Η δημοσιογράφος Αλεξάνδρα Πασχαλίδου δημιούργησε ένα ενδιαφέρον ντοκιμαντέρ για τη σουηδική τηλεόραση με θέμα την οικονομική κρίση στην Ελλάδα. Το ντοκιμαντέρ με τίτλο “Τι τρέχει με τους Έλληνες;”, ξεκινά με την εικόνα μιας παιδοψυχολόγου, η οποία ξεσπά σε κλάματα περιγράφοντας τις δύσκολες καταστάσεις που αντιμετωπίζει η χώρα.
Μας περίμενε έκπληξη στο γραφείο σήμερα. Βραδινή διάρρηξη κι ένα χάος στο χώρο. Μια σπασμένη τζαμαρία, λάσπες από παπούτσια, λίγο αίμα στον τοίχο, άδεια ντουλάπια, πράγματα πεταμένα στο πάτωμα, κούτες αδειανές. Έντονο το ξάφνιασμα, όπως και η αίσθηση της παραβίασης. Άφαντοι οι δυο υπολογιστές και η βιντεοκάμερα. Άφαντο και το πολύτιμο black & decker για τα μερεμέτια. Αυτή ήταν η λεία. Δεν έχει και τίποτα άλλο το γραφείο. Βιβλία – άχρηστα για όποιον δεν ενδιαφέρεται για τις επιστήμες του ανθρώπου, θερμός για τσάγια και καφέδες, πολλά ποτήρια και κούπες και τα υλικά χειροτεχνίας της Λίλης (που με φροντίδα μαζεύτηκαν και ξαναμπήκαν στα κουτάκια τους). Όποιος μπήκε, έψαξε με την ησυχία του. Μάλλον γρήγορα κατάλαβε ότι δεν έχει άλλα πολύτιμα πράγματα και αρκέστηκε στα ηλεκτρονικά.
Στο τραπέζι της κουζίνας βρήκαμε το τσίγκινο κουτί με τα κουλουράκια ανοιχτό, καθώς κι ένα μπουκάλι κόκκινο κρασί. Και τα απομεινάρια μιας τυρόπιτας (!) που μάλλον κουβάλησε μαζί του ο διαρρήκτης. Μας έκανε να χαμογελάσουμε με αυτήν του (της;) την κίνηση. Έγινε η ένορκη κατάθεση (με λίγη διαπραγμάτευση για όρκο στην τιμή και την υπόληψή μου και όχι στο Ευαγγέλιο), ήρθε ο αστυνομικός της σήμανσης και πήρε αποτυπώματα. Έχουν δυσκολέψει οι εποχές, οι πόροι λιγοστεύουν και οι ανάγκες μεγαλώνουν. Εμείς τώρα, αφού συμμαζέψαμε το γραφείο και φέραμε βόλτα το χάος, έχουμε να αναρωτηθούμε για την ‘ενέργεια’ του ‘κλέφτη’. Να την καταλάβουμε, να την ενσωματώσουμε με τρόπο πιο λειτουργικό.
Το Σάββατο 21 Γενάρη, στο Ίδρυμα Θρακικής Τέχνης και Παράδοσης της Ξάνθης, σας προσκαλούμε σε ανοιχτή συζήτηση με θέμα: Η σεξουαλική διαφορετικότητα των νέων στην οικογένεια και το σχολείο.
Η εκδήλωση αποσκοπεί στο να αναδείξει τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι έφηβοι (κορίτσια και αγόρια) – με αφορμή τη σεξουαλική τους διαφορετικότητα – στην οικογένεια και το σχολείο καθώς και να προβληματίσει αναφορικά με το φαινόμενο της ομοφοβίας, εστιάζοντας στην ανεύρεση τρόπων αντιμετώπισης και άμβλυνσης των ανωτέρω καταστάσεων. Η οικογενειακή και κοινωνική συνοχή και η αρμονική συμβίωση των νέων είναι ο στόχος. Ο φόβος, η περιθωριοποίηση και η εκδήλωση βίαιων συμπεριφορών, που καταγράφονται κατά καιρούς, είναι τα εμπόδια στην επίτευξη αυτού του στόχου δημιουργώντας προβλήματα στην ανάπτυξη της προσωπικότητας των εφήβων.
Πρόκειται για μια πρωτοβουλία της Γενικής Γραμματείας Νέας Γενιάς με την υποστήριξη της μη κυβερνητικής οργάνωσης Θετική Φωνή και του ΛΟΑΤ περιοδικού City Uncovered, υπό το πλαίσιο της εκστρατείας για τη σεξουαλική διαφορετικότητα των νέων που πραγματοποιούν οι παραπάνω συνεργαζόμενοι φορείς με τίτλο «Ζούμε όπως κι εσύ».
Οι ομιλητές/τριες μας προέρχονται από το χώρο της ψυχολογίας, της εκπαίδευσης και τον ακαδημαϊκό χώρο. Το πρόγραμμα των ομιλιών έχει διαμορφωθεί ως εξής:
Την εκδήλωση θα χαιρετίσει ο Γενικός Γραμματέας Νέας Γενιάς, Γιάννος Λιβανός.
Συντονίζει η Μαριανέλλα Κλώκα, διευθύντρια της Θετικής Φωνής και εκδότρια του περιοδικού City Uncovered. Αμέσως μετά τις τοποθετήσεις θα υπάρξει χρόνος για ερωτήσεις του κοινού προς τις ομιλήτριες.
Ώρα έναρξης: 19.00
Μια πρωτοβουλία της Γενικής Γραμματείας Νέας Γενιάς:
Με τη συνεργασία της Θετικής Φωνής:
Και του ΛΟΑΤ περιοδικού City Uncovered:
… why do all the girls have to buy pink stuff and all the boys have to buy all the other colored stuff?
με ευχές
για δύναμη και κουράγιο για τις προκλήσεις
ανακούφιση για τις χαρές
κι επίγνωση για τα δύσκολα…
Πηγή: Το Βήμα
Τρεις μαθητές, τρεις γλώσσες, ένα βραβείο
Μάρνυ Παπαματθαίου
Η εικόνα ξεκινά με δύο όμορφα κοριτσίστικα πρόσωπα που καλωσορίζουν τον θεατή. «Γεια σας, παιδιά, εγώ είμαι η Γκιουλμπαχάρ» λέει το ένα κορίτσι χαμογελώντας. «Και εγώ είμαι η Αϊτούλ» προσθέτει το άλλο. Το πρόσωπο ενός αγοριού εμφανίζεται ανάμεσά τους, που συστήνεται ως Εμράχ. Τι θα μας δείξουν τα παιδιά; Η εικόνα αλλάζει και τώρα βλέπουμε τη χαρακτηριστική εικόνα του Μr Bean (που έκανε παγκοσμίως γνωστό ο ηθοποιός Ρόουαν Ατκινσον) ο οποίος ετοιμάζεται να μπει σε ένα εργαστήριο Φυσικής. Και αυτό γιατί παρακολουθούμε μια ταινία μικρού μήκους που αναφέρεται στη Φυσική και στα πειράματα τα οποία μπορούν να γίνουν μέσα στη σχολική τάξη.
Ηθοποιοί, παραγωγοί και σκηνοθέτες, με τη βοήθεια βεβαίως της δασκάλας τους κυρίας Αλεξάνδρας Κίτσιου, ήταν τρεις μαθητές από τα Πομακοχώρια της ορεινής περιοχής της Ροδόπης. Τρία παιδιά που δεν ξέρουν καλά καλά τα ελληνικά, που ζουν καθημερινά ανάμεσα σε τρεις πολιτισμούς – τα μητρικά τους πομακικά, τα τουρκικά που έμαθαν στο δημοτικό και τα ελληνικά με τα οποία ήρθαν ξαφνικά σε επαφή στο γυμνάσιο. Κατάφεραν όμως τελικά το μεγαλύτερο κατόρθωμα: να κερδίσουν το πρώτο βραβείο σε πανελλαδικό διαγωνισμό για την «επικοινωνία» της Φυσικής που διοργάνωσε το Βρετανικό Ινστιτούτο σε συνεργασία με το πρόγραμμα i-create της εκπαιδευτικής τηλεόρασης.
Κατόρθωμα αληθινό για τρία παιδιά από διαφορετικά χωριά που συναντιούνται κάθε μέρα στο Γυμνάσιο Σμίνθης, 12 χιλιόμετρα έξω από την Ξάνθη, στα σύνορα με τη Βουλγαρία. Και που ως χθες δεν είχαν και τη δυνατότητα να επισκεφθούν την Αθήνα, ενώ τώρα θα συμμετάσχουν σε ένα μεγάλο επιστημονικό φεστιβάλ που θα γίνει το καλοκαίρι στο Λονδίνο για τους πρώτους βραβευθέντες του διαγωνισμού.
Σαν χριστουγεννιάτικη ιστορία
Πρόκειται πραγματικά για μια χριστουγεννιάτικη ιστορία; Όπως λέει η μαθήτρια της Β΄τάξης του Γυμνασίου Σμίνθης και εκ των πρωτεργατών του βίντεο που βραβεύτηκε Αϊτούλ Καρπάτς, «ήταν το καλύτερο δώρο που μπορούσαμε να πάρουμε εφέτος. Δεν περιμέναμε ότι θα κερδίζαμε. Μάλιστα λάβαμε μέρος στον διαγωνισμό τις τελευταίες ημέρες του, τότε το μάθαμε, και το κάναμε πολύ γρήγορα». «Το κάναμε μόλις μέσα σε μία εβδομάδα» συμπληρώνει χαμογελώντας ο συμμαθητής της Εμράχ Καραχότζα μιλώντας στο «Βήμα». «Είχαμε όμως και ατυχίες. Η κάμερα στην αρχή είχε προβλήματα και δεν είχαμε στολή Δρυΐδη για το δεύτερο μέρος του βίντεο όπου είχαμε κομμάτια από τον Αστερίξ» λέει χαρακτηριστικά.
«Δεν το πιστεύαμε ότι βγήκαμε πρώτοι» λέει ενθουσιασμένος ο Εμράχ. «Θα θέλαμε τόσο πολύ να το ξανακάνουμε» δηλώνει. «Δουλέψαμε πάρα πολύ και ήταν μια εξαιρετική εμπειρία» συμπληρώνει η Αϊτούλ. «Δουλεύαμε στο σχολείο όπου μαζευόμαστε κάθε πρωί παιδιά από διάφορα χωριά» . Στο ερώτημα αν θα το έκανε ξανά απαντά: «Φυσικά, ήταν φοβερή εμπειρία. Αγάπησα περισσότερο τις φυσικές επιστήμες».
«Οι μεγάλοι μάς τρόμαζαν τόσο καιρό λέγοντας ότι η Φυσική και η Χημεία είναι δύσκολα μαθήματα» λέει από την πλευρά της η τρίτη της παρέας, η Γκιουλμπαχάρ Ζουμπούλ. «Τελικά ήταν τόσο ωραίο αυτό που κάναμε» προσθέτει.
Στην ερώτηση πόσο μακριά από το σχολείο της μένει η Γκιουλμπαχάρ απαντά ότι είναι από το χωριό Ζουμπούλι, 14 χιλιόμετρα από τη Σμίνθη. «Ήταν μια μεγάλη εμπειρία για εμάς» προσθέτει. «Δεν το περιμέναμε. Ζήσαμε μια μεγάλη περιπέτεια και έχουμε και μία ακόμη μεγαλύτερη να ζήσουμε» λέει με ενθουσιασμό αναφερόμενη στο ταξίδι που θα κάνουν τα παιδιά τον Ιούνιο στο Λονδίνο.
Τρία αλφάβητα και… σοκ
«Στο σχολείο μας έρχονται παιδιά από 27 διαφορετικούς οικισμούς» λέει ο διευθυντής του Γυμνασίου Σμίνθης κ. Κωνσταντίνος Δεληγεώργης. «Τα παιδιά αυτά μιλούν τη μητρική τους γλώσσα, τα πομακικά, που είναι μια σλαβική διάλεκτος. Στην πρώτη δημοτικού πηγαίνουν σε μειονοτικό σχολείο όπου έχουν έναν δάσκαλο χριστιανό που τους μαθαίνει ελληνικά και έναν μουσουλμάνο που τους μαθαίνει τουρκικά. Ολα τα μαθήματα όμως (φυσικές επιστήμες, μαθηματικά κτλ.) τα μαθαίνουν στα τουρκικά, ενώ το απόγευμα διδάσκονται το Κοράνι στα αραβικά» εξηγεί ο κ. ∆εληγεώργης. «Μαθαίνουν τρία διαφορετικά αλφάβητα και φυσικά παθαίνουν σοκ όταν έρχονται στο ελληνικό σχολείο. Κάνουν πολύ μεγάλες προσπάθειες τα παιδιά και πρέπει να τα βοηθήσει και η πολιτεία» αναφέρει.
«Είναι αξιοθαύμαστα παιδιά. Ο,τι κάνουν το κάνουν μόνα τους και το ότι τρεις ανάμεσά τους κέρδισαν σε έναν τέτοιο διαγωνισμό ήταν κάτι το τελείως αναπάντεχο και για εμάς και για αυτά» λέει ο κ. ∆εληγεώργης.
Ο διαγωνισμός
Εκτός από το πρώτο βραβείο της κριτικής επιτροπής που συγκροτήθηκε για τον διαγωνισμό του Βρετανικού Συμβουλίου, το βίντεο που έφτιαξαν τα παιδιά πήρε και το ειδικό βραβείο κοινού κατά την τελετή παρουσίασης του προγράμματος και βράβευσης των νικητών. «Θελήσαμε να δώσουμε στα παιδιά ένα βήμα και μια δική τους φωνή καθώς είναι πραγματικά εγκλωβισμένα στα σχολικά βιβλία» λέει στο «Βήμα» η υπεύθυνη του Βρετανικού Συμβουλίου για τη διοργάνωση του διαγωνισμού κυρία Αννα Χριστοδούλου. «Οταν έφτασαν τα παιδιά στην Αθήνα, η δασκάλα τους δεν τους είχε εξηγήσει ότι υπάρχει βραβείο» διηγείται η κυρία Χριστοδούλου. «Όταν τους ρωτήσαμε λοιπόν σε ένα ερωτηματολόγιο που συμπλήρωναν οι συμμετέχοντες αν θεωρούν το βραβείο που δίνουμε επαρκές, μας κοίταξαν με έκπληξη και ρώτησαν: Ποιο βραβείο; Φαντάζεστε την έκπληξή τους όταν έμαθαν ότι κέρδισαν και μάλιστα ένα ταξίδι στο Λονδίνο όπου θα παρακολουθήσουν ένα επιστημονικό φεστιβάλ για παιδιά της ηλικίας τους» καταλήγει.
Η «αρχιτέκτονας» του σχεδίου
Είχαμε άφθονο χαμόγελο και εμψύχωση
Η ψυχή του σχεδίου που ανέλαβαν τα τρία παιδιά, αυτή που έμαθε για τον διαγωνισμό, έγραψε το σενάριο και βοήθησε τα παιδιά σε όλα τα βήματα, ήταν μια δασκάλα διορισμένη στην ορεινή περιοχή της Ξάνθης εδώ και τρία χρόνια, χωρίς οργανική θέση και απασχολούμενη σε διαφορετικό σχολείο κάθε χρόνο. «Ήταν η πρώτη μου χρονιά στη Σμίνθη» λέει η κυρία Αλεξάνδρα Κίτσιου μιλώντας στο «Βήμα». «Είμαστε ένα δημόσιο γυμνάσιο όπου το σύνολο των μαθητών ζει σε απομακρυσμένα πομακικά χωριά, έχει άλλη μητρική γλώσσα και ιδιαίτερες πολιτισμικές καταβολές. Μια περιοχή όπου τα τελευταία χρόνια δίνεται ένας διαρκής αγώνας για να έρχονται στο γυμνάσιο όλο και περισσότερα κορίτσια, να συνεχίζουν όλο και περισσότερα παιδιά στο λύκειο και στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Το σχολείο συμμετέχει στο πρόγραμμα εκπαίδευσης μουσουλμανοπαίδων, στο οποίο προσπαθούμε να προσεγγίζουμε τις φυσικές επιστήμες με τρόπο που να δίνει τη δυνατότητα στους μαθητές να εκφράζονται και να συμμετέχουν περισσότερο» λέει η κυρία Κίτσιου.
«Ζήτησα από τα παιδιά που ήθελαν να συμμετάσχουν να ρωτήσουν τους γονείς τους αν τους επιτρέπουν να εμφανιστούν στο Διαδίκτυο» προσθέτει η κυρία Κίτσιου. «Έτσι δημιουργήθηκε μια μικρή ομάδα μαθητών που παρουσίαζαν ένα συγκεκριμένο πείραμα στους συμμαθητές τους. Τελικά είτε η ευφράδεια, το χιούμορ, η σκηνική παρουσία είτε οι αναστολές κάποιων άλλων οδήγησαν στη δημιουργία της ομάδας των μαθητών που ανέλαβε τον εμφανή ρόλο» συνεχίζει. «Τις τελευταίες δύο εβδομάδες είχαμε άφθονο το χαμόγελο και την εμψύχωση των καθηγητών και καθηγητριών του σχολείου» καταλήγει.
Tαινία του 132ου Δημοτικού Σχολείου Αθήνας.
Βραβείο Συνηγόρου του Παιδιού στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας για Παιδιά και Νέους 2011 – ελληνικό διαγωνιστικό τμήμα της Camera Zizanio.
Η ταινία είναι αποτέλεσμα τρίμηνων εργαστηρίων με τα παιδιά και εκφράζει τους φόβους και τις αγωνίες των μαθητών της 6ης τάξης, που συνδέονται με το άγχος της μετάβασης από το δημοτικό στο γυμνάσιο αλλά και το άγχος της οικονομικής κρίσης και των κοινωνικών και οικογενειακών προβλημάτων που τα ίδια βιώνουν. Παράλληλα, στην ταινία τα παιδιά εκφράζουν και τρόπους αντιμετώπισης των φόβων και των δυσκολιών τους.
Το διοικητικό συμβούλιο της Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου εξέδωσε την ακόλουθη ανακοίνωση σχετικά με τις δηλώσεις του Υπουργού Υγείας κ. Λοβέρδου σε ημερίδα για την “προαγωγή της δημόσιας υγείας”. Ο ρατσισμός στο σαλόνι: Και για το AIDS φταίνε οι ξένοι!
Είναι ανάγκη να απελαθούν οι ιερόδουλες φορείς του AIDS, προκειμένου να πάψουν να συνιστούν απειλή για την ελληνική οικογένεια
…επεσήμανε ο υπουργός Υγείας και φερόμενος ως επίδοξος πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, κ. Α. Λοβέρδος, σε ημερίδα με θέμα την προαγωγή της δημόσιας υγείας. Θυμίζουμε πως ο κ. Λοβέρδος είχε και παλιότερα εκφράσει το ενδιαφέρον του για την ελληνική οικογένεια που κινδυνεύει από τις «παρασπονδίες» ορισμένων μελών της, ενώ έχει υποστηρίξει στο παρελθόν την επαναφορά της θανατικής καταδίκης. Συγκεκριμένα, είχε καλέσει τότε τους πελάτες των αλλοδαπών ιεροδούλων «να μην πηγαίνουν με αδήλωτες πόρνες διότι θα φέρουν το AIDS στο σπίτι τους». Φαίνεται όμως πως η έκκληση του υπουργού δεν εισακούστηκε. Οι πελάτες συνεχίζουν αμέριμνοι να τρέφουν το ιερό τέρας της εμπορίας ανθρώπων, για την οποία βέβαια τίποτα δεν έχουν πληροφορηθεί, όπως άλλωστε ούτε και ο υπουργός. Ευλόγως λοιπόν τώρα έρχεται η ύπατη απειλή της απέλασης. Κοινώς, αφού οι Αθηναίοι συνεχίζουν να τιμούν τις φθηνές τους υπηρεσίες, να τις διώξουμε. Στο όνομα της ελληνικής οικογένειας βεβαίως…
Ας θυμίσουμε το αυτονόητο στον (και καθηγητή συνταγματικού δικαίου) κ. Λοβέρδο. Το θεμελιώδες δικαίωμα στην υγεία κατοχυρώνεται για όλους όσοι βρίσκονται στην ελληνική επικράτεια, χωρίς διάκριση εθνικότητας, φυλής και γλώσσας. Και κάτι ακόμη: οι μετανάστες που ζουν χωρίς χαρτιά στην Ελλάδα μπορεί να είναι απελάσιμοι. Δεν είναι όμως απελάσιμοι επειδή είναι άρρωστοι.
Όταν συγκροτήθηκε η κυβέρνηση Παπαδήμου, η Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου είχε στηλιτεύσει την συμπερίληψη του ΛΑΟΣ. Οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι εν μέρει τους αδικήσαμε. Με τέτοιους υπουργούς και υποψήφιους προέδρους του ΠΑΣΟΚ, το ΛΑΟΣ έχει πολλούς λόγους να χαίρεται καθώς αποκτά άξιους συνοδοιπόρους στη πορεία του για την εξουσία. Μπορεί όμως και να ανησυχεί διότι απειλούνται τα σκήπτρα της ρατσιστικής του πρωτοκαθεδρίας. Εμείς πάντως, έχουμε ακόμη έναν λόγο να αγανακτούμε.
Άνοιξα τον υπολογιστή κι έπεσα στην είδηση: το περιοδικό Time επέλεξε για ‘άνθρωπο της χρονιάς’ το Διαδηλωτή (The Protester). Άρθρα, φωτογραφίες απ’ όλον τον κόσμο ακόμα και αφιέρωμα στο Λουκάνικο, το σκύλο διαδηλωτή της Αθήνας …
Ωραία όλα αυτά, εντυπωσιακά κι ευχάριστα μέσα στη θλίψη των στερημένων ημερών. Αλλά τώρα που – όπως έγραψε κι ο ΜΣΑΖ στο twitter του,
… τι μένει; Στεναχωρηθήκαμε (και θα στεναχωρηθούμε), απογοητευτήκαμε (και θα απογοητευτούμε), θυμώσαμε (και θα θυμώσουμε), διαδηλώσαμε (και θα διαδηλώσουμε)… Μετά από όλα αυτά, τι μένει; Η απάντηση προσωπική. Κάποια στιγμή, καλό είναι να ακούσουμε και τις απαντήσεις των άλλων. Μήπως κι ανοίξουν καινούργιοι δρόμοι, μήπως κι ακούσουμε κάτι που θα μας πάει ένα βήμα παραπέρα…
Η Εταιρεία Προστασίας Σπαστικών οργανώνει κύκλο διαλέξεων με τίτλο:
«Σχετίζομαι άρα υπάρχω: μια οικογενειακή, και όχι μόνο απάντηση στην κρίση»
Εισηγήτρια στη 2η κατά σειρά ομιλία:
Κυριακή Πρωτοψάλτη-Πολυχρόνη
Ψυχολόγος, M.A., E.C.P., C.G.P.
Αθηναϊκό Κέντρο Μελέτης του Ανθρώπου (ΑΚΜΑ)
Πρόεδρος, Ευρωπαϊκή Εταιρεία Θεραπείας Οικογένειας (EFTA)
Το θέμα της ομιλίας θα είναι:
Χαμένοι στη μετάφραση: Εξελίσσοντας τη σχέση μας ως ζευγάρι
Ημερομηνία: Πέμπτη, 15 Δεκεμβρίου, 2011
Ώρα: 18:30
Χώρος: Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης, Νεοφύτου Δούκα 4 – Αθήνα
Τηλέφωνο: 210-7228321
Είσοδος: 20 € (τα έσοδα προορίζονται για την Εταιρεία Προστασίας Σπαστικών)
Η ομάδα φύλου του ΟΜΙΚ οργανώνει σειρά διαλέξεων με γενικό τίτλο «Το φύλο στις (νέες) έρευνες». Στις συναντήσεις αυτές θα παρουσιάζονται ερευνητικές συμβολές, οι οποίες αξιοποιούν την αναλυτική κατηγορία του φύλου σε ποικίλες θεματικές/ επιστημολογικές περιοχές και χρονικές περιόδους. Το ενδιαφέρον επικεντρώνεται στους τρόπους με τους οποίους το φύλο ως εννοιολογικό εργαλείο μας επιτρέπει να αντιληφθούμε την ιεραρχική διάσταση των κοινωνικών σχέσεων σε όλα τα πεδία της ζωής. Σταθερό ζητούμενο είναι η συνομιλία με νέους/ες ερευνητές/τριες από ένα ευρύ φάσμα πεδίων.
Η ζωή χωρίς εμένα. ‘Εμφυλα υποκείμενα εντός και εκτός κινηματικών χώρων.
Σούλα Μαρινούδη, Ανθρωπολόγος
Πέμπτη 15 Δεκεμβρίου στις 20.00
Στέκι Μεταναστών, Τσαμαδού 13-15, Εξάρχεια
Η ομιλήτρια θα αναφερθεί στις ζωές των φεμινιστών συνομιλητών και φεμινιστριών συνομιλητριών της που βρέθηκαν εντός και εκτός του λεγόμενου ανταγωνιστικού κινήματος. Με τον όρο αυτό περιγράφει τον αντιεξουσιαστικό χώρο και τον χώρο της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, που λειτουργούν σύμφωνα με τις αρχές της αυτοοργάνωσης και αυτοδιαχείρισης σε δομές οριζόντιες και μη ιεραρχημένες. Στην πλειοψηφία τους έδρασαν σε ομάδες για τα φύλα και τις σεξουαλικότητες. Πολλές από αυτές τις φεμινιστικές και queer δομές, ωστόσο, υπήρξαν βραχύβιες και προβληματικές. Ο προβληματισμός αυτής παρουσίασης αρθρώνεται στη βάση των φύλων και των σεξουαλικοτήτων που ως ιδιώματα ξενότητας δεν επέτρεπαν την οικείωση ενός τόπου και της κοινωνικότητας που ευνοούσε στο εσωτερικό του.
Λίγα λόγια για τον ΟΜΙΚ
Στα τέλη του 2005, ένας μικρός αριθμός νέων ερευνητών/ριών από τα πεδία των ανθρωπιστικών και κοινωνικών επιστημών (ιστορικών της νεότερης και της αρχαίας ιστορίας, αρχαιολόγων, ιστορικών της τέχνης και παιδαγωγών) ίδρυσε τον Όμιλο για τη Μελέτη της Ιστορίας και της Κοινωνίας (ΟΜΙΚ). Παρότι στις αρχές του 2006 το σωματείο απέκτησε νομική υπόσταση, οι σκοποί της κίνησής μας δεν είχαν ακόμα αποσαφηνιστεί. Η γενική ιδέα, πάντως, ήταν να αντιταχθούμε στην υποβάθμιση των ανθρωπιστικών και κοινωνικών επιστημών, να αναπτύξουμε συλλογικές, παρεμβατικές πρακτικές και να αποποιηθούμε, στο πλαίσιο του ΟΜΙΚ, την αυτοαναφορικότητα που ενείχαν οι προσωπικές ερευνητικές μας εργασίες. Στα χρόνια που ακολούθησαν ο όμιλος, «μεγάλωσε» σε ανθρώπινο δυναμικό, διοργάνωσε πολυάριθμες ανοιχτές συζητήσεις, προβολές, διαλέξεις και θεματικούς κύκλους ομιλιών (βλ. συνημμένο χρονολόγιο δραστηριοτήτων). Παράλληλα, συγκρότησε μια δραστήρια ηλεκτρονική λίστα (histomilos@googlegroups.com), που σήμερα μετρά περίπου 350 μέλη, έναν διαδικτυακό χώρο ενημέρωσης, προβληματισμού, συζήτησης και αντιπαράθεσης. Αυτές οι δράσεις προσδιόρισαν με μεγαλύτερη ευκρίνεια ορισμένες από τις βασικές μας επιλογές. Η πρώτη επιλογή κατευθύνεται σε μια διεπιστημονική συνεργασία που να διαλέγεται κριτικά με την εξειδίκευση. Ο κριτικός αυτός διάλογος, ο οποίος επιθυμούμε να συμπεριλάβει ολοένα και περισσότερα επιστημονικά πεδία (ανθρωπολογία, κοινωνιολογία, πολιτική οικονομία, πολιτική επιστήμη, ψυχολογία, εκπαίδευση, κλπ.), προσδοκούμε ότι θα αντιπαρατεθεί στη μονομέρεια και στην απομόνωση στην οποία οδηγούνται σήμερα οι ανθρωπιστικές και κοινωνικές επιστήμες. Επειδή ο Όμιλος αποτελείται κατά κύριο λόγο από ερευνητές και ερευνήτριες που μελετούν το παρελθόν, η δεύτερη επιλογή μας συνδέεται με την απόπειρα να συνδιαλαγούν δημιουργικά η διαχρονική με τη συγχρονική επιστημονική ματιά.
Εμπλουτίζεται το πρόγραμμα του IAPOP Conference 2012 με προσθήκες εργαστηρίων και παρουσιάσεων. Ένα κλικ εδώ για το πρόγραμμακι ένα κλικ εδώ για τους παρουσιαστές.
Από την Ελλάδα θα συμμετάσχουν οι Λένα Ασλανίδου, Αλεξάνδρα Βασιλείου, Λίλη Βασιλείου και Βασιλική Κατριβάνου.
WW meets Constellation – The Gap between the Rich and the Poor
Lena Aslanidou, Ruth Sander, Lily Vassiliou
Nowadays the poor become poorer and poorer, the rich richer and richer. The global financial system contributes to this with a monetary system based on creating money through debt, as does the reign of Friedman’s “free market” idea – a society in which profit and the market run every aspect of life. In theory, inequality doesn’t matter as long as markets work efficiently and economies are growing so that everyone is getting more. The on-going global financial crisis however highlights the unsustainable nature of this growing disparity. People around the world are exploring on a small scale new economic systems: new monetary systems such as time banks, ethical banking, banks for the poor, micro loans, etc., which are becoming more and more of a practice today. The concept of money and the values that govern our relationship to it are changing. Where are we heading? Can we influence politics and economics? What is our vision? We will explore these questions with two different methods: the more structured of ‘Politics in Space’ and the more spontaneous of Worldwork.
Worldwork in Action: Greece, South Africa, USA – The global Impact of Saturday’s Open Forum
Lane Arye, Alexandra Vassiliou, Zed Xaba
This workshop provides an opportunity to see and experience Worldwork in action. Participants will have an opportunity to voice their feelings and reactions to last night’s more linear Open Forum, and explore how the issues that were raised are non-local, affecting us all. We will deepen and have an interaction between the various roles and ghost roles. We will notice when rank, power and privilege arise in all their complexity. When polarizations arise, we will keep the attitude that “all sides know best,” trusting the group and its wisdom. We will acknowledge momentary stuckness, and look for solutions that naturally arise from the process itself.
Worldwork meets Peace Work – Hot Spot Israel/Palestine
Gary Reiss, Vassiliki Katrivanou, Sumaya Farhat-Naser
Για 8η συνεχή χρονιά πραγματοποιείται έκθεση κούκλας στο εργαστήρι Μαιρηβή (Δεληγιώργη 33, Μεταξουργείο, τηλ. 210 5222181), με κούκλες ραμμένες από τις κρατούμενες των Γυναικείων Φυλακών Θήβας (πρώην Κορυδαλλού), στο πλαίσιο του προγράμματος “Λόγος και Ύφασμα” της ΑΡΣΙΣ.
Από τότε που μεταφέρθηκαν οι φυλακές Κορυδαλλού στον ελαιώνα της Θήβας, η πρόσβαση είναι δύσκολη και οι επισκέπτες πιο λίγοι. Όμως και φέτος οι κρατούμενες στέλνουν τις κούκλες που έχουν φτιάξει, στο εργαστήρι Μαιρηβή, όπου η πρόσβαση είναι εύκολη και ελπίζουν οι επισκέπτες να είναι πολλοί. Μην αφήσετε τις κούκλες να σας περιμένουν…
Τα έσοδα από τις πωλήσεις των έργων θα κατατευθούν στο λογιστήριο των φυλακών, ξεχωριστά για την κάθε κρατούμενη.
Η είσοδος είναι ελεύθερη.
ΕΓΚΑΙΝΙΑ ΕΚΘΕΣΗΣ: 16 Δεκεμβρίου 2011 στις 20:00
ΩΡΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ: Από Σάββατο 17 Δεκεμβριου ως και Δευτέρα 19 Δεκεμβρίου και ώρες 11:00 ως 20:00
Δύναμη και αδυναμία. Η σχέση μεταξύ τους και η αλληλεπίδραση των ανθρώπων. Τι σημαίνει αλλαγή στον κόσμο και πως επιτυγχάνεται; Ένα ενδιαφέρον άρθρο, που αξίζει μια ανάγνωση (ευχαριστώ τη Σωτηρία Παπαλουκά για το link).
Not Whether, but How to Change the World
People think “power… oh, that’s bad.” But powerlessness, that’s really bad! — Margaret Moore, Citizen Organizer, Fort Worth, Texas, 1992
A Massachusetts teacher I once knew asked his tenth graders to blurt out the first words that came to mind on hearing the word “power.” They said, “money,” “parents,” “guns,” “bullies,” “Adolf Hitler,” and “Mike Tyson.” And in my workshops with adults, I’ve heard similar words, plus “fist,” “law,” “corrupt,” and “politicians.” Often “men” pops out, too.
As long as we conceive of power as the capacity to exert one’s will over another, it is something to be wary of. Power can manipulate, coerce, and destroy. And as long as we are convinced we have none, power will always look negative. Even esteemed journalist Bill Moyers recently reinforced a view of power as categorically negative. “The further you get from power,” he said, “the closer you get to the truth.”
But power means simply our capacity to act. “Power is necessary to produce the changes I want in my community,” Margaret Moore of Allied Communities of Tarrant (ACT) in Fort Worth, Texas — my hometown — told me. I’ve found many Americans returning power to its original meaning — “to be able.” From this lens, we each have power — often much more power than we think.
One Choice We Don’t Have
In fact, we have no choice about whether to be world changers. If we accept ecology’s insights that we exist in densely woven networks, as just noted, then we must also accept that every choice we make sends out ripples, even if we’re not consciously choosing. So the choice we have is not whether, but only how, we change the world. All this means that public life is not simply what officials and other “big shots” have.
Related evidence of our power is so obvious it is often overlooked.
Human beings show up in radically different notches on the “ethical scale” depending on the culture in which we live. In Japan, “only” 15 percent of men beat their spouses. In many other countries, over half do. The murder rate in the United States is four times higher than in Western Europe, Canada, Australia, and Japan.
Plus, behavior can change quickly. Germany moved from a country in which millions of its citizens went along with mass murder to become in a single generation one of the world’s more respected nations. Here’s an incomparably less consequential but still telling example: In only a decade, 1992 to 2002, U.S. high school students who admitted to cheating on a test at least once in a year climbed by 21 percent to three quarters of all surveyed.
So what do these differences and the speed of change in behavior tell us? That it is culture, not fixed aspects of human nature, which largely determines the prevalence of cooperation or brutality, honesty or deceit. And since we create culture through our daily choices, then we do, each of us, wield enormous power.
Let me explore related, empowering findings of science that also confirm our power.
Mirrors in Our Brains
Recent neuroscience reveals our interdependence to be vastly greater than we’d ever imagined.
In the early 1990s, neuroscientists were studying the brain activity of monkeys, particularly in the part of the brain’s frontal lobe associated with distinct actions, such as reaching or eating. They saw specific neurons firing for specific activities. But then they noticed something they didn’t expect at all: The very same neurons fired when a monkey was simply watching another monkey perform the action.
“Monkey see, monkey do” suddenly took on a whole new meaning for me. Since we humans are wired like our close relatives, when we observe someone else, our own brains are simultaneously experiencing at least something of what that person is experiencing. More recent work studying humans has borne out this truth.
These copycats are called “mirror neurons,” and their significance is huge. We do walk in one another’s shoes, whether we want to or not.
[Our] intimate brain-to-brain link-up… lets us affect the brain — and so the body — of everyone we interact with, just as they do us. — Daniel Goleman, Social Intelligence: The New Science of Human Relationships
We literally experience and therefore co-create one another, moment to moment. For me, our “imprintability” is itself a source of hope. We can be certain that our actions, and perhaps our mental states, register in others. We change anyone observing us. That’s power.
And we never know who’s watching. Just think: It may be when we feel most marginalized and unheard, but still act with resolve, that someone is listening or watching and their life is forever changed.
As I form this thought, the face of Wangari Maathai comes to mind. A Kenyan, Wangari planted seven trees on Earth Day in Nairobi in 1977 to honor seven women environmental leaders there. Then, over two decades, she was jailed, humiliated, and beaten for her environmental activism, but her simple act ultimately sparked a movement in which those seven trees became forty-five million, all planted by village women across Kenya.
In the fall of 2004, when Maathai got the call telling her she had just won the Nobel Peace Prize, her first words were: “I didn’t know anyone was listening.” But, evidently, a lot of people were beginning to listen, from tens of thousands of self-taught tree planters in Kenya to the Nobel committee sitting in Oslo.
From there I flash back to a conversation with João Pedro Stédile, a founder of the largest and perhaps most effective social movement in this hemisphere — Brazil’s Landless Workers’ Movement, enabling some of the world’s poorest people to gain nearly twenty million acres of unused land. During the military regime in the early 1980s in Brazil, even gathering a handful of people was risky.
Who helped motivate João Pedro? It was Cesar Chavez and the U.S. farm workers’ struggle, he told me.
I’ll bet Chavez never knew, or even imagined, his example was powerful enough to jump continents.
Just as important, the findings of neuroscience also give us insight as to how to change and empower ourselves. They suggest that a great way is to place ourselves in the company of those we want most to be like. For sure, we’ll become more like them.
Thus, whom we choose to spend time with as friends, colleagues, and partners may be our most important choices. And “spending time” means more than face-to-face contact. What we witness on TV, in films, and on the Internet, what we read and therefore imagine — all are firing mirror neurons in our brains and forming us.
As the author of Diet for a Small Planet, I’m associated with a focus on the power of what we put into our mouths. But what we let into our minds equally determines who we become. So why not choose an empowering new diet?
Power Isn’t a Four Letter Word
Power is an idea. And in our culture it’s a stifling idea. We’re taught to see power as something fixed — we either have it or we don’t. But if power is our capacity to get things done, then even a moment’s reflection tells us we can’t create much alone. From there, power becomes something we human beings develop together — relational power. And it’s a lot more fun.