Processwork Hub

Dec 052011
 

Όσο περισσότερο νοιάζεσαι, τόσο λιγότερο θέλεις να γνωρίζεις;  Ένα ενδιαφέρον άρθρο για τη σχέση του φόβου και της ανησυχίας με την ικανότητα για επίγνωση και δράση. Η ψυχολόγος Kelly McGonigal γράφει στο Psychology Today για μια σειρά ερευνών που δείχνει πόσο δύσκολο είναι να εκπαιδεύσεις και να κινητοποιήσεις σε δράση ανθρώπους που είναι φοβισμένοι.

Αναφέρει ότι,

… αποτελέσματα ερευνών δείχνουν ότι η σχέση μεταξύ της επίγνωσης, της φροντίδας και της δράσης, δεν είναι απλή. Πολλοί από τους ανθρώπους που νοιάζονται για ένα θέμα μπορεί να θέλουν να αποφύγουν την ενημερότητα για το πρόβλημα αν αισθάνονται ότι δεν μπορούν να το λύσουν. Και ακόμη και εκείνοι που εμπιστεύονται λύσεις που αφορούν αλλαγές πολιτικής αποφεύγουν να μάθουν περισσότερα για το θέμα – καθιστώντας το λιγότερο πιθανό θα είναι σε θέση να υποστηρίξουν την αλλαγή πολιτικής.

To the Worried, Ignorance Is Bliss

The more you care, the less you want to know?

by Kelly McGonigal, Ph.D.

I recently spoke on panel about ocean conservation at the San Francisco Aquarium, moderated by Environmental Defense Fund marine ecologist Dr. Rodney M. Fujita. Psychologists, activists, marketing experts, and even a futurologist gathered to discuss how to best educate and motivate the public about the dangers of everything from overfishing and pollution to climate change.

In this kind of discussion, things always start with awareness: how to we let people know what’s happening, what the risks are, and what needs to be done to prevent them? Logically, you need to be aware first-then comes caring. From caring, comes acting.

But a new report points to just how hard that first step is. Psychologists at Duke University and Waterloo University conducted a series of studies looking at how open people are to information about serious challenges, from the economy to the environment.

The bad news: people don’t want to know.

The more worried people were about an issue, the more they intentionally avoided information about it. The more unknowledgeable they felt about the issue, the more they avoided learning about it. And the more imminent the danger (e.g. an oil crisis), the more they avoided learning about it.

To be fair, though, people didn’t avoid all information: they selectively ignored negative information, but were open to positive information that might ease their worries.

Researchers also found that the more complex and serious an issue, the more people trusted the government to handle it. In U.S. politics, there is definitely a correlation between denying the serious of some problems (e.g. climate change) and advocating for less government regulation. Although these studies didn’t examine political affiliations, it would be interesting to see if a basic preference for less regulation or intervention would lead to even stronger resistance to learning negative information about a serious issue.

In the meantime, the results of these studies suggest that the relationship between awareness, caring, and action is not straightforward. People who care the most about an issue many want to avoid being aware of problems they don’t feel they can solve. And even those who trust policy solutions avoid learning more about an issue — making it less likely they’ll be able to advocate for policy change.

At the panel discussion on ocean conservation, I made a strong pitch for bypassing both awareness and caring whenever possible, by looking for structural, social, or economic solutions that make it easier or more rewarding to act in a way that reduces risk, or less convenient to act in ways that increase risk. This kind of “nudges” requires creativity, and can’t simply be heavy-handed regulation in disguise. The folks over at The Nudge Blog do a great job keeping track of various experiments with nudges, like a recent attempt to increase support for state parks.

For more information about the collaboration between psychologists, activists, marketers, and policy experts, check out this article about BlueMind, the group that sponsored our recent panel discussion.

Kelly McGonigal is a psychologist at Stanford University. Her latest book is The Willpower Instinct: How Self-Control Works, Why It Matters, and What You Can Do to Get More of It.

Study referenced:

Shepherd S, Kay, AC (2011). On the perpetuation of ignorance: System dependence, system justification, and the motivated avoidance of sociopolitical information. Journal of Personality and Social Psychology, Advance online publication. DOI: 10.1037/a0026272.

 

Dec 032011
 

Η Judith Arcana, ποιήτρια, συγγραφέας, ακαδημαϊκός και ακτιβίστρια. Σε ένα ποίημα, συνεισφορά της στο occupywriters.com

iAction

We sprayed graffiti on our Facebook walls

tweeted outrage to the websites of senators

marched around our living rooms with Wii

zapped cyber-petitions to the Pentagon –

some of us phoned in flashmobs; lots of us

taped everything for youtube. We were virtually

unstoppable! Actually though, some of us did

hit the pause button. When sidewalk time

came, hitting the asphalt, fault lines opened

up along the edges of our keyboards, striking

letters into questions older units used to ask –

like, to be or not to be – you know that one?

Whether to take arms against a sea of troubles

and, by opposing, end them? Question is,

is there – I mean, like, now – an app for that?

 

Dec 012011
 

(Το φαρμακείο των Γιατρών Χωρίς Σύνορα στο περιφερειακό νοσοκομείο, Ζιμπάμπουε, 2011. Φωτό: Sostain Moyo/MSF)

Ο Χρήστος Παπαϊωάννου είναι συντονιστής του προγράμματος HIV/AIDS των Γιατρών Χωρίς Σύνορα και γράφει από τη Ζιμπάμπουε. Να είσαι καλά Χρήστο, για όλη τη δουλειά που κάνεις και τον τρόπο σου.

Πηγή: Ελευθεροτυπία

Φέτος θα ακούσετε για άλλη µια φορά αριθµούς που προσπαθούν να αποδώσουν το µέγεθος της πανδηµίας του HIV/AIDS παγκοσµίως. Αριθµοί για την αύξηση των κρουσμάτων σε πολλές δυτικές χώρες, στατιστικά στοιχεία για τους ανθρώπους που ζουν µε τον ιό HIV στην υπο-Σαχάρια Αφρική και αριθµούς για την επίπτωση της οικονοµικής κρίσης στη χρηµατοδοτήτηση προγραµµατών αντιρετροϊκής θεραπείας (για την καταπολέμηση του HIV/AIDS).

Το φαρμακείο των Γιατρών Χωρίς Σύνορα στο περιφερειακό νοσοκομείο, Ζιμπάμπουε, 2011. Φωτό: Sostain Moyo/MSF Το φαρμακείο των Γιατρών Χωρίς Σύνορα στο περιφερειακό νοσοκομείο, Ζιμπάμπουε, 2011. Φωτό: Sostain Moyo/MSF Είχα πάντα την αίσθηση ότι οι αριθµοί φωτίζουν κάποιες πτυχές της σκληρής πραγµατικότητας του AIDS, χωρίς να αποκαλύπτουν κάποιες άλλες που βιώνει κάποιος από κοντά. Τη φετινή Παγκόσµια Ηµέρα κατά του AIDS, έχω τη δυνατότητα να δω και να μεταφέρω και άλλες πλευρές αυτής της πραγματικότητας, δουλεύοντας ως συντονιστής ενός από τα προγράµµατα HIV/AIDS των Γιατρών Χωρίς Σύνορα στη Ζιµπάµπουε, σε µια χώρα µε πολύ υψηλά ποσοστά HIV/AIDS.

Δε θα µοιραστώ, λοιπόν, µαζί σας αριθμούς και στατιστικά στοιχεία, αλλά µερικές εικόνες που βιώνω εδώ καθημερινά. Θα σας µιλήσω για την επιθυµία των ανθρώπων εδώ να ζήσουν. Εδώ που η κάθε µέρα σου υπενθυµίζει τις προκλήσεις που αντιµετωπίζουν όσοι ζουν µε HIV/AIDS, αλλά και τη θετική στάση τους απέναντι στη ζωή χάρη στη θεραπεία που λαμβάνουν.

Βρίσκοµαι στη Ζιµπάµπουε τους τελευταίους οκτώ µήνες. Το σύστηµα υγείας της χώρας που έχει πληγεί από µια οικονοµική και πολιτική κρίση το 2008, που επηρέασε κάθε τοµέα της καθηµερινής ζωής, εξακολουθεί να στηρίζεται στη βοήθεια οργανισμών και δωρητριών χωρών για την παροχή θεραπείας κατά του HIV/AIDS που σώζει ζώες. Οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα λειτουργούµε προγράµµατα HIV/AIDS τα τελευταία δέκα περίπου χρόνια περιθάλποντας αυτή τη στιγμή πάνω από 34.000 ασθενείς. Κι όμως, στη θεραπεία δεν είναι µόνο τα φάρµακα σηµαντικά. Είναι εξίσου σημαντική η θέληση και η δύναμη των ανθρώπων που ζουν µετον ιό HIV και όλων εκείνων που τους βοηθούν να αντιμετωπίζουν τη ζωή θετικά. Ως ψυχολόγος, παρατηρώ τους διαφορετικούς τρόπους µε τους οποίους οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν το AIDS και την πραγματικότητα έχοντας µια δυνατή θέληση να προχωρήσουν μπροστά µε αισιοδοξία. Δεν περνάει µέρα που να µη θαυμάσω αυτή την επιθυμία για ζωή.

Στη Ζιµπάµπουε έµαθα ότι το να ζεις ως οροθετικός δε σημαίνει μόνο να είσαι θετικός στον ιό HIV αλλά και να αντιστέκεσαι στην ασθένεια. Σημαίνει να ακολουθείς τη θεραπεία σου, να εργάζεσαι, να έχεις σύντροφο, οικογένεια, παιδιά, φίλους. Να πηγαίνεις στην τοπική λαχαναγορά, να γελάς µε τους γείτονες σου απολαμβάνοντας το δυνατό ήλιο της Αφρικής, όπως κάνει η Κάρεν. Σημαίνει να πηγαίνεις σχολείο και να ονειρεύεσαι να γίνεις δικηγόρος ή τραγουδιστής, όπως η

Νοκουτούλα και ο Μπερνάντ. Να πηγαίνεις καθημερινά στο γραφείο σου χωρίς να ανησυχείς για το συνωστισμό στο λεωφορείο και την κίνηση στους δρόμους, όπως η Γκρέις, ή να χορεύεις στο γάµο συγγενών σου µέχρι τελικής πτώσεως, όπως ο Ντάνιελ. Εδώ το να ζεις ως οροθετικός σημαίνει ότι ονειρεύεσαι τη µέρα που το παιδί που θα φέρεις στον κόσμο δε θα έχει HIV/AIDS γνωρίζοντας πάνω απ’όλα ότι αυτό σήμερα είναι εφικτό.

Σηµαίνει ακόµα ότι επιλέγεις να µη ζεις µόνος. Κάθε µέρα, µέσω της δουλειάς µας, λέµε στους ανθρώπους που ζουν µε HIV/AIDS ότι στεκόµαστε δίπλα τους και ότι µπορούν κι εκείνοι µε τη σειρά τους να σταθούν ο ένας δίπλα στον άλλο. Γι’ αυτό το λόγο στα προγράµµατα των Γιατρών Χωρίς Σύνορα οργανώνουμε ομάδες υποστήριξης ατόμων που έχουν προσβληθεί και ζουν µε τον ιό HIV. Εξάλλου είναι γνωστό πώς όταν µοιράζεσαι ένα πρόβληµα, μοιράζεσαι και το βάρος του.

Τα µέλη στις οµάδες υποστήριξης συζητούν και µοιράζονται τις προκλήσεις που βιώνουν, βοηθούν ο ένας των άλλον να φτάσει στην κλινική για την καθιερωµένηεπίσκεψη, όταν αυτή βρίσκεται πολύ µακριά, βρίσκουν από κοινού τρόπους να βελτιώσουν τη ζωή τους, µοιράζονται εµπειρίες και ανταλλάσουν µηνύµατα µε την υπόλοιπη κοινότητα µέσω του τραγουδιού και του θεάτρου. Στη Ζιµπάµπουε χρησιµοποιούν συνήθως τη µουσική για να εκπαιδεύσουν τον κόσµο στο θέµα του

HIV/AIDS, για να εξηγήσουν στους ασθενείς και τις οικογένειές τους ότι δεν είναι µόνοι τους, ότι η θεραπεία µπορεί να σταθεροποιήσει την ασθένεια και ότι δεν

πρέπει να υπάρχει στίγµα. Οι οµάδες υποστήριξης, που αποτελούνται κυρίως από Ζιµπαµπουανούς που βρίσκονται ήδη σε θεραπεία είναι ένα λαµπρό παράδειγµα ανοιχτής, θετικής προσέγγισης του HIV/AIDS. Όλοι στα τραγούδια και τις µελωδίες τους µιλούν για τη δύναµη της ενότητας και την ελπίδα για το µέλλον και τη ζωή που τους δίνει η θεραπεία.

Στη Ζιµπάµπουε, “γιορτάζουµε” καθηµερινά την Παγκόσµια Ηµέρα κατά του AIDS. Παρόλα αυτά, την 1η Δεκεµβρίου, όλοι όσοι εργαζόµαστε στα προγράµµατα των Γιατρών Χωρίς Σύνορα µαζί µε τις τοπικές κοινότητες θα τραγουδήσουµε για τη θετική στάση απέναντι στη ζωή. Πρόκειται για µια δέσµευση να υποστηρίξουµε αυτή την προσπάθεια, τον αγώνα, την επιβίωσή και τη θέληση για ζωή και να δουλέψουµε όλοι µαζί για να διασφαλίσουµε ότι θα λάβουν θεραπεία όλοι όσοι τη χρειάζονται.

► Διαβάστε για την εκστρατεία των Γιατρών Χωρίς Σύνορα για το HIV/AIDS στα “Positive Generation” και στο επίσημο site των Γιατρών χωρίς Σύνορα.

Dec 012011
 

Πηγή: Amnesty International

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (10/12), η Διεθνής Αμνηστία διοργανώνει ακτιβιστική εκδήλωση για την Ελευθερία της Έκφρασης, το Σάββατο, 3 Δεκεμβρίου, ώρα 12:00, στο Βιβλιοπωλείο IANOS (Σταδίου 24, Αθήνα).

Οι ηθοποιοί, Βίκυ Βολιώτη, Βλαδίμηρος Κυριακίδης, Δημήτρης Πιατάς, Γιάννης Στάνκογλου, καθώς και ο δημοσιογράφος, Μανώλης Κυπραίος*, θα διαβάσουν ιστορίες ανθρώπων από όλον τον κόσμο που βρίσκονται τη στιγμή αυτή αντιμέτωποι με την παραβίαση ενός από τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα: της Ελευθερίας της Έκφρασης.

Θα έχουμε την ευκαιρία να ακούσουμε τί σημαίνει να είναι κανείς κρατούμενος συνείδησης σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στη Βόρεια Κορέα ή να διώκεται επειδή αγωνίζεται για τα δικαιώματα των γυναικών στη Ζιμπάμπουε.

Στη συνέχεια, θα γράψουμε το δικό μας γράμμα συμπαράστασης προς τους ανθρώπους αυτούς ή θα υπογράψουμε εκκλήσεις, για να ασκήσουμε πίεση στις κυβερνήσεις των χωρών που παραβιάζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα των πολιτών τους.

Είσοδος ελεύθερη.

*Κατά τις διαδηλώσεις του Ιουνίου του 2011, ο δημοσιογράφος, Μανώλης Κυπραίος, ενόσω κάλυπτε τα γεγονότα, έχασε την ακοή του από χειροβομβίδα κρότου λάμψης, την οποία εκτόξευσαν εναντίον του αστυνομικοί των ΜΑΤ. Η Διεθνής Αμνηστία πραγματοποιεί δράση, ζητώντας από τις ελληνικές αρχές να του αποδοθεί δικαιοσύνη. Μπες εδώ και απαίτησε από τις ελληνικές αρχές να αποδώσουν δικαιοσύνη στον Μανώλη Κυπραίο!

 

Nov 292011
 

Συναυλία στην “Τεχνόπολις” και συνεργασία με εικαστικούς για το 4ο Bazaarts Exclusive

Την 1η Δεκεμβρίου, Παγκόσμια Ημέρα κατά του ΑΙDS, με την υποστήριξη της ΤΕΧΝΟΠΟΛΙΣ του Δήμου Αθηναίων, το ΚΕΕΛΠΝΟ θα βρίσκεται με ειδικά διαμορφωμένο stand στον πολυχώρο της ΤΕΧΝΟΠΟΛΙΣ, ο οποίος θα φιλοξενήσει το 4ο φεστιβάλ εικαστικών καλλιτεχνών Bazaarts Exclusive.

Στο πλαίσιο του φεστιβάλ θα πραγματοποιηθεί συναυλία από καλλιτέχνες όπως η Πηνελόπη Αναστασοπούλου με την μπάντα της Mamacita on fire, ο Μηδενιστής και οι Soul Mates, οι οποίοι προσφέρθηκαν αφιλοκερδώς να μεταδώσουν το φετινό μήνυμα για την πρόληψη και την αντιμετώπιση του ιού. ΄Αλλωστε, την ημέρα των εγκαινίων του φεστιβάλ, που συμπίπτει με την Παγκόσμια Ημέρα κατά του AIDS, θα εκτεθούν έργα εικαστικών καλλιτεχνών με θέμα αφιερωμένο στην 1η Δεκέμβρη. Αξίζει να επισημανθεί ότι μεγάλο μέρος των εσόδων από την πώληση των έργων θα διατεθεί στην έρευνα και την καταπολέμηση του ιού.

Nov 292011
 

Από το Εργαστήριο Γραφικών Τεχνών, Τυπογραφίας και Τέχνης του Βιβλίου της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών

28 Φοιτητές – 55 Αφίσες για την Παγκόσμια Ημέρα κατά του AIDS

Είκοσι οκτώ φοιτητές του Εργαστηρίου Γραφικών Τεχνών, Τυπογραφίας και Τέχνης του Βιβλίου της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα κατά του AIDS, σχεδίασαν 55 διαφορετικές αφίσες 1,20 x 93 εκ. που θα εκτεθούν στο Φουαγιέ του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης από 25/11 έως 15/12/2011.

Η ανταπόκριση των φοιτητών στο κάλεσμα των ΜΚΟ «Praksis» και «Κέντρο Ζωής», που οργανώνουν την εκδήλωση, ήταν συγκινητική. Η ποιότητα της εργασίας τους, η ευρηματικότητα, το ανατρεπτικό χιούμορ και οι πτυχές που αναδεικνύουν με την εικαστική τους παρέμβαση είναι εντυπωσιακές.

Το Εργαστήριο Γραφικών Τεχνών της ΑΣΚΤ ενθαρρύνοντας τον διάλογο ανάμεσα στις Τέχνες, πειραματίζεται με τον Δημόσιο Χώρο (αφίσες Φεστιβάλ Αθηνών, Εγγονόπουλου, Πολιτικής Ποίησης στα ΜΜΜ της Αθήνας) και αναπτύσσει πολύπλευρα την πολιτιστική δράση του.

Το Εργαστήριο στελεχώνουν η καθηγήτρια Λεώνη Βιδάλη, το μέλος ΕΤΕΠ Κώστας Μπάκας και η διδάσκουσα Χρύσα Λαμπρακοπούλου.

Οι φοιτητές που σχεδίασαν τις αφίσες είναι:

Δήμητρα Αδαμοπούλου, Ιωάννα Αλεξανδρή, Αλέξανδρος Αλεξανδρής, Αμαλία Αντωνιάδου, Χρήστος Βελισσάρης, Μαριγώ Βουγιουκαλάκη, Κωνσταντίνος Βούλγαρης, Θωμάς Γαλάτος, Παντελής Γιαννάκης, Marta Helena Gonzalez, Παναγιώτης Γκρίτζος, Θεοφανώ Καλογιάννη, Στυλιανός Κοτζαμανόγλης, Αιμιλία Λιόντου, Βερόνικα Μαριόγλου-Μαλαγόν, Νίκος Μπαμπατσιάς, Σταυρούλα Μωρακέα, Νίκος Οικονόμου, Βασίλης Παπαγεωργίου, Morgane Parisi, Μάρθα Πετράκη, Μαριλένα Συνοδινού, Εύα Τσαγκαράκη, Γιώργος Τσακάλης, Ελένη Τσαλδίρη, Elena Fernandez Gimenez-Coral, Μυρτώ Φερεντίνου, Αλεξία Ψαραδέλη.

Nov 292011
 

Το δίκτυο των ανθρώπων που ακούνε φωνές σας προσκαλεί το Σάββατο 3 Δεκεμβρίου 2011 να παρακολουθήσουμε το ντοκιμαντέρ του Daniel Mackler “Take this broken wings” και να συμμετάσχουμε μαζί με το σκηνοθέτη στη συζήτηση που θα ακολουθήσει σχετικά με τη ‘σχιζοφρένεια’ και την ανάρρωση, δυο όρους που ο ψυχιατρικός λόγος θεωρεί ασυμβίβαστους. Σύμφωνα με την κυρίαρχη άποψη στο χώρο της ψυχικής υγείας και φυσικά των φαρμακοβιομηχανιών, ο όρος σχιζοφρένεια ταυτίζεται με μια χρόνια, συχνά χαρακτηριζόμενη ως νευροεκφυλιστική, ανίατη νόσο, μια διαταραχή, που την αιτία της θα την αναζητήσουμε στα γονίδια και όπου το φάρμακο είναι μονόδρομός, συχνά εφ’ όρου ζωής. Σκοπός της συνάντησης είναι να συζητήσουμε πέρα από τα αδιέξοδα που μας έχουν θέσει, να αναζητήσουμε δρόμους ανάρρωσης και να δημιουργήσουμε σχέσεις που θα μας οδηγήσουν σε αυτήν.

Το φιλμ εστιάζει στις ζωές δύο γυναικών, οι οποίες, και οι δύο, ανάρρωσαν από ‘σχιζοφρένεια’, συζητά πάνω στις καθοριστικές τραυματικές εμπειρίες τους στην παιδική ηλικία και εξιστορεί την επιτυχή τους ανάρρωση. Η μία γυναίκα είναι η Joanne Greenberg, συγγραφέας του πολυδιαβασμένου “I Never Promised You A Rose Garden.”. και η δεύτερη μια νοσηλεύτρια ψυχικής υγείας από την Καλιφόρνια, την ιστορία της οποίας διηγείται ο θεραπευτής της Daniel Dorman, MD, στο βιβλίο Dante’s Cure: A Journey Out of Madness. Οι αφηγήσεις τους συνδιαλέγονται με τις θέσεις των Peter Breggin, MD (συγγραφέας του Toxic Psychiatry), Robert Whitaker (δημοσιογράφος και συγγραφέας των Mad in America και Anatomy of an Epidemic) και Bertram Karon, PhD (συγγραφέας του Psychotherapy of Schizophrenia: Treatment of Choice).

Ειδικά η συγκεκριμένη ημερομηνία κουβαλάει και ένα έντονο συμβολικό φορτίο δεδομένου ότι έχει καθοριστεί ως ‘παγκόσμια ημέρα ατόμων με αναπηρία’. Δίπλα σε άλλες όπως η ήμερα της γυναίκας, της καταπολέμησης της φτώχιας, των δικαιωμάτων του παιδιού αποτελούν ημερομηνίες ορόσημα υποκρισίας και εμπαιγμού, ημερομηνίες υπενθύμισης της εγκατάλειψης, απόρριψης και αποκλεισμού κοινωνικών ομάδων.

Ας απομακρυνθούμε λοιπόν από τις λογικές της αναπηροποίησης των ανθρώπων και της ψυχιατρικοποίησης των ζωών μας να μιλήσουμε για τους ανάπηρους θεσμούς ψυχικής υγείας με τις ανάπηρες διαγνώσεις, να μιλήσουμε για εναλλακτικούς δρόμους που έχουμε.

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Νέας Φιλαδέλφειας (Τρυπιά Νικολάου 45, Νέα Φιλαδέλφεια) και θα ξεκινήσει στις 17:30.

Για οποιαδήποτε πληροφορία απευθυνθείτε στο 6944302577

 

Nov 252011
 

Πηγή: Ο νέος Κώδικας Ιθαγένειας ενώπιον του ΣΤΕ – Η ακροδεξιά στην κυβέρνηση (fb – public event)

Την Παρασκευή 2 Δεκεμβρίου στην Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας θα συζητηθεί αίτηση ακύρωσης ενός αθηναίου δικηγόρου κατά των διατάξεων του νέου Κώδικα Ελληνικής Ιθαγένειας που προβλέπουν την κτήση της ελληνικής ιθαγένειας από τα παιδιά νόμιμων μεταναστών που γεννιούνται στην Ελλάδα ή ολοκληρώνουν επιτυχώς 6 τάξεις του ελληνικού σχολείου, καθώς και κατά της συμμετοχής μη κοινοτικών αλλοδαπών στις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές.

Ήδη το Δ’ Τμήμα του ΣΤΕ έχει αποφανθεί υπέρ της συγκεκριμένης αίτησης. Αν αυτή η στάση επιβεβαιωθεί στην ολομέλεια, οι θετικές αυτές διατάξεις θα καταστούν ανενεργές με σημαντικές συνέπειες για τη θέση της “δεύτερης γενιάς” αλλά και του συνόλου των μεταναστών στην ελληνική κοινωνία.

Την ερχόμενη Τρίτη 29 Νοεμβρίου στις 6:30 στην αίθουσα της ΕΣΗΕΑ (Ακαδημίας 20) η Ομάδα Δικηγόρων για τα Δικαιώματα Προσφύγων και Μεταναστών διοργανώνει συζήτηση για το θέμα αυτό υπό το τίτλο “Όπισθεν ολοταχώς; ο κώδικας ιθαγένειας ενώπιον του ΣΤΕ, η ακροδεξιά στην κυβέρνηση”

Θα εισηγηθούν οι

Δημήτρης Χριστόπουλος (πανεπιστημιακός, αντιπρόεδρος της Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου)

Αμάντα Παπαιωάννου (δικηγόρος),

και μετανάστες που καταλαμβάνονται από τις επαπειλούμενες με κατάργηση διατάξεις, δηλαδή άνθρωποι που γεννήθηκαν στην Ελλάδα ή ήρθαν σε μικρή ηλικία και πήγαν σχολείο στη χώρα μας, καθώς και υποψήφιοι στις τελευταίες δημοτικές εκλογές.

Αν το θέμα σας ενδιαφέρει, θα θέλαμε να σας δούμε στην εκδήλωση αλλά και να τη διαδώσετε.

Nov 242011
 

Το εμπόριο, συνδεδεμένο εδώ και χιλιετίες με την ανθρώπινη ιστορία, έφερε κοντά μακρινούς πολιτισμούς, διαφορετικές κουλτούρες και ανθρώπους. Γνώσεις και εμπειρίες ταξίδεψαν μαζί με τα προϊόντα και τα αγαθά σε όλο τον πλανήτη. Στην πορεία φτιάχτηκαν ολιγαρχίες, μονοπώλια, πολυεθνικές, το εμπόριο υποτάχθηκε στο κυνήγι του κέρδους, τα προϊόντα και τα αγαθά έγιναν εμπορεύματα.

Σήμερα, στα πλαίσια της παγκόσμιας “ελεύθερης αγοράς”, η οικονομία της ατελείωτης συσσώρευσης κερδών και της αδιαφάνειας είναι μια οικονομία που καταρρέει, μια ιστορία που παρακμάζει. Κι εμείς καταναλώνουμε μαζικά προϊόντα για τα οποία δεν γνωρίζουμε τίποτα, παρά μόνο την τιμή τους. Περνάμε τη μισή μας ζωή σε ανελεύθερες δουλειές, που σπάνια διαλέγουμε, και ανεχόμαστε την ανεργία, τη φτώχεια και την υποβάθμιση του περιβάλλοντος στο όνομα της ανταγωνιστικότητας. Και αναρωτιόμαστε: Μπορούμε να δημιουργήσουμε οικονομικές συναλλαγές που να βελτιώνουν και να ομορφαίνουν τις ζωές όλων μας; Μπορούμε να φτιάξουμε εναλλακτικά δίκτυα εμπορίου, αντί να ζούμε για την Οικονομία των λίγων;

Στο Συνεταιρισμό Αλληλέγγυας Οικονομίας “Συν Aλλοις” απαντάμε καταφατικά. Είμαστε μια ομάδα ανθρώπων που εργαζόμαστε ισότιμα και συλλογικά, δίχως μετόχους και αφεντικά, με κύριο στόχο τη διακίνηση των προϊόντων και της ιδέας του εναλλακτικού και αλληλέγγυου εμπορίου. Ενός εμπορίου, που εξυπηρετεί τις ανάγκες των πολλών. Που μεταφέρει μέσω των προϊόντων την ιστορία των ανθρώπων που τα παράγουν, τη ζωή και τον αγώνα τους. Που έχει στόχο την αυτονομία και την αξιοπρεπή ανταμοιβή των παραγωγών, την πρόσβαση σε ποιοτικά προϊόντα σε προσιτή τιμή για τους καταναλωτές, την αρμονική συνύπαρξη με το φυσικό περιβάλλον.

Το δημιουργικό πείραμα που έκανε ο Συνεταιρισμός “ο Σπόρος” πριν έξι χρόνια έγινε μια πραγματικότητα που μας έκανε να δούμε στην πράξη ότι αυτός ο άλλος δρόμος δεν είναι μόνο επιθυμητός, ούτε απλά εφικτός. Είναι ήδη υπαρκτός και καθημερινά πολλαπλασιάζονται σε ολόκληρο τον κόσμο αλλά και την Ελλάδα τα εγχειρήματα και τα δίκτυα της αλληλέγγυας οικονομίας. Δεν σας καλούμε, λοιπόν, στον καινούργιο μας χώρο, απλά ως πελάτες. Στις κρίσιμες μέρες που ζούμε, αναζητούμε συμμέτοχους σε μια κοινή προσπάθεια, να ξαναπάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας.

Συνεταιρισμός Αλληλέγγυας Οικονομίας

Νηλέως 35, Θησείο (χάρτης εδώ)

www.synallois.org

ένα κλικ εδώ για το φυλλάδιο

Nov 232011
 

Η Φεμινιστική Πρωτοβουλία για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών ανακοινώνει μια σειρά εκδηλώσεων γύρω από τις 25 Νοέμβρη, παγκόσμια ημέρα για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών:

24 Νοέμβρη, Πέμπτη, 5 μ.μ., έξω από το μετρό στην οδό Κοραή

Εικαστικό δρώμενο – «Σιωπηλές μάρτυρες» – για τη βία κατά των γυναικών

Δημόσια παρέμβαση για ενημέρωση του κοινού

25 Νοέμβρη, Παρασκευή, 6 μ.μ. στο εστιατόριο Γιανταή, Λεωνίδου 31, Πλατεία Αυδή (κοντινότερος σταθμός Μετρό, Μεταξουργείο)

Εκδήλωση-συζήτηση για τη βία κατά των γυναικών με άξονες:

  • Ενδοοικογενειακή βία
  • Trafficking
  • Βία στο χώρο της εργασίας
  • Βιασμός
  • ΛΟΑΤ δικαιώματα και βία

Η αίθουσα είναι προσβάσιμη σε ΑμεΑ

Πρώτο 10ήμερο Δεκεμβρίου (ημέρα θα ανακοινωθεί σύντομα)

Συναυλία της Τάνιας Τσανακλίδου με τους μουσικούς της στις γυναικείες φυλακές Ελαιώνα.

Η εκδήλωση αυτή διοργανώνεται στο πλαίσιο της συμπαράστασης της Πρωτοβουλίας μας στη διαμαρτυρία των κρατουμένων γυναικών για τη μείωση συσσιτίου και φαρμάκων.

Τηλέφωνα επικοινωνίας: Σίσσυ Βωβού 6973035796

Nov 222011
 

Πηγή: Έθνος

Παραδίδουν τα παιδιά τους σε ορφανοτροφεία

Απελπισμένες οικογένειες προσέρχονται καθημερινά στους δικαστικούς λειτουργούς ζητώντας να εξασφαλίσουν στα παιδιά τους στέγη και ένα πιάτο φαγητό σε κάποιο ίδρυμα, μέχρι να ορθοποδήσουν

Κρατώντας σφιχτά στην αγκαλιά της ένα μικρό αγοράκι, η νεαρή μητέρα μπήκε δειλά δειλά στο γραφείο της Εισαγγελίας Ανηλίκων της Αθήνας, χαμήλωσε το βλέμμα της στο πάτωμα και με φωνή που μόλις ακουγόταν είπε:

Kύριε εισαγγελέα, πάρτε το παιδί μου και βάλτε το σε ίδρυμα. Δεν έχω ούτε για το γάλα του!

Τέτοιες εικόνες απόλυτης εξαθλίωσης διαδραματίζονται συχνά τους τελευταίους μήνες στην Εισαγγελία Ανηλίκων της Αθήνας, όπου γονείς, έχοντας ξεπεράσει προ πολλού τα όρια της φτώχειας και της απόγνωσης, αναγκάζονται να καταφύγουν ακόμη και στον εισαγγελέα, με την ελπίδα να βρει στέγη και φαγητό για τα παιδιά τους, έστω σε ένα ορφανοτροφείο, αφού οι ίδιοι δεν μπορούν πια να τα θρέψουν.

Οι περισσότεροι που φτάνουν στο σημείο να αφήσουν τα παιδιά τους σε ιδρύματα ζητούν από τον εισαγγελέα να φιλοξενηθούν προσωρινά εκεί και να μη δοθούν για υιοθεσία, ώστε μόλις καταφέρουν οι ίδιοι να ξεπεράσουν τη φτώχεια και να σταθούν στα πόδια τους, να μπορέσουν να τα ξαναπάρουν πίσω…

Κάθε φορά που καταλήγει ένας τόσο απελπισμένος άνθρωπος με το ίδιο αίτημα στην Εισαγγελία Ανηλίκων ξεκινάει ένας αγώνας δρόμου από τους εισαγγελείς Ηλία Ζαγοραίο και Ευτυχία Σταθουλοπούλου, πάντα με τον ίδιο στόχο: να βοηθήσουν τους γονείς, για μην αποχωριστούν τα παιδιά τους.

Δάκρυσαν οι εισαγγελείς

Αυτό συνέβη και στην περίπτωση της 30χρονης μητέρας από την Πετρούπολη, η οποία έκανε ακόμη και τους εισαγγελείς να δακρύσουν, όταν κατέφυγε εκεί σε πραγματικά τραγική κατάσταση και ζήτησε να κρατήσουν στην Εισαγγελία το δυόμισι χρόνων αγοράκι της, γιατί η ίδια δεν μπορούσε να το συντηρήσει.

Η γυναίκα ζήτησε από τον εισαγγελέα να βάλει το μικρό σε ίδρυμα, για μην πεθάνει από την πείνα και το κρύο, όπως είπε, αφού δεν είχε να πληρώσει το ενοίκιο, ενώ της είχαν κόψει και το ηλεκτρικό ρεύμα.

Είπε ότι είχε καταφύγει και στον Αρχιεπίσκοπο, ο οποίος έβγαλε και της έδωσε χρήματα από την τσέπη του…

Το χαμόγελο του μικρού αγοριού που κρατούσε στην αγκαλιά της και η απελπιστική κατάσταση στην οποία βρίσκονταν μάνα και γιος ήταν ο λόγος που οι άνθρωποι της Εισαγγελίας πραγματοποίησαν έρανο μεταξύ τους και της έδωσαν χρήματα για να μπορέσει να πληρώσει το ενοίκιο.

Στη συνέχεια ο εισαγγελέας ενημέρωσε φορείς του Δήμου και της Ενορίας της, για να παρέχουν στην ίδια και στο παιδί της τρόφιμα και ρούχα και να τη στηρίξουν με κάθε τρόπο.

Σε αυτήν την περίπτωση οι προσπάθειες της Εισαγγελίας έπιασαν τόπο, αφού το παιδί έμεινε τελικά με τη μητέρα του.

Μαρτυρίες που σοκάρουν

Φροντίστε τα παιδιά μας όσο θα είμαστε φυλακή για χρέη

Ορισμένες περιπτώσεις, αυτές που ακολουθούν, είναι ξεχωριστές.

Τέσσερα στόματα είχε να θρέψει η κ. Μαρία, χήρα από περιοχή της Νότιας Αττικής που ήρθε στην Εισαγγελία Ανηλίκων ένα πρωί. Τη συνόδευε ο 19χρονος γιος της, ένα σοβαρό παιδί, αγέλαστο, πικραμένο.

Μητέρα και γιος κάθισαν ταπεινά στο εισαγγελικό γραφείο και χωρίς πολλά πολλά, παρακάλεσαν τον εισαγγελέα να βάλει σε ίδρυμα ανηλίκων τα δύο μικρότερα παιδιά της οικογένειας, ηλικίας όπως είπαν, 7 και 9 ετών.

“Είμαι άνεργη πολύ καιρό, είπε η γυναίκα. Ο μεγάλος μου γιος επίσης. Τα έξοδα δεν βγαίνουν, ούτε για φαγητό. Για λίγο διάστημα, μέχρι να βρω δουλειά, αν γίνεται, να βρεθεί ένα ίδρυμα να πάνε τα δύο μικρά. Σας παρακαλώ, κ. εισαγγελέα, να μην τα δώσουν για υιοθεσία. Φροντίστε να παραμείνουν στο ίδρυμα μέχρι να έχουμε τη δυνατότητα να τα ξαναπάρουμε πίσω στο σπίτι;”.

Και σε αυτή την περίπτωση οι εισαγγελείς κατάφεραν να μην ανοίξει φάκελος για την οικογένεια, όπως γίνεται στις περιπτώσεις που η πολιτεία αφαιρεί τα παιδιά από την οικογένειά τους. Η οικογένεια βοηθήθηκε μέσω των κοινωνικών υπηρεσιών του δήμου, ενώ η ενορία τούς εξασφάλισε φαγητό.

Με αξιοπρέπεια

Ακόμη πιο συγκλονιστική ήταν η ιστορία που διαδραματίστηκε στα γραφεία της Εισαγγελίας Πρωτοδικών της Αθήνας με πρωταγωνιστές ένα ζευγάρι που διατηρούσε μικρή εμπορική επιχείρηση σε μια γειτονιά της Αθήνας. Τα χρέη έπνιξαν την επιχείρησή τους και οι επιταγές χωρίς κάλυψη οδήγησαν τους ιδιοκτήτες σε καταδικαστικές αποφάσεις χωρίς επιστροφή. Δύο νέους ανθρώπους με αξιοπρεπή εμφάνιση είχε ένα μεσημέρι απέναντί του ο εισαγγελέας ανηλίκων.

“Πρόκειται να οδηγηθούμε στη φυλακή για χρέη” είπε η γυναίκα στον εισαγγελέα, ο οποίος στην αρχή σκέφτηκε ότι ίσως οι άνθρωποι απευθύνθηκαν σε λάθος γραφείο. Ομως το ζευγάρι ήταν θύμα της οικονομικής κρίσης που αναγκάστηκε να καταφύγει στην Εισαγγελία Ανηλίκων με αίτημα να μπουν σε ίδρυμα τα δύο ανήλικα παιδιά τους.

“Για να επιζήσουν όσο θα βρισκόμαστε στη φυλακή!” είπαν. Σε αυτή την περίπτωση η Δικαιοσύνη έδειξε πραγματικά ανθρωπιά, καθώς η λύση δόθηκε εκ των έσω και σε χρόνο ρεκόρ.

Την ίδια μέρα αναζητήθηκαν μέσω του αρμόδιου γραφείου της Εισαγγελίας Εκτελέσεως Ποινών οι καταδικαστικές αποφάσεις που είχαν εκδοθεί σε βάρος του ζεύγους. Οταν συγκεντρώθηκαν, διαπιστώθηκε ότι ορισμένες από αυτές είχαν παραγραφεί λόγω παρέλευσης χρόνου και δεν προκαλούσαν συνέπειες.

Αντίθετα, για τις άλλες αποφάσεις που επέσυραν φυλάκιση, η Εισαγγελία Ανηλίκων κατάφερε να δοθεί αναβολή στην εκτέλεσή τους, που ήταν ευνοϊκό αποτέλεσμα για τους γονείς, οι οποίοι κέρδισαν χρόνο μαζί με την ελπίδα να το παλέψουν για να σταθούν στα πόδια τους και να σώσουν την οικογένειά τους.

Σκληρό πρόσωπο

Βρήκαν στέγη σε ορφανοτροφεία

Δυστυχώς, δεν είχαν αίσιο τέλος δύο άλλες περιπτώσεις, με τρία ανήλικα παιδιά αλλοδαπών, που τελικά κατέληξαν σε ορφανοτροφεία. Στη μία μάλιστα από τις δύο ιστορίες, στην οποία ένας 40χρονος Αφρικανός, πατέρας δύο χαριτωμένων κοριτσιών, ζήτησε να βρεθεί στέγη σε ίδρυμα για τις ηλικίας 7 και 9 ετών κόρες του, τα παιδιά έχουν σχεδόν καθημερινή επικοινωνία μαζί του, ενώ τις επισκέπτεται συχνά.

Στη δεύτερη περίπτωση, 17χρονος Πακιστανός, που μεταφέρθηκε στην Εισαγγελία Ανηλίκων από ενήλικα ομοεθνή του, εξακολουθεί να φιλοξενείται στο Νοσοκομείο Παίδων, όπου του έγιναν οι απαραίτητες ιατρικές εξετάσεις για λοιμώδη και μεταδοτικά νοσήματα, μέχρι να βρεθεί ίδρυμα ανηλίκων στο οποίο θα μεταφερθεί.

Ρεπορτάζ: Μαίρη Μπενέα

“Βροχή” οι αιτήσεις – Ολο και περισσότεροι χτυπούν την πόρτα των παιδικών χωριών SOS

Καθημερινά αυξάνεται ο αριθμός των γονιών που δεν μπορούν να θρέψουν τα παιδιά τους. Η ανθρωπιστική κρίση σαρώνει τις κοινωνικές δομές και τα εφιαλτικά αποτελέσματα αποτυπώνονται στα παιδικά χωριά SOS, όπου απευθύνονται εκατοντάδες οικογένειες ζητώντας βοήθεια.

“Ερχονται και ζητούν να πάρουμε τα παιδιά τους λέγοντάς μας ότι οι ίδιοι αδυνατούν να τα συντηρήσουν. Η κατάσταση αυτή εμφανίστηκε το 2010 και αυξάνεται συνεχώς” λέει ο κ. Στέργιος Σιφνιός, διευθυντής κοινωνικής εργασίας και έρευνας στα “Χωριά SOS”.

“Φέτος, το πρώτο εξάμηνο του 2011 η αύξηση των περιπτώσεων αυτών ανήλθε σε 65% σε σχέση με το ανάλογο διάστημα πέρυσι. Σε απόλυτους αριθμούς, από τα 1.000 περιστατικά που καλύπτουμε σε όλες τις δράσεις μας, τα 250 υπάγονται στις φροντίδες παραμονής στα παιδικά χωριά, ενώ πάνω από 800 περιπτώσεις χρειάζονται κάποια οικονομική στήριξη“.

Από το 2010 άρχισαν να εμφανίζονται γονείς στα γραφεία των “Χωριών SOS” και υπό καθεστώς ανέχειας να ζητούν εάν υπάρχει η δυνατότητα να κρατήσουν εκεί τα παιδιά. Να φιλοξενηθούν μέχρι να βρουν οι γονείς εργασία. Πολλοί εξ αυτών έχασαν τη δουλειά τους και σε αρκετές περιπτώσεις πρόκειται για μονογονεϊκές οικογένειες.

Η συντριπτική πλειοψηφία αφορά Ελληνες (80%) και μόνο το 20% οικονομικούς μετανάστες.

“Προσπαθούμε να στηρίξουμε τις οικογένειες με συμβουλευτική, με υλική βοήθεια, τρόφιμα, ρούχα, κάποιες φορές με οικονομική ενίσχυση, όπως για την πληρωμή ενοικίου. Ομως έχουμε δεχθεί ελάχιστα παιδιά από τις περιπτώσεις με οικονομικά προβλήματα και με την προοπτική να γυρίσουν στην οικογένειά τους. Στόχος μας είναι να βοηθήσουμε τους γονείς και να αποτρέψουμε τον αποχωρισμό του παιδιού” εξηγεί ο κ. Σιφνιός και σημειώνει ότι και τα “Χωριά SOS” αντιμετωπίζουν προβλήματα, καθώς οι δωρεές έχουν μειωθεί και η ανυπαρξία κοινωνικών δομών πολλαπλασιάζει τις ανάγκες των ανθρώπων.

Ως φορέας τα “Χωριά SOS”, εκτός από τα “Χωριά” σε Βάρη, Θεσσαλονίκη και Αλεξανδρούπολη, λειτουργούν τρία Κέντρα Στήριξης της Οικογένειας, ενώ ένα νέο κέντρο ετοιμάζεται στο Ηράκλειο της Κρήτης.

Την ίδια στιγμή μεγάλες δυσκολίες αντιμετωπίζουν πολλά ορφανοτροφεία, τα οποία αδυνατούν να καλύψουν τα στοιχειώδη έξοδα λειτουργίας τους και απειλούνται με κλείσιμο. Σήμερα στον ιδιωτικό τομέα υπάρχουν 20 ορφανοτροφεία που φιλοξενούν εκατοντάδες παιδιά και σε αρκετά οι αρμόδιοι έχουν σηκώσει τα χέρια ψηλά, ενώ επιβιώνουν με τη βοήθεια άλλων ιδρυμάτων. Παράλληλα, στον κρατικό τομέα δραστηριοποιούνται 19 ιδρύματα με 950 παιδιά, ενώ άλλα 400 βρίσκονται σε ανάδοχες οικογένειες.

Η κρίση αυξάνει ραγδαία τις αιτήσεις στα ιδρύματα, ενώ την ίδια στιγμή έχουν ελαχιστοποιηθεί οι δωρεές. Μια άλλη όμως αιτία για τη δυσχερή θέση των φορέων αυτών είναι η αδυναμία του κράτους να ρυθμίσει θέματα για την αξιοποίηση της περιουσίας από κληροδοτήματα.

Γ. Αποστολίδης

Nov 222011
 

Στο πλαίσιο του εορτασμού των 50 χρόνων από την ίδρυση της Διεθνούς Αμνηστίας, το ελληνικό τμήμα της οργάνωσης έχει τη χαρά να σας προσκαλέσει στα εγκαίνια της Παγκόσμιας Έκθεσης Αφίσας

ΑΛΛΑΞΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ!

50 ΧΡΟΝΙΑ ΑΦΙΣΕΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΕΘΝΗ ΑΜΝΗΣΤΙΑ (1961 – 2011)

τα οποία θα πραγματοποιηθούν την Πέμπτη, 24 Νοεμβρίου 2011, ώρα 20:30, στην «Τεχνόπολις» του Δήμου Αθηναίων (Αίθουσα «Κωστής Παλαμάς», Πειραιώς 100, Γκάζι).

Ελάτε να δούμε μαζί αυτό που συμβαίνει όταν η Τέχνη συναντά τον Ακτιβισμό για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα!

Η έκθεση θα διαρκέσει από τις 24 Νοεμβρίου έως τις 4 Δεκεμβρίου 2011. Είσοδος ελεύθερη

Ώρες λει τουργίας : Δευτέρα – Παρασκευή: 18:00 – 21:00

Σάββατο: 16:00 – 21:00 | Κυριακή: 12:00 – 15:00

ένα κλικ εδώ για την πρόσκληση

Nov 212011
 

18 Νοεμβρίου στο University California Davis. Οι φοιτητές διαμαρτύρονται ειρηνικά και η αστυνομία τους ψεκάζει με χημικά. Το βίντεο διαδόθηκε γρήγορα μέσα από το internet, οι αντιδράσεις πολλές και ποικίλες. Οι φοιτητές ζήτησαν την παραίτηση της πρυτάνεως και ο αναβρασμός συνεχίζεται.

Δες τα δυο βίντεο. Στο πρώτο, η δράση της αστυνομίας και η αντίδραση των φοιτητών (δες το βίντεο ως το τέλος) και στο δεύτερο η σιωπηλή αντίδραση των φοιτητών στην έξοδο της Chancellor Katehi από το campus. Η απίστευτη δύναμη της σιωπής.

Η σιωπή δεν είναι πάντα ήττα. Δες το βίντεο και θα καταλάβεις.