Οι καλοί μας φίλοι Σωτήρης και η Θούλη το είπαν, εμείς το προσυπογράφουμε!
Jan 012014
Dec 312013
(εικόνα από το Buddha Doodles)
είσαι το σύμπαν, που εκφράζεται για λίγο καιρό με ανθρώπινη μορφή…
Με το καλό να υποδεχτείς την καινούργια χρονιά. Μην ξεχάσεις την ανθρωπιά σου. Μόνο εσύ μπορείς να την προφυλάξεις ;-)
Dec 232013
Έκλεισαν σήμερα οι δραστηριότητες του 2013. Ώρα για μια ανάσα, λίγη ξεκούραση και χρόνο με φίλους. Χωρίς να ξεχνάμε όλους αυτούς που δεν έχουν περιθώριο, ούτε για ανάσα, ούτε για ξεκούραση. Δύσκολο να βρεις ευχή για τις μέρες αυτές. Χρόνια πολλά; Τι είδους χρόνια; Καλές γιορτές; Κι αυτοί που δεν μπορούν να γιορτάσουν; Ας την πει ο καθένας και η καθεμιά όπως τη νιώθει. Αρκεί να είναι αληθινή. Από εμάς, καλή αντάμωση με τον καινούργιο χρόνο…
Dec 202013
Ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος να απαλύνεις τον πόνο και τη δυστυχία κάποιου; Πώς μπορεί να είσαι πραγματικά παρών για έναν άλλον άνθρωπο; Η Brene Brown μας θυμίζει ο,τι, για να δημιουργήσουμε σύνδεση με πραγματική ενσυναίσθηση, χρειάζεται να είμαστε αρκετά γενναίοι ώστε να έρθουμε σε επαφή με τις δικές μας αδυναμίες.
Φωνή: Dr Brene Brown
Animation: Katy Davis (AKA Gobblynne)
Με ένα κλικ εδώ μπορείς να παρακολουθήσεις ολόκληρη τη διάλεξη της Dr Brene Brown (αγγλικά)
(το βίντεο έχει ελληνικούς υπότιτλους. Αν δεν φαίνονται, κάνε ένα κλικ στα ‘captions’ (κάτω δεξιά στην οθόνη του βίντεο) και διάλεξε ‘greek’)
Dec 182013
Η Ηλέκτρα Αναγνωστοπούλου γράφει στο Ψυχή, Λόγος, Επικοινωνία, για το προσωπικό, το συλλογικό και την αμφίδρομη σχέση τους…
Όνειρο: πώς το προσωπικό είναι συλλογικό κι αμφίδρομα
Ονειρεύτηκα πως έπρεπε να κάνω μια ομιλία για τις ψυχικές παθήσεις στην εποχή μας. Μιλούσα σ’ ένα μεγάλο προαύλιο – σαν προαύλιο σχολείου – μόνο που αντί για μαθητές, ήταν εκεί όλοι οι άνθρωποι με τους οποίους εργάζομαι: οι λήπτες των υπηρεσιών αλλά και οι συνάδελφοι. Δεν ήξερα τι να τους πω. Ούτε ήξερα ποιος (άνθρωπος, επίσημος φορέας ή συγκυρία) με είχε εξουσιοδοτήσει να τους μιλήσω ως «ειδικός».
Ένιωθα μια δυσφορία, σαν τον κόμπο στο στομάχι όταν ως μαθήτρια πήγαινα να δώσω εξετάσεις, γνωρίζοντας πως «πρέπει» να αντεπεξέλθω αλλά διερωτώμενη το «γιατί», «για ποιον» και το «πώς». Άρχισα να μιλάω χωρίς να ξέρω αν με ακούει κανείς. Δεν είχε σημασία αν το ακροατήριο περπατούσε, κουβέντιαζε ή κοιτούσε αλλού. Εγώ τους έβλεπα όλους θολά, σαν να ‘χε πέσει ομίχλη κι «έπρεπε» να πω αυτά που με βασάνιζαν, χωρίς να ξέρω πια ποιος ήταν ο αρχικός «στόχος».
Άρχισα να μιλάω για τα προσωπικά μας βάσανα, αυτά που μας θλίβουν, μας καταθλίβουν, μας αγχώνουν, μας πανικοβάλλουν, μας εξοργίζουν, μας οπλίζουν με τυφλή επιθετικότητα ή αυτοκαταστροφή. Και για τα βάσανα του διπλανού μας, του συντρόφου μας, του παιδιού μας, του γονιού μας, του φίλου μας, του συναδέλφου μας, που δεν είναι εντελώς διαφορετικά μεταξύ τους αλλά δεν είναι και ίδια. Και για το πώς σχετιζόμαστε ο ένας με τον άλλο μέσα από αυτά τα «βάσανα».
Κι έτσι καθώς μιλούσα γι’ αυτό, άρχισαν να μπερδεύονται οι κτητικές αντωνυμίες των «βασάνων», δεν ήταν πια «τα βάσανά μου», ή «τα δικά τους», ήταν «τα δικά μας» αλλά και κάτι πιο πέρα από αυτό… Έψαχνα να βρω ένα καινούριο παράγωγο, με πολλά συνθετικά μιας πολύμορφης έννοιας, που ίσως να μην υπάρχει ακόμα στη γλώσσα μας. «Είναι κοινωνικό το ζήτημα» άκουγα μια φωνή από τη θολούρα στο προαύλιο. «Ναι αλλά είναι και προσωπικό» κάποια άλλη φωνή. Δεν ήξερα τι να απαντήσω. Ο δυισμός και το ψευδοδίλλημα της μιας ή της άλλης «αντικειμενικότητας» δεν ήταν ποτέ το φόρτε μου.
Θυμήθηκα τον αγαπημένο μας καθηγητή Χημείας στο Λύκειο. Ζωντάνεψε στη μνήμη μου η ατμόσφαιρα στην τάξη όταν μας μιλούσε ενθουσιώδης για τα φαινόμενα της φύσης και της ζωής. Έλεγε πως η χημική ισορροπία είναι η διαλεκτική της ζωής. Εξηγούσε γιατί η χημική ισορροπία δεν υπονοεί την στατική ισορροπία, αλλά είναι ακριβώς μια κατάσταση δυναμικής ισορροπίας στην οποία φτάνουν κάποιες χημικές αντιδράσεις μέσα από αμφίδρομη πάλη σε συγκεκριμένες – ή αλλιώς κατάλληλες – συνθήκες. Βασική αρχή: ότι η ποιοτική και ποσοτική σύσταση των αντιδρώντων (δηλαδή των στοιχείων στη μια πλευρά της χημικής αντίδρασης) και των προϊόντων (των στοιχείων στην άλλη πλευρά) παραμένει σταθερή. Ενώ λοιπόν τα μόρια αλλάζουν, παραμένουν ωστόσο τα ίδια αριθμητικά, κι έτσι αυτό που μοιάζει να είναι το ίδιο, στην πραγματικότητα αλλάζει διαρκώς και αμφίδρομα.
Δεν είναι το ίδιο βέβαια οι χημικές ενώσεις και οι άνθρωποι. Ούτε είναι το ζητούμενο να εξηγήσουμε τις ανθρώπινες υποκειμενικότητες βάσει «αντικειμενικών» αξιωμάτων. Το σημαντικότερο εξάλλου δεν ήταν η επιστημονική θεωρία της χημικής ισορροπίας, αλλά ο τρόπος που ο καθηγητής εκείνος μας προσέγγιζε χτίζοντας μιαν ατμόσφαιρα εμπιστοσύνης και ισοτιμίας. Αυτό το βίωμα έδινε νόημα στην οποιαδήποτε χημική ισορροπία ή ανισορροπία. Αυτό το βίωμα κουβαλούσα κι εγώ μέσα μου.
Συνειδητοποίησα ότι η δική μου αμηχανία μπροστά στο θολό τοπίο των ανθρώπων του προαυλίου πήγαζε από την έλλειψη ενός τέτοιου βιώματος. Στο θολό τοπίο δεν μπορούσα να ξεχωρίσω ποιος είναι ποιος, ποιοι συγκρούονται, ποιοι συνενώνονται, ποιοι πονάνε, ποιοι εξουσιάζουν, ποιοι εξεγείρονται, ποιοι συνθλίβονται, ποιοι βασανίζονται, ποιοι ελπίζουν. Ήξερα όμως πως σχετίζονται μεταξύ τους με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, με δική τους βούληση – ή και άθελά τους – φτάνοντας πότε πότε σε κάποια δυναμική ισορροπία, χάνοντάς τη πάλι και αναζητώντας τη ξανά. Ξαφνικά κατάλαβα πως οι άνθρωποι που είχα μπροστά μου με αυτόν τον τρόπο προχωράνε από το παρόν προαύλιο σ’ έναν άλλο χώρο (γνωστό ή άγνωστο). Δεν χρειαζόταν να δώσω καμιά απάντηση και καμιά ομιλία. Απλά να μείνω στο προαύλιο και να – επιλέξω πώς να – σχετιστώ μαζί τους.
Ηλέκτρα Αναγνωστοπούλου, εξελικτική ψυχολόγος
Dec 162013
Dec 162013
Oι εκδόσεις ΑΓΡΑ σας προσκαλούν στην παρουσίαση του βιβλίου της Κατερίνας Μάτσα
Ταπείνωση και Ντροπή – Γυναίκες Τοξικομανείς
Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στο Αμφιθέατρο του Δημοτικού Ραδιοφωνικού Σταθμού «ΑΘΗΝΑ 9.84» (στο ισόγειο του κτιρίου) στην Τεχνόπολη στο Γκάζι
την Τετάρτη 18 Δεκεμβρίου 2013, στις 20.00.
Ομιλητές:
Αθηνά Αθανασίου, αν. καθηγήτρια Κοινωνικής Ανθρωπολογίας, Πάντειο Παν/μιο
Αμαλία Ατσαλάκη, κλινική ψυχολόγος, ψυχοθεραπεύτρια
Σταύρος Κεβόπουλος, ψυχολόγος επ. υπεύθυνος κοινωνικής επανένταξης, 18ΑΝΩ
Σάββας Μιχαήλ, συγγραφέας
Dec 132013
Μια συζήτηση με το φίλο και συνάδελφο Bill Say για την κατάσταση στην Ελλάδα, τις επιπτώσεις της και τις νέες οπτικές που αναδύονται… Σύνδεση San Francisco και Αθήνας, μέσω skype, απόπειρες βιντεοσκόπησης με ερασιτεχνικά μέσα. Θολή η εικόνα, ουσιώδης η συζύτηση. Ένα project του IAPOP (International Association of Process Oriented Psychology) με συνεντεύξεις μελών του.
Dec 132013
Η Άρσις που αγαπάμε! Μια βόλτα από το Εργαστήριο Μαιρηβή στο Μεταξουργείο, να χαρείς τις κατασκευές και τις κούκλες των κρατούμενων των Γυναικείων Φυλακών Θήβας…
Dec 122013
Πηγή: Καθημερινή
«Σκοτώσαμε τον Θεό και ορφανέψαμε»
Ο πατήρ Φιλόθεος Φάρος αποτιμά με λόγο οξύ στην «Κ» τη σχέση μερίδας πιστών με το Θείο και τον ρόλο της Εκκλησίας
του Νικου Παπαχρηστου
«Ο Θεός είναι νεκρός. Τον έχουμε σκοτώσει και είμαστε ορφανοί». Με τα λόγια αυτά που καταρχήν ξαφνιάζουν, σοκάρουν, ο 78χρονος ιερέας π. Φιλόθεος Φάρος αποτιμά τη σημερινή σχέση μεγάλης μερίδας πιστών με το Θείο, μια σχέση «καταναλωτική» την οποία όπως υποστηρίζει ενισχύουν με τη στάση ζωής τους πολλοί κληρικοί. Με λόγο τολμηρό, ενίοτε καυστικό αλλά και αυτοκριτικό ο π. Φιλόθεος είναι ο πρώτος ιερέας που δεν διστάζει να χαρακτηρίσει σωστή την απόφαση για το «σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης» αφού η Πολιτεία απευθύνεται σε πολίτες και όχι σε πιστούς. Χαρακτηρίζει «φαρισαίους» και «υποκριτές» ιεράρχες και κληρικούς που έσπευσαν να μιλήσουν για «πορνεία» και «κουσούρια», υποστηρίζοντας ότι όσοι εμφανίζονται αυστηροί στην πραγματικότητα αναζητούν «άλλοθι» για να αποπροσανατολίσουν από δικές τους «αμαρτωλές» πράξεις. Αυτούς μάλιστα θεωρεί υπεύθυνους για το γεγονός ότι πολλοί νέοι άνθρωποι καταλήγουν σε ψυχιάτρους φορτωμένοι ενοχικά σύνδρομα. «Μακάρι να ενδιαφερόντουσαν για την ελληνική οικογένεια αλλά αδιαφορούν πλήρως», επισημαίνει. Οσο για εκείνους που βλέπουν μια νέα επίθεση κατά της Εκκλησίας απαντά με νόημα: «Η Εκκλησία του Χριστού δεν κινδυνεύει από εξωτερικούς εχθρούς». Οι θέσεις του πατρός Φιλόθεου Φάρου, όπως τις αναπτύσσει σήμερα στην «Κ», που θίγουν και το πλαίσιο σχέσεων Πολιτείας-Εκκλησίας, σίγουρα θα αποτελέσουν αφορμή διαλόγου, αφού πολλοί θα συμφωνήσουν πολλοί θα διαφωνήσουν, άλλοι θα συνυπογράψουν, άλλοι θα θυμώσουν…
«Η Πολιτεία ορθώς πράττει και προωθεί το Σύμφωνο. Το ερώτημα όμως είναι αν η Ελλάδα είναι μια κοινοβουλευτική δημοκρατία ή μια θεοκρατία τύπου «Χομεϊνί». Φαίνεται πως σε ένα πολύ μεγάλο ποσοστό η Ελλάδα είναι θεοκρατία. Είναι χαρακτηριστικό πως υποψήφιοι βουλευτές, δήμαρχοι και άλλοι πολιτευόμενοι πριν ξεκινήσουν την προεκλογική τους εκστρατεία πρέπει να περάσουν να φιλήσουν το χέρι του Δεσπότη. Και θα φροντίσουν οι κάμερες να το απαθανατίσουν αυτό, για να τους δουν οι ψηφοφόροι τους γιατί αλλιώς δεν έχουν ελπίδες…», λέει ο π. Φιλόθεος Φάρος.
Χωρίς περιστροφές δηλώνει στην «Κ» αντίθετος με το πνεύμα της πρόσφατης αυστηρής απόφασης της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου που χαρακτήριζε «πορνεία» κάθε συζυγική σχέση εκτός του ορθοδόξου γάμου. «Δείχνει την ουσιαστική απομάκρυνση από το πνεύμα του Ευαγγελίου. Κατά την γνώμη μου διαστρέφεται το πνεύμα της διδασκαλίας του Ιησού Χριστού. Οι κανόνες, σύμφωνα με την Πενθέκτη Οικουμενική Σύνοδο, είναι φάρμακα και παιδαγωγικά μέτρα που χρησιμοποιούνται κατά την κρίση του πνευματικού. Δεν είναι νόμοι. Ο Χριστός άλλωστε ήρθε για να αλλάξει το καθεστώς της ιουδαϊκής παράδοσης και ιδιαίτερα της φαρισαϊκής. Και ζητάει την επιδίωξη της εσωτερικής αναπτύξεως. Οχι την αντιμετώπιση του κακού με μια νομική και αστυνομική αντίληψη. Ομως μέσα στη ζωή της Εκκλησίας το ιουδαϊκό φαρισαϊκό πνεύμα έχει εισχωρήσει από πολύ νωρίς» σημειώνει και προσθέτει: «Ο Χριστός λέει ότι πορνεία και άλλα κακά πράγματα έρχονται από την καρδιά του ανθρώπου. Δεν καταδικάζει κανέναν αμαρτωλό. Μόνο τον υποκριτή. Το πνεύμα του Χριστού δεν είναι νομικό, αλλά προσπαθεί να δείξει ποια είναι η ουσία της αμαρτίας. Δεν είναι μια εξωτερική συμπεριφορά. Για παράδειγμα φόνος για τον Χριστό είναι η απόρριψη του άλλου. Συνεπώς στη διδασκαλία του δεν χωράει η “αυτοδικαίωση”. Κανείς δεν μπορεί να λέει εγώ είμαι ενάρετος και να κατηγορεί κάποιον άλλο σαν αμαρτωλό»…
«Υποκριτές και Φαρισαίοι»
Πολλοί μητροπολίτες αφήνουν να εννοηθεί πως θα πρέπει να επιβληθούν πνευματικές κυρώσεις σε βάρος όσων προχωρήσουν στη σύναψη «Συμφώνου Συμβίωσης». Τι λέει για αυτό ο πατέρας Φιλόθεος;
«Ο Χριστός ήταν σαφής όταν είπε πως δεν ήρθε να κρίνει αλλά να σώσει τον κόσμο. Μην κρίνετε ίνα μην κριθείτε. Αντιθέτως, καταδικάζει ξεκάθαρα συγκεκριμένες συμπεριφορές όπως την υποκρισία. Μιλώντας στους Φαρισαίους, οι οποίοι έκαναν όσα κάνουμε εμείς οι κληρικοί σήμερα, στηλίτευσε το ενδιαφέρον τους για τα περίτεχνα κοσμήματα, τα περίλαμπρα άμφια, την επιδίωξή τους να κάθονται στις πρώτες θέσεις των δείπνων αλλά και την εκμετάλλευση φτωχών ανθρώπων. Ο Χριστός συνεχώς καταδικάζει την υποδούλωση στα υλικά αγαθά, τη χλιδή και την πολυτέλεια. Ολα αυτά αφορούν εμάς τους παπάδες. Ζούμε ζωή πριγκιπική, μετακινούμεθα με τις κράισλερ και τις μερσεντές, μας υπηρετεί ένα σωρό κόσμος, φορτωνόμαστε όλα αυτά τα χρυσά και έχουμε και την απόλυτη εξουσία στην ψυχή των ανθρώπων. Είναι ανατριχιαστικά πράγματα αν σκεφτείτε ότι γίνονται στο όνομα του Χριστού που περπατούσε ξυπόλητος και δεν είχε πού την κεφαλήν κλίναι. Ε, λοιπόν, είμαστε ανακόλουθοι με όσα δίδαξε ο Χριστός. Και επομένως το λιγότερο που θα περίμενε κάποιος από εμάς είναι να μην πετάμε πέτρες στους άλλους. Οι δικές μας αμαρτίες είναι εκείνες που κυρίως καταδίκασε ο Ιησούς Χριστός. Πώς να το κάνουμε· δεν μίλησε για τις προγαμιαίες σχέσεις, αλλά είπε ξεκάθαρα πως δεν γίνεται να υπηρετεί κάποιος δύο Κυρίους, τον Θεό και τον Μαμωνά. Είπε επίσης πως όποιος έχει δύο χιτώνες να δίνει τον ένα».
«Εμείς οι παπάδες έχουμε πολλές νευρώσεις σχετικά με τον ερωτισμό. Και πολλά από αυτά που λέμε μπορεί να είναι συνέπεια των νευρώσεών μας», υποστηρίζει μιλώντας στην «Κ» ο π. Φιλόθεος. «Πιστεύω ότι οι αυστηρότεροι από εμάς τους κληρικούς στα θέματα της σεξουαλικής ηθικής είναι είτε πιο νευρωτικοί σε σχέση με τον ερωτισμό είτε κρύβουν τα περισσότερα και θέλουν να έχουν ένα άλλοθι. Εμφανίζονται δηλαδή αυστηροί για να μην επιτρέψουν στον απλό άνθρωπο να σκεφθεί πως αυτοί μπορεί να έχουν μια έντονη προσωπική ζωή, σχετική με αυτό που εξίσου έντονα καταδικάζουν. Αναμφισβήτητα, πάντως, όταν κάποιος ελέγχει τον ανθρώπινο ερωτισμό έχει στα χέρια του αλυσοδεμένους τους ανθρώπους».
Το χάσμα
Τη στιγμή που η Ιεραρχία υποστηρίζει πως το «Σύμφωνο» στρέφεται εναντίον του θεσμού της οικογένειας, ο π. Φιλόθεος κάνει λόγο για πλήρες χάσμα με την κοινωνία. «Ακούω κάποιους μητροπολίτες να λένε ότι ενδιαφέρονται για την ελληνική οικογένεια. Μακάρι να ενδιαφέρονταν, αλλά αδιαφορούν πλήρως και είναι και ανίκανοι να κάνουν κάτι για να αντιμετωπίσουν την κρίση στην οικογένεια. Οι περισσότεροι δεσποτάδες και παπάδες είναι ποιμαντικά ανύπαρκτοι και δεν έχουν σταθεί ποτέ στο πλευρό ενός ανθρώπου που έχει ανάγκη. Οχι να του δώσουμε ρετσέτες, αλλά απλά να σταθούμε πλάι του. Γιατί πολλές φορές αυτό που χρειάζεται ο άνθρωπος που έχει μια δυσκολία δεν είναι να του δώσουμε μια λύση, αλλά να δει ότι νοιαζόμαστε γι’ αυτόν.
Αυτήν τη στιγμή η ελληνική οικογένεια βρίσκεται σε τρομερή κρίση. Σήμερα, ένα τεράστιο ποσοστό νέων είναι παροπλισμένοι με ψυχικές διαταραχές· πολλές από τις οποίες οφείλονται σε κάποιους παπάδες που είναι λαύροι κατά των σαρκικών αμαρτημάτων. Εμείς οι παπάδες οδηγούμε τα παιδιά στους ψυχιάτρους. Οταν ακούω ψυχίατρο παπά να λέει ότι έχει θεραπεύσει ομοφυλοφίλους ξέρω ότι έχει αποπειραθεί να τους κάνει ψυχολογική λοβοτομή. Και τους έχει παραδώσει σε τρομερά βασανιστήρια και ενοχικά σύνδρομα. Ο διεθνούς κύρους κατάλογος της ψυχοπαθολογίας που εκδίδει η Αμερικανική Ψυχιατρική Εταιρεία εδώ και 50 χρόνια δεν θεωρεί την ομοφυλοφιλία αρρώστια. Υπάρχουν όμως Ελληνες παπάδες που τη θεωρούν αρρώστια. Και πιστεύω πως εκείνος που προσπαθεί να θεραπεύσει έναν ομοφυλόφιλο είναι ο ίδιος άρρωστος που χρησιμοποιεί ταλαίπωρους ανθρώπους για να δώσει τη δική του νευρωτική μάχη».
Με έντονη αυτοκριτική διάθεση, ο π. Φιλόθεος καταδικάζει την εξουσιαστική συμπεριφορά ορισμένων κληρικών. «Κοιτάξτε, εμείς οι κληρικοί στο μεγάλο μας ποσοστό εσωτερικά είμαστε τενεκέδες ξεγάνωτοι. Και προσπαθούμε να καλύψουμε την αίσθηση της εσωτερικής μας ανεπάρκειας. Γιατί πολλοί από εμάς, αν μας βγάλετε τα γένια και τα ράσα, δεν είμαστε τίποτα. Θα ήμασταν σκέτα μηδενικά. Ομως με αυτά τα συμπράγαλα που φοράμε αποκτάμε κύρος, μπορούμε να καθορίζουμε τις ζωές των άλλων, κρέμονται οι άλλοι από το στόμα μας, αποκτάμε εξουσία. Και έτσι νομίζουμε ότι θα αυξήσουμε την αυτοεκτίμησή μας. Κούνια που μας κούναγε. Δεν αφορά βέβαια τους πολλούς ότι δεν αυξάνουμε την αυτοεκτίμησή μας. Τους αφορά όμως ότι τους βασανίζουμε και τους οδηγούμε στον Καιάδα των ψυχοφαρμάκων που είναι ένας δρόμος χωρίς επιστροφή. Επίσης, πολλοί κληρικοί θέλουμε να βρούμε κάποιον άλλο τρόπο να δείξουμε ότι έχουμε λόγο υπάρξεως. Ασχολούμαστε με το Σκοπιανό ή με άλλα παρεμφερή πράγματα –άσχετα με την αποστολή μας– για να δείχνουμε ότι κάτι έχουμε κάνει. Εχουν καμία σχέση αυτά με όσα δίδαξε ο Χριστός;».
Για τον π. Φιλόθεο η απάντηση της Εκκλησίας στο «Σύμφωνο» δεν πρέπει να είναι η τιμωρία όσων το επιλέξουν, αλλά η πρόταση ζωής που κάνει ο Χριστός. «Οι βασικές αρχές του Χριστού είναι η αγάπη του ανθρώπου για τον Θεό και η αγάπη για τον συνάνθρωπο. Η σχέση με τον άλλο είναι βασική πηγή ζωής για τον άνθρωπο. Αλλά οι σχέσεις είναι περίπλοκες και χρειάζεται αγώνας για να είναι όσο γίνεται περισσότερο υγιείς. Η ερωτική πλευρά τους είναι η πιο καίρια. Και εκεί εύκολα γίνονται πολλές εκτροπές. Οσες περισσότερες τόσο λιγότερη πληρότητα ζωής υπάρχει. Και η πληρότητα στη ζωή έρχεται μέσα σε σχέσεις ουσιαστικές, που παίρνουν χρόνο, κόπο, θέλουν αγώνα. Αν ζητούν οι νέοι κάποιο συγχωροχάρτι δεν είναι πολύ διαφορετικοί από τους παπάδες που τους το αρνούνται», επισημαίνει. «Στις μέρες μας ο Θεός είναι νεκρός. Τον έχουμε σκοτώσει και είμαστε ορφανοί. Τα λόγια που λέμε, τα μεγάλα, τα επουράνια, τα πνευματικά όχι μόνο δεν ακτινοβολούν πίστη, αλλά φανερώνουν την αγωνία μας να καλύψουμε την έλλειψη της πίστεώς μας. Γιατί η πίστη δεν μεταδίδεται με μπλα μπλα, αλλά ακτινοβολεί. Δεν λες εγώ πιστεύω, αλλά ο τρόπος που ζεις δείχνει ότι πιστεύεις. Σήμερα ο τρόπος ζωής όλων μας δείχνει ότι δεν πιστεύουμε. Προσεγγίζουμε την πίστη σαν ένα καταναλωτικό αγαθό. Εχουμε από αυτό, από εκείνο, τα έχουμε όλα και λέμε άντε τώρα να εξασφαλίσουμε και ένα οικοπεδάκι στον παράδεισο».
Ποιος είναι
Ο π. Φιλόθεος Φάρος σπούδασε πολιτικές επιστήμες στην Πάντειο Σχολή, Νομικά στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, Θεολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και Ποιμαντική Ψυχολογία στις ΗΠΑ. Χειροτονήθηκε διάκονος και ιερέας το 1962 στην Ελλάδα. Στη συνέχεια υπηρέτησε ως εφημέριος στις ΗΠΑ. Δίδαξε Ποιμαντική Ψυχολογία στην Ορθόδοξη Θεολογική Σχολή του Τιμίου Σταυρού στη Βοστώνη από το 1969 έως το 1976. Υπηρέτησε ως ιερέας-σύμβουλος στο νοσοκομείο J.B. Thomas Day Care παρέχοντας ποιμαντική υποστήριξη σε νεαρά ζευγάρια που τα παιδιά τους αντιμετώπιζαν σοβαρές ασθένειες καθώς επίσης και ως προϊστάμενος του τμήματος Οικογενειακής Στήριξης στην πρότυπη ψυχιατρική κλινική Human Resource Institute στη Βοστώνη από το 1970 μέχρι το 1976.
Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα το 1976, ασχολήθηκε συστηματικά με το συγγραφικό έργο καθώς επίσης, μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ’90, με το Συμβουλευτικό Κέντρο Νεότητας της Αρχιεπισκοπής Αθηνών. Σήμερα, συνταξιούχος πλέον, λειτουργεί κάθε Κυριακή στον Αγιο Νικόλαο Ραγκαβά της Πλάκας. Πάντοτε μετά τη λειτουργία συζητάει με νέα ζευγάρια και νέους για τα θέματα που αντιμετωπίζουν στην καθημερινότητά τους.
Dec 122013
Πηγή: tvxs.gr
H χαρά ως εκπαιδευτικό αίτημα
του Βασίλη Συμεωνίδη
Πάω πίσω στον χρόνο της εκπαιδευτικής πολιτικής αυτής της κυβέρνησης για να ξεκινήσω τις σκέψεις μου από λεπτομέρειες. Μέσα στα πολλά που εξαγγέλθηκαν από υπουργικά χείλη είναι και σχεδιασμοί για κινητά εργαστήρια πληροφορικής. Πρόκειται για κονδύλιο περίπου 15-19 εκατομμύριων ευρώ (ανάλογα με το δημοσίευμα) την τύχη του οποίου δεν ξέρω, αν και πέρασε ένας χρόνος από τον δημοσιογραφικό θόρυβο που προκάλεσαν εγκύκλιοι και δηλώσεις.
Το πιο ενδιαφέρον που είχε ειπωθεί τότε για να δικαιολογηθεί η επιλογή φορητών υπολογιστών/ εργαστηρίων ήταν ότι «δίνει τη δυνατότητα να μετακινείται εξοπλισμός στη σχολή αίθουσα, σε διαφορετικές τάξεις, για οιοδήποτε μάθημα, αντί να μετακινούνται οι μαθητές στο εργαστήριο πληροφορικής». Αυτό παρατίθεται πρώτο «διότι»/εξήγηση σε έγγραφο που διαβίβασε το Υπουργείο στη Βουλή.
Το ζήτημα δεν είναι μόνο ότι επανήρθαμε από τους διαδραστικούς πίνακες της Διαμαντοπούλου στα λαπτόπ του Σπηλιωτόπουλου, ούτε ότι πρόκειται για εργαλειακή αντίληψη των Νέων Τεχνολογιών. Το ζήτημα είναι ότι βλέπουν με εργαλειακή αντίληψη όλη την εκπαίδευση και πράττουν αναλόγως. Έτσι, ο θόρυβος για τα κινητά εργαστήρια σκεπάστηκε από κραυγές θυσιασμένων μαθητών και εκπαιδευτικών.
Για όσους μένουν στις σχολικές αίθουσες ο χώρος στένεψε. Μετρήθηκε πόσοι μαθητές μπορεί να χωρέσουν σε κάθε αίθουσα. «Η προσθήκη της νέας στήλης στο σύστημα έγινε με σκοπό την συγκεντρωτική ενημέρωση για ένα επιπλέον στοιχείο των σχολικών μονάδων, στη συγκεκριμένη περίπτωση τη μέγιστη χωρητικότητα των μαθητών ανά τάξη, σύμφωνα με τις προδιαγραφές του ΟΣΚ, προκειμένου να ελεγχθεί η ορθή ή μη κατανομή των μαθητών». Όσα συμφραζόμενα τριγυρίζουν τη συγκεκριμένη φράση «μέγιστη χωρητικότητα των μαθητών ανά τάξη» δεν μπορούν να κρύψουν την πραγματικότητα. Η μέτρηση της χωρητικότητας των σχολικών αιθουσών έδειξε ότι μπορούν να μπουν και άλλοι μαθητές μέσα, αρκεί να μην κινούνται… Το ζήτημα είναι αν χρειάζεται να αναπνέουν…
Τη λογική της καθήλωσης, λοιπόν, συναντάμε. Της σωματικής καθήλωσης για να οργανωθεί «μια καινούρια οικονομία του χρόνου μαθητείας…, να λειτουργεί ο σχολικός χώρος σαν μια μηχανή μάθησης, αλλά και επιτήρησης, ιεράρχησης, ανταμοιβής». «Το ζητούμενο είναι η εδώ οργάνωση του πολλαπλού, η απόκτηση ενός μέσου για την επισκόπησή του και για την εξουσίασή του· το ζητούμενο είναι η επιβολή σ’ αυτό μιας ‘τάξης’ (Φουκώ, Επιτήρηση και τιμωρία, η γέννηση της φυλακής, Κέδρος 2008, σ. 195, 197).
Σ’ ένα σχολείο που συνθλίβει τη ζωντάνια, που νεκρώνει τη δημιουργικότητα, που απαιτεί χωρίς να προσφέρει (ακόμα και με όρους αγοράς), που ακινητοποιεί τους νέους ασκώντας ελέγχους, καλλιεργώντας ενοχές και τύψεις, δεν μπορεί παρά να έχουμε εκρήξεις. Είτε με τη μορφή αυξημένης παραβατικότητας είτε ως κραυγή «θέλουμε ν’ αναπνεύσουμε!». Και τότε δειλοί μοιραίοι και άβουλοι, πάλι το ίδιο θα πούμε: «μα, δεν έχουν αιτήματα».
Όσοι αντιδρούμε στις αλλαγές που επιβάλλονται με άλλοθι την κρίση και τους τροϊκανούς δεχόμαστε συχνά την κριτική ότι υπερασπιζόμαστε το παλιό και το ξεπερασμένο. Όμως, αν δούμε καθαρά τα πράγματα τότε φαίνεται ότι η λύση που απορρίπτουμε οδηγεί στο σχολείο της αμάθειας και της επιβίωσης. Η λύση που απορρίπτουμε οδηγεί στην μόρφωση που αγοράζεται και παύει να είναι δημόσιο αγαθό για την κοινωνία που την έχει ανάγκη· στους μαθητές που δεν μαθαίνουν αλλά γίνονται πελάτες και αγοράζουν συσκευασμένες οδηγίες χρήσης· στους εκπαιδευτικούς που παύουν να είναι δάσκαλοι και γίνονται ανεύθυνοι πωλητές (ξεχνώντας ότι υπήρξαν και πολίτες). Οδηγεί στο σχολείο της ολοένα και μεγαλύτερης λύπης, στο σχολείο της νεοφιλελεύθερης κόλασης.
Αυτό που ζητάμε δεν είναι το σχολείο της λύπης, ούτε της θλίψης, είναι το σχολείο της χαράς, δηλαδή το σχολείο της γνώσης και της ζωής, της παιδείας ως κοινωνικού αγαθού για όλους, το σχολείο με τους ελεύθερους ανθρώπους που γίνονται υπεύθυνοι πολίτες. Αυτή τη συζήτηση πρέπει ν’ ανοίξουμε.
Dec 122013
Η «Τέχνη εν Κινήσει» (ΤΕΚ) και το Κοινωνικό Πολιτιστικό Κέντρο Βύρωνα
σας προσκαλούν στη συμμετοχική παράσταση Θεάτρου Φόρουμ της ΑΚΤΙΒΙΣΤΙΚΗΣ ΟΜΑΔΑΣ ΘΕΑΤΡΟΥ ΤΟΥ ΚΑΤΑΠΙΕΣΜΕΝΟΥ
“Μικρές Σκηνές Καθημερινής Βίας ΙΙ: Μπορεί να μη γίνει και τίποτα…”,
στο Κοινωνικό Πολιτιστικό Κέντρο Βύρωνα στο πάρκο Λαμπηδόνας
την Κυριακή 15 Δεκέμβρη στις 7 μ.μ.
Είσοδος ελεύθερη!
Λίγα λόγια για την παράσταση:
Βία, αναδυόμενος φασισμός, ομοφοβία, ρατσισμός, κλιμακούμενες εντάσεις στην καθημερινότητα μιας γειτονιάς μιας σύγχρονης ελληνικής πόλης αποτελούν το πλαίσιο στο οποίο εκτυλίσσεται η παράσταση. Φόβος ως συνέπεια όλων των παραπάνω και απόπειρες αντίδρασης σε αυτόν συνθέτουν τη δράση. «Τι κάνουμε;» είναι το ερώτημα που τίθεται στους θεατές, οι οποίοι καλούνται να αλλάξουν τη ροή της παράστασης και να δοκιμάσουν στην πράξη τις προτάσεις τους.
Επινόηση – Σκηνοθεσία: Όλη η ομάδα
Εμψύχωση : Χριστίνα Ζώνιου, Νάγια Μποέμη
Αφίσα: Φραντσέσκο Μορέττι
Επιμέλεια κίνησης: Πατρίτσια Λάζου
Ζωντανή μουσική : Χάρις Οικονομίδου
Οργάνωση – Επικοινωνία: Μελίνα Πλαστή, Γιάννα Παπαδοπούλου
Παίζουν (αλφαβητικά):
Δημήτρης Αποστολόπουλος
Αλέξανδρος Γκόμεζ
Παντελής Ζαφειρίου
Κατερίνα Καλογερά
Σέργιος Κομπόγιωργας
Μπάμπης Κουτουνίδης
Πέπη Μαριόλη
Βίκυ Πάντζου
Ήρα Παπαγεωργίου
Γιάννα Παπαδοπούλου
Η παράσταση τελεί υπό την αιγίδα της “Τέχνης Εν Κινήσει” ΤΕΚ. Μπορείτε να φέρετε φάρμακα για το Κοινωνικό Φαρμακείο Βύρωνα, που την ίδια ημέρα θα συλλέγει φάρμακα σε κοντινές πλατείες για ανέργους, απόρους, ανασφάλιστους.
Dec 112013
Σήμερα είχαμε τη δεύτερη συνάντηση με τους εκπαιδευτικούς που συμμετέχουν στο επιμορφωτικό σεμινάριο ‘Σεξουαλική Αγωγή στο Δημοτικό Σχολείο’.
Το 72ο Δημοτικό Αθηνών, σπίτι μας πια τις Τρίτες το απόγευμα, μας περίμενε με ζεστό καφέ και τσάι, καρυδόπιτα και μανταρίνια (η διεύθυνση του σχολείου έχει βάλει τον πήχη ψηλά στη φιλοξενία!).
Βουτήξαμε στα βαθιά… Με πλήρη επίγνωση ότι αυτά που κουβεντιάζαμε είναι μια άποψη μέσα σε πολλές. Δεν υπάρχει συμφωνημένη άποψη για τα θέματα σεξουαλικού προσανατολισμού και ταυτότητας φύλου. Μπλέκονται θέματα ιστορικά, κοινωνικά, πολιτικά, ανθρωπολογικά, ιατρικά, ψυχικής υγείας. Άλλοι μιλούν με όρους παθολογίας, άλλοι με όρους ποικιλομορφίας και φάσματος εμπειρίας.
Σαν επιμορφώτρια, σκοπός μου δεν ήταν να παρουσιάσω την ‘απόλυτη αλήθεια’ – δεν την έχουμε συμφωνήσει σαν επιστημονική κοινότητα ακόμη. Σκοπός μου ήταν να αναρωτηθούμε παρέα, να εξερευνήσουμε εναλλακτικούς όρους και τρόπους προσέγγισης, με γνώμονα την υποχρέωση μας (ως ειδικοί ψυχικής υγείας και εκπαιδευτικοί) να προστατεύσουμε την αξιοπρέπεια και την ασφάλεια όλων των παιδιών και εφήβων (και κατ’ επέκταση, όλων των ανθρώπων).
Είδαμε και ταινία. Έχοντας αρκετές ώρες στη διάθεση μας για την επιμόρφωση, αφιερώσαμε 90’ για την ταινία ‘Praying For Bobby’, που βασίζεται σε αληθινή ιστορία. Σιγή μετά την προβολή. Κάναμε ένα γύρο, ονοματίσαμε συναισθήματα που δημιούργησε. Ακούστηκαν: οργή, λύπη, εκδίκηση, αγάπη, ενοχή, θλίψη, πένθος, αποδοχή, αναστάτωση, λύσσα για την αδικία, συγκίνηση, αλήθεια…
Εξερευνήσαμε όρους και έννοιες, αποδομήσαμε στερεότυπα, μοιραστήκαμε απόψεις κι εμπειρίες. Μιλήσαμε για ομοφοβία, τρανσφοβία, για τον κύκλο της καταπίεσης, την επίδραση της περιθωριοποίησης, τις πιθανές βοηθητικές στάσεις των ενηλίκων.
Έφτασε 9.00 το βράδυ… και ήμασταν ακόμη στην αρχή. Δεν αρκεί μια συνάντηση για ένα τόσο περίπλοκο θέμα. Αλλά έγινε η αρχή. Ο καθένας και η καθεμιά πήρε τους προβληματισμούς που αναδύθηκαν και έχει τον τρόπο, αν θέλει, να τους αξιοποιήσει.
Ένα ευχαριστώ στην ομάδα για την προθυμία να αμφισβητήσουμε παρέα τα τόσα ‘αυτονόητα’ και να αποδεχτούμε την πολυπλοκότητα του θέματος. Μακάρι αυτό να αποτελέσει σπόρο για ακόμα μεγαλύτερη ευαισθητοποίηση και δημιουργικότητα στους τρόπους παρέμβασης των εκπαιδευτικών.
Dec 092013
Αυτήν την Παρασκευή, η τελευταία διεργασία ομάδας του 2013. Οι συναντήσεις Διεργασίας Ομάδας στηρίζονται σε μια συναισθηματική στάση «Βαθιάς Δημοκρατίας» και είναι ανοιχτές σε όσους επιθυμούν να εξερευνήσουν σε βάθος θέματα και προβλήματα που αφορούν την ζωή μας, σαν κοινωνικά και πολιτικά άτομα, στα πλαίσια της ομάδας. Το θέμα επιλέγεται στην κάθε συνάντηση από την ομάδα.
Διαδικαστικά
Τόπος: Γιαννάρου 17, Άλιμος (1η Στάση Καλαμακίου, στάση τραμ ‘Πικροδάφνη’)
Ώρες: Παρασκευή 7 – 9 μμ
Κόστος: δεν υπάρχει χρηματικό κόστος για αυτές τις συναντήσεις
Ημερομηνίνες: 13/12/13, 17/1/14, 14/2/14, 14/3/14, 11/4/14, 16/5/14, 13/6/14
Συντονίστριες: Λένα Ασλανίδου, Αλεξάνδρα Βασιλείου, Λίλη Βασιλείου
Dec 082013
… μερικές φορές, με το χιούμορ λες τις μεγαλύτερες αλήθειες.
Οι έφηβοι του 5ου ΓΕΛ Αθηνών (ναι, στα Εξάρχεια) περιγράφουν τη γειτονιά τους. Η ταινία υλοποιήθηκε στα πλαίσια του εκπαιδευτικού προγράμματος ‘Πάμε Σινεμα’.