμερίσματος, η οποία ζήτησε την εγκατάσταση Παρατηρητηρίου ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

«Ζητάμε πριν από τις εκλογές την εγκατάσταση Παρατηρητηρίου ανθρωπίνων δικαιωμάτων, που θα λειτουργεί σε 24ωρη βάση στην περιοχή και θα τελεί υπό την αιγίδα της ελληνικής επιτροπής για τα δικαιώματα του ανθρώπου ή όποιου άλλου οργανισμού για τα ανθρώπινα δικαιώματα», ανέφεραν οι εκπρόσωποι της Κίνησης.

Στη συνέντευξή Τύπου, στην οποία παρευρέθηκαν και μίλησαν εκπρόσωποι οργανώσεων μεταναστών και προσφύγων αλλά και υποψήφιοι διάφορων δημοτικών παρατάξεων, καταγγέλθηκε πως «γίνεται πλέον φανερό ότι στην περιοχή τον έλεγχο της κατάστασης έχει πάρει το παρακράτος» ενώ «η αστυνομία βρίσκεται σε αγαστή συνεργασία με τους κύκλους αυτούς, καθώς κάνει τα στραβά μάτια, όταν επιδίδονται σε προπηλακισμούς και μαχαιρώματα μεταναστών και προσφύγων μπροστά στις διμοιρίες της, παίρνοντας στη συνέχεια τη σκυτάλη και εξαπολύοντας επιχειρήσεις “σκούπα”».

Ακόμα, μέλη της Κίνησης τόνισαν πως ακροδεξιές και φασιστικές οργανώσεις «παρουσιάζουν τους Αφγανούς πρόσφυγες σαν εισβολείς στην Ελλάδα και τον εαυτό τους σαν νέους “απελευθερωτές”, συνεπικουρούμενοι από δημοσιογράφους υμνητές ενός ακραίου εθνικισμού, με στοιχεία ναζισμού όπως ο Σπύρος Χατζάρας που με εμπρηστικές ομιλίες στον Άγιο Παντελεήμονα υποκινεί τους κατοίκους σε μια ” Νέα Εθνική Αντίσταση”».

Για τον συγκεκριμένο δημοσιογράφο, η Μαρίνα Βήχου, μέλος της Κίνησης του 6ου διαμερίσματος, έκανε μια προσωπική καταγγελία, τονίζοντας ότι «θα ασκήσει όλα τα νόμιμα ένδικα μέσα για τη συκοφαντική δυσφήμηση από την εκπομπή που έχει στο κανάλι blue sky, όπου με στοχοποίησε ότι στηρίζω τους εγκληματίες λαθρομετάναστες που μαχαιρώνουν ελληνόπουλα στην πλατεία του Αγίου Παντελεήμονα και βιάζουν κοριτσάκια. Επίσης, σε περίπτωση που διατρέξω οποιοδήποτε κίνδυνο, όσο αφορά τη σωματική μου ασφάλεια και ακεραιότητα, είτε εγώ είτε η οικογένειά μου, θα είναι υπεύθυνος ο κ. Χατζάρας, με τις εμπρηστικές του αυτές δηλώσεις».

Η Κίνηση Κατοίκων εξέφρασε επίσης την ανησυχία της για τη στρατολόγηση νέων παιδιών-εφήβων από τα γυμνάσια και τα λύκεια της περιοχής από τις ακροδεξιές οργανώσεις «προκειμένου να συμμετέχουν στις ομάδες περιφρούρησης της πλατείας και στη συνέχεια στο κυνηγητό εναντίον των ασιατών μεταναστών και προσφύγων». Εκπρόσωποι της Κίνησης επέρριψαν ηθικές ευθύνες στα πολιτικά κόμματα που, όπως είπαν, «λάμπουν δια της απουσίας τους από την περιοχή, καθώς εδώ και δύο χρόνια κανείς δεν έχει αποτολμήσει παρά τις εκλογικές αναμετρήσεις να πραγματοποιήσει προεκλογική συγκέντρωση στην πλατεία, πλην των ακροδεξιών συνδυασμών». Τέλος, επέκριναν τον δήμαρχο Αθηναίων για τη στάση που τήρησε όσον αφορά την ανάκληση της άδειας πραγματοποίησης του φεστιβάλ Αφρικανών Γυναικών το Σαββατοκύριακο στην πλατεία Αμερικής.

Κλείνει το γραφείο του Ελληνικού Φόρουμ Προσφύγων στον Αγ. Παντελεήμονα

Ο εκπρόσωπος του Φόρουμ Μοχαμάντι Γιόνους ανακοίνωσε ότι το γραφείο του Φόρουμ στην περιοχή, όπου γίνονταν σεμινάρια γλώσσας και ελληνικής νομοθεσίας, «κλείνει, διότι έχει δεχθεί επιθέσεις». Όπως κατήγγειλε, έφηβοι με λοστούς είχαν μπει στο γραφείο πριν από λίγους μήνες για να ξυλοκοπήσουν τους αλλοδαπούς, που έκαναν μάθημα ελληνικών. Ο ίδιος τραυματίσθηκε από την επίθεση.

Όπως τόνισε, όταν πήγε στο αστυνομικό τμήμα για να υποβάλει μήνυση, η απάντηση ήταν:«Αν κάνεις μήνυση θα σου κάνουν και αυτοί μήνυση και θα περάσεις τη νύχτα εδώ μέσα».

«Δεν πήγα σε κανένα κανάλι να το καταγγείλω, διότι η ακραία αντιρατσιστική συμπεριφορά δημιουργεί τον ίδιο ρατσισμό με τη ρατσιστική συμπεριφορά» είπε.

Αναφερόμενος στα προβλήματα της εγκληματικότητας και των επιθέσεων, τόνισε πως «η εγκληματικότητα δεν χτυπά τις εύπορες περιοχές, αλλά τις πιο ευάλωτες, δηλαδή την Ομόνοια και τις γύρω περιοχές. Κατά ανάλογο τρόπο πρώτα θύματα των ληστειών και των επιθέσεων είμαστε εμείς, οι πλέον ευάλωτοι, και ύστερα οι Έλληνες. Ούτε εμείς θέλουμε την κατάσταση, που υπάρχει στην περιοχή».

«Η ανταπόδοση της βίας από την πλευρά των προσφύγων δεν είναι λύση. Διότι οι κάτοικοι στην περιοχή είναι αγανακτισμένοι κι αν αντιδράσουμε, θα τραβήξουμε ακόμη περισσότερα. Μπορεί αυτοί που είναι βίαιοι στην περιοχή να είναι λίγοι, αλλά μαζεύονται πολλοί από άλλες περιοχές», πρόσθεσε.

«Είναι ένας τυφώνας, που έρχεται. Οι επιθέσεις πρέπει να σταματήσουν».

Στη συνέντευξη Τύπου προβλήθηκε και ρεπορτάζ της νορβηγικής τηλεόρασης, που σε λίγο καιρό θα κυκλοφορήσει σε όλη την Ευρώπη, και στο οποίο καταγράφονται σκηνές από επίθεση αγνώστων σε βάρος μεταναστών, η επέμβαση ανδρών της αστυνομίας, η μεταγωγή μέσα στη νύχτα δύο κοριτσιών 6 και 13 ετών και η μητέρα τους που οδύρεται γιατί δεν ξέρει πού πάνε τα παιδιά της.

Ταυτόχρονα, μία αγανακτισμένη κυρία προσπαθεί να σπάσει το φακό του Νορβηγού εικονολήπτη, κάποια άλλη ουρλιάζει σε βάρος των μεταναστών και σε νυχτερινή λήψη, ύστερα από επίθεση ακροδεξιών, μια νεαρή Ελληνίδα τοξικομανής φωνάζει: «Εδώ καθαρίσαμε. Πάμε να κυνηγήσουμε αλλού τώρα»…

Στο βίντεο καταγράφονται και μαρτυρίες από πρόσφυγες, που έχουν δεχθεί επιθέσεις και μιλούν στην κάμερα χωρίς δόντια, με σπασμένα άκρα, με ορούς από το κρεβάτι του νοσοκομείου.

Πρόσφυγας, θύμα ξυλοδαρμού, που με δυσκολία κινεί το στόμα του τρεις εβδομάδες μετά την επίθεση που δέχθηκε, περιέγραψε στη συνέντευξη Τύπου την προσωπική του εμπειρία: «Ήταν βράδυ. Ήμασταν δύο άτομα και πηγαίναμε να φάμε μετά το ραμαζάνι. Ξαφνικά ήρθε μια νέα κοπέλα και με κλώτσησε. Πριν προλάβω να την ρωτήσω γιατί το έκανε, μας επιτέθηκε μια ομάδα. Ήταν αδύνατον να ξεφύγουμε. Όταν πήγαμε αιμόρφυτοι στην αστυνομία, μας είπαν να πλυθούμε και να πάμε στο νοσοκομείο, διότι οι ίδιοι δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτα. Έχουν χτυπήσει ακόμη και το παιδί μου, που είναι δυο χρονών. Είναι ένας τυφώνας, που έρχεται. Οι επιθέσεις πρέπει να σταματήσουν».

Ερώτηση στη Βουλή

Ερώτηση με θέμα την «πρόληψη, αποτροπή και αντιμετώπιση φαινομένων βίας στον Άγιο Παντελεήμονα» έθεσαν στη Βουλή προς τον υπουργό Προστασίας του Πολίτη, βουλευτές της Δημοκρατικής Αριστεράς.

Οι Φώτης Κουβέλης, Θανάσης Λεβέντης, Νίκος Τσούκαλης και Γρηγόρης Ψαριανός επισημαίνουν ότι η γειτονιά του Αγίου Παντελεήμονα «έχει μετατραπεί σε γκέτο» και σημειώνουν ότι «καθημερινό φαινόμενο είναι πλέον οι ρατσιστικές επιθέσεις από ανεξέλεγκτες, οπλισμένες ακραίες αντικοινωνικές ομάδες – συμμορίες, οι οποίες, βρίσκοντας πρόσφορο έδαφος, έχουν επιλέξει την εν λόγω περιοχή ως πεδίο ξενοφοβικής και μισαλλόδοξης δράσης, αλλά και τα βίαια επεισόδια μεταξύ περιθωριοποιημένων αλλοδαπών, πολιτών διαφόρων εθνικοτήτων, που κατοικούν πέριξ του Αγίου Παντελεήμονα».

Αναφερόμενοι και στην πρόσφατη παρέμβαση της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ, η οποία εξέφρασε την έντονη ανησυχία της για την αύξηση κρουσμάτων ρατσιστικής βίας με θύματα πρόσφυγες και μετανάστες, που με τη σειρά τους πυροδοτούν καταστάσεις γενικότερης έντασης στον Άγιο Παντελεήμονα, ρωτούν τον υπουργό ποια μέτρα θα λάβει για την απογκετοποίηση της περιοχής και την εκτόνωση του κλίματος ξενοφοβίας. Ακόμα, αν προτίθεται να εκπονήσει άμεσα ένα αποτελεσματικό σχέδιο πρόληψης, αποτροπής και αντιμετώπισης φαινομένων ρατσιστικής βίας, αλλά και για ποιους λόγους η Ελληνική Αστυνομία επιδεικνύει δυστοκία αναφορικά με τη διεξοδική διερεύνηση περιστατικών βίας και τη σύλληψη των δραστών.

Είναι οι μέρες της ‘εκπαίδευσης’. Τα εισερχόμενα στο email μου έχει γεμίσει μηνύματα σχετικά με την εκπαίδευση. Το video με τον εκπληκτικό Ιάπωνα δάσκαλο που ανάρτησε η Λίλη. Η αγωνία των δασκάλων, γονιών και φίλων του 15ου Ολοήμερου Δημοτικού για την τύχη του. Ένα σχολείο κόσμημα, που λειτουργεί από το 2004 σε κοντέινερ(!). Αυτό που το κάνει ‘κόσμημα’ δεν είναι τα κοντέινερ μέσα στα οποία γίνεται το μάθημα, αλλα το μεράκι, πάθος και ο επαγγελματισμός των εκπαιδευτικών που δουλέυουν εκεί. Ένας από τους λόγους που το αγαπάω αυτό το σχολείο, είναι γιατί εκεί πηγαίνει στην πρώτη δημοτικού η βαφτιστήρα μου η Έλλη, και το αγαπάει κι εκείνη.

Και το τρίτο μήνυμα, από την Αγγελική Σ με δύο άρθρα για την εκπαίδευση.  Το ένα για ‘Το Απαρτχάιντ της Παιδείας μας‘, (μην παραλείψεις να διαβάσεις και τα σχόλια στο άρθρο), και το άλλο για το ‘Σύνδρομο Επαγγελματικής Εξουθένωσης – η νόσος των εκαπαιδευτικών‘.

Αν έχεις ώρα, αξίζει ενα κλικ στα άρθρα. Τροφή για σκέψη…

Ευχαριστω τη ΚΜ που μου το εδειξε

Φίλη εκπαιδευτικός, ενεργή στο κίνημα για την κοινωνική ευαισθητοποίηση για θέματα αναπηρίας, μου έστειλε εμαιλ με το ακόλουθο κείμενο. Το βάζω εδώ στο blog, μια και έχουμε υπάρξει υποστηρικτές του Emotion Pictures και όλες οι οπτικές είναι ευπρόσδεκτες.

Ο Αντώνης Ρέλλας υπήρξε επί τρία συνεχή έτη Ειδικός Σύμβουλος του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ και Αναπηρία «Emotion Pictures» αλλά και βασικός εμπνευστής του.

Τον Ιούνιο του 2010 παραιτήθηκε από την Οργανωτική Ομάδα «θεσμού» για λόγους προσωπικών διαφωνιών.

Παρότι προσεκλήθη από την Καλλιτεχνική Διευθύντρια του Φεστιβάλ να χαιρετήσει την εκδήλωση, που έλαβε χώρα στο Μουσείο Μπενάκη στις 13 Σεπτεμβρίου 2010, δεν του επετράπη ποτέ να εκφωνήσει το κείμενο, που είχε ετοιμάσει για αυτόν τον σκοπό:

ΟΜΙΛΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ EMOTION PICTURES

Την  σημερινή εκδήλωση μπορούμε να την αποτυπώσουμε επιλεγέντας ανάμεσα σε  δύο οπτικές γωνίες. Είτε ως μελαγχολική εκδήλωση αποχαιρετισμού στο φεστιβάλ “ντοκιμαντέρ και αναπηρία” EMOTION PICTURES, είτε ως εορταστική εκδήλωση που νοηματοδοτεί την πεποίθηση για μιά επανεκκίνηση απαλλαγμένη από τα βαρίδια και τις δυσκολίες του παρελθόντος.

Βρισκόμαστε σε σημείο καμπής, έτσι τουλάχιστον αντιλαμβανόμαστε αυτήν την συγκυρία οι καλλιτέχνες με αναπηρία και ευρύτερα όσοι εργαστήκαμε και βρεθήκαμε κοντά στο φεστιβάλ από την μέρα της γέννησής του ως σήμερα. Για να γίνει κατανοητή η καμπή σε όσους έχουν  την ευθύνη λήψης αποφάσεων σε τούτη την χώρα, είναι απαραίτητη μιά μικρή αναδρομή. Αρχής γενομένης από την γέννηση του θεσμού τον Ιούνιο του 2006 κατά την διάρκεια συνεδρίου με θέμα “ΑμεΑ και ΜΜΕ” που διοργάνωσε η Γενική Γραμματεία Επικοινωνίας και Ενημέρωσης .

Το φεστιβάλ EMOTION PICTURES, λοιπόν, προέκυψε από τις τοποθετήσεις και παρεμβάσεις  των Α.με.Α,  αποφασίστηκε και ανακοινώθηκε από τον Θ. Ρουσόπουλο το 2006 ώστε να στηρίξει την προσπάθεια ορθής απεικόνισης του κοινωνικού ρόλου των ανθρώπων με αναπηρία και να συμβάλλει στην απενοχοποιημένη προσέγγιση της αναπηρίας από την μάλλον φοβική στην πλειοψηφία της ελληνική κοινωνία .

Ο στόχος ήταν κάτι παραπάνω από ουσιώδης, δυστυχώς όμως αυτοί που τον διατύπωσαν είχαν κατά νου μόνο το επικοινωνιακό και διόλου το κοινωνικό αποτέλεσμα. Με μιά κουβέντα, αυτό που συγκρούστηκε όλα τα χρόνια διεξαγωγής του φεστιβάλ (2007 – 2008 – 2009)  ήταν από την μία η ουσία και από την άλλη η επικοινωνία, από την μία η έμπνευση και η δημιουργικότητα και από την άλλη ο πατερναλισμός και η εκμετάλλευση. Σε απλά ελληνικά, οι τότε κυβερνώντες άγχονταν να εκμεταλλευτούν με κάθε τρόπο το φεστιβάλ προς επικοινωνιακό όφελός τους, ενώ οι συντελεστές, οι δημιουργοί και οι άνθρωποι με αναπηρία μάχονταν να το αξιοποιήσουν προς όφελος της κοινωνίας.

Τα παραδείγματα που αναδεικνύουν την διαρκή μάχη της τριετίας είναι πολλά, με γεύσεις είτε πικρές σκέτες είτε πικροχιουμοριστικές. Οι άνθρωποι της διοργανώτριας γενικής γραμματείας ενημέρωσης/επικοινωνίας ήταν απόντες καθ’ όλη την διάρκεια της χρονιάς, πλην ενός δεκαλέπτου κατά την διάρκεια των τελετών έναρξης/λήξης . Εμφανίζονταν με τα κινητά στο χέρι, γεμάτοι άγχος στα όρια του πανικού προσπαθούσαν να βεβαιωθούν για την ακριβή ώρα άφιξης του κάθε επισήμου, απομάκρυναν τους άναυδους εργαζόμενους για το φεστιβάλ άρον άρον, λάμβαναν θέσεις για να υποδεχτούν τους υψηλούς προσκεκλημένους, τους υποδέχονταν κατόπιν με χίλιες περιποιήσεις ως καλοί οικοδεσπότες και έπειτα … καπνός! Για να ξαναεμφανιστούν την επόμενη χρονιά την ίδια ακριβώς μέρα και ώρα.

Στο ενδιάμεσο; Μοναδικό μέλημα της ΓΓΕ – ΓΓΕ ήταν η αναγραφή της σε όλα τα έντυπα του φεστιβάλ ως διοργανώτριας. Αλλά και οι λόγοι/λιβανιστήρια προς την εξουσία σε καθεμιά από τις εκδηλώσεις που συμπεριλάμβαναν προβολές ντοκιμαντέρ από το EMOTION PICTURES. Όλα για το φαίνεσθαι …

Προς τρανή απόδειξη των όσων λέω, μόλις προχθές ο πρώην υπουργός επικρατείας, εμφανίστηκε στα ΜΜΕ προσπαθώντας να εκμεταλλευτεί την φετινή συρρίκνωση του θεσμού. Ο υπουργός που έφερε την πολιτική ευθύνη για όσα τραγελαφικά όρισα προηγουμένως “ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΟΥΣΙΑ, ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΓΙΑ ΠΡΟΟΔΟ” που συνιστά το διαλεκτικό αντίθετο της εκμετάλλευσης. Και επί τη ευκαιρία, να διαμηνύσουμε από δω στον πρώην υπουργό ότι τα θέματα αναπηρίας και ο χώρος των ανθρώπων με αναπηρία δεν είναι εύκολα θέματα και εύκολος χώρος προς εκμετάλλευση. Ακόμα και οι κάποιοι επιτήδειοι που κερδοσκόπησαν από την υπόθεση του PRISMA + θέλω να πιστεύω ότι σύντομα θα κληθούν για να λογοδοτήσουν .

Σε ότι δε αφορά τις εκδηλώσεις “προβολής και επικοινωνίας” που η ΓΓΕ – ΓΓΕ διοργάνωνε κατά κανόνα σε φιλικούς της τότε εξουσίας δήμους; Μιά παρέλαση φιλάνθρωπων κυρίων και κυριών, με θεσμικό μανδύα ενδεδυμένων, φλυαρούντων για ευγενείς προθέσεις που ουδέποτε θα πραγματοποιούνταν. Η απολαυστικότερη όλων έγινε στην συμπρωτεύουσα. Όταν παριστάμενη με απώλεια ακοής απαίτησε ευγενικά να υπάρξει αργότερος ρυθμός στις ομιλίες ώστε η διερμηνέας ΕΝΓ να μπορεί να διερμηνεύσει σωστά, φοβούμενοι οι διοργανωτές ότι η επικοινωνιακή γιορτή απειλείται , σχεδόν την απέβαλλαν από την αίθουσα!

Στον αντίποδα των παραπάνω μιά μικρή ομάδα ανθρώπων προσπαθούσε επί τρία χρόνια να αναδείξει την ουσία. Ο καθένας όπως και όσο μπορούσε. Η καλλιτεχνική διευθύντρια καταβάλλοντας “από την τσέπη της” αξιοσέβαστα ποσά για να καλύπτει ουσιαστικές ανάγκες του φεστιβάλ που χρόνο με τον χρόνο μεγάλωναν, μιάς και τo budget  της διοργανώτριας έθετε σε προτεραιότητα το επικοινωνιακό μέρος (κέτεριγκ και φανταχτερές προσκλήσεις ,ακαλαίσθητα βραβεία και όλα αυτά σημειωτέον υπερκοστολογημένα). Τα μέλη της ανά έτος κριτικής επιτροπής, μελετώντας ώρες ατελείωτες το προερχόμενο απ’ όλο τον κόσμο πλούσιο υλικό και αξιολογώντας θαυμάσιες δημιουργίες σημαντικότατων καλλιτεχνών. Οι δημιουργοί, τέλος, η κυρίαρχη πρώτη ύλη – κυρίαρχος λόγος ύπαρξης του θεσμού, προσφέροντας το είναι της δημιουργικότητάς τους, ασκούμενοι σε δύσκολες διεισδυτικές ματιές στην κοινωνική συνθήκη της αναπηρίας. Υπήρξαν και άλλοι ακόμα που στήριξαν αυτά τα χρόνια την μάχη της ουσίας έναντι της επικοινωνίας, του πολιτισμού έναντι της εκμετάλλευσης και της προπαγάνδας.

Νιώθω την ανάγκη μιάς ιδιαίτερης μνείας στον φίλο δημοσιογράφο Αντώνη Σκορδίλη, που επιμελήθηκε πέρυσι και συντόνισε αφιέρωμα με θέμα τον αυτισμό αμέσως μετά την προβολή αντίστοιχων ντοκιμαντέρ.

Το υλικό που παρήχθη από τις τοποθετήσεις των εκλεκτών ομιλητών, είχε και έχει τις προδιαγραφές να αποτελέσει εκπαιδευτικό υλικό για τα σχολεία της χώρας μας. Αυτή άλλωστε ήταν και η εν δυνάμει ουσία του αφιερώματος, που δυστυχώς δεν προχώρησε. Ο φίλος Σκορδίλης, σημειωτέον, επιμένοντας στην ουσία και αρνούμενος την επέλαση των απαίδευτων (δικές του οι λέξεις) εξωθήθηκε σε αποχώρηση από τα ελληνικά ΜΜΕ πρόσφατα.

Σημείο των καιρών;;

Δεν θέλω να το δεχτώ, αρνούμαι να συμβιβαστώ με την ιδέα ότι η προοδευτική οπτική απέναντι στα θέματα αναπηρίας και το ζητούμενο της δικαιωματικής προσέγγισης των ανθρώπων με αναπηρία έχουν εκπνεύσει σε τούτη δω την χώρα. Αντίθετα, θέλω να πιστεύω ότι η μάχη ουσίας και επικοινωνίας που την εναρκτήρια τριετία του φεστιβάλ δόθηκε με την ισορροπία να γέρνει υπέρ της δεύτερης συντριπτικά, μπορεί και πρέπει να δοθεί πλέον με καλύτερους όρους. Δεν είμαι αιθεροβάμονας, γνωρίζω ότι η επικοινωνία ενδιαφέρει και θα ενδιαφέρει την εξουσία , την κάθε εξουσία. Γνωρίζω όμως επίσης, ότι αυτό που διαχωρίζει στους καιρούς μας την προοδευτική από την αντιδραστική εξουσία, είναι ότι η πρώτη αναζητά φόρμες επικοινωνίας που εμπεριέχουν και αναδεικνύουν την ουσία, ενώ η δεύτερη θεωρεί την ουσία διαλεκτικό αντίθετο της επικοινωνίας. Και σε ότι αφορά το συγκεκριμένο φεστιβάλ, η ουσία είναι μπόλικη, είναι καινοτόμος, είναι διαλεχτή.

Προσδοκώντας  ότι οι νυν κυβερνώντες δεν αρνούνται την ουσία αλλά αντιθέτως την διεκδικούν και αποζητούν, σε ότι αφορά το EMOTION PICTURES οι δρόμοι προς αυτήν είναι συγκεκριμένοι. Προκύπτουν ως αυτονόητο σχεδόν συμπέρασμα της τριετούς πορείας του φεστιβάλ όπου η εξάρτηση και η επικοινωνιακή εκμετάλλευση είχαν τον πρώτο λόγο.

Εντελώς περιεκτικά :

Πρώτος δρόμος είναι η θεσμοποίηση του φεστιβάλ. Το EMOTION PICTURES  πρέπει να γίνει επίσημη διοργάνωση του υπουργείου πολιτισμού.

Δεύτερος δρόμος είναι η ισχύς και σε ότι αφορά το φεστιβάλ της απαράβατης για το διεθνές και ελληνικό αναπηρικό κίνημα αρχής ΤΙΠΟΤΕ ΓΙΑ ΕΜΑΣ ΧΩΡΙΣ ΕΜΑΣ. Τούτο σημαίνει ότι , σε ότι αφορά το επικοινωνιακό κομμάτι του EMOTION PICTURES – δηλαδή την μεγαλύτερη δυνατή διάχυση στην ελληνική κοινωνία των προοδευτικών σημαινόντων του – λόγο στον σχεδιασμό πρέπει να έχουν και οι υπηρετούντες διαχρονικά την κοινωνική και επικοινωνιακή ατζέντα της αναπηρίας και επ’ ουδενί οι υπηρετούντες επικοινωνιακά την (όποια) εξουσία.

Τρίτος δρόμος είναι η αξιοποίηση του πλούσιου υλικού που έχει μεσ’ την τριετία δημιουργηθεί, η σοβαρή και μελετημένη διάχυσή του στο ελληνικό σχολείο, πανεπιστήμιο, στην ελληνική οικογένεια, στην ελληνική κοινωνία. Κάποια πράγματα έχουν γίνει και μεσ’ την περίοδο 2007 – 2010 , πλέον όμως πρέπει να υπάρξει στρατηγική και σχέδιο ώστε να εξασφαλίζονται οι αρχές της αξιολόγησης, της αξιοπιστίας , της συνέχειας. Το πλούσιο υλικό του EMOTION PICTURES μπορεί και πρέπει να αποτελέσει την κινητήρια πρώτη ύλη για την επανέναρξη του φεστιβάλ με όρους πλέον ουσίας.

Πριν από 4 χρόνια τοποθετήθηκα απαιτώντας την δημιουργία θεσμού που θα λειτουργούσε ως αντίποδας στην κυρίαρχη άποψη αναφορικά με την ορθή απεικόνιση της συνθήκης της αναπηρίας.

Σήμερα επιζητώ την συνέχιση του θεσμού με όρους ισοτιμίας και αξιοπρέπειας .

Ο συνδυασμός των τριών δρόμων που περιεκτικά περιέγραψα είναι η έμπρακτη απόδειξη ότι η πολιτική επιλογή για το μέλλον του φεστιβάλ – που σήμερα είναι αιωρούμενο ανάμεσα στο χθες και το αύριο – θα είναι προοδευτική. Ο λόγος πλέον στον αρμόδιο υπουργό πολιτισμού.

ΑΝΤΩΝΗΣ ΡΕΛΛΑΣ

Σκηνοθέτης – πολίτης με αναπηρία

Το κείμενο συνυπογράφουν οι καλλιτέχνες με αναπηρία:

Άρης Ταστάνης – Ποιητής

Αντρέας Κουζέλης – Συγγραφέας- Κοινωνιολόγος

Γιωργος Χρηστάκης Χορογράφος – Χορευτής (ΔΑ.ΓΙ.ΠΟ.ΛΗ.)

Ειρήνη Ζαχαρά – Χορεύτρια (ΔΑ.ΓΙ.ΠΟ.ΛΗ.)

Χρήστος  Κυπριώτης – Χορευτής (ΔΑ.ΓΙ.ΠΟ.ΛΗ.)

Νελλη Καρρά –καλλιτεχνική διευθύντρια θεάτρου κωφών Ελλάδος

Βασίλης Κόσκορης – Ηθοποιός (θέατρο κωφών Ελλάδος)

Απόστολος Γιαννόπουλος – Ηθοποιός (Θέατρο Κωφών Ελλάδος)

Ευανθία Πλαχούρα – Ηθοποιός (θέατρο κωφών Ελλάδος)

Βικη Πανταζη  – Ηθοποιός (θέατρο κωφών Ελλάδος)

Μαρια Τουλούμη  – Ηθοποιός (θέατρο κωφών Ελλάδος)

Σταύρος Λένα – Ηθοποιός (θέατρο κωφών Ελλάδος)

Ηλίας Καραμιχάλης – Ηθοποιός (θέατρο κωφών Ελλάδος)

Νίκος Αξιώτης  Σκηνοθέτης – Ηθοποιός (θέατρο κωφών Ελλάδος)

Νικήτας Αναστόπουλος Ηθοποιός (θέατρο κωφών Ελλάδος)

Πωλίνα Παπανικολάου Δικηγόρος / Τραγουδίστρια του Μουσικού Συγκροτήματος του Πανελληνίου Συνδέσμου Τυφλών «Οι Ουρανοκατέβατοι

Σε λίγες μέρες ανοίγουν τα σχολεία. Συνεπής με την ατμόσφαιρα όλης της χώρας και οι δηλώσεις των υπευθύνων του Υπουργείου Παιδείας, οτι φέτος θα είναι ‘η δυσκολότερη από τη μεταπολίτευση σχολική χρονιά’. Πως θα στηρίξουμε τους εκπαιδευτικούς και τους μαθητές;

Όσο κι αν διορθώσεις ένα σύστημα με σαθρά θεμέλια, παραμένει σαθρό σύστημα! Η αλλαγή που χρειάζεται να γίνει στην εκπαίδευση είναι ‘εκ του μηδενός’. Χρειάζεται να αλλάξουν αξίες και αντιλήψεις. Αυτή η αλλαγή αφορά όλους, και αυτούς που είναι μέσα στο εκπαιδευτικό σύστημα και την κοινωνία μέσα στην οποία αναπαράγεται και στηρίζεται αυτό το σύστημα.

Τι προσδοκίες έχουμε από το εκπαιδευτικό σύστημα και πως μπορούν να εκπληρωθούν; Τροφή για σκέψη οι ομιλίες του Sir Ken Robinson στο Ted Talks για τη δημιουργία ενός εκπαιδευτικού συστήματος που να γαλουχεί, αντί να υπονομεύει, τη δημιουργικότητα.  Συνηγορεί υπέρ της δραστικής αλλαγής που πρέπει να γίνει από τα σχολεία που παρέχουν τυποποιημένη μάθηση σε αυτά που κάνουν εξατομικευμένη διδασκαλία, δημιουργώντας τις συνθήκες όπου μπορούν να ευδοκιμήσουν τα ταλέντα των παιδιών.

Καλή σχολική χρονιά να έχουμε, με ανατροπές…

(για ελληνικούς υπότιτλους, ένα κλικ στο ‘view subtitles’ και επιλογή ‘greek’ )

(για ελληνικούς υπότιτλους, ένα κλικ στο ‘view subtitles’ και επιλογή ‘greek’ )

Ένα Δελτίο Τύπου της Greenattack

«Είμαστε αντίθετοι στην ιδιωτικοποίηση των υδάτινων πόρων», δήλωνε στις 14/9/2009 ο Γ. Παπανδρέου κατά τη διάρκεια της ομιλίας του στη ΔΕΘ.

9 μήνες αργότερα, η κυβέρνηση σχεδιάζει τη δημιουργία μιας εταιρείας «ομπρέλα», με την ονομασία «Ελληνικά Νερά Α.Ε.» κάτω από την οποία θα ενταχθούν η ΕΥΔΑΠ, η ΕΥΑΘ και άλλες εταιρείες ύδρευσης της χώρας για να μπορέσουν να πουληθούν ως πακέτο στις πολυεθνικές του νερού SUEZ, VEOLIA και RWE.

Σε όλες τις χώρες όπου ο έλεγχος του νερού έχει περάσει σε ιδιώτες, η τιμή του έχει αυξηθεί δραματικά, η ποιότητά του έχει χειροτερεύσει, ενώ η πλημμελής συντήρηση των δικτύων ύδρευσης από τους νέους ιδιοκτήτες – επιχειρηματίες έχει ως αποτέλεσμα την αύξηση των διαρροών και την κατασπατάληση αυτού του πολύτιμου και περιορισμένου φυσικού πόρου.

Χαρακτηριστικά στη Βρετανία, μόνο τα 4 πρώτα χρόνια μετά την ιδιωτικοποίηση των εταιριών ύδρευσης, η τιμή του νερού αυξήθηκε κατά 50%, ενώ από τότε συχνά είναι και τα κρούσματα μόλυνσης του πόσιμου νερού με παράσιτα (βλ. π.χ. επιμόλυνση του νερού 295.000 ανθρώπων το 2008 με το επικίνδυνο για την υγεία παράσιτο cryptosporidium), μικρόβια και άλλες βλαβερές ουσίες.

Στην Ελλάδα, από το 1999-2002, όταν η ΕΥΔΑΠ και η ΕΥΑΘ εισήχθηκαν στο χρηματιστήριο, τα τιμολόγια του νερού ακρίβυναν κατά 150% και 320% αντίστοιχα. Η μείωση του προσωπικού (1000 λιγότεροι εργαζόμενοι στην ΕΥΔΑΠ και 450 λιγότεροι στην ΕΥΑΘ) και η παράδοση βασικών υπηρεσιών αυτών των εταιριών σε εργολάβους, οδήγησε σε ελλιπή συντήρηση των υπαρχουσών υποδομών και υποβάθμιση της ποιότητας του νερού. Σήμερα που το δημόσιο σκοπεύει να διατηρήσει, σε πρώτη φάση, μόνο το 51% των μετοχών της νέας εταιρείας «Ελληνικά Νερά Α.Ε.» και να παραχωρήσει το μάνατζμεντ σε μια από τις προαναφερόμενες πολυεθνικές, πόσο ακόμα θα αυξηθεί η τιμή του νερού; Πόσο ακόμα θα υποβαθμιστεί η ποιότητά του; Πόσο μεγαλύτερες ποσότητες νερού θα χάνονται λόγω διαρροών;

Το νερό δεν δημιουργείται από επιχειρηματίες. Είναι ένας φυσικός πόρος, απαραίτητος για την δημιουργία και την ύπαρξη της ζωής και ως τέτοιος επιβάλλεται να αποτελεί δημόσιο αγαθό, και όχι αντικείμενο εμπορίας, κερδοσκοπίας και επιχειρηματικού πλουτισμού!

Οι εταιρείες ύδρευσης πρέπει να είναι δημόσιες! Η διαχείρισή τους πρέπει να περάσει στα χέρια των εργαζομένων στις εταιρίες αυτές και να ελέγχεται από ολόκληρη την κοινωνία, μέσω εκλεγμένων αντιπροσώπων από επιστημονικούς φορείς, σωματεία, τις τοπικές κοινωνίες κοκ!

Πρέπει όλοι να αγωνιστούμε και να διεκδικήσουμε:

– Tο νερό να ανήκει στην κοινωνία και η διαχείριση του να γίνεται μόνο από δημόσιες επιχειρήσεις!
– Να τιμολογείται με βάση το κόστος άντλησης, συντήρησης των δικτύων, επεξεργασίας του νερού και των μισθών των εργαζομένων και όχι με βάση τα κέρδη των ιδιωτών!
– Να υπάρξει ολοκληρωμένος σχεδιασμός και ορθολογική διαχείριση του συνόλου των υδατικών αποθεμάτων έτσι ώστε από την μια να μπει ένα τέλος στα φαινόμενα κακοδιαχείρισης, κατασπατάλησης και μόλυνσής τους και από την άλλη να καλύπτονται οι ανάγκες ολόκληρης της κοινωνίας!

Ένα ενδιαφέρον απόσπασμα για τη γέννηση του συστήματος διαγνώσεων στην Ψυχιατρική από το ντοκυμαντερ του Adam Curtis “The Trap: What happened to our dreams of freedom” το οποίο σε 3 ωριαία επεισόδια διαπραγματεύεται τις έννοιες της ατομικότητας και της ελευθερίας και το πως αυτές έχουν διαμορφώσει τις κοινωνίες μας:

– στο 1ο επισόδιο κοιτάει τα αποτελέσματα από την προσπάθεια πολιτικών (δεξιών και αριστερών) τη δεκαετία του 90 να επεκτείνουν στο δημόσιο βίο μια ιδέα ελευθερίας βασισμένη στο Game Theory, ενός συστήματος το οποίο αφαιρετικά βλέπει τους ανθρώπους σαν ρομπότ που υπολογίζουν το ιδιωτικό τους συμφέρον και οδηγούνται από κίνητρα παρά την ιδέα του δημοσιου καθήκοντος

– στο 2ο επισόδιο κοιτάει το πως ο εθισμός στα νούμερα και τη στατιστική άλλαξε την κοινωνία εξαρτώντας την από τα ψυχοφάρμακα

– στο 3ο επισόδιο κοιτάει την διαδικασία αναζήτησης της ελευθερίας: τι διαφοροποιεί τον καταπιεστή από τον καταπιεζόμενο; Είναι δυνατόν κάποιος που με τις καλύτερες των προθέσεων πάει να ελευθερώσει ένα λαό να γίνεται δια μέσου της δράσης του αυτής τύραννος; Κι αν ναι, με ποιο τρόπο γίνεται αυτό;

Σε τέσσερα You Tube βιντεάκια αποσπάσματα από το 2ο επεισόδιο:

και ένα γραπτό απόσπασμα απο το τέταρτο βιντεάκι:

With the development of psychopharmaka) people imagined that they might live in a world where there would never be a worry, not even a grief, where there would never be conflict, concern or worry over alternatives that make possible the kinds of progress that we’ve seen in the past.

But then the man who had created the check list [DSM] (Robert Spitzer) admitted that it might be leading millions of people to believe that they were disordered when they were not. The check list added up only observable symptoms. They deliberately excluded any understanding of the patients’ life. Because of this, he said, it confused genuine psychological disorder with normal human feelings of sadness and anxiety, and that this was happening on a wide scale. All this was being said by one of America’s most powerful psychiatrists Dr. Robert Spitzer.

Robert Spitzer: “What happened is that we made estimates of prevalence of mental disorders totally descriptively without considering that many of these conditions might be normal reactions which are not disorders, that’s the problem, because we were not looking at the context in which those conditions developed.”

Adam Curtis: “So you have effectively medicallized much of ordinary human sadness, fear, ordinary experiences.”

Robert Spitzer: “I think we have to some extent. How serious a problem it is is not known. I don’t know if it’s 20%, 30% I don’t know but that’s a considerable amount if it’s 20 or 30%.” What was happening was that large part of normal human experience, grief, disappointment, loneliness where all being re-classified as medical disorders. In the process a new system of management was emerging. The drugs took away those complex and difficult feelings and made the individuals happier but they also made them simpler beings. More easy to predict and manage, and closer to the machine-like creatures at the heart of economic models.

Jerome Wakefield: “By using check lists of symptoms about emotions you have gone out and confused normal human responses to life with mental disorder and therefore created an illusion of a vast epidemic, a medicalized illusion. And obviously a situation where you medicalize is a situation where your focus will not be on social change it will be on controlling individual to fit in properly. That’s the subtle and overall danger here. That it could serve our kind of social-economic systems’ needs in a way in which we become more efficient but less human.”

What the psychiatrists had discovered was that an objective system based on numbers had led them into a trap. The numbers had imposed their own narrow logic on how we thought and felt about ourselves. And the politicians were about to find their attempts to manage society by using numbers would also have the strangest consequences. Far from helping them achieve their progressive vision they would actually make society more rigid and even harder to change.