Μας περίμενε έκπληξη στο γραφείο σήμερα. Βραδινή διάρρηξη κι ένα χάος στο χώρο. Μια σπασμένη τζαμαρία, λάσπες από παπούτσια, λίγο αίμα στον τοίχο, άδεια ντουλάπια, πράγματα πεταμένα στο πάτωμα, κούτες αδειανές. Έντονο το ξάφνιασμα, όπως και η αίσθηση της παραβίασης. Άφαντοι οι δυο υπολογιστές και η βιντεοκάμερα. Άφαντο και το πολύτιμο black & decker για τα μερεμέτια. Αυτή ήταν η λεία. Δεν έχει και τίποτα άλλο το γραφείο. Βιβλία – άχρηστα για όποιον δεν ενδιαφέρεται για τις επιστήμες του ανθρώπου, θερμός για τσάγια και καφέδες, πολλά ποτήρια και κούπες και τα υλικά χειροτεχνίας της Λίλης (που με φροντίδα μαζεύτηκαν και ξαναμπήκαν στα κουτάκια τους). Όποιος μπήκε, έψαξε με την ησυχία του. Μάλλον γρήγορα κατάλαβε ότι δεν έχει άλλα πολύτιμα πράγματα και αρκέστηκε στα ηλεκτρονικά.
Στο τραπέζι της κουζίνας βρήκαμε το τσίγκινο κουτί με τα κουλουράκια ανοιχτό, καθώς κι ένα μπουκάλι κόκκινο κρασί. Και τα απομεινάρια μιας τυρόπιτας (!) που μάλλον κουβάλησε μαζί του ο διαρρήκτης. Μας έκανε να χαμογελάσουμε με αυτήν του (της;) την κίνηση. Έγινε η ένορκη κατάθεση (με λίγη διαπραγμάτευση για όρκο στην τιμή και την υπόληψή μου και όχι στο Ευαγγέλιο), ήρθε ο αστυνομικός της σήμανσης και πήρε αποτυπώματα. Έχουν δυσκολέψει οι εποχές, οι πόροι λιγοστεύουν και οι ανάγκες μεγαλώνουν. Εμείς τώρα, αφού συμμαζέψαμε το γραφείο και φέραμε βόλτα το χάος, έχουμε να αναρωτηθούμε για την ‘ενέργεια’ του ‘κλέφτη’. Να την καταλάβουμε, να την ενσωματώσουμε με τρόπο πιο λειτουργικό.