Θέλω να στείλω ένα μήνυμα στους Έλληνες, για μένα σημαντικό:
Μπήκαμε στη χώρα σας, σαν μετανάστες, την αγαπήσαμε αυτή τη χώρα, προσπαθήσαμε και τα είχαμε καταφέρει να κάνουμε όλες τις δουλειές, να βγάλουμε ένα κομμάτι ψωμί.
Αυτό που ζητάμε από τον Ελληνικό λαό είναι να μην πιστεύει αυτά που λένε οι δημοσιογράφοι, αυτά που γράφουν στις εφημερίδες, αυτά που λένε στα κανάλια.
Είμαστε άνθρωποι του διαλόγου. Δεν είμαστε εγκληματίες, ούτε κλέφτες, ούτε άνθρωποι της πλατείας. Είμαστε άνθρωποι που βγάζουν το ψωμί τους με το ίδρωμα, ήσυχοι άνθρωποι, κι αυτό έχει δειχτεί.
Ζητάμε από τον Ελληνικό λαό να πιέσει την κυβέρνηση για να κοιτάξει σε αυτό το θέμα, το θέμα μεταναστών.
Γιατί οι ίδιοι Έλληνες κάποτε κι ακόμα και τώρα ήσασταν μετανάστες σε διάφορες χώρες κι έχουν καταλάβει αυτό το ζόρι που έχουμε τραβήξει.
Και τους λέω ότι φτάνει. Πρέπει να κοιτάξουμε το θέμα των μεταναστών για να βρούμε μια λύση.
η συνέντευξη τύπου των αλληλέγγυων καλλιτεχνών για τους 300 απεργούς πείνας μετανάστες
η δήλωση του Στέλιου Μάινα
Στις ερωτήσεις των φίλων αν αισθάνομαι ασφαλής και πώς κυκλοφορώ, απαντάω οργισμένα, πλήττοντας τη μικροαστική νοοτροπία, που υποτίθεται δεν έχω εγώ ο «προοδευτικός».
Επιμένω να μένω στην πλατεία Βικτωρίας παρά τα ξεκαθαρίσματα λογαριασμών των συμμοριών στην παρακάτω γωνία, παρά τα καλάσνικοφ που κροτάλιζαν δυο στενά απ’ το σπίτι μου, αφήνοντας πτώματα στην άσφαλτο.
Επιμένω να μένω στην πλατεία Βικτωρίας, παρά τις αλλεπάλληλες διαρρήξεις των διαμερισμάτων όλης της περιοχής, και των κλοπών που θύμα τους τουλάχιστον τρεις φορές έχει πέσει και η γυναίκα μου.
Επιμένω να μένω στην πλατεία Βικτωρίας, παρά την -πρώτα περιστασιακά και τώρα μόνιμη- οσμή της αμμωνίας, έξω απ’ την είσοδο της πολυκατοικίας μου, των διπλανών στενών, της πλατείας, της ζωής μας.
Γιατί επιμένω να μένω στη πλατεία Βικτωρίας;
Γιατί θέλω να είμαι κοντά σ’ αυτά που συμβαίνουν στη πατρίδα μου, γιατί θέλω να νιώθω την ανάσα -έστω και βρώμικη- της πόλης που αγαπάω, γιατί μου αρέσει η ποικιλία της, η ζωντάνια της, η φασαρία της, γιατί μ’ αρέσει να βλέπω την κυρα Μαρία να σέρνει το καροτσάκι της λαϊκής με τη φλεβίτιδα της, γιατί θέλω να συμπαραστέκομαι στην Άννα με το απέναντι κομμωτήριο που βαράει μύγες, και τον Κώστα στο διπλανό καλλυντικάδικο που μετά από δυο χρόνια απραξίας αναγκάστηκε να το δώσει για να γίνει ένα ακόμα Paki.
Γιατί θέλω να νιώθω πώς δεν θέλω να αλλάξει τίποτα στη ζωή που σχεδίασα, να συνεχίσω να είμαι ένας απλός άνθρωπος ανάμεσα σε απλούς ανθρώπους.
Κι όταν οι μετανάστες μας χτύπησαν τη πόρτα, τους δέχτηκα σαν δικούς μου ανθρώπους, σαν τους γείτονες που έχουν την ανάγκη μου και χρίζουν της προσοχής μου.
Δεν έχει ακόμα στεγνώσει το μελάνι της υπεράσπισης και της αλληλεγγύης μου για τους 300 απεργούς πείνας, όταν την Παρασκευή το βράδυ στις 8, έβγαλα το σκύλο μου την καθιερωμένη του βόλτα, μια ευκαιρία να επικοινωνήσω τηλεφωνικά με τους φίλους μου.
Δεν είχα απομακρυνθεί πενήντα μέτρα απ’ το σπίτι μου, μιλώντας με κάποιον φίλο στο κινητό, όταν αισθάνομαι κάποιον από πίσω, να μου τραβάει το κινητό απ’ το χέρι. Μόνο που το δικό μου χέρι, αντανακλαστικά σφίγγει, και ο νεαρός μελαμψός άντρας με κοιτά σαν να μη πιστεύει πώς εγώ αντιστέκομαι.
Μου το αρπάζει, τελικά, και τρέχει, αλλά και πάλι, προς μεγάλη του έκπληξη, τον φτάνω φωνάζοντας συγχρόνως βοήθεια.
Και τότε, αντί για βοήθεια, γίνεται το αδιανόητο.
Από το δρόμο πετάγονται πέντε -προφανώς συμπατριώτες του- που ρίχνουν με μίσος, με κατεύθυνση το κεφάλι μου, δυο γεμάτα μπουκάλια μπύρας, βρίζοντας με συγχρόνως.
Ευτυχώς, και τα δυο μπουκάλια μπίρας δεν βρήκαν το στόχο τους, κατέληξαν όμως στη τζαμαρία του απέναντι μαγαζιού ανοίγοντας τρύπα σε κρύσταλλο ασφαλείας δώδεκα χιλιοστών. Οι φίλοι του αστόχησαν γιατί τυχαία βρέθηκαν δυο έλληνες και τους κράτησαν με κίνδυνο της ζωής τους.
Δυο έλληνες με έσωσαν από τον ιδιότυπο λιθοβολισμό και από το σίγουρο λιντσάρισμα μου, αφού δυο από αυτούς μου έδειξαν πως κουβαλούν μαχαίρι και καλά θα έκανα να το βουλώσω, κινούμενοι απειλητικά εναντίον μου. Και τους ευχαριστώ δημόσια.
Δυο Έλληνες τους σταμάτησαν ανάμεσα σε ένα πλήθος τουλάχιστον διακοσίων ανθρώπων, ως επί το πλείστον αλλοδαπών, που βρίσκονταν αδρανείς και αμετοχοι σε απόσταση το πολύ δέκα βημάτων από ένα περιστατικό ακραίας βίας, από μια απόπειρα ανθρωποκτονίας, γιατί αυτός ήταν ο στόχος τους.
Όταν είσαι ζεστός δεν συνειδητοποιείς τον κίνδυνο, παρ όλα αυτά είδα και προσπαθώ να εξηγήσω το μίσος στα βλέμματα αυτών των ανθρώπων, που δεν ηξερα και δεν τους είχα κάνει τίποτα.
Ένιωσα ένας έλληνας που σώζεται από έλληνες στο σπίτι του, και ξαφνικά ένιωσα σαν να με διώχνει ο τόπος μου, σαν να μην τον αναγνωρίζω πια, κι ένιωσα έκθετος σε μια διογκούμενη και χωρίς στόχο και κατεύθυνση οργή, που ελπίζω να διαψευστώ, αλλά φοβάμαι πως θα ‘χει πολύ άσχημα αποτελέσματα.
Απευθύνθηκα στην αστυνομία, και υπέβαλλα μήνυση, μόνο και μόνο για να θυμάμαι πώς δεν έμεινα μετέωρος και αδρανής, και πήρα την καθιερωμένη απάντηση, «φταίει η ανοχή μας».
Και αναρωτιέμαι, πού είναι η Αστυνομία που εγώ σαν καλός φορολογούμενος πολίτης πληρώνω για να με προστατεύει; Και αναρωτιέμαι εγώ ο αφελής, γιατί όταν γίνεται πορεία και διαμαρτυρία, πλήθη και στίφη αστυνομικών εμφανίζονται παντού, κι αναρωτιέμαι γιατί να υπάρχει καταστολή και όχι πρόληψη, κι αναρωτιέμαι τι ακριβώς κάνει το υπουργείο “Προστασίας του Πολίτη” για τον πολίτη του Ιστορικού κέντρου,
Αλλά, πάλι, δεν αναρωτιέμαι, καθώς είναι πασίδηλο πως αυτοί που μας κυβερνάνε ούτε μένουν ούτε έχουν περάσει ποτέ, ούτε και πρόκειται, από την πάλαι ποτέ ένδοξη γειτονιά μου, και νυν γκέτο απελπισμένων και αποκλεισμένων όλων των φυλών και των χρωμάτων.
Πριν από μερικές μέρες έγραψα ένα κείμενο συμπαράστασης στους απεργούς πείνας. Που αγωνίζονται για το αυτονόητο, να τους αντιμετωπίζουν σαν ανθρώπους.
Μετά το γεγονός, εδραιώθηκε ακόμα πιο σταθερή η άποψή μου πως τους κυνηγημένους δεν τους κυνηγάς, τους εξαθλιωμένους δεν τους εξαθλιώνεις, τους βοηθάς, γιατί μόνο στους καιρούς της βαρβαρότητας αποδεικνύεις ποιος είσαι και τι δουλειά έχεις σ’ αυτό τον κόσμο. Δείτε και το άρθρο που έγραψε την επόμενη μέρα εδώ
(Ευχαριστω την ΕΜ που το προώθησε – είναι άρθρο από την Ελευθεροτυπία πρίν 2 μέρες)
Σταμάτης Πρίφτης
Με διαβατήριο πάω να μαζέψω χόρτα
Του ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ
Ο Σταμάτης Πρίφτης γίνεται αύριο 60 ετών. Είναι στην τετραφωνική χορωδία Κερατέας, σήμερα συνταξιούχος, ενώ παλαιότερα είχε δουλέψει ως βιομηχανικός εργάτης, ύστερα σε κατάστημα με ποδήλατα και, τέλος, σε σουπερμάρκετ.
Περιγράφει πώς ξυπνάει στο αμπέλι του. Στην ίδια ακριβώς γη που κάποτε όργωνε ο παππούς του, ύστερα ο πατέρας του, σήμερα ο ίδιος και αύριο οι δύο γιοι του.
«Ο κόκορας φωνάζει. Αρχίζουν και κελαηδούν κάποια πουλάκια. Είναι ένα ξύπνημα-πανόραμα μέσα στη φύση». Στη συνέχεια θα φροντίσει τη γη του και τα ζώα του. Ο μικρός του γιος σπουδάζει, ο μεγάλος είναι φαντάρος και η γυναίκα του άνεργη. «Πολλά δεν είχαμε ποτέ. Με ελιά και ψωμί. Αλλά ζούμε όμορφα». Τα μάτια όμως πίσω από τα γυαλιά τώρα είναι βουρκωμένα. «Ο πατέρας μου, ο παππούς μου με είχαν μάθει να υπερασπίζομαι αυτό τον τόπο. Με ποια έννοια να τον υπερασπίζομαι, να τον καλλιεργώ, να είναι εύφορος, να μην τον εγκαταλείψω. Το ακολούθησα αυτό». Τώρα όμως «έχει γίνει εισβολή από ξένες δυνάμεις. Δεν προσπαθούν να μου πάρουν την ιδιοκτησία, παρά μου στερούν την ελευθερία της φύσης. Το μέλλον των παιδιών μου».
Πλέον ο κ. Σταμάτης χρειάζεται να δείχνει το διαβατήριό του για να πάει να μαζέψει χόρτα. «Ενιωσα ξένος σε αυτό τον χώρο που γεννήθηκα. Ας με πουν γραφικό, νιώθω σαν τους επαναστάτες του ’21 που αγωνίζονταν για την ελευθερία. Αυτή τη στιγμή σκλαβώνουν τον τόπο μου και το μέλλον των παιδιών μου». Δηλώνει πάντως «φιλήσυχος».
Οπως λέει, «μια ζωή ένιωθα νομοταγής γιατί αλίμονο να υπήρχε αναρχία σ’ αυτή τη χώρα». Παρ’ όλο που ενοχλείται όταν τους αποκαλούν από την τηλεόραση αναρχικούς, «να μας λένε αναρχικούς, εμάς τους ανθρώπους που ποτίζουμε με αίμα και ιδρώτα αυτόν τον τόπο», καταλήγει στο εξής συμπέρασμα: «Αναρχικός είναι αυτός που αντιστέκεται σε κάτι άναρχο που γίνεται». Κλείνοντας: «Θα υπερασπιστούμε αυτόν τον τόπο μέχρις εσχάτων».
Remaining non violent in the face of violent attacks by the people you are trying to defeat, that is almost humanly impossible. It is why we lionize leaders and movements that are able to get large numbers of people to do that. To stay non violent, even when they are physically provoked. To stay non violent, even when they are verbally assaulted. To stay non violent as a central strategy of defeating the forces that are keeping you down…
The violence in Egypt right now is not a by-product of the fact that there are anti government demonstrations going on. The violence is not inevitable, it is a tactic that is being used by one side. It is a tactic that is being used by the Egyptian government. And that is obvious to anybody who is there. It is obvious to anyone who is reporting what is happening on the ground there.
(Ευχαριστώ την ΚΣ που μας προώθησε την είδηση που πέρασε απαρατήρητη από τα κανάλια της τηλεόρασης.)
Να και κάτι που μας κάνει να χαμογελάμε. Η είδηση της Πρωτοχρονιάς, αν όχι της χρονιάς.
Άκουσα σήμερα στο ραδιόφωνο ότι η εταιρεία “ΣΚΛΑΒΕΝΙΤΗΣ” [ΣΗΜ: ίσως η μόνη εταιρεία του είδους που ανήκει 100% σε Έλληνες και δεν χρωστάει μία] αγόρασε 9 από τα καταστήματα της υπό πτώχευση εταιρείας “ΑΤΛΑΝΤΙΚ”.
Αυτό είναι από μόνο του όμορφο, αφού έτσι θα διατηρήσουν την εργασία τους μερικές δεκάδες ανθρώπων.
Πιο όμορφο, όμως, είναι ότι η αγοράστρια εταιρεία πλήρωσε τα δεδουλευμένα 4 μηνών που όφειλε στους εργαζόμενους αυτούς ο προηγούμενος εργοδότης τους.
Πλήρωσε και το Δώρο Χριστουγέννων.
Ιδού, λοιπόν, ότι υπάρχουν και επιχειρηματίες που δεν αποσκοπούν στο κέρδος και μόνον. Αυτή η είδηση είναι και συγκινητική. Φαντασθείτε τη χαρά αυτών των ανθρώπων και των οικογενειών τους που έκαναν πραγματικά Χριστούγεννα μετά από τέτοιο ζόφο.
Αλλά τα κανάλια δεν έσπευσαν, βεβαίως, να διαδώσουν αυτό το χαρμόσυνο νέο για να μη χαλάσουν την πιάτσα του κ. Δασκαλόπουλου και των αρχισυνδικαλιστών που καταργούν τις συλλογικές συμβάσεις στο όνομα της ανταγωνιστικότητας…
Ας επισκεπτόμαστε του λοιπού, λοιπόν, τον ΣΚΛΑΒΕΝΙΤΗ για τα ψώνια μας και ας διαδώσουμε την είδηση να την πληροφορηθούν όλοι οι Έλληνες.
Το Time to Change αποτελεί μια κοινή προσπάθεια οργανισμών ψυχικής υγείας της Μ. Βρετανίας με σκοπό την καταπολέμηση του στίγματος και των διακρίσεων που αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι με ψυχιατρική εμπειρία. Για την παραπάνω “ταινία” μπορείτε να διαβάσετε εδώ.
Για να ενημερωθείτε για τις δράσεις του “Time to Change”, επισκεφθείτε την ιστοσελίδα του προγράμματος.
Συγκεκριμμένα, ερασιτέχνες δρομείς δηλώνουν εκ των προτέρων ότι προτίθενται να τρέξουν σε επιλεγμένους αγώνες μεγάλων αποστάσεων (τουλάχιστον 15 χιλιομέτρων) με στόχο να συγκεντρωθούν χρήματα για ένα κοινωφελή στόχο. Στην περίπτωση μας, για την ανάπτυξη των παραμβάσεων της ΑΡΣΙΣ Κοινωνικής Οργάνωσης Υποστήριξης Νέων, για τα παιδιά που εργάζονται στο δρόμο.
Παράλληλα, πολίτες που υποστηρίζουν την προσπάθεια αυτή, δηλώνουν ότι προτίθενται να καταθέσουν σε ειδικό λογαριασμό ένα ποσό που αντιστοιχεί στα χιλιόμετρα που έχουν διανύσει οι δρομείς.
Κάθε υποστηρικτής/-τρία μπορεί να δηλώνει ότι θα καταθέσει ένα ποσό που αντιστοιχεί σε κάθε χιλιόμετρο που διανύει δρομέας της επιλογής του/της, που συμμετέχει σε ένα αγώνα (π.χ. 1€/χιλιόμετρο). Τα ποσά αυτά εμφανίζονται σε πίνακα στην σελίδα του site που αφορά τους αγώνες.
Στο site θα βρείτε πληροφορίες και νέα για την πρωτοβουλία αυτή όπως και για την δουλειά της ΑΡΣΙΣ με τα παιδιά στο δρόμο.
Αν θέλετε, μπορείτε να γίνετε μέλη, ως δρομείς ή/και ως υποστηρικτές, (κάνοντας κλικ στη λέξη register, δεξιά) και στην συνέχεια να συμμετέχετε στην συγκέντρωση χρημάτων, τρέχοντας ή υποστηρίζοντας δρομείς σε κάποιον αγώνα!
Επίσης μπορείτε να πάρετε μέρος στο φόρουμ, συζητώντας θέματα που αφορούν και άλλους δρομείς ή υποστηρικτές της προσπάθειας.
Αν σας αρέσει η ιδέα, διαδώστε την και στους φίλους σας…
Ο τίτλος της ανάρτησης είναι από το imiorofos.gr. Δώσε τρόπο στην οργή. Θα προσθέσω: ναι, αλλά ποιόν;
Ένας στους πέντε Έλληνες κάτω από το όριο της φτώχειας και 15% ανεργία. Και προχωράμε. Η οργή γεννάει βία. Δεν χρειάζεται να έχεις μεταπτυχιακό στην ψυχολογία ή στις κοινωνικές επιστήμες για να το ξέρεις αυτό. Καιρό τώρα η οργή μαζεύεται, μαζεύεται, μαζεύεται. Εκτονώνεται για λίγο, σε μια διαδήλωση πιο μαζική, και ξανά ‘τα κεφάλια μέσα’. Ο ΓΑΠ το έχει πει από καιρό:
θα μας πάρουν με τις πέτρες!
Στη σημερινή πορεία βρέθηκε ο Χατζηδάκης Και στο πρόσωπο του φαίνεται ο τρόμος του πολιτικού που έρχεται αντιμέτωπος με την οργή του πολίτη. Ανεξάρτητα από το αν επιδοκιμάζεις ή επικρίνεις το γεγονός, παραμένει γεγονός ότι σήμερα ο ‘πολιτικός’ βρέθηκε αντιμέτωπος με τον ‘πολίτη’, και αυτό μοιάζει σαν ένα πρώτο περιστατικό με πολλά όμοια να ακολουθούν.
Ο αριθμός των διαδηλωτών στην σημερινή πορεία παραμένει ένα debate. Ο Telegraph λέει ‘hundreds’, κάποιος στο indymedia λέει 500.000. Κάνε τους δικούς σου υπολογισμούς από τις φωτογραφίες.
Τα επεισόδια συνεχίζονται.
Αυτή η βία θα μας σκοτώσει. Από όποια πλευρά κι αν προέρχεται. Η πόλωση που ζούμε είναι τρομακτική. Τι λες; Θα τα καταφέρουμε; Θα δημιουργήσουμε κάτι καινούργιο από αυτό το χάος; Θα αντέξουμε; Είναι δύσκολο να είσαι δημιουργικός όταν καίνε τα μάτια από τα χημικά και τρέχεις να γλυτώσεις. Αλλά δεν έχουμε την πολυτέλεια να μείνουμε μόνο στην οργή και την αντίδραση. Είναι επιτακτική ανάγκη να δημιουργήσουμε νέους τρόπους. Νέους τρόπους σχέσης, νέους τρόπους επιβίωσης και ζωής. Να ξεκινήσουμε από το μηδέν. Γιατί ζω; Με ποιο τρόπο θέλω να ζω; Τι σχέσεις θέλω να δημιουργήσω; Πως διαχειρίζομαι τη διαφωνία; Τι σημαίνει για μένα συναίνεση; Πως τη δημιουργώ;
Πηγή: To παρκινγκ τους, παρκο μας (το blog του ελευθερου, αυτοδιαχειριζομενου παρκου,στη συμβολη των οδων Ναυαρινου και Χαριλαου Τρικουπη)
Επίθεση στο Πάρκο Ναυαρίνου-Κάλεσμα για έμπρακτη συμπαράσταση απόψε στις 8
Σήμερα τα ξημερώματα (γύρω στις 4:00) το πάρκο δέχτηκε επίθεση από κάποιους που εκμεταλλευόμενοι την απουσία κόσμου και το κρύο εισέβαλαν προκαλώντας τις εξής καταστροφές :
– εμπρησμό κεντρικού ηλεκτρικού πίνακα
– καταστροφή των περιφράξεων (εκείνης που κατέστρεψαν τα ΜΑΤ το Σεπτέμβρη + άλλων δύο)
– εμπρησμό ενός πίνακα ανακοινώσεων
– καταστροφή κεντρικού καλωδίου
Πέραν της υλικής καταστροφής, η ενέργεια συνιστά επίθεση στη δημιουργικότητα και τον κόπο που έχουν καταβάλει οι φίλοι του πάρκου, στη λειτουργικότητα του χώρου (καταστρέφοντας την ηλεκτροδότηση) και στις αξίες της αλληλεγγύης, της συντροφικότητας και της αυτοοργάνωσης όπως αυτές προσπαθούμε να αποτυπώνονται στο πάρκο.
Είναι προφανές ότι το πάρκο δεν έχει ειδική 24 ωρη περιφρούρηση, αλλά είναι εξίσου προφανές ότι είναι τμήμα ενός συνολικότερου κινήματος και δικτύου φίλων που είναι σε θέση να το υπερασπιστούν από τις επιθέσεις που δέχεται.
Καλούμε όλους τους φίλους του πάρκου, συντρόφους και κατοίκους, σήμερα Σάββατο στις 8:00 για έμπρακτη συμπαράσταση.
Σε μια εποχή που οι δυσκολίες αγρίεψαν κι άρχισαν να χορεύουν απάνθρωπα πάνω απ’ τα κεφάλια μας αγκαλιά με τη μιζέρια, αποφασίσαμε να βγάλουμε τα μυτερά χρωματιστά μας μολύβια και να ζωγραφίσουμε ένα καλλιτεχνικό BAZAAR, με θέα μια καλλιτεχνική ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ. Επιστρατεύσαμε τη δημιουργικότητά μας και στήσαμε με μπόλικο μεράκι και κέφι, ένα BAZAAR γεμάτο δικά μας κυρίως δημιουργήματα, για τα οποία είμαστ…ε πολύ περήφανοι!!!
Στόχος μας να στηρίξουμε τη νέα παράσταση που ετοιμάζουμε, με τίτλο: “Εξαιτίας της αναταραχής…”
(περισσότερες λεπτομέρειες το Φεβρουάριο).
Μαρμελάδες, γλυκά του κουταλιού, λικέρ, ρακί, ρακόμελο, μελομακάρονα, κουραμπιέδες, χωριάτικες χυλοπίτες και άλλα παραδοσιακά προϊόντα, χειροποίητα κεριά, γούρια, μαριονέτες, γλυπτά, πίνακες, σκαλιστά ξύλα, ζωγραφιστά βάζα, βιβλία και πολλά άλλα είδη !!!
Ελάτε να αγοράσετε τα χριστουγεννιάτικα δώρα σας και να γίνετε με αυτό τον τρόπο χορηγοί της παράστασής μας!!
(…και μη φάτε, έχουμε πίτα απ’ το χωριό…)
Όλα αυτά το Σάββατο 11 και την Κυριακή 12 Δεκεμβρίου από τις 11:00 το πρωί έως τις 11:00 το βράδυ
Στη δραματική σχολή Μοντέρνοι Καιροί
Ευρυμέδοντος 4 στο Γκάζι (στάση μετρό Κεραμεικός)
Η Ζωντανή βιβλιοθήκη δεν αποτελείται από χάρτινα βιβλία, αλλά από ανθρώπους με διάθεση να μοιραστούν τις ιστορίες τους και τις εμπειρίες τους, με στόχο να καταπολεμήσουν τις προκαταλήψεις και να ενισχύσουν την προώθηση της ποικιλομορφίας.
Οι ιστορίες ενός πρόσφυγα από το Αφγανιστάν, μιας κωφής ηθοποιού, μιας γυναίκας από την Αφρική, ενός gay άνδρα ή ενός οροθετικού, ανθρώπων που έχουν υποστεί χρόνιο θεσμικό και κοινωνικό ρατσισμό, ξετυλίγονται όχι μέσα από τις σελίδες ενός βιβλίου αλλά μέσα από μια προσωπική συζήτηση του αναγνώστη/αναγνώστριας με το “ζωντανό βιβλίο” που αυτός/αυτή έχει επιλέξει.
Τον τελευταίο χρόνο στην Αθήνα, μια ομάδα από εθελοντές και εθελόντριες ξεκίνησαν την πρωτοβουλία «Ζωντανή Βιβλιοθήκη», η οποία είναι ένα εξαιρετικό μέσο άσκησης στη συνύπαρξη, εκπαιδεύοντας στα ανθρώπινα δικαιώματα και στην καταπολέμηση των κοινωνικών διακρίσεων. Μέχρι τώρα έχουν διεξαχθεί με επιτυχία εκδηλώσεις στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων, στη Δημοτική Αγορά της Κυψέλης αλλά και στο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ.
Στην απλούστερή της μορφή, η «Ζωντανή Βιβλιοθήκη» είναι ένα είδος κινητής βιβλιοθήκης, που ενθαρρύνει τη διάδραση και το διάλογο, μέσα από την απλότητα και τη θετική διάθεση. Αντικείμενα δανεισμού δεν είναι, όμως, βιβλία, αλλά εθελοντές και εθελόντριες συνάνθρωποί μας που εκθέτουν την μοναδικότητα τους, σε μια προσπάθεια να σπάσουν τα στερεότυπα και να καταπολεμήσουν τις προκαταλήψεις μας. Τα ράφια της Ζωντανής βιβλιοθήκης διαθέτουν προς τους/τις αναγνώστες/στριες «ανθρώπινα βιβλία», τις ιστορίες τους και τις εμπειρίες τους. Και κάτι παραπάνω: τη διάθεσή τους να τα επικοινωνήσουν όλα αυτά με έναν τρόπο που να ενισχύει την προώθηση της ποικιλομορφίας.
Την Κυριακή 12 Δεκεμβρίου, δύο ημέρες μετά την Παγκόσμια Ημέρα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, διοργανώνεται μία ακόμα «Ζωντανή Βιβλιοθήκη», στη Δημοτική Αγορά της Κυψέλης, από τις 12.00 ως τις 17.00.
Ο χώρος είναι προσβάσιμος για Άτομα με Αναπηρία, ενώ θα υπάρχει δυνατότητα διερμηνείας στην Ελληνική Νοηματική Γλώσσα (Ε.Ν.Γ.) και κατάλογος βιβλίων σε Braille και μεγαλογράμματη γραμματοσειρά. Θα παρέχεται ακόμα ζωντανό λεξικό (διερμηνεία) στα Φαρσί, τα Νταρί και τα Αγγλικά, σε περίπτωση που ο αναγνώστης δεν μιλάει τη γλώσσα του βιβλίου, και δυνατότητα δημιουργικής φύλαξης των παιδιών των αναγνωστών κατά τη διάρκεια της επίσκεψής τους στη Ζωντανή Βιβλιοθήκη.
Ελάτε να διαβάσετε εκείνες τις ιστορίες που σας προκαλούν, σας δυσκολεύουν, σας ιντριγκάρουν. Ελάτε εκεί που οι ιστορίες ζωντανεύουν…
Η Εθνική Συνομοσπονδία Ατόμων με Αναπηρία και σύσσωμο το εθνικό αναπηρικό κίνημα καλεί όλους τους Έλληνες και Ελληνίδες με ή χωρίς αναπηρία να δώσουν δυναμικό «παρών» στο μεγάλο Πανελλαδικό – Παν-αναπηρικό Συλλαλητήριο που διοργανώνουν την 3 Δεκέμβρη 2010 – Εθνική Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία και ώρα 10:00 το πρωί, στην Πλατεία Συντάγματος για να στείλουμε όλοι μαζί ένα ηχηρό μήνυμα στην Πολιτεία και σε όλη την Κοινωνία για την αναγκαιότητα θέσπισης ενός εθνικού προγράμματος δημόσιων πολιτικών για την αναπηρία.
Τη φετινή 3η Δεκέμβρη, τα άτομα με αναπηρία και οι οικογένειές τους αντιμετωπίζουν τις πιο σκληρές και επώδυνες επιπτώσεις από την οικονομική και κοινωνική κρίση. Γνωρίζουμε από την ιστορία ότι τα άτομα με αναπηρία σε ανάλογες παρελθούσες περιόδους είναι οι πρώτοι που βιώνουν τη φτώχεια και τον κοινωνικό αποκλεισμό. Η ιστορία δεν πρέπει να επαναληφθεί, γιατί τώρα πια εμείς, τα άτομα με αναπηρία και οι οικογένειες μας, έχουμε φέρει με συντονισμένα και σταθερά βήματα σημαντικές αλλαγές στο κοινωνικό και πολιτισμικό σκηνικό της χώρας. Οι πολύχρονοι συλλογικοί αγώνες που έχουμε δώσει και οι κατακτήσεις τους πρέπει να προστατευτούν με κάθε τρόπο. Αυτό καλούμαστε να διεκδικήσουμε, τα άτομα με αναπηρία κάθε ηλικίας, γυναίκες και άντρες, νέοι και ηλικιωμένοι, τα μέλη των οικογενειών τους, από κάθε γωνιά της χώρας, στο Συλλαλητήριο της 3ης Δεκέμβρη 2010 στην Πλατεία Συντάγματος, στις 10 το πρωί.
Διεκδικούμε:
* τη λήψη οικονομικών μέτρων για την εισοδηματική ενίσχυση των ατόμων με αναπηρία και των οικογενειών τους,
* την αντιμετώπιση της ανεργίας που πλήττει διαχρονικά τα άτομα με αναπηρία και λαμβάνει εφιαλτικές διαστάσεις
* τη διαμόρφωση ενός ενιαίου πλαισίου ασφαλιστικών και συνταξιοδοτικών αρχών που θα οδηγεί σε αξιοπρεπή ζωή τα άτομα με αναπηρία, με πρώτο μέτρο την επαναφορά των δώρων και επιδομάτων αδείας σε όλους τους συνταξιούχους με αναπηρία και των εργαζομένων με αναπηρία,
* την πλήρη και δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και τη δωρεάν χορήγηση όλων των απαιτούμενων τεχνικών, ορθοπεδικών, θεραπευτικών μέσων
* τη διασφάλιση του δημόσιου χαρακτήρα του Εθνικού Συστήματος Υγείας με την ανάπτυξη του πρωτοβάθμιου συστήματος υγείας, την ίδρυση και αναβάθμιση των μονάδων χρονίων πασχόντων, κέντρων αποκατάστασης, την ολοκλήρωση της ψυχιατρικής μεταρρύθμισης κ.λπ,
* τη διασφάλιση της λειτουργίας όλων των προνοιακών δομών
* την προστασία των οικογενειών που έχουν στη φροντίδα τους άτομα με βαριές αναπηρίες και πολλαπλές ανάγκες εξάρτησης με τη λήψη άμεσων και διακριτών μέτρων
Όλοι στις 3 Δεκέμβρη 2010 και ώρα 10:00 στην Πλατεία Συντάγματος! Η προστασία του δικαιώματος σε μια αξιοπρεπή ζωή είναι υπόθεση όλων μας!
