Processwork Hub

Nov 202011
 

(το βίντεο έχει και ελληνικούς υπότιτλους – επιλογή από το μενού στο βίντεο)

Any thought that you have had about yourself,
however deflated or inflated,
is not who you are.
It is simply a thought.

The truth of who you are cannot be thought,
because it is the source of all thoughts.
The truth of who you are cannot be named or defined.
Words like soul, light, God, truth, self, consciousness,
the universal intelligence, or divinity,
while capable of evoking the bliss of the truth,
are grossly inadequate as a description of the immensity of who you truly are.

However you identify yourself:
as child,
adolescent, a mother, a father, an older person, healthy person, sick person,
a suffering person, or an enlightened person –
always, behind all of that,
is the truth of yourself.
It is not foreign to you.
It is so close that you cannot believe it is you.

The truth of who you are is untouched by any concept of who you are,
whether ignorant or enlightened,
worthless or grand.
The truth of who you are is free of it all.
You are already free
and all that blocks your realization of that freedom
is your own attachment to some thought of who you are.
This thought doesn’t keep you from being the truth of who you are.
You already are that.
It separates you from the realization of who you are.

I invite you to let your attention dive into what has always been here,
waiting openly for its own self-realization.
Who are you, really?
Are you some image that appears in your mind?
Are you some sensation that appears in your body?
Are you some emotion that passes through your mind and body?
Are you something that someone else has said you are,
or are you the rebellion against something that someone else has said you are?
These are some of the many avenues of misidentification.
All of these definitions come and go,
are born and then die.

The truth of who you are does not come and go.
It is present before birth, throughout a lifetime, and after death.
To discover the truth of who you are is not only possible
it is your birthright.
Any thoughts that this discovery is not for you,
now is not the time,
you are not worthy,
you are not ready,
you already know who you are,
are just tricks of the mind.

It is time to investigate this I-thought
and see what validity it really has.
In this examination,
there is an opening for the conscious intelligence that you are
to finally recognize itself.

The most important question you can ever ask yourself is:
Who am I?
In a certain way, this has been an implicit question asked throughout every stage of your life.
Every activity,
whether individual or collective,
is motivated at its root by a search for self-definition.
Typically, you search for a positive answer to this question
and run away from a negative answer.
Once this question becomes explicit,
the momentum and the power of the question
direct the search for the true answer,
which is open-ended, alive,
and filled with ever deepening insight.

You have experienced both success and failure.
After a certain stage,
early or late,
you realize that, who you are,
however that is defined,
is not satisfying.

Unless this question has been truly answered,
not just conventionally answered,
you will still be hungry to know.
Because, no matter how you have been defined by others,
well-meaning or not,
and no matter how you have defined yourself,
no definition can bring lasting certitude.

The moment of recognizing that no answer has ever satisfied this question is crucial.
It is often referred to as the moment of spiritual ripeness,
the moment of spiritual maturity.
At this point,
you can consciously investigate who you really are.
In its power and simplicity,
the question Who am I?
throws the mind back to the root of personal identification,
the basic assumption: I am somebody.
Rather than automatically taking that assumption as the truth,
you can investigate deeper.

It is not difficult to see that this initial thought, “I am somebody”,
leads to all kinds of strategies:
to be a better somebody, a more protected somebody,
a somebody with more pleasure, more comfort, more attainment.
But when this very basic thought is questioned,
the mind encounters the I
that is assumed to be separate from what it has been seeking.
This is called self-inquiry.

This most basic question: Who am I?,
is the one that is the most overlooked.
We spend most of our days telling ourselves or others
we are someone important,
someone unimportant, someone big, someone little,
someone young, someone old,
never truly questioning this most basic assumption:

Who are you, really?
How do you know: that is who you are?
Is that true? Really?
When you turn your attention toward the question:
Who am I?
perhaps you will see an entity that has your face and your body.
But who is aware of that entity?
Are you the object,
or, are you the awareness of the object?
The object comes and goes.
The parent, the child, the lover,
the abandoned one, the enlightened one, the victorious one,
the defeated one.
These identifications all come and go.
The awareness of these identifications is always present.

The misidentification of yourself as some object in awareness
leads to extreme pleasure or extreme pain
and endless cycles of suffering.
When you are willing to stop the misidentification
and discover directly and completely that you are the awareness itself
and not these impermanent definitions,
the search for yourself in thought ends.
When the question Who?
is followed innocently, purely,
all the way back to its source,
there is a huge, astounding realization:
There is no entity there at all!

There is only the indefinable, boundless recognition of yourself
as inseparable from anything else.
You are free.
You are whole. You are endless.
There is no bottom to you, no boundary to you.
Any idea about yourself appears in you
and will disappear back into you.

You are awareness,
and awareness is consciousness.
Let all self-definitions die in this moment.
Let them go, and see what remains.
See what is never born and what does not die.
Feel the relief of laying down the burden of defining yourself.
Experience the actual non-reality of the burden.
Experience the joy that is here.
Rest in the endless peace of your true nature
before any thought of I arises.
 

Nov 182011
 

Πηγή: Πάντειο Πανεπιστήμιο – Τμήμα Κοινωνικής Πολιτικής – Εργαστήριο Σπουδών Φύλου

Γυναίκες, ισότητα των φύλων και οικονομική κρίση

1 και 2 Δεκεμβρίου 2011, Αθήνα

Αμφιθέατρο «Σάκης Καράγιωργας ΙΙ»

(Λ. Συγγρού 136, Νέο Κτίριο)

Πάντειο Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών

Η παγκόσμια χρηματοπιστωτική και οικονομική κρίση βρίσκεται πολύ μακριά από το τέλος της. Μάλιστα σήμερα αναζωπυρώνεται σε συνδυασμό με την αλλαγή στο χαρακτήρα των οικονομικών πολιτικών που εφαρμόζονται για την αντιμετώπισή της. Μέχρι τώρα οι έμφυλες διαστάσεις της κρίσης έχουν παραβλεφθεί, ενώ η προώθηση της ισότητας των φύλων έχει χάσει τη δυναμική της ως κοινωνικός στόχος.

Για αυτό σας προσκαλούμε στο Διεθνές Συμπόσιο, Γυναίκες, ισότητα των φύλων και οικονομική κρίση, όπου θα συζητηθούν οι επιπτώσεις της κρίσης από τη σκοπιά του φύλου, ειδικότερα στους τομείς της εργασίας, της απασχόλησης, της οικογένειας και του κράτους πρόνοιας. Το συμπόσιο συνδιοργανώνεται από το Εργαστήριο Σπουδών Φύλου του Παντείου Πανεπιστημίου, το Ερευνητικό Κέντρο για Θέματα Εργασίας και Απασχόλησης του Πανεπιστημίου του Μάντσεστερ και το Kέντρο Αριστείας της Ισλανδίας (EDDA ) και θα πραγματοποιηθεί στην Αθήνα, στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών στις 1 και 2 Δεκεμβρίου 2011.

Δεν απαιτείται κόστος εγγραφής.

Θα υπάρχει ταυτόχρονη διερμηνεία στα αγγλικά-ελληνικά.

Βεβαιώσεις συμμετοχής θα δοθούν σε όσες/ους επιθυμούν.

Το πρόγραμμα της ημερίδας εδώ

Nov 152011
 

Πηγή: Ελευθεροτυπία

Βαδίζοντας προς τον ανεξέλεγκτο θυμό

Παρά τη ραγδαία αύξηση του πλούτου στα τελευταία 40 χρόνια, η ανθρωπότητα δεν είναι πιο ευτυχισμένη σήμερα.

Η κατάθλιψη, το άγχος, οι κρίσεις πανικού και οι ψυχικές ασθένειες αυξάνουν με ταχύτατους ρυθμούς. Διόλου τυχαία η Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας προβλέπει ότι ώς το 2020 η κατάθλιψη θα είναι η δεύτερη πιο κοινή ασθένεια στις αναπτυγμένες χώρες της Δύσης.

Αιτία, όπως αρκετοί επιστήμονες πιστεύουν, είναι η απάνθρωπη μορφή του παγκοσμιοποιημένου οικονομικού γίγνεσθαι στις τελευταίες δεκαετίες και, βέβαια, η σημερινή κρίση. Από τα όσα διαδραματίστηκαν στα τελευταία 3 χρόνια, είναι προφανές ότι οι οικονομικές ελίτ -οι 147 πολυεθνικές που ελέγχουν το 80% των λειτουργικών εσόδων στον πλανήτη, μερικές οικογένειες τραπεζιτών ή το 1% του παγκόσμιου πληθυσμού- δεν επιθυμούν την εκτόνωση της κρίσης.

Δεν επιθυμούν να βάλουν τέλος στις επί δεκαετίες υπερβολές του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου που μας οδήγησαν ώς εδώ, δεν θέλουν έλεγχο στην οικονομία της αγοράς, αρνούνται τη μοναδική λύση που θα μπορούσε να επαναφέρει την ισορροπία στο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα: μια σεισάχθεια χρεών, μια -έστω και στο ελάχιστο- δικαιότερη ανακατανομή του πλούτου. Κινήσεις που ενδεχομένως να αποφόρτιζαν τις κλιμακούμενες εντάσεις στην κοινωνία.

Υιοθετούν αντίθετα όλο και πιο αυταρχικές και συγκεντρωτικές μεθόδους διακυβέρνησης, εξαθλιώνουν οικονομικά τον παραδοσιακό τους σύμμαχο -τη μεσαία τάξη-, οδηγούν την κοινωνία προς έναν ανεξέλεγκτο θυμό, στη ρήξη, στη σύγκρουση. Επιλογή που υιοθετήθηκε και στη διάρκεια της Μεγάλης Υφεσης -στη δεκαετία του ’30, τροφοδοτώντας την άνοδο του Αδόλφου Χίτλερ στη Γερμανία και οδηγώντας στον όλεθρο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Η ανθρωπότητα, και μαζί της ο ταλαιπωρημένος πλανήτης, δεν έχουν όμως τα περιθώρια μιας ανάλογης καταστροφής. Η συνειδητοποίηση ότι το επικεντρωμένο στη δημιουργία κερδών παγκοσμιοποιημένο οικονομικό σύστημα είναι πλέον αναποτελεσματικό για τη βιωσιμότητα της ανθρωπότητας και του πλανήτη καθίσταται πλέον επιτακτική.

Ο προσανατολισμός του οικονομικού γίγνεσθαι στις ανάγκες των ανθρώπων προβάλλει αναγκαία. Τηρουμένων των συγκυριών, η δράση προς μια τέτοια κατεύθυνση περνάει αναγκαστικά στην παρούσα φάση από το μικρό. Από τις κοινότητες, από τις ομάδες ανθρώπων που αυτοοργανώνονται, λειτουργούν δημοκρατικά, οικονομούν συλλογικά και ισότιμα… Για να ξαναγεννηθεί η ελπίδα, να μπει οριστικά η ταφόπλακα στην κατάθλιψη και τους πολέμους τους.

Μπ. Μιχ.

 

Nov 142011
 

Ο Robert Jensen, καθηγητής της Σχολής Δημοσιογραφίας του Πανεπιστημίου του Τέξας, έγραψε ένα άρθρο στο AlJazeera, σχετικά με την απαίτηση για συγκεκριμένα αιτήματα από το κίνημα των ‘Occupy’ της Αμερικής. Απαντώντας σε αυτήν την απαίτηση, λέει ότι η επιτακτικότητα δεν αφορά μια λίστα με αιτήματα ή μια συγκεκριμένη πρόταση για το άμεσο μέλλον, αλλά μια ανάλυση και κατανόηση των συστημάτων που αναπαράγουν την άδικη κατανομή του πλούτου και της ισχύος.

Τονίζει ότι η συσπείρωση γύρω από μια κοινή ανησυχία για την οικονομική αδικία είναι μια αρχή. Αλλά θα μείνει μετέωρη σα δράση αν δεν κατανοήσουμε και τις δομές εξουσίας, καθώς η κρίση που αντιμετωπίζουμε δεν είναι απλώς το αποτέλεσμα των πράξεων άπληστων στελεχών επιχειρήσεων ή διεφθαρμένων πολιτκών, αλλά αποτυχία του συστήματος. Με τα δικά του λόγια,

… το πρόβλημα δεν είναι τα συγκεκριμένα άτομα τα οποία ελέγχουν το μεγαλύτερο μέρος του πλούτου της χώρας, ή εκείνους στην κυβέρνηση που τους εξυπηρετούν, αλλά τα συστήματα που δημιουργούν αυτούς τους ρόλους.

Παρ’ όλο ότι το άρθρο αναφέρεται στην Αμερική, αξίζει μια ανάγνωση. Τα κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα δεν έχουν σύνορα, το αντίθετο- ανατριχιαστικές ομοιότητες.

Nov 142011
 

Εκδήλωση –Συζήτηση

Oι Ιμάντες της Ψυχιατρικής την Εποχή του Μνημονίου

Τετάρτη 23 Νοεμβρίου 2011,

ώρα 16.00-21.00

Πανεπιστήμιο Αθηνών, Πανεπιστημίου 30

(αίθουσα Δρακόπουλου)

Πριν από πέντε μήνες, ξεκινώντας την καμπάνια για την κατάργηση των μηχανικών καθηλώσεων και των ‘λευκών κελιών’ στην ψυχική υγεία, είχαμε όλοι μας, από διαφορετική ενδεχομένως αφετηρία, διαπιστώσει πως η μηχανική καθήλωση αποτελεί μια κορυφαία στιγμή στην διαδικασία ακύρωσης του προσώπου, μιαν ακραία μορφή του κατασταλτικού χαρακτήρα της κατεστημένης ψυχιατρικής, αυτής που ‘χάνει τον άνθρωπο πίσω από την αρρώστια’, καθώς την αντιμετωπίζει σαν ‘πράγμα’, ξεκομμένο από το όλο της ύπαρξης και το κοινωνικό σώμα. Μαζί με την αλόγιστη χρήση ψυχοφαρμάκων είναι μεταξύ των παραδοσιακά πιο βίαιων μορφών που μπορεί να πάρει η «θεραπευτική διαδικασία» τόσο εντός των ψυχιατρείων όσο και εκτός αυτών, ενδεικτικό μιας νοοτροπίας που διαχέεται και στην κοινότητα, τόσο μέσω του εκφερόμενου λόγου ‘των ειδικών για τα προβλήματα ψυχικής υγείας’ όσο και με αντίστοιχες πρακτικές. Κι όταν μιλάμε για τον κυρίαρχο ψυχιατρικό λόγο αναφερόμαστε σε αυτόν που περιφέρεται στα παράθυρα των δελτίων ειδήσεων αναλύοντας ψυχοπαθολογικά προφίλ, αυτόν που αναζητά τις ενδείξεις χρήσης του ηλεκτροσόκ ως αποτελεσματικότερη και οικονομικότερη θεραπεία, αυτόν που αυτοδικαίως παίρνει την απόφαση όχι μόνο για το τι πρέπει να γίνει, αλλά και για το ποιό είναι το νόημα της σκέψης και της επιθυμίας του «άλλου».

Κάποιοι από μας έχουμε νοσηλευτεί ή νοσηλευόμαστε ακόμα σε ψυχιατρικά νοσοκομεία και ψυχιατρικές κλινικές, έχουμε δεθεί σε κρεβάτια γιατί αρνηθήκαμε να λάβουμε φάρμακα, έχουμε υποστεί ηλεκτροσόκ «γιατί δεν υπήρχε άλλη εναλλακτική», ή μας έχουν πει ότι θα πρέπει να παίρνουμε τα φάρμακα μας για μια ζωή. Μερικοί από μας έχουμε συγγενείς, φίλους, αγαπημένα πρόσωπα που διαγνώστηκαν με σοβαρή ψυχική ασθένεια και τους συναντήσαμε σε άθλιες κλινικές, όπου η καταστρατήγηση των δικαιωμάτων τους παρουσιαζόταν ως θεραπευτική διαδικασία και «αναγκαίο κακό» λόγω της «αρρώστιας». Κάποιοι άλλοι ως εργαζόμενοι έχουμε εμπειρίες από την αλλοτρίωση που παράγει το άσυλο, από τη δυσκαμψία του να ανοίξει, κυριολεκτικά και μεταφορικά, τις πόρτες του και αρκετές φορές αναρωτηθήκαμε για το ρόλο μας και τις διαδρομές μας στους θεσμούς αυτούς. Μερικοί από μας είμαστε φοιτητές/τριες σχετικών με την ψυχική υγεία σχολών και διαπιστώνουμε πως, όσο κι αν και έχουμε διδαχθεί τα δεκάδες ρεύματα και σχολές που υπάρχουν, όταν φτάσει η ψυχική οδύνη στο εφημερείο, η κατεστημένη θεσμική απάντηση είναι αναγωγιστική και απλοποιητική.

Από την άλλη, στην καθημερινότητά μας δυσφορούμε κάτω από την πίεση της ανασφάλειας και της αβεβαιότητας ενός αύριου που χτίζεται για μας χωρίς εμάς. Ακούμε για νέα μέτρα, χαράτσια και απολύσεις, γεγονός που εντείνει την ανασφάλεια και την αβεβαιότητά μας. Υποχρεωνόμαστε να δεχθούμε μια νέα αναγκαία αλλά και αναπόφευκτη θεραπεία, όπως παρουσιάζεται το μνημόνιο από τους «ειδικούς» των χρηματοπιστωτικών ταμείων και το σοκ μας μουδιάζει. Όπως μουδιάσαμε σε κάποιες ψυχιατρικές νοσηλείες με τις συνθήκες που αντιμετωπίσαμε, ή όπως οργιστήκαμε ή απελπιστήκαμε όταν μας ανακοίνωσαν ότι ο φίλος ή ο αδερφός μας δε θα γίνει ποτέ καλά, όπως όταν θυμώσαμε σιωπηρά αποδεχόμενοι θεραπείες πάνω στο σώμα μας, γιατί δεν υπήρχαν, λέει, εναλλακτικές. Και όταν χρειαστήκαμε, τελικά, κάποιον να μας (συγ)κρατήσει, κάποιον να μας αγκαλιάσει, βρεθήκαμε δεμένοι με ιμάντες, μηχανικούς ή χημικούς. Μήπως, εξάλλου, αυτό δεν συμβαίνει αυτήν την περίοδο με όλο και πιο πολλές ευάλωτες κοινωνικά ομάδες που αντί για δίκτυο προστασίας τους προσφέρονται ιμάντες; Όσοι τέλος εργαστήκαμε ή θα (θέλαμε να) εργαστούμε στο χώρο της ψυχικής υγείας, οι εναλλακτικές μας είναι περιορισμένες και η διαδρομή εύκολα οδηγεί σε τέλμα. Ένα τέλμα που οι πολιτικές του μνημονίου και των εντολοδόχων πολιτικών φέρνει πιο κοντά.

Όσο περισσότερο στενεύουν τα περιθώρια του δοσμένου οικονομικού και κοινωνικού συστήματος για ουσιαστική κοινωνική ένταξη των ψυχικά πασχόντων, τόσο περισσότερο ο ψυχιατρικός θεσμός, στο βαθμό που δεν αμφισβητεί την κατεστημένη κοινωνική του εντολή, λειτουργεί στην κατεύθυνση της κατασταλτικής διαχείρισης των αναγκών. Επιπλέον δε, η ψυχική υγεία, νοητή όχι ως αυτονόητο δικαίωμα αλλά ως εμπορεύσιμο προϊόν, κοστολογείται και βάσει αυτής της κοστολόγησης κρίνεται η αποτελεσματικότητας της θεραπείας και των θεραπευτών. Σύντομες και απλοποιητικές πρακτικές που θα κοστίζουν φθηνά και θα τις λανσάρουμε ως ιατρικές και κατ’ επέκταση ως θεραπευτικές.

Αλλά εμείς είμαστε εδώ γιατί ανάμεσα στο θυμό, την απογοήτευση και την απαισιοδοξία της λογικής αναδύεται μια νέα ανάγκη και μια νέα ευθύνη: να πάρουμε πίσω τις ζωές μας, να αφηγηθούμε τις ιστορίες μας – αυτές ειδικά να μην τις χαρίσουμε σε κανένα – να μιλήσουμε για την επιθυμία μας για μια άλλη υγεία που δε θα ορίζεται από την ‘απουσία της διάγνωσης’, που θα προτείνει και θα δοκιμάζει εναλλακτικές, τόσο απέναντι στη χρήση των ψυχοφαρμάκων ως μονόδρομου, όσο και απέναντι στους ιμάντες και τα όποια άλλα εργαλεία και μεθόδους της κατασταλτικής ψυχιατρικής.

Καλούμε όλους τους φορείς και τις ενώσεις της ψυχιατρικής κοινότητας και όλων των επαγγελματιών ψυχικής υγείας, τις ενώσεις και τα κινήματα των χρηστών και των οικογενειών, να συμμετάσχουν στην εκδήλωση της 23ης Νοεμβρίου 2011 στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, Πανεπιστημίου 50. Τους καλούμε να πάρουν θέση πάνω στην αντιθεραπευτική και καταχρηστική των ατομικών δικαιωμάτων πρακτική των μηχανικών καθηλώσεων. Να έρθουν για να στηρίξουν ανθρώπους που έχουν υποστεί αυτές τις τραυματικές εμπειρίες, να υποστηρίξουν άτομα του περιβάλλοντος τους που παρακολούθησαν ανήμπορα να αντιδράσουν στην άσκηση αυτής της ιδρυματικής βαρβαρότητας ή βίωσαν το θάνατο προσφιλών τους προσώπων εξαιτίας αυτών των πρακτικών. Πολύ δε περισσότερο σήμερα σας καλούμε γιατί στην εποχή της οικονομικής τρομοκρατίας η ανάγκη να πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας είναι ευθύνη όλων μας.

  • Δίκτυο Ανθρώπων που Ακούνε Φωνές – Athens, Hearing Voices Network
  • Συσπείρωση για την Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση
  • Ομάδα Αυτοεκπροσώπησης ΚΨΥ Αγ. Αναργύρων

Θα προβληθεί το φιλμ «ΤΟ ΔΟΓΜΑ ΤΟΥ ΣΟΚ», των Michael Winterbttom και Mat Whitecross (βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο της Naomi Klein)

Nov 112011
 

Το βιβλίο της Κλαίν, Το Δόγμα του Σοκ, κυκλοφορεί εδώ και καιρό και στα Ελληνικά. Στην περιγραφή της Ελληνικής έκδοσης, γράφει ο εκδότης:

Το Δόγμα του Σοκ είναι ένα από τα ελάχιστα βιβλία που μας βοηθούν να καταλάβουμε το παρόν, καθώς αποτελεί την πιο ολοκληρωμένη ανάλυση της συγκαλυμμένης ιστορίας της εποχής μας. Μια συναρπαστική περιγραφή της νέας παγκόσμιας τάξης, που βρίσκεται σε κατάσταση αμόκ. Η ανάλυση του καπιταλισμού της καταστροφής επιχειρείται από την Κλάιν με τέλεια διυλισμένη οργή, που διοχετεύεται μέσα από αδιάσειστα δεδομένα. Σε αυτή την πρωτοποριακή εναλλακτική ιστορία της πλέον κυρίαρχης ιδεολογίας της εποχής μας, της οικονομικής επανάστασης των ελεύθερων αγορών του Μίλτον Φρίντμαν, η Ναόμι Κλάιν αμφισβητεί το διαδεδομένο μύθο ότι η παγκόσμια νίκη του νεοφιλελεύθερου κινήματος υπήρξε ειρηνική. Καταδεικνύει ότι, από τη Χιλή του 1973 μέχρι το σημερινό Ιράκ, ο Φρίντμαν και οι υποστηρικτές του εκμεταλλεύτηκαν επανειλημμένα τη βία και μια σειρά από τρομακτικά σοκ για να επιβάλουν τις ακραίες πολιτικές τους. Αποκαλύπτει την εντυπωσιακή ομοιότητα ανάμεσα στις ανακριτικές τεχνικές της CIA και στις εκβιαστικές τεχνικές της Παγκόσμιας Τράπεζας και του ΔΝΤ, στην προσπάθειά τους να επιβάλουν τον καπιταλισμό της καταστροφής σε ολόκληρο τον κόσμο. Ένα εξαιρετικό βιβλίο, ικανό να προκαλέσει τσουνάμι ντροπής-αλλά και πολιτικής δράσης, για να σταματήσει επιτέλους η θεραπεία – σοκ.

Αν δεν μπορείς να δανειστείς ή να αγοράσεις το βιβλίο (και γνωρίζεις αγγλικά) δες αυτό το βίντεο…

Nov 112011
 

Επώνυμη η καταγγελία, πιθανά μεμονωμένο (;) το περιστατικό. Όσο διαλύονται δομές, όσο αυξάνεται η απελπισία, όσο αυτό το ‘σώσιμο’ της Ελλάδας διαλύει το κοινωνικό κράτος, θα αυξάνονται τα περιστατικά συνειδητής και ασυνείδητης βίας απέναντι στους λιγότερο τυχερούς. Όσο πιστεύουμε ότι η ελάχιστη ασφάλεια που νιώθουμε με αυτά που έχουμε (σπίτι, εισόδημα, κλπ) είναι μόνο κεκτημένη (κι όχι και θέμα τύχης) και δεν συνειδητοποιούμε ότι αυτοί που δεν τα έχουν δεν είναι ούτε πιο τεμπέληδες, ούτε πιο ανάξιοι, τόσο η βία θα αυξάνεται. Θα χάνουμε και τα κεκτημένα μαζί με τα τυχερά. Η μεγαλύτερη ήττα σε όλη αυτήν την ιστορία θα είναι η απώλεια της ανθρωπιάς μας.

(φωτογραφία από τη δημοσίευση της ίδιας ανάρτησης του ΚΣΜ στο blog σούπα από κόκκαλο)

Πηγή: Κυριακάτικο Σχολείο Μεταναστών στο Facebook

Σήμερα το πρωί ήμουν αυτόπτης μάρτυρας σε περιστατικό όπου υπάλληλος του Δήμου Αθηναίων κατάβρεξε άστεγο που κοιμόταν σε κούτες σε πεζοδρόμιο στην οδό Αγησιλάου, προκειμένου να τον εκδιώξει. Αργότερα έμαθα ότι το νερό εμπεριείχε και απολυμαντικές ουσίες για μυοκτονία και εντομοκτονία.

Παραθέτω την καταγγελία που υπέβαλα γραπτώς και επώνυμα προς τον Δήμαρχο κ. Καμίνη:

κ. Δήμαρχε,

θα ήθελα να θέσω υπόψη σας περιστατικό που συνέβη σήμερα, Πέμπτη 10 Νοεμβρίου 2011 και ώρα 9:25 π.μ. επί της οδού Αγησιλάου 20, στο κέντρο της Αθήνας. Υπάλληλος του Δήμου Αθηναίων, κατάβρεχε με μάνικα από το βυτιοφόρο του Δήμου Αθηναίων με αριθμό κυκλοφορίας ΚΗΗ 1210, άστεγο που κοιμόταν μέσα σε κούτες. Μπροστά στην απάνθρωπη αυτή σκηνή αντέδρασα έντονα, ζητώντας του να σταματήσει αμέσως, λέγοντας ότι είναι ντροπή. Ο υπάλληλος του Δήμου φερόταν σκαιότατα φωνάζοντας και υβρίζοντας τον άστεγο καθώς τον κατάβρεχε. Σκαιότατα φέρθηκε και σε μένα λέγοντάς μου αν έχω ανθρωπιά να σηκώσω εγώ τον άστεγο που μπορεί να πάσχει από ηπατίτιδα, να τον περιθάλψω και να τον φροντίσω!

Επικαλούμαι τη μαρτυρία του κ. Αντώνη Διαλυνά ο οποίος διατηρεί υπαίθριο χώρο στάθμευσης στην οδό Αγησιλάου 13. Παρακαλώ να διερευνήσετε εάν το περιεχόμενο του βυτιοφόρου ήταν μόνο νερό ή εάν περιείχε τοξικές ή επικίνδυνες απολυμαντικές ουσίες (σημειωτέον ότι ο άστεγος έσταζε κυριολεκτικά από τον ψεκασμό που είχε υποστεί). Επειδή θεωρώ ότι αυτή η συμπεριφορά είναι ακραία απάνθρωπη, πολύ περισσότερο δε όταν δεν προέρχεται από οποιονδήποτε ιδιώτη, αλλά από υπάλληλο του Δήμου, ελπίζω ότι θα ασχοληθείτε με το συγκεκριμένο περιστατικό.

Έλενα Μηλιώτη, Οδοντίατρος

Nov 092011
 

Τι κάνεις όταν άστεγοι χρήστες υπηρεσιών ψυχικής υγείας που δεν έχουν θέση μέσα στο σύστημα υγείας εμπλέκονται σε στιγμές έντασης στις καταλήψεις πλατειών; Στην κατάληψη του Occupy Portland προσπαθούν να βρουν ανθρώπινες λύσεις και αναζητούν επαγγελματίες που θα τους εκπαιδεύσουν σε θέματα χρήσης ουσιών, προβλημάτων ψυχικής υγείας και εναλλακτικών τρόπων αντιμετώπισης. Διάβασε τη συνέντευξη του Nat Holder (μέλος της ομάδας ασφάλειας του Occupy Portland). Eίναι και επαγγελματικά άρτια και βαθιά ανθρώπινη.

Πηγή: examiner.com

An inside look at Occupy Portland’s struggle with mental health problems

Jenny Westberg, Portland Mental Health Examiner

November 4, 2011

Nat Holder, of Occupy Portland’s Safety Team, has a request. “What we’d like,” said Holder, “is for someone to come onsite and do training” to help them deal with problems of mental health and addiction. Holder is one of the points of contact for the team, which is onsite every day at Occupy Portland’s campground at Lownsdale and Chapman squares in downtown Portland. The Safety Team has primary responsibility for resolving crisis situations.

In a phone interview Monday, Holder talked about the kinds of situations the team encounters and their efforts to respond. He emphasized he was speaking only from his own perspective, not on behalf of Occupy Portland in any official way. But what he shared offers a unique view of some of the challenges of day-to-day life for the hundreds of people who have filled two city blocks in downtown Portland since October 6.

Unexpected Influx

Mental health problems came front and center for Occupy Portland early on. Large numbers of Portland’s homeless population were drawn to the site by the temporary moratorium on enforcing anti-camping laws, Occupy’s open-gate policy, and four free meals a day. The surge of homeless people was unexpected, Holder said. “We had no idea.” They’ve brought positive contributions, not just  problems. “Some people have been homeless and have been involved [in Occupy Portland] from the beginning,” he said. “Others come into our camp, perhaps just looking for a place to stay, but they end up getting involved in the committees and really doing work.”

Still, people coming off the street often struggle with mental illness and addiction. Most crisis situations Holder has seen result from people being intoxicated. Although Occupy Portland has a policy against onsite drug and alcohol use, Holder said they haven’t been able to enforce it. The open gates mean they can’t prevent people from using off-site and returning drunk or high.

Defusing Crisis

Mental health situations aren’t always critical. For example, Holder said, “a person might decide to reorganize the clothing area. Or they have an idea to move everything around in the coffee café.” In a case like this, he said, “we’ll have member of the team sit with them. We try to minimize the amount of damage, but also join them in their effort to be helpful.” Other situations are more severe. “If a person has pushed over a table, or there’s serious damage or violence to another person, we use minimal force to get them off the park. If that doesn’t work, we will call the police,” said Holder. “We don’t tolerate violence.” Holder said a serious crisis might happen once every two or three days — “more than we’d like” – but mental health problems are a daily occurrence.

Dealing With Extremes

Holder, who is a student at the Process Work Institute in Northwest Portland and provides individual therapy at River’s Way Clinic, said his process work training has been crucial in understanding and resolving mental health crises for Occupy Portland. He’s learned “extreme states are valid. And just because a person’s behavior might seem illogical to an outside observer, to the person going through it, their actions are completely logical.” Also, Holder said, “there’s a meaning to it. That needs to be validated. Disregarding the meaning for that person isolates them in their own world. When we join them, often they feel their needs are being met without having to resort to violence, and we’re doing that successfully in the vast majority of situations.”

Occupy Portland has emergency medical and wellness services, but they do not dispense prescription drugs or have a medical doctor onsite, and Holder said sometimes a person needs resources they just don’t offer. Right now, he said, what they need is for someone to come to the Plaza Blocks and provide training on mental health problems, substance abuse and additional ways to deal with crisis.

Can you help? If you can organize a training, or you know someone else who can, contact Nat Holder at nat@natholder.com.

Nov 072011
 

Μια σελίδα στο facebook, ‘ο τοίχος έχει τη δική του ιστορία’, αναρτά φωτογραφίες από τοίχους στην Αθήνα και άλλα μέρη της Ελλάδας. Τα συνθήματα άλλοτε σε κάνουν να γελάς, άλλοτε να θυμώνεις, άλλοτε απλά (;) προβληματίζεσαι.

 

Nov 052011
 

Πηγή: www.NicolasBrodard.com

Δίνουμε φωνή στους Έλληνες στα ξένα μέσα ενημέρωσης

Δίνουμε ένα πρόσωπο συγκεκριμένο στην κρίση

Επιχειρούμε μια νέα προσέγγιση των διεθνών μέσων μαζικής ενημέρωσης

Τι

Ένα ντοκιμαντέρ με τον προσωρινό τίτλο “Stories from Athens” (ιστορίες από την Αθήνα) επιχειρεί να δώσει πρόσωπο στην ελληνική κρίση. Με μια σειρά φωτογραφικών πορτρέτων και συνεντεύξεων απλών ανθρώπων που ζουν κάτω από την πίεση της κρίσης, προτείνουμε στα διεθνή μέσα μαζικής ενημέρωσης μια διαφορετική προοπτική αυτών των δύσκολων καιρών.

Γιατί

Αυτό το εγχείρημα θέλει να δώσει τη φωνή στους Έλληνες στα διεθνή μέσα μαζικής ενημέρωσης, και να προσφέρει μια διαφορετική ματιά σχετικά με την ελληνική πραγματικότητα. Γιατί είναι πλέον καιρός να μιλήσουμε για το τι οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν, και όχι να προσεγγίζουμε την κατάσταση με όρους όπως: παγκόσμια κρίση, ελληνικό χρέος, μειωμένες αγορές, διεθνές νομισματικό Ταμείο, Ευρωπαϊκή Ένωση που καταρρέει, Παπανδρέου, Σαρκοζί, Μέρκελ,… Επειδή άνθρωποι άλλων χωρών θα αντιμετωπίσουν πιθανώς την ίδια κατάσταση αργά ή γρήγορα.

Ποιος

Μπορεί να είσαι εσύ, μπορεί να να είναι ένας από τους συγγενείς ή τους φίλους σου. Αυτό το ντοκιμαντέρ ψάχνει για ανθρώπους που αντιμετωπίζουν δυσκολίες λόγω της κρίσης, πρωταγωνιστές που έχουν να πουν ενδιαφέρουσες ή και επικές ιστορίες για την τρέχουσα κατάστασή τους, αλλά και πολίτες που θα ήθελαν να μοιραστούν την οπτική τους.

Η ΒΟΗΘΕΙΑ ΣΑΣ ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΥΣ ΒΡΟΥΜΕ. Σας παρακαλούμε να συμπληρώστε την φόρμα και να μας προτείνετε προφίλ!

Πως

Συνεντεύξεις και φωτογραφικά πορτρέτα. Οι επιλεγμένοι πρωταγωνιστές θα φωτογραφιθούν κατά τη διάρκεια της καθημερινής ζωής τους στο σπίτι, στην εργασία, ή στα μέσα μαζικής μεταφοράς. Οι φωτογραφίες θα συνοδεύονται από συνεντεύξεις, περιγράφοντας την κατάσταση των πρωταγωνιστών.

Που/Πότε

Στην Αθήνα, από 4 έως και 11 Νοεμβρίου 2011. Οπουδήποτε στην πόλη, οποτεδήποτε κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Στείλτε τις προτάσεις σας από τώρα!

About

Ο εμπνευστής του εγχειρήματος αυτού είναι ο Nicolas Brodard, Ελβετός ανεξάρτητος φωτογράφος και δημοσιογράφος που βρίσκεται αυτήν την περίοδο στην Κωνσταντινούπολη, με την πολύτιμη υποστήριξη μερικών τοπικών επαφών. Αυτό το ντοκιμαντέρ θα δημιουργηθεί με σκοπό να δημοσιευθεί στα διεθνή μέσα μαζικής ενημέρωσης (εφημερίδες, περιοδικά και ιστοχώρους). Πιθανών να συνεχιστεί και μετά από τις αναφερόμενες ημερομηνίες με σκοπό τη δημιουργία μιας ευρύτερης επικοινωνιακής και ενημερωτικής πλατφόρμας.

Nov 022011
 

Το εξώφυλλο της Libération για σήμερα 2/11/11. Δέσε τη ζώνη ασφαλείας και ετοιμάσου για το επόμενο διάστημα. Το διεθνές πρόβλημα της οικονομίας, των προτεραιοτήτων, της ισορροπίας ανάμεσα στο κοινωνικό κράτος, την αξιοπρέπεια των πολιτών και τις ελεύθερες αγορές, ονομάστηκε ‘ελληνικό πρόβλημα’. Βρήκε και γόνιμο έδαφος στη συλλογική μας επίγνωση ότι υπάρχουν εγγενή προβλήματα στον τρόπο που διαχειριζόμαστε κοινωνικά και πολιτικά τα του οίκου μας. Και πολλοί δέχτηκαν την ευθύνη αυτής της ενοχής. Αντί όμως να δουν με καθαρότητα την πολυπλοκότητα της κατάστασης, παρέλυσαν. Η προσωπική ευθύνη έγινε κοινωνική παράλυση. Και οι αγορές έκαναν το παιχνίδι τους. Και φτάσαμε ως εδώ. Το μεγάλο ‘ναι’ ή το μεγάλο ‘όχι’ δεν αφορά μόνο το οικονομικό μέλλον της Ελλάδας. Αφορά, πάνω από όλα, μια ξεκάθαρη θέση για τις αξίες πάνω στις οποίες θέλουμε να ακουμπήσουμε το μέλλον μας. Αυτά είναι πολλαπλά εσωτερικά δημοψηφίσματα. Καθημερινά, ανελέητα και άβολα. Αλλά αναγκαία.

Oct 312011
 

Πηγή: Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και του Πολίτη

Δελτίο Τύπου 29/10/11

Η ανάσχεση των κοινωνικών δικαιωμάτων είναι η μέθοδος που προτάχθηκε για να αντιμετωπιστεί η παρούσα δημοσιονομική κρίση. Η Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και του Πολίτη εκ θέσεως δεν εκφράζει άποψη για το αν τα μέτρα λιτότητας συνιστούν αποτελεσματική απάντηση στην κρίση αυτή, μολονότι πλέον τα γεγονότα μιλούν από μόνα τους. Επίσης, παρέλκει να εκφράσουμε άποψη για το αν τα μέτρα αυτά είναι δίκαια καθώς και η ίδια η κυβέρνηση που τα θεσπίζει αναγνωρίζει τον «κοινωνικά άδικο» χαρακτήρα τους. Η Ένωσή μας θα εμείνει στα ζητήματα που αφορούν το καθεαυτό πεδίο των δικαιωμάτων, χωρίς να επεκταθεί στο σύνολο των κοινωνικών συνδηλώσεων της αντιμετώπισης της κοινωνικής κρίσης.

Ως θεωρητικό εργαλείο της ανάσχεσης των κοινωνικών δικαιωμάτων, εκφράζεται η άποψη ότι, παρότι αυτά κατοχυρώνονται στο Σύνταγμα και σε διεθνείς συνθήκες που δεσμεύουν νομικά τη χώρα, πρέπει να υποχωρήσουν ενόψει του γενικού συμφέροντος κάλυψης του δημοσιονομικού ελλείμματος και της «εξόδου από την κρίση». Μπορούμε όμως πράγματι να αποδεχθούμε ότι η δημοσιονομική συγκυρία συνιστά λόγο για τη μειωμένη στο εξής δεσμευτικότητα δικαιωμάτων, ιστορικά εδραιωμένων και νομικά κατοχυρωμένων, όπως είναι τα κοινωνικά; Και σε τι βαθμό;

Συνιστά κοινό τόπο ότι τα δικαιώματα (ατομικά, πολιτικά, κοινωνικά) είναι αλληλένδετα και αδιαίρετα υπό την έννοια ότι τελούν σε σχέση αλληλοθεμελίωσης. Η αποδυνάμωση μιας επιμέρους ομάδας δικαιωμάτων αδυνατίζει και τις άλλες, και αντίστροφα μια εδραιωμένη δημοκρατία είναι ασύλληπτη χωρίς ένα επαρκές επίπεδο προστασίας όλων των δικαιωμάτων, ισομερώς καταμερισμένο. Δε νοείται φιλελεύθερο-δημοκρατικό πολίτευμα που συνταγματικά ονομάζεται «κοινωνικό κράτος δικαίου» να επικαλείται την ελευθερία της έκφρασης λόγου χάρη, αδιαφορώντας για το δικαίωμα στην παιδεία, την εργασία ή εν γένει την αξιοπρεπή διαβίωση των ανθρώπων, ακόμη δε περισσότερο των πιο ευάλωτων ομάδων. Οι σημαντικοί κραδασμοί που η τελευταία έχει υποστεί εξαιτίας των πρόσφατων δημοσιονομικών μέτρων συνιστούν, ανάμεσα στα άλλα, και πλήγμα στην ποιότητα της δημοκρατίας μας. Με την έννοια αυτή,. η εγγύηση ενός δικαιώματος υλικής κοινωνικής ασφάλειας σε εκείνα τα αγαθά που είναι αναγκαία για τον βιοτικό σχεδιασμό της ζωής του καθενός δεν είναι ζήτημα πολιτικής, ηθικής, ή φιλανθρωπίας, αλλά συνταγματικής τάξης.

Περισσότερο από ποτέ, τα κοινωνικά δικαιώματα παρουσιάζονται σήμερα ως απλές προσδοκίες του «δικαιούχου», απολύτως εξαρτώμενες από τους διαθέσιμους πόρους της πολιτείας, με τον ίδιο τρόπο που τα ατομικά παρουσιάζονται ως «ευκαιρίες» εξαρτώμενες των δυνατοτήτων του καθενός. Παρόλο όμως που η εκπλήρωσή τους, ακριβώς λόγω της υλικής-οικονομικής σύστασής τους, συνδέεται αναγκαστικά με δημοσιονομικές περιστάσεις –τουλάχιστον πιο εμφανώς από ότι συμβαίνει σε άλλες σφαίρες δικαιωμάτων– είναι σαφές ότι η παρούσα κρίση δεν μπορεί να συνεπάγεται την πλήρη κανονιστική τους αποδυνάμωση.

Το ζητούμενο είναι ένα κατώφλι ένθεν του οποίου δε νοείται αποδυνάμωση κοινωνικών δικαιωμάτων, ακόμη και σε περιστάσεις «έκτακτης δημοσιονομικής ανάγκης», όπως αυτή που βιώνουμε. Ένα επίπεδο που μπορεί μεν να αναπροσδιορίζεται νομοθετικά βάσει των οικονομικών, οικολογικών, τεχνολογικών ή άλλων συνθηκών, δεν μπορεί όμως να υπολείπεται ενός ορίου όχι απλώς βιωσιμότητας, αλλά αξιοπρεπούς διαβίωσης. Η έννοια του κοινωνικού κράτους, όπως αυτή κατοχυρώνεται στο Σύνταγμα, παραπέμπει κανονιστικά στη διανομή τόσο των κοινωνικών αγαθών όσο και των κοινωνικών δεινών, με γνώμονα όμως πάντοτε την υλική-κοινωνική ασφάλεια όλων των πολιτών αναλογικά επιμερισμένη. Εναπόκειται στο νομοθέτη να εξειδικεύσει ένα ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα υλικής-κοινωνικής ασφάλειας έτσι ώστε αφενός να συντίθεται από την αναλογική φορολόγηση εκάστου (δίκαιη κατανομή των κοινωνικών βαρών), αφετέρου να συνθέτει την υλική ασφάλεια όλων (δίκαιη κατανομή των κοινωνικών αγαθών).

Η Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και του Πολίτη ρητά επισημαίνει ότι υφίσταται ένας ελάχιστος κανονιστικός πυρήνας για τα κοινωνικά δικαιώματα, ο οποίος και θα πρέπει να μείνει άθικτος από τα όποια δημοσιονομικά μέτρα. Ο πυρήνας αυτός είναι με άλλα λόγια, μια κόκκινη γραμμή, η παραβίαση της οποίας δεν σημαίνει απλώς «καταστρατήγηση κεκτημένων», αλλά παραβίαση των θεμελιωδών κανόνων επιβίωσης μιας πολιτικής κοινότητας και ασφαλούς συμβίωσης εντός αυτής. Το ελάχιστο όριο ουσιαστικής αυτονομίας και αξιοπρέπειας των πολιτών αποτελεί την αντίστροφη, πλην όμως σύμμετρη, όψη του ελάχιστου ορίου νομιμοποίησης της πολιτείας μας. Σε αυτό το όριο, δεν μπορεί να υπάρξει «κούρεμα».

Το Δ.Σ. της Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και του Πολίτη