Η οικονομική κρίση δεν είναι ελληνικό πρόβλημα. Όλοι το ξέρουμε αυτό. Ανάμεσα σε πολλές άλλες χώρες, και η Αμερική, αρχίζει και ξυπνά με έναν διαφορετικό τρόπο στην σκληρή πραγματικότητα. Μέχρι πρόσφατα η κρίση αφορούσε μειονότητες και τους επονομαζόμενους white trash.
Οι κινητοποιήσεις του Occupy Wall St, ενώ ξεκίνησαν με ελάχιστη κάλυψη από τα mainstream media, δεν μπορούν πλέον να μείνουν στην αφάνεια. Ο προβληματισμός αγγίζει πλέον περισσότερους. Πολλά κιλά μελάνι και πολλά bytes στο διαδίκτυο για τους σκοπούς, την αποτελεσματικότητα, τους λόγους αυτών των κιντηοποιήσεων.
Δεν έχουμε βγάλει ακόμα συμπέρασμα. Και είναι νωρίς για κάτι τέτοιο. Αυτή τη στιγμή είμαστε στο ‘δεν πάει άλλο’. Οι κοινότητες που σχηματίζονται και η υπομονή θα δημιουργήσουν χώρο για το καινούργιο. Ας συνεχίσουμε να το ψάχνουμε. Οι υπάρχουσες εναλλακτικές είναι πολύ κατώτερες από τις περιστάσεις. Έτσι δεν είναι;
We are the 99%. Ένα site με αληθινά πρόσωπα και αληθινές ιστορίες. Αξίζει μια επίσκεψη…
We are the 99 percent. We are getting kicked out of our homes. We are forced to choose between groceries and rent. We are denied quality medical care. We are suffering from environmental pollution. We are working long hours for little pay and no rights, if we’re working at all. We are getting nothing while the other 1 percent is getting everything. We are the 99 percent.
I work for children with disabilties.
I owe $20,000 in loans.
I will pay it back in 12 years.
I will probably never retire unless things change.
If I ever get sick or injured, I will lose my job and then my house.
I want my daughter to feel safe choosing a life of giving and service.
I don’t feel safe.
I am the 99 percent.