blog

Πηγή: Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου

Νέα κυκλοφορία συλλογικού τόμου από την Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου

«Όλα μπορούν να λεχθούν» ή υπάρχουν εκείνα που «δεν λέγονται»;

Επιμέλεια Δημήτρης Χριστόπουλος

Τελικά όλα μπορούν να λεχθούν; Ή υπάρχουν και αυτά που δεν λέγονται; Πώς ρυθμίζονται τελικά τα μη-λεγόμενα; Νοείται γενικευμένο δικαίωμα στη μη προσβολή;

Απάντηση στα παραπάνω ερωτήματα, ακόμα πιο καίρια μετά την επίθεση στο Charlie Hebdo στο Παρίσι, επιχειρούν να δώσουν άνθρωποι του πνεύματος σε αυτό τον συλλογικό τόμο. Στο βιβλίο συναντώνται 22 έλληνες διανοούμενοι, οι περισσότεροι εκ των οποίων μέλη της Ένωσης, οι οποίοι καταθέτουν τις σκέψεις τους για την επίθεση στο Παρίσι: Νίκος Αλιβιζάτος, ‘Ακης Γαβριηλίδης, Έφη Γαζή, Στέφανος Δημητρίου, Δημήτρης Δημούλης, Θάλεια Δραγώνα, Γιάννης Ζιώγας, Σταύρος Ζουμπουλάκης, Γιώργος Καραβοκύρης, Κωστής Καρπόζηλος, Κωστής Κορνέτης, Βαγγέλης Μάλλιος, Μαργαρίτα Μαρκοβίτη, Νίκος Μουζέλης, Αλέξης Οικονομίδης, Δημοσθένης Παπαδάτος- Αναγνωστόπουλος, Κωστής Παπαϊωάννου, Πηνελόπη Πετσίνη, Βίκη Σκούμπη, Ανδρέας Τάκης, Κωνσταντίνος Τσιτσελίκης, και ο Δημήτρης Χριστόπουλος που είχε την ιδέα της έκδοσης και την επιμελήθηκε.

Το βιβλίο δεν προορίζεται για ειδικό κοινό, ούτε οι θέσεις που εκφράζουν οι συγγραφείς συγκλίνουν απαραιτήτως. Αντιθέτως, είναι πολλά αυτά που κάνουν τις επιμέρους συμβολές να αποκλίνουν και αυτό κάνει ακόμη πιο ενδιαφέρουσα την προβληματική τους. Το βιβλίο αφιερώνεται στη μνήμη του καθηγητή Σταύρου Κωνσταντακόπουλου που πέθανε αδόκητα στις 26 Φεβρουαρίου 2015, προτού προλάβει να αφήσει το τελευταίο του κείμενο σε αυτόν τον τόμο.

Η Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου το 2005, σε πρόταση νόμου για τη ρύθμιση των σχέσεων κράτους και εκκλησίας είχε περιλάβει διάταξη για την κατάργηση του αδικήματος της βλασφημίας από τον Ποινικό Κώδικα. Ο Δημήτρης Χριστόπουλος διετέλεσε πρόεδρος της Ένωσης από το 2003 ως το 2011 και είναι αντιπρόεδρος της Διεθνούς Ομοσπονδίας Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.

“Ανάπτυξη δεξιοτήτων για τη διαχείριση συγκρούσεων” – Αλεξάνδρα Βασιλείου, Ph.D.

Μεταπτυχιακό πρόγραμμα ‘Αντιμετώπιση του Πόνου’

Εργαστήριο Ιατρικής Ψυχολογίας της Ιατρικής Σχολής Ιωαννίνων

Χθες ολοκληρώσαμε το μάθημα “Ανάπτυξη δεξιοτήτων για τη διαχείριση συγκρούσεων” του Μεταπτυχιακού προγράμματος ‘Αντιμετώπιση του Πόνου’ που διοργανώνει το Εργαστήριο Ιατρικής Ψυχολογίας της Ιατρικής Σχολής Ιωαννίνων. Θέμα αυτής της συνάντησης η αναγνώριση αναγκών, ο τρόπος επικοινωνίας τους, ο ρόλος της συνειδητοποίησης τους για την επίλυση συγκρούσεων. Φτιάξαμε προσωπικούς ‘χάρτες’ αναγκών και δικαιωμάτων, ‘ναυαγήσαμε’ στον Ατλαντικό και εξερευνήσαμε τον τρόπο που επηρεάζεται η κρίση μας από άλλους, αλλά και τις αυξημένες πιθανότητες επιβίωσης μέσα από την συνεργασία στην ομάδα. Εξερευνήσαμε τις δυναμικές ανταγωνισμού/συνεργασίας που δημιουργούνται στις σχέσεις και πως αυτές επηρεάζονται από τις ανάγκες μας. Πλούσια συνάντηση, γόνιμη.

Στην ερώτηση ‘πως φεύγεις από εδώ σήμερα;’ η ομάδα απάντησε:

… ανακουφισμένη και με σκεπτική διάθεση

… με αίσθηση πρόκλησης και εγρήγορσης

… με την υπενθύμιση να μην επαναπαύομαι… και με ένα πλάκωμα ευθύνης

… με λύπη για κάποια λάθη μου και με αναγνώριση κάποιων αναγκών

… με διάθεση επανεξέτασης και συνεχούς διείσδυσης στα πράγματα

… με την αίσθηση ότι έκανα ανασκαφή στις δικές μου ανάγκες και στων άλλων- δεν τις υπολογίζουμε αρκετά

… με ευθύνη και στεναχώρια… Κάτι δικό μου; Για λάθη ίσως;

… προβληματισμένη, με διάθεση να αλλάξω πράγματα

προβληματισμένη και απορημένη

… έμαθα πράγματα, νιώθω ένα ‘μπάχαλο’ μέσα μου!

… με ικανοποίηση και αισιοδοξία

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στην ομάδα για τις συναντήσεις μας και ευχές για καλή ολοκλήρωση του μεταπτυχιακού!

Ένα κλικ εδώ για περισσότερες φωτογραφίες από την επιμόρφωση…

Pablo Picasso – Child playing with a toy truck

Πηγή: Ενθέματα

Τρεις ζωές χάθηκαν…

του Γιώργου Νικολαΐδη

Δεν νομίζω πως υπήρξε άνθρωπος σ’ αυτή τη χώρα που να μη συγκλονίστηκε από τον φρικτό θάνατο της μικρής Άννυς. Η υπόθεση έχει τρεις διακριτές διαστάσεις. Η πρώτη είναι η ανθρώπινη και αφορά τις ψυχολογικές διαδρομές των πρωταγωνιστών του δράματος: Είχαν ενεργή ψυχοπαθολογία και τι είδους; Πώς οδηγήθηκαν στις μοιραίες αποφάσεις; Έπαιξε ρόλο η εξάρτηση από ουσίες ή η επήρειά τους τις κρίσιμες ώρες; Ποια η ατομική τους διαδρομή, ποια η προοδευτική ψυχοκοινωνική τους έκπτωση που οδήγησε σε αυτή την κατάληξη; Ερωτήματα τα οποία μπορούν να απαντηθούν μόνον ύστερα από καιρό και -ίσως μόνο εν μέρει- από τους επαγγελματίες της ψυχικής υγείας και της δικαιοσύνης, που θα εμπλακούν. Τα υπόλοιπα, που λέγονται με ευκολία από γνωστούς τηλεψυχίατρους, τηλεψυχολόγους, πανελίστες εγκληματολόγους και νομικούς είναι εντελώς εκ του περισσού: ούτε διάγνωση ούτε πραγματογνωμοσύνη ούτε δικαστική απόφαση εκδίδεται με μια ματιά ή εξ αποστάσεως. Η κωμικοτραγική ιστορία της αυτόκλητης ψυχίατρου-μαϊμού τα λέει όλα επ’ αυτού.

Κι αυτό μας πάει στη δεύτερη διάσταση, την επικοινωνιακή, που αφορά τη διαχείριση του συμβάντος. Αυτή η διάσταση είναι πιο σημαντική όσο περισσότερο μια κοινωνία προχωράει στον δρόμο της «κοινωνίας του θεάματος». Οι δημοσιογράφοι ζητούν «να χυθεί άπλετο φώς», οι επαγγελματίες της κλειδαρότρυπας κοινοποιούν φρικιαστικές λεπτομέρειες του ειδεχθούς φονικού, οι νοσταλγοί της θανατικής ποινής βρίσκουν ξανά ευκαιρία να προπαγανδίσουν λυσσαλέα τη δολοφονία ανθρώπων από το κράτος, οι ανθρωπιστές αναμασούν κοινοτοπίες περί της κοινωνίας που διαφθείρει τους αρχικά καλούς καγαθούς ανθρώπους, οι φιλάνθρωποι σπεύδουν να δηλώσουν παρόντες στο εγχείρημα της προστασίας των παιδιών. Όλοι αυτοί δεν αποτελούν πλέον ένα χωριστό φαινόμενο από το αρχικό (το στυγερό έγκλημα), αλλά μάλλον την ουσία του για τον δημόσιο διάλογο. Με αφορμή μια ανθρώπινη τραγωδία, προωθεί ο καθένας την προαποφασισμένη ατζέντα του, αδιαφορώντας αν αυτό περνάει μέσα από την επίταση ενός γενικευμένου πανικού στην κοινωνία, είτε ηθικού («πού οδηγούμαστε;») είτε πραγματικού («πώς θα προστατέψουμε τα παιδιά μας;»).

Με μια πιο ψύχραιμη αντιμετώπιση όλα τα παραπάνω φαίνονται εντελώς άστοχα. Είναι άλλωστε πλέον δεδομένο (βλ. και τις περιπτώσεις του μικρού Άλεξ και του Β. Γιακουμάκη) πως η υπερβολική δημοσιότητα και η εμπλοκή άσχετων δεν βοηθούν καθόλου στη διερεύνηση τέτοιων υποθέσεων, ούτε από ψυχοκοινωνική πλευρά ούτε από ανακριτική, αλλά μάλλον τη δυσχεραίνουν. Ο δημόσιος λόγος είναι επίσης ενδεικτικός. Οι χαρακτηρισμοί «τέρας» δώσανε και πήρανε, εξυπηρετώντας βασικά τον καθησυχασμό των νοικοκυραίων πως «αυτοί» σε καμία περίπτωση δεν θα έφταναν ως εκεί. Οι ιστορίες των μεγάλων πολέμων του 20ού αιώνα, οι γενοκτονίες και πλείστα άλλα, ωστόσο, έχουν αποδείξει πως ο καθένας μας έχει μέσα του σε κάποιο βαθμό τη δυνατότητα να μεταστραφεί σε σαδιστική, καταστρεπτική μηχανή. Γι αυτό οι κοινωνίες οφείλουν να διαθέτουν νόμους, θεσμούς και ιδεολογίες συνύπαρξης, διαλόγου, ανοχής και σεβασμού της ανθρώπινης ζωής και αξιοπρέπειας.

Γι’ αυτό, άλλωστε, η θανατική καταδίκη καταργήθηκε στις ευρωπαϊκές χώρες. Γιατί η δημοκρατία δεν παίρνει κάτι που δεν μπορεί να δώσει πίσω. Στις ΗΠΑ, σε αρκετές αναδρομικές έρευνες, βρέθηκε πως εκτελεσμένοι θανατοποινίτες είχαν πέσει θύματα δικαστικής πλάνης, αλλά πλέον ήταν πολύ αργά… Μερικοί μάλιστα, ιδιαίτερα έγχρωμοι, είχαν κατηγορηθεί για ιδιαζόντως ειδεχθή εγκλήματα ενάντια σε μικρά παιδιά. Η επιλεκτική στοχοποίηση ατόμων που ανήκουν σε μειονότητες και η συνειρμική επικύρωση ρατσιστικών στερεοτύπων («μόνο αυτοί οι μαύροι/μετανάστες/χρήστες/γύφτοι κ.ο.κ. τα κάνουν αυτά στα παιδιά τους») δεν απουσίασε και στην περίσταση που συζητάμε. Ο δράστης αναφερόταν ως «27χρονος Βούλγαρος» ή «27χρονος χρήστης». Βέβαια, ξεχάστηκε ότι θανάτους και κακοποιήσεις παιδιών από τους γονείς έχουμε δυστυχώς κάθε χρόνο στη χώρα μας, με δράστες όλων των φυλών και των κοινωνικοοικονομικών στρωμάτων.

Μιλώντας για τις ευθύνες μιας συντεταγμένης δημοκρατικής πολιτείας φτάνουμε στην τρίτη διάσταση, την κοινωνική. Τι θα μπορούσε να είχε κάνει μια αλληλέγγυα πολιτεία ώστε να μην είχε συμβεί ένα τέτοιο δράμα; Πώς μπορεί να προστατευτεί από παρόμοιες ενδοοικογενειακές τραγωδίες; Ετούτη η πολύ σημαντική διάσταση λίγο απασχόλησε τον δημόσιο λόγο. Παρόλο που στη χώρα μας ούτε συγκροτημένο σύστημα κοινωνικών υπηρεσιών υπάρχει ούτε εξειδικευμένες υπηρεσίες παιδικής προστασίας για όλο τον πληθυσμό.

Σε πρόσφατη έρευνά μας, στο Ινστιτούτο Υγείας του Παιδιού, σε μεγάλο αντιπροσωπευτικό δείγμα παιδιών 11, 13 και 16 χρόνων, ενώ τα παιδιά σε ανώνυμο ερωτηματολόγιο ανέφεραν πως είχαν μία τουλάχιστον εμπειρία έκθεσης σε σωματική βία σε ποσοστό 47% (πάνω από 5% αφορούσε πολλαπλές εμπειρίες σωματικής κακοποίησης) το σύνολο των αρμόδιων φορέων, κυβερνητικών και μη, είχαν γνώση αναφορών για μόνο 0,18% των παιδιών της ίδιας ηλικίας. Σχετικά με τις σοβαρές περιπτώσεις σεξουαλικής βίας, τα μεν παιδιά ανέφεραν τέτοιο ιστορικό σε ποσοστό 4,5%, ενώ οι φορείς γνώριζαν μόνο το 0,07%.

Φυσικά, το πρόβλημα της ενδοοικογενειακής βίας κατά των παιδιών και της γονεϊκής επάρκειας δεν επιλύεται με την απομάκρυνση του παιδιού από τους γονείς τους, με την πρώτη υπόνοια, αφού μιλάμε για πάνω από 4.000 περιστατικά κακοποίησης ή παραμέλησης παιδιών στην Ελλάδα ετησίως, ενώ η τοποθέτηση των παιδιών σε ιδρυματικά πλαίσια φιλοξενίας εγκυμονεί συχνά την περαιτέρω θυματοποίησή τους.

Δυστυχώς στην Ελλάδα δεν λειτουργούν συγκροτημένα προγράμματα πρώιμου εντοπισμού των οικογενειών με παιδιά που αντιμετωπίζουν προβλήματα βίας ή παραμέλησης. Κατά τραγική σύμπτωση, την περίοδο αυτή επιχειρούμε ως Ινστιτούτο, σε συνεργασία με το Υπουργείο Υγείας, την πιλοτική εφαρμογή ενός προγράμματος πρώιμης ανίχνευσης προβληματικών σχέσεων φροντίδας βρεφών και νηπίων στο 10% των Μονάδων Πρωτοβάθμιας Περίθαλψης της χώρας, με τη φιλόδοξη ελπίδα κάτι τέτοιο να γενικευτεί.

Σε άλλες πάντως χώρες του υπαρκτού καπιταλισμού, εδώ και δεκαετίες, αναγνωρίζουν την αξία που έχει η ζωή και η ευεξία ενός παιδιού, επομένως οι οικογένειες ήδη από τη γέννηση δέχονται την επίσκεψη, συνδρομή αλλά και εποπτεία των κοινωνικών υπηρεσιών. Ιδιαίτερα σε οικογένειες που ζουν σε συνθήκες κοινωνικού αποκλεισμού ή περιθωρίου ή με επιρρέπεια σε εγκληματικότητα, σε οικογένειες με προβλήματα χρήσης ουσιών, αλκοόλ ή ενεργού ψυχοπαθολογίας, οι επισκέψεις συνεχίζονται στο σπίτι μετά την έξοδο από το μαιευτήριο, για όσο χρειαστεί προκειμένου να διασφαλιστεί πως είναι δυνατή η ανατροφή του νεογέννητου παιδιού ή αλλιώς να ληφθούν μέτρα προστασίας του. Η διεθνής εμπειρία δείχνει ότι με την πλαισίωση αυτή, την υποστήριξη αλλά και την εποπτεία μιας συντεταγμένης πολιτείας, και τα παιδιά προστατεύονται και αρκετοί γονείς κινητοποιούνται, οριοθετούνται και, αντί της αυτοκαταστροφικής τους διαδρομής, μπορούν να οικοδομήσουν καινούργια ζωή. Γιατί η πλειοψηφία των γονέων αυτών –ίσως και οι γονείς της άτυχης Άννυς– δεν έχουν εξαρχής την πρόθεση να οδηγηθούν σε μια τραγική έκβαση, αλλά χάνονται βήμα-βήμα σε μια διαδρομή όπου ουδείς βρίσκεται να τους κρατήσει.

Φυσικά, ατομικές διαφοροποιήσεις πάντα υπάρχουν. Kάποιοι ανταποκρίνονται περισσότερο, κάποιοι ίσως καθόλου. Ωστόσο, από τη σκοπιά μιας συντεταγμένης κοινωνίας της αλληλεγγύης το ερώτημα είναι αν είναι διαθέσιμη κάθε δυνατότητα φροντίδας (ή και επιτήρησης) που θα έκανε, έστω και κάποιους, να αλλάξουν ρότα και να σωθούν ζωές βιολογικά και ψυχικά. Γιατί, κακά τα ψέματα, στο συγκεκριμένο συμβάν χάθηκαν τρεις ζωές. Ανεξάρτητα από οποιαδήποτε νομική έκβαση ή καταλογισμό ευθυνών, ποιος φαντάζεται πως οι γονείς αυτοί μπορούν να ζήσουν μια ζωή πια;

Ετούτο καθόλου δεν σημαίνει οποιαδήποτε επιείκεια ή συμψηφισμό των ευθυνών ούτε συνιστά ελαφρυντικό: η εξίσωση των κοινωνικών ευθυνών με την ατομική ατιμωρησία αποτελεί αυθαίρετο λογικό άλμα. Ωστόσο, το κοινωνικό σύνολο απέτυχε να αποτρέψει κάποια μέλη του να ακολουθήσουν διαδρομές καταστροφής, και δικής τους και άλλων, κάποιους ίσως απέτυχε να τους προστατέψει από τον ίδιο τους τον εαυτό. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, μάλιστα, η κοινωνία πιθανότατα ούτε καν προσπάθησε να τους αποτρέψει. Ενδεχομένως δεν γνώριζε καν την ύπαρξή τους και τη δυνητική επικινδυνότητα της κατάστασής τους.

Αντί λοιπόν να ζητάμε κρεμάλες, είναι προτιμότερο να σκεφτούμε πως πρέπει και στη χώρα μας να συγκροτηθεί ένα σύστημα κοινωνικών υπηρεσιών που θα αποτρέπει περιστατικά λιγότερο ή περισσότερο τραγικά στο μέλλον. Αλλιώς, αργά ή γρήγορα θα ζούμε εθισμένοι σε αυτά.

Ο Γιώργος Νικολαΐδης είναι ψυχίατρος, διευθυντής της Διεύθυνσης Ψυχικής Υγείας και Κοινωνικής Πρόνοιας του Ινστιτούτου Υγείας του Παιδιού.

“Ομοφοβία και Τρανσφοβία στην Εκπαίδευση, Κοινωνικές αντιλήψεις και στάσεις: Ο ρόλος των φορέων”

Πολιτιστικό Κέντρο Δήμου Αθηναίων “Μελίνα Μερκούρη”, Ηρακλειδών 66, Θησείο

Παρασκευή     8 Μαΐου (16:00 – 20:00)
Σάββατο         9 Μαΐου (15:00 – 19:00)

Η διημερίδα απευθύνεται κυρίως σε εκπαιδευτικούς, αλλά και σε κάθε άτομο που προβληματίζεται για τον σχολικό εκφοβισμό και τις διακρίσεις γύρω από ζητήματα φύλου και σεξουαλικότητας. Είναι ανοιχτή στο κοινό.

Στόχος μας είναι να διερευνηθούν ζητήματα στάσεων, αντιλήψεων και πρακτικών των εμπλεκόμενων φορέων (κράτος, γονείς, εκπαιδευτικοί, συνομήλικοι, εκκλησία, ΜΜΕ, κοινωνικά δίκτυα, συλλογικότητες, επιστημονικός κόσμος κ.ά.) που επηρεάζουν την εκπαίδευση και την ευρύτερη σχολική κοινότητα γύρω από ζητήματα φύλου και σεξουαλικότητας.

Θεωρούμε ότι όλες αυτές οι άρρητες και λανθάνουσες αντιλήψεις διαμορφώνουν την καθημερινότητα των μαθητών/τριών, των εκπαιδευτικών και των γονέων και επηρεάζουν πολιτικές και πρακτικές, θέτοντας τις βάσεις για φαινόμενα σεξισμού και ομοφοβίας / τρανσφοβίας. Μέσα από την ενημέρωση και την ευαισθητοποίηση όλων μας ελπίζουμε να ανοίξει ένας γόνιμος διάλογος γύρω από αυτό το σοβαρό θέμα που μέχρι τώρα καλύπτεται από σιωπή και αμηχανία.

Υπάρχουν δυνατότητες και προοπτικές για  συμπεριληπτικές πρακτικές στην κοινωνία που θα θέτουν τις βάσεις για ένα σχολείο χωρίς αποκλεισμούς;

Επίσης, το Σάββατο 9 Μαΐου, από τις 11:00 μέχρι τις 15:00 πριν την έναρξη των εισηγήσεων, θα πραγματοποιηθεί για περιορισμένο αριθμό συμμετεχόντων/ουσών το πρόγραμμα “Αν όχι εσύ, ποιος;” από τη Ζωντανή Βιβλιοθήκη –  Human Library Greece, το οποίο είναι εκπαιδευτικό εργαλείο για παρέμβαση σε περιστατικά ρατσιστικής, ομοφοβικής και τρανσφοβικής βίας. Για να κλείσετε θέση στο συγκεκριμένο πρόγραμμα επικοινωνήστε εγκαίρως στο info@omofovia.gr.
Το υπόλοιπο μέρος του προγράμματος με τις εισηγήσεις, τις βιωματικές καταθέσεις και τις συζητήσεις, είναι ανοιχτό στο κοινό.

ιστοσελίδα:    www.omofovia.gr
επικοινωνία:  info@omofovia.gr
Η εκδήλωση στο facebook:  https://www.facebook.com/events/761380903977812/

Πρόγραμμα Διημερίδας

Παρασκευή 8 Μαΐου

16:00 – 16:05
Καλωσόρισμα
Συντονίστρια Ράνια Σερασκέρη, εκπαιδευτικός

16:05 – 16:15
Εισαγωγή στη θεματική της ημερίδας και παρουσίαση της Ομάδας “Ομοφοβία και Τρανσφοβία στην Εκπαίδευση”
Σάββας Γεωργιάδης, Παιδοψυχίατρος

16:15 – 16:40
Χαιρετισμοί και ενημέρωση από Οργανώσεις την Κοινωνίας των Πολιτών
ColourYouth
ΛΟΑΤ ΑμεΑ
Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών (ΣΥΔ)
QueerTrans
Οικογένειες Ουράνιο Τόξο

16:40 – 17:00
“Φύλο και σχολική παρενόχληση : η συνέχής αποσιώπηση”
Μαίρη Λεοντσίνη, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια ΤΕΑΠΗ – ΕΚΠΑ

17:00 – 17:20
“Αγωγή Υγείας και ΛΟΑΤ ζητήματα”
Μαρία Χιόνη, Υπεύθυνη Αγωγής Υγείας Διεύθυνσης Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Α΄ Αθήνας

17:20 – 17:40
“Generation 2.0 : Πολλαπλές ταυτότητες και κοινωνική αποδοχή”
Ανδρομάχη Παπαιωάννου, Διδάκτωρ Κοινωνικής Ανθρωπολογίας και μέλος του Generation 2.0 RED

17:40 – 18:00 Συζήτηση
18:00 – 18:20 Διάλειμμα

18:20 – 18:40
“Είναι το παιδί μου”
Το Pflag και το Φόρουμ της ColoyrYouth “Μοιράσου το”, μιας υπηρεσίας αλληλοϋποστήριξης και επικοινωνίας μεταξύ των γονιών που έχουν ΛΟΑΤ παιδιά.
Ζωντανή συζήτηση μίας εκπαιδευτικού και μίας μητέρας που ο γιος της είναι γκέι.

18:40 – 20:00
Τράπεζα Βιωμάτων
Ζωντανές διηγήσεις εμπειριών από άτομα που έχουν βιώσει σχετικό εκφοβισμό στην εκπαίδευση και συζήτηση-ερωτήσεις με το κοινό.
Συντονισμός από τη Ζωντανή Βιβλιοθήκη – Human Library Greece

Σάββατο 9 Μαΐου – Πρόγραμμα “Αν όχι εσύ, ποιος;”

11:00 – 15:00
Εκπαιδευτικό εργαλείο για παρέμβαση σε περιστατικά ρατσιστικής, ομοφοβικής, και τρανσφοφικής βίας,
Συντονισμός από τη Ζωντανή Βιβλιοθήκη – Human Library Greece
(Μόνο για 20 άτομα με σειρά προτεραιότητας, κλείστε θέση στο info@omofovia.gr)

Σάββατο 9 Μαΐου – Εισηγήσεις

15:00 – 15:10
Καλωσόρισμα
Συντονίστρια Ράνια Σερασκέρη, εκπαιδευτικός

15:10 – 15:30
” Ενάντια στην ομοφοβία και την τρανσοφοβία: πολιτικές και πρακτικές ”
Βασιλική Κατριβάνου, Βουλευτής, Εκπαιδεύτρια στην επίλυση συγκρούσεων

15:30 – 15:50
“Διεμφυλικότητα, Αποκλεισμός από την Εκπαίδευση και Σχολική Παρενόχληση ”
Πάρβη Πάλμου, Συνθετική Ψυχοθεραπεύτρια, Master in Clinical Psychology

15:50 – 16:10
“Σεξουαλικότητα, διαφορετικότητα και ανθρώπινα δικαιώματα – Στάσεις και αντιλήψεις των νέων στην Ελλάδα για τα άτομα ΛΟΑΤ”
Μαργαρίτα Γερούκη, Σχολική σύμβουλος Δημοτικής Εκπαίδευσης

16:10 – 16:30
“Παρατηρητήριο κατά της Σχολικής Βίας και του Εκφοβισμού – Η ευθύνη του σχολείου – Καλές πρακτικές”
Χάρης Παπαδόπουλος, Σχολικός Σύμβουλος της 10ης Περιφέρειας Δημοτικής Εκπαίδευσης Αττικής

16:30 – 16:50
“Διαδίκτυο και ΛΟΑΤ έφηβοι”
Γεώργιος Ν. Κορμάς, υπεύθυνος της Γραμμής Βοηθείας του Ελληνικού Κέντρου Ασφαλούς Διαδικτύου

16:50 – 17:10 Συζήτηση
17:10 – 17:30 Διάλειμμα

17:30- 17:50
“Ομοφοβία στην Οθόνη και τα Πρωτοσέλιδα”
Μαρία Λούκα, Δημοσιογράφος στο Κόκκινο και Βηmagazino

17:50 – 18:10
“Τα νοσηρά στερεότυπα για τις παραλλαγές της ανθρώπινης σεξουαλικότητας. Υπάρχει θεραπεία;”
Δημήτρης Παπαδημητριάδης-Ψυχίατρος ψυχοθεραπευτής, ειδικός επιστήμονας Διεθνούς Πολιτικής Υγείας (LSE)

18:10 – 18:30
Χαμόγελο του Παιδιού
Στέφανος Αλεβίζος, Ψυχολόγος στο Τμήμα Ενημέρωσης Παιδιών, Γονέων και Εκπαιδευτικών του Χαμόγελου του Παιδιού

18:30 – 19:00
“Ο Συνήγορος του Παιδιού απέναντι στις προκαταλήψεις, τις διακρίσεις και τις φοβίες σχετικά με τη σεξουαλικότητα”
Γιώργος Μόσχος, Βοηθός Συνήγορος του Πολίτη για τα Δικαιώματα του Παιδιού

19:00 – 19:30 Συζήτηση