by: guardianoid
Η χιουμοριστική εξήγηση μιας καθόλου αστείας ιστορίας… What about the aliens?
Η χιουμοριστική εξήγηση μιας καθόλου αστείας ιστορίας… What about the aliens?
Πηγή: www.catastroika.com
Οι δημιουργοί του Debtocracy, του ντοκιμαντέρ που είδαν τουλάχιστον δύο εκ. άνθρωποι, επιστρέφουν με μια νέα παραγωγή. Η CATASTROIKA αναζητά τις συνέπειες από την ολοκληρωτική εκποίηση μιας χώρας. Εξετάζοντας παραδείγματα ιδιωτικοποιήσεων και απορρύθμισης στις πιο αναπτυγμένες χώρες της Δύσης προσπαθεί να προβλέψει τι θα συμβεί αν το ίδιο μοντέλο εφαρμοστεί σε μία χώρα υπό καθεστώς επιτήρησης.
Πληροφορίες για το ντοκιμαντέρ
Ήταν αρχές του 1989 όταν ο Γάλλος ακαδημαϊκός Ζακ Ρουπνίκ κάθισε μπροστά στον υπολογιστή του προκειμένου να ετοιμάσει μια έκθεση για την πορεία των τελευταίων οικονομικών μεταρρυθμίσεων στη Σοβιετική Ένωση του Μιχαήλ Γκορμπατσόφ. Και ο όρος που σκαρφίστηκε για να περιγράψει τον επιθανάτιο ρόγχο μιας αυτοκρατορίας άκουγε τότε στο όνομα Καταστρόικα. Στα χρόνια του προέδρου Γιέλτσιν, όταν η Ρωσία πραγματοποιούσε ίσως το μεγαλύτερο και πιο αποτυχημένο πείραμα ιδιωτικοποιήσεων στην ιστορία της ανθρωπότητας, δημοσιογράφοι του Γκάρντιαν έδωσαν άλλο νόημα στον όρο του Ρουπνίκ. Η καταστρόικα έγινε συνώνυμο της ολοκληρωτικής διάλυσης μιας χώρας από τις δυνάμεις της αγοράς, του ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας και της ραγδαίας επιδείνωσης του βιοτικού επιπέδου των πολιτών της. Μονάδα μέτρησης της Καταστρόικα ήταν πλέον η ανεργία, η κοινωνική εξαθλίωση, η μείωση του προσδόκιμου ζωής αλλά και η δημιουργία μιας νέας κάστας ολιγαρχών που αναλαμβάνει την εξουσία της χώρας. Λίγα χρόνια αργότερα η αντίστοιχη επιχείρηση μαζικών ιδιωτικοποιήσεων στην ενοποιημένη Γερμανία, που σήμερα παρουσιάζεται ως πρότυπο για την Ελλάδα, δημιούργησε εκατομμύρια ανέργους και ορισμένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα διαφθοράς στην ευρωπαϊκή ιστορία.
Αυτή ακριβώς η καταστρόικα έρχεται τώρα και στην Ελλάδα, την «τελευταία σοβιετική δημοκρατία της Ευρώπης», όπως αρέσκονται να την χαρακτηρίζουν οι βουλευτές και οι υπουργοί της «σοσιαλιστικής» μας κυβέρνησης. Είναι η λογική συνέπεια και συνέχεια της «χρεοκρατίας» και ως εκ τούτου η λογική συνέχεια του πρώτου μας ντοκιμαντέρ που αναζητούσε τις αιτίες που δημιούργησαν την κρίση χρέους στην Ελλάδα και ολόκληρη την ευρωπαϊκή περιφέρεια.
Η Καταστρόικα όμως δεν είναι μια ασθένεια που χτυπά μόνο όσες χώρες αλλάζουν ριζικά το οικονομικό τους σύστημα, όπως η Ρωσία, ούτε χώρες που τελούν υπό άτυπη οικονομική κατοχή. Ίσως μάλιστα οι πιο αποτυχημένες μορφές ιδιωτικοποιήσεων να συνέβησαν σε οικονομικές υπερδυνάμεις που θεωρητικά είχαν την οικονομική ισχύ να ελέγξουν τις αρνητικές επιπτώσεις.
Την Καταστρόικα τη συναντάς στη μεταθατσερική Βρετανία, που έβλεπε τους πολίτες της να σκοτώνονται σε δυστυχήματα στα ιδιωτικοποιημένα δίκτυα σιδηροδρόμων. Τη βρίσκεις στα ιδιωτικά ταχυδρομεία της Ολλανδίας, όπου οι ταχυδρόμοι σου χτυπάνε την πόρτα δυο και τρεις φορές τς ημέρα. Κατά μια έννοια την εντόπιζε κανείς ακόμη και στην Καλιφόρνια, που άφησε τους κατοίκους της χωρίς ρεύμα όταν απελευθέρωσε την αγορά ενέργειας αφήνοντας το δίκτυο χωρίς κεντρικό δημόσιο έλεγχο.
Σε καμία περίπτωση όμως οι επιπτώσεις δεν είναι τόσο άμεσες και τόσο τρομακτικές όσο στις χώρες που έχουν πέσει στην παγίδα ξένων δανειστών και υποχρεώνονται να προχωρήσουν σε μαζικές αποκρατικοποιήσεις. Η διαδικασία ξεπουλήματος που θα ακολουθηθεί στην Ελλάδα έχει δοκιμαστεί αρκετές φορές σε ανάλογες περιπτώσεις. Οι ίδιοι άνθρωποι που αναλάμβαναν το ξεπούλημα δημοσίων επιχειρήσεων σε χώρες της Λατινικής Αμερικής έχουν στήσει σήμερα τα γραφεία τους σε χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας – και οι καλύτεροι από αυτούς βρίσκονται εδώ και μήνες στην Αθήνα.
Η διαδικασία ακολουθεί πάντα τα ίδια ακριβώς βήματα: Αρχικά οι κυβερνήσεις σε συνεργασία με τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης ξεκινούν μια άγρια επίθεση εναντίον των δημοσίων υπαλλήλων, οι οποίοι εμφανίζονται ως υπεύθυνοι για όλα τα οικονομικά δεινά της χώρας. Ο μύθος του υπερδιογκωμένου δημόσιου τομέα συχνά βασίζεται στη διαστρέβλωση στοιχείων από οργανισμούς που στηρίζονται (σε) και στηρίζουν την εκάστοτε κυβέρνηση. Παράλληλα συγκεκριμένοι δημόσιοι οργανισμοί εγκαταλείπονται συνειδητά στη μοίρα τους, εξοργίζοντας τους πολίτες με την αναποτελεσματικότητά τους. Και η διαδικασία ολοκληρώνεται με την πώληση ακόμη και των κερδοφόρων δημόσιων οργανισμών σε ένα κλάσμα της αξίας τους.
Η ομάδα της Καταστρόικα ταξιδεύει ήδη σε αρκετά σημεία του πλανήτη συλλέγοντας εικόνες, πληροφορίες και υλικό για τα προγράμματα ιδιωτικοποιήσεων που ακολουθήθηκαν στις πιο αναπτυγμένες χώρες της γης. Ο απολογισμός δεν είναι ποτέ άσπρος ή μαύρος. Το παλιό σχήμα του «κοινωνικού χαρακτήρα» του δημοσίου τομέα απέναντι στον απάνθρωπο πρόσωπο της ελεύθερης αγοράς είναι εξίσου απλουστευτικό με τις θεωρίες του Μίλτον Φρίντμαν για την ανάγκη να ιδιωτικοποιήσουμε και τον αέρα που αναπνέουμε. Η περίπτωση της Ελλάδας όμως ξεπερνά την απλή θεωρητική συζήτηση για το ρόλο του κράτους στην οικονομία.
Για άλλη μια φορά το ντοκιμαντέρ, θα κυκλοφορήσει στο Ιντερνετ χωρίς δικαιώματα χρήσης και αναμετάδοσης. Η δωρεάν διάθεση της Catastroika δεν αποτελεί απλώς «υποχρέωσή» μας απέναντι στους συμπαραγωγούς μας. Είναι βαθύτερη ιδεολογική και, αν θέλετε, φιλοσοφική πεποίθησή μας ότι κάθε προϊόν πνευματικής δημιουργίας πρέπει να είναι ελεύθερα διαθέσιμο σε όλους. Το σημερινό οικονομικό σύστημα, ενώ στηρίζεται όλο και περισσότερο στην παραγωγή και τη διαχείριση πληροφορίας, αδυνατεί από τη φύση του να βρει έναν τρόπο για να εξασφαλίσει την ανταμοιβή των δημιουργών πληροφορίας. Πρόκειται, ίσως για ένα ακόμη ένα αδιέξοδο στη διαδικασία ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων της οικονομίας, που σύντομα θα απειλήσει τα θεμέλια του κυρίαρχου συστήματος. Γιατί, ως γνωστόν, κάθε σύστημα που εμπόδισε την ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων κατέρρευσε –ρωτήστε και τους φεουδάρχες.
Γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλον
στο μέλλον που φτιάχνετε όπως θέλετε
αφού η ιστορία σας ανήκει
σαρώστε το λοιπόν αν επιμένετε
Στ’ αυτιά μου δεν χωράνε υποσχέσεις
το έργο το ‘χω δει μη με τρελαίνετε
το πλοίο των ονείρων μου με πάει
σε κόσμους που εσείς δεν τους αντέχετε
Μένω μονάχος στο παρόν μου
να σώσω οτιδήποτε – αν σώζεται –
κι ας έχω τις συνέπειες του νόμου
συνένοχο στο φόνο δε θα μ’ έχετε
Μοιάζει υποκριτική η σοκαρισμένη αντίδραση πολλών στα χθεσινά συμβάντα στις παρελάσεις ανά την Ελλάδα. Προς τι η έκπληξη; Η ανομοιογένεια των ανθρώπων που διαμαρτύρονταν χρησιμοποιήθηκε σαν επιχείρημα για την απαξίωση των αντιδράσεων. Το γεγονός όμως είναι πως για διαφορετικούς – και πιθανά αντιφατικούς – λόγους πολύς (πάρα πολύς) κόσμος χθες είπε ένα βροντερό ‘όχι’ στην παρούσα κατάσταση. Τώρα, θα αρχίσουν οι ατέλειωτες συζητήσεις για το αν αυτός ήταν σωστός ή όχι τρόπος αντίδρασης, αν απαξιώθηκαν οι θεσμοί, αν τιμήθηκαν όλοι αυτοί που πολέμησαν για τη δική μας λευτεριά.
Προσωπικά, εχθές δεν προσβλήθηκα. Ο παππούς μου ήταν αξιωματικός στον πόλεμο του ’40, πολέμησε με γενναιότητα και αγάπη για την πατρίδα του. Στη γιορτή του σχολείου για την 28η Οκτωβρίου πήγαινα τα μετάλλια του κι ένα μικρό ημερολόγιο που ήταν γεμάτο ιστορίες από το μέτωπο. Το ημερολόγιο ξεκινούσε από τη μέρα που έφυγε για το μέτωπο και τελείωσε με το ταξίδι του στην Αθήνα, με το τέλος του πολέμου. Κάθε φορά που του έλεγα ‘παππού να πάρω τα μετάλλια σου για τη γιορτή του σχολείου;’ χαμογελούσε (έτσι όπως χαμογελάς σε ένα παιδί που δεν θες να του κόψεις τα φτερά) και μου έλεγε: κάθε μέρα τιμούμε τη ελευθερία, όχι μια φορά το χρόνο στις παρελάσεις.
Οι χθεσινές διαμαρτυρίες σηκώνουν πολλή κουβέντα. Κι έχουμε πολλά να μάθουμε από αυτήν. Κάποιοι προσβλήθηκαν, κάποιοι αναπτερώθηκαν, κάποιοι θορυβήθηκαν, κάποιοι καθησυχάστηκαν. Ευπρόσδεκτος ο διάλογος, αρκεί να είναι ακριβώς αυτό: διάλογος. Βαρεθήκαμε τους μονολόγους και αυτιά που δεν ακούνε.
Πηγή: streetpaper.gr
Πέντε έλληνες φωτογράφοι εστιάζουν στην πιο ακραία μορφή φτώχειας: το τραγικό φαινόμενο των αστέγων συμπολιτών μας, που πλέον έχει πάρει εκρηκτικές διαστάσεις και στο ελληνικό τοπίο.
«Ζωές στο δρόμο» είναι ο τίτλος μιας ξεχωριστής όσο και –δυστυχώς- επίκαιρης έκθεσης φωτογραφίας που θα φιλοξενηθεί τον επόμενο μήνα στην Τεχνόπολη. Πέντε γνωστοί έλληνες φωτογράφοι στρέφουν το φακό τους στην πιο ακραία έκφραση της φτώχειας: Το φαινόμενο των αστέγων, που πλέον παίρνει εκρηκτικές διαστάσεις και στην χώρα μας. Ο Δημήτρης Μιχαλάκης, η Μυρτώ Παπαδοπούλου, ο Νίκος Πηλός, ο Άγγελος Τζωρτζίνης και ο Ιάκωβος Χατζησταύρου εστιάζουν στους συμπολίτες μας εκείνους που η ζωή τους έβγαλε εκτός εστίας. Ακολουθούν τις διαδρομές τους, αποτυπώνουν τις αγωνίες, τον αγώνα και, εν τέλει, την αξιοπρέπεια ανθρώπων της διπλανής πόρτας κάποτε, που σήμερα αναζητούν τον δρόμο της επιστροφής σε μια ζωή φυσιολογική.
Πρόκειται για μια έκθεση που η σημερινή οικονομική και κοινωνική συγκυρία την φέρνει στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας. Η έκθεση θα φιλοξενηθεί στην αίθουσα «Άγγελος Σικελιανός» (Δ4) στην Τεχνόπολη – Γκάζι από τη Δευτέρα 14 ώς Πέμπτη 24 Νοεμβρίου 2011.
Παράλληλα, οι δουλειές των ελλήνων φωτογράφων θα πλαισιωθούν από έργα μιας άλλης ξεχωριστής έκθεσης.
Η έκθεση «Ματιές στον δρόμο» (“Eyes on the Street”) είναι μία σύνθεση φωτογραφιών που τράβηξαν άστεγοι, πωλητές της εφημερίδας δρόμου «The Big Issue», στα δικά τους μοναχικά βρετανικά μονοπάτια. Η έκθεση φιλοξενήθηκε για πρώτη φορά τον περασμένο Ιούλιο στη Γλασκόβη, στο πλαίσιο πρωτοβουλίας του Διεθνούς Δικτύου Εφημερίδων του Δρόμου (INSP). Είναι δε η πρώτη φορά που τα έργα θα εκτεθούν και στην Ελλάδα.
Η έκθεση «Ζωές στο Δρόμο» εντάσσεται στο πλαίσιο των εκδηλώσεων της πρωτοβουλίας «Γκολ στη Φτώχεια» και της ελληνικής ποδοσφαιρικής ομάδας αστέγων.
Τα παρακάτω βίντεο (σε 4 μέρη) δημιουργήθηκαν το 1988 κατά τη διάρκεια σεμιναρίου των Arny και Amy Mindell στο Esalen Institute, στο Big Sur της Καλιφόρνιας. Στο πρώτο μέρος, την εισαγωγή, ο Mindell κάνει μια αναδρομή στη ανάπτυξη του Process Work. Τα τέσσερα μέρη του βίντεο περιέχουν θεωρία, παραδείγματα, εσωτερικές ασκήσεις και βιωματικές ασκήσεις σε δυάδες. Παρ’ όλο ότι το βίντεο δημιουργήθηκε το 1988, η διδασκαλία του παραμένει επίκαιρη.
Στο πρώτο μέρος ο Mindell μιλάει για την προσωπική του πορεία και την ενασχόληση του με την επιστήμη και τη Γιουνγκιανή ψυχολογία. Μιλάει για το ονειρόσωμα (dreambody) και τονίζει την ανάγκη σύνδεσης της ψυχολογίας με την δουλειά με κίνηση, τη δουλειά με οικογένειες, την πολιτική δουλειά και τη δουλειά με ομάδες. Τονίζει την διαπολιτισμική φύση του process work και τις εφαρμογές του, καθώς και τη σύνδεση ανάμεσα στο θεραπευτικό/ιατρικό μοντέλο με την πλήρη νοήματος φύση των σωματικών συμπτωμάτων και εμπειριών.
Ξεκινά σήμερα η εφαρμογή του προγράμματος ‘Ενδυνάμωση Εκπαιδευτικών’ με την πρώτη ομάδα εκπαιδευτικών για την περίοδο 2011-2012. Σε μια εποχή απίστευτα δύσκολη για την εκπαίδευση και τον τόπο ολόκληρο.
Τι μπορεί να κάνει ένας εκπαιδευτικός μέσα σε αυτήν την κατάσταση; Η ερώτηση δύσκολη και οι απαντήσεις προσωπικές. Εμείς θα προσπαθήσουμε να ενθαρρύνουμε την αναζήτηση. Αξιοποιώντας το εγχειρίδιο του Lukas Hohler και του Joe Goodbread, θα κουβεντιάσουμε, θα κάνουμε βιωματικές ασκήσεις, θα προβληματιστούμε παρέα. Μια ομάδα έχει περισσότερη δύναμη από ότι φανταζόμαστε. Σκοπός μας; Να κρατήσουμε ζωντανή την ελπίδα ότι, ακόμα κι όταν όλα καταρρέουν, υπάρχει τρόπος να σταθείς όρθιος.
Καλαμάκι, 20 Οκτωβρίου 2011. Μια εικόνα έξω από το σπίτι μου που με φοβίζει. Τα σκουπίδια των γειτόνων βουνό (ελπίζω να μην είμαστε οι μόνοι που τα κρατάμε μέσα στα σπίτια μας τις τελευταίες δέκα μέρες). Ένας άστεγος, μετανάστης απολυμένος εργάτης, πήρε ένα στρώμα από τα σκουπίδια, έβγαλε και ρούχα από τον κάδο ανακύκλωσης και τρεις μέρες τώρα κοιμάται εκεί τα βράδια. Κι ο αγκυλωτός σταυρός; Πριν λίγες μέρες εμφανίστηκε κι αυτός. Αυτή η φωτογραφία με τρομάζει. Είναι η εικόνα του χάους μέσα στο οποίο ζούμε, του εγωισμού και των άκρων.
Δεν μπορεί να μην ένιωσε θλίψη χθες όποιος βρέθηκε στο Σύνταγμα. Θλίψη και οργή για τη βία, για τον εύκολο αποπροσανατολισμό, για όλα όσα αποφασίζονται για εμάς χωρίς εμάς. Ένα από τα πιο μαζικά 48ωρα συλλαλητήρια των τελευταίων δεκαετιών τέλειωσε με έναν νεκρό και δεκάδες τραυματίες. Ήταν θέμα τύχης ότι δεν είχε γίνει ως τώρα. Εύχομαι να μη συνηθίσουμε την ιδέα ότι αυτή η ιστορία θα έχει και νεκρούς.
Το Κέντρο Ημέρας Εφήβων με Αυτισμό στη Δυτική Αττική «Στην Αυλή του Κόσμου» με φορέα υλοποίησης το Κέντρο Παιδιού και Εφήβου (Κ.Π.Ε.), διοργανώνει Ημερίδα με θέμα:
«Οι διαταραχές του Αυτιστικού φάσματος στον κύκλο ζωής του ανθρώπου»
Η ημερίδα θα λάβει χώρα την 12η Νοεμβρίου του 2011, 9.00 π.μ έως 18:00, μ.μ στο ΚΥΒΕ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΟΥ, Εθνάρχου Μακαρίου 1 (προέκταση Λένορμαν) & Κηφισού, ΚΥΒΕ, Περιστέρι με προσκεκλημένους Έλληνες και ξένους ομιλητές.
Απευθύνεται σε ειδικούς ψυχικής υγείας, εκπαιδευτικούς και φορείς παροχής υπηρεσιών για άτομα με Διαταραχές Αυτιστικού Φάσματος. Στόχος της ημερίδας είναι ο επιστημονικός διάλογος πάνω στα σύγχρονα επιστημονικά δεδομένα για τον αυτισμό, η ανταλλαγή προβληματισμών σε σχέση με κλινικά θέματα που προκύπτουν σε όλες τις αναπτυξιακές φάσεις των ατόμων με διαταραχές του αυτιστικού φάσματος καθώς και θέματα στρατηγικού σχεδιασμού.
Πηγή: The Nation
Occupy Wall Street: The Most Important Thing in the World Now
Naomi Klein | October 6, 2011
I was honored to be invited to speak at Occupy Wall Street on Thursday night. Since amplification is (disgracefully) banned, and everything I say will have to be repeated by hundreds of people so others can hear (a k a “the human microphone”), what I actually say at Liberty Plaza will have to be very short. With that in mind, here is the longer, uncut version of the speech.
I love you.
And I didn’t just say that so that hundreds of you would shout “I love you” back, though that is obviously a bonus feature of the human microphone. Say unto others what you would have them say unto you, only way louder.
Yesterday, one of the speakers at the labor rally said: “We found each other.” That sentiment captures the beauty of what is being created here. A wide-open space (as well as an idea so big it can’t be contained by any space) for all the people who want a better world to find each other. We are so grateful.
If there is one thing I know, it is that the 1 percent loves a crisis. When people are panicked and desperate and no one seems to know what to do, that is the ideal time to push through their wish list of pro-corporate policies: privatizing education and social security, slashing public services, getting rid of the last constraints on corporate power. Amidst the economic crisis, this is happening the world over.
And there is only one thing that can block this tactic, and fortunately, it’s a very big thing: the 99 percent. And that 99 percent is taking to the streets from Madison to Madrid to say “No. We will not pay for your crisis.”
That slogan began in Italy in 2008. It ricocheted to Greece and France and Ireland and finally it has made its way to the square mile where the crisis began.
“Why are they protesting?” ask the baffled pundits on TV. Meanwhile, the rest of the world asks: “What took you so long?” “We’ve been wondering when you were going to show up.” And most of all: “Welcome.”
Many people have drawn parallels between Occupy Wall Street and the so-called anti-globalization protests that came to world attention in Seattle in 1999. That was the last time a global, youth-led, decentralized movement took direct aim at corporate power. And I am proud to have been part of what we called “the movement of movements.”
But there are important differences too. For instance, we chose summits as our targets: the World Trade Organization, the International Monetary Fund, the G8. Summits are transient by their nature, they only last a week. That made us transient too. We’d appear, grab world headlines, then disappear. And in the frenzy of hyper patriotism and militarism that followed the 9/11 attacks, it was easy to sweep us away completely, at least in North America.
Occupy Wall Street, on the other hand, has chosen a fixed target. And you have put no end date on your presence here. This is wise. Only when you stay put can you grow roots. This is crucial. It is a fact of the information age that too many movements spring up like beautiful flowers but quickly die off. It’s because they don’t have roots. And they don’t have long term plans for how they are going to sustain themselves. So when storms come, they get washed away.
Being horizontal and deeply democratic is wonderful. But these principles are compatible with the hard work of building structures and institutions that are sturdy enough to weather the storms ahead. I have great faith that this will happen.
Something else this movement is doing right: You have committed yourselves to non-violence. You have refused to give the media the images of broken windows and street fights it craves so desperately. And that tremendous discipline has meant that, again and again, the story has been the disgraceful and unprovoked police brutality. Which we saw more of just last night. Meanwhile, support for this movement grows and grows. More wisdom.
But the biggest difference a decade makes is that in 1999, we were taking on capitalism at the peak of a frenzied economic boom. Unemployment was low, stock portfolios were bulging. The media was drunk on easy money. Back then it was all about start-ups, not shutdowns.
We pointed out that the deregulation behind the frenzy came at a price. It was damaging to labor standards. It was damaging to environmental standards. Corporations were becoming more powerful than governments and that was damaging to our democracies. But to be honest with you, while the good times rolled, taking on an economic system based on greed was a tough sell, at least in rich countries.
Ten years later, it seems as if there aren’t any more rich countries. Just a whole lot of rich people. People who got rich looting the public wealth and exhausting natural resources around the world.
The point is, today everyone can see that the system is deeply unjust and careening out of control. Unfettered greed has trashed the global economy. And it is trashing the natural world as well. We are overfishing our oceans, polluting our water with fracking and deepwater drilling, turning to the dirtiest forms of energy on the planet, like the Alberta tar sands. And the atmosphere cannot absorb the amount of carbon we are putting into it, creating dangerous warming. The new normal is serial disasters: economic and ecological.
These are the facts on the ground. They are so blatant, so obvious, that it is a lot easier to connect with the public than it was in 1999, and to build the movement quickly.
We all know, or at least sense, that the world is upside down: we act as if there is no end to what is actually finite—fossil fuels and the atmospheric space to absorb their emissions. And we act as if there are strict and immovable limits to what is actually bountiful—the financial resources to build the kind of society we need.
The task of our time is to turn this around: to challenge this false scarcity. To insist that we can afford to build a decent, inclusive society—while at the same time, respect the real limits to what the earth can take.
What climate change means is that we have to do this on a deadline. This time our movement cannot get distracted, divided, burned out or swept away by events. This time we have to succeed. And I’m not talking about regulating the banks and increasing taxes on the rich, though that’s important.
I am talking about changing the underlying values that govern our society. That is hard to fit into a single media-friendly demand, and it’s also hard to figure out how to do it. But it is no less urgent for being difficult.
That is what I see happening in this square. In the way you are feeding each other, keeping each other warm, sharing information freely and proving health care, meditation classes and empowerment training. My favorite sign here says, “I care about you.” In a culture that trains people to avoid each other’s gaze, to say, “Let them die,” that is a deeply radical statement.
A few final thoughts. In this great struggle, here are some things that don’t matter.
And here are a few things that do matter.
We have picked a fight with the most powerful economic and political forces on the planet. That’s frightening. And as this movement grows from strength to strength, it will get more frightening. Always be aware that there will be a temptation to shift to smaller targets—like, say, the person sitting next to you at this meeting. After all, that is a battle that’s easier to win.
Don’t give in to the temptation. I’m not saying don’t call each other on shit. But this time, let’s treat each other as if we plan to work side by side in struggle for many, many years to come. Because the task before will demand nothing less.
Let’s treat this beautiful movement as if it is most important thing in the world. Because it is. It really is.
Editor’s Note: Naomi’s speech also appeared in Saturday’s edition of the Occupied Wall Street Journal.
Πηγή: Η Αυγή
Αγωνιώδες σήμα κινδύνου για το παρόν και το μέλλον της πολύπαθης ψυχιατρικής μεταρρύθμισης και της αποασυλοποίησης των ψυχικώς πασχόντων στη χώρα μας εξέπεμψαν χθες σε συνέντευξη Τύπου τα μέλη του προεδρείου της Ελληνικής Ψυχιατρικής Εταιρείας (ΕΨΕ), με αφορμή τη 10η Οκτωβρίου – Παγκόσμια Ημέρα Ψυχικής Υγείας.
Σύμφωνα με όσα τόνισε ο επίτιμος πρόεδρος της ΕΨΕ Γ. Χριστοδούλου, “η δραματική περικοπή δαπανών, που σε πολλές περιπτώσεις φθάνει το 50%, δημιουργεί σοβαρά ερωτήματα, τόσο για το προσωπικό που θα απολυθεί, προπαντός, όμως και για τους ασθενείς που έχουν αποασυλοποιηθεί. Τι θα γίνουν αυτοί οι ασθενείς; Θα ξαναγυρίσουν στο ψυχιατρείο; Θα ενταχθούν σε μεγαλύτερους ‘ξενώνες’ – μικρογραφίες ψυχιατρείων; Θα παραμείνουν σε υποβαθμισμένους ξενώνες;“.
Ο Γ. Χριστοδούλου ανέφερε ακόμη ότι “η υποχρηματοδότηση της Ψυχικής Υγείας υπάρχει κίνδυνος να οδηγήσει σε αναστολή της ανάπτυξης της πρωτοβάθμιας φροντίδας ψυχικής υγείας, σε υποβάθμιση της ποιότητας των προσφερομένων υπηρεσιών, σε επικρίσεις και κυρώσεις από τις αρμόδιες αρχές της Ε.Ε., σε έκθεση της επιστημονικής κοινότητας στον κίνδυνο επιθέσεων ή και αποκλεισμού από τις διεθνείς επιστημονικές οργανώσεις, σε μεγάλη οδύνη στους ανθρώπους που νοσούν και θα νοσήσουν από ψυχικές διαταραχές στο μέλλον“.
Από τη δική του πλευρά, ο αντιπρόεδρος της ΕΨΕ Δημ. Πλουμπίδης αναρωτήθηκε σε δραματικούς τόνους: “Πού θα ξαναγυρίσουν οι ασθενείς; Στα ψυχιατρεία ή στα πάρκα;“. Ο ίδιος έκανε λόγο για μεγάλη αύξηση των προσελεύσεων πολιτών στο Κέντρο Ψυχικής Υγείας Βύρωνα, το 50% των οποίων αποτελείται πλέον από εργαζόμενους που έχουν απολυθεί από τη δουλειά τους μέσα στον προηγούμενο χρόνο.
Μάλιστα, ο Δημ. Πλουμπίδης επεσήμανε χαρακτηριστικά ότι παρατηρείται ιδιαίτερη αύξηση στα περιστατικά κρίσης πανικού και άγχους, ενώ η αναμονή στο Κέντρο Ψυχικής Υγείας Βύρωνα έχει φτάσει τον ενάμιση μήνα, έναντι μίας εβδομάδας που ήταν μέχρι πρότινος.
Στη δική του τοποθέτηση, ο διευθυντής της Β’ Ψυχιατρικής Κλινικής του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Χαϊδαρίου “Αττικόν” Ελευθ. Λύκουρας υπογράμμισε μεταξύ άλλων ότι “δεν πρέπει να κλείσουν άλλες δομές Ψυχικής Υγείας και δεν πρέπει αυτές που λειτουργούν να λειτουργούν ως μικρά άσυλα μέσα στην κοινότητα“.
Αύξηση των αυτοκτονιών και των φόνων
Σύμφωνα με τα στοιχεία έρευνας η οποία διενεργήθηκε σε 26 χώρες της Ε.Ε., όπως τα παρουσίασε στη συνέντευξη Τύπου ο Γ. Χριστοδούλου, σε κάθε αύξηση της ανεργίας κατά 1% αντιστοιχεί αύξηση κατά 0,79% στις αυτοκτονίες και κατά 0,79% επίσης στις ανθρωποκτονίες. Αντιθέτως, τα τροχαία ατυχήματα μειώνονται κατά 1,39%.
Σύμφωνα με τα πορίσματα άλλης έρευνας, τα οποία παρουσίασε διεξοδικά ο Γ. Χριστοδούλου, στις ψυχικές και ψυχοπαθολογικές επιπτώσεις της ανεργίας περιλαμβάνονται η δυσφορία, η κατάθλιψη, το άγχος, τα ψυχοσωματικά συμπτώματα, η μείωση της ευεξίας και η μείωση της αυτοεκτίμησης, ενώ όσο πιο μακρά είναι η διάρκεια της ανεργίας τόσο πιο βαριές είναι οι επιπτώσεις της στην ψυχική υγεία.
Ακόμη, σύμφωνα με τον ίδιο, οι επιπτώσεις της ανεργίας στην ψυχική υγεία είναι δυσμενέστερες σε χώρες με ασθενείς οικονομίες και σε χώρες οι οποίες διαθέτουν ανεπαρκές σύστημα προστασίας των ανέργων. Tέλος, ο Γ. Χριστοδούλου έκανε λόγο για σημαντική συσχέτιση μεταξύ ποσοστού ανεργίας και επισκέψεων στα εξωτερικά ιατρεία και το τμήμα επειγόντων περιστατικών (ΤΕΠ) του Πανεπιστημιακού Νευροψυχιατρικού νοσοκομείου της Αθήνας “Αιγινήτειο”.
Η οικονομική κρίση δεν είναι ελληνικό πρόβλημα. Όλοι το ξέρουμε αυτό. Ανάμεσα σε πολλές άλλες χώρες, και η Αμερική, αρχίζει και ξυπνά με έναν διαφορετικό τρόπο στην σκληρή πραγματικότητα. Μέχρι πρόσφατα η κρίση αφορούσε μειονότητες και τους επονομαζόμενους white trash.
Οι κινητοποιήσεις του Occupy Wall St, ενώ ξεκίνησαν με ελάχιστη κάλυψη από τα mainstream media, δεν μπορούν πλέον να μείνουν στην αφάνεια. Ο προβληματισμός αγγίζει πλέον περισσότερους. Πολλά κιλά μελάνι και πολλά bytes στο διαδίκτυο για τους σκοπούς, την αποτελεσματικότητα, τους λόγους αυτών των κιντηοποιήσεων.
Δεν έχουμε βγάλει ακόμα συμπέρασμα. Και είναι νωρίς για κάτι τέτοιο. Αυτή τη στιγμή είμαστε στο ‘δεν πάει άλλο’. Οι κοινότητες που σχηματίζονται και η υπομονή θα δημιουργήσουν χώρο για το καινούργιο. Ας συνεχίσουμε να το ψάχνουμε. Οι υπάρχουσες εναλλακτικές είναι πολύ κατώτερες από τις περιστάσεις. Έτσι δεν είναι;
We are the 99%. Ένα site με αληθινά πρόσωπα και αληθινές ιστορίες. Αξίζει μια επίσκεψη…
We are the 99 percent. We are getting kicked out of our homes. We are forced to choose between groceries and rent. We are denied quality medical care. We are suffering from environmental pollution. We are working long hours for little pay and no rights, if we’re working at all. We are getting nothing while the other 1 percent is getting everything. We are the 99 percent.
I work for children with disabilties.
I owe $20,000 in loans.
I will pay it back in 12 years.
I will probably never retire unless things change.
If I ever get sick or injured, I will lose my job and then my house.
I want my daughter to feel safe choosing a life of giving and service.
I don’t feel safe.
I am the 99 percent.