Σήμερα βρήκα ένα email από την Σ.Π. με αυτό το γράμμα από την κοινωνική λειτουργό των Γυναικείων Φυλακών Θήβας. Αξίζει μια ανάγνωση και λίγη δράση!
Αγαπητές φίλες και φίλοι (και φίλες και φίλοι των φιλών…)
Είμαστε μια ομάδα ανθρώπων που αποτελούν το επιστημονικό προσωπικό (κοινωνικοί λειτουργοί, ψυχολόγοι) των γυναικείων φυλακών Ελαιώνα Θήβας. Προσπάθεια μας: να δημιουργήσουμε όσο το δυνατόν καλύτερες συνθήκες διαβίωσης για τις έγκλειστες γυναίκες (έφηβες μέχρι και υπερήλικες καθώς και μητέρες με τα παιδιά τους).
Στόχος μας:
η δημιουργική αξιοποίηση του ελευθέρου χρόνου τους,
η προσωπική τους ανάπτυξη και
η διαφύλαξη της ανθρώπινης αξιοπρεπείας!
Σε σχέση με εμάς και τις ανάγκες μας, όπως κάθε μικροκοινωνια, κάθε τόπος συνάθροισης και συνύπαρξης ανθρώπων, συνεχίζουμε πάντα να … έχουμε!
Για το λόγο αυτό …
ότι έχουμε στα σπίτια μας ή στα γραφεία μας ή στις αποθήκες μας και δεν τα χρειαζόμαστε… για κάποιους άλλους ανθρώπους μπορεί να είναι ανάσες ζωής…
γραφεία και καρέκλες, συρταριερες, ραφιερες, βιβλιοθήκες!!! (όσοι δουλεύετε σε μεγάλους οργανισμούς, π.χ. τράπεζες, που τα αλλάζουν σχετικά τακτικά, σίγουρα θα βρείτε τέτοια στις αποθήκες)
ή και ότι άλλο θέλετε να προσφέρετε, π.χ. είδη ατομικής υγιεινής (πάνες παιδιών, σαμπουάν, σερβιέτες) ή τηλεκάρτες…
και ότι άλλο μπορεί να έχετε και ίσως μας διαφεύγει….
Σας ευχαριστώ και σας εύχομαι καλή δύναμη.
υ.γ. μη μας στείλετε στον “κάδο απορριμμάτων” προωθήστε μας!!
Μάρθα Ταβουλαρέα, κοινωνική λειτουργός
Κατάστημα Κράτησης Γυναικών Ελαιώνα Θηβών
Ελαιώνας Θήβας, 32 200
22620-73028
—–
Και μια και είμαστε στο θέμα των φυλακών Θήβας. Η Δ.Γ. μου έστειλε μήνυμα για ένα blog εθελοντών. Είναι μια ομάδα bloggers που βοηθάει τις μάνες που βρίσκονται φυλακισμένες στις γυναικείες φυλακές Ελεώνα Θήβας μαζί με τα παιδιά τους. Είναι το ‘ξεblogαρισμα’ και συνεργάζεται με τις κοινωνικές λειτουργούς των φυλακών. Ένα κλικ και θα διαβάσεις για τις δράσεις τους.
Public transport can be extremely difficult for Jessica Thom, particularly if she is on her own. She was filmed recently by a stranger on the train as she let out a string of expletives. On another occasion, the 30-year-old youth worker was left helpless and tearful after staff refused to let her through the ticket barriers when her pass would not work. Again she was swearing.
But Jessica cannot help it. She is one of more than 300,000 people in the UK with Tourette’s Syndrome. She was diagnosed in 2006 and is one of the 10% of people with the condition who involuntarily use offensive language. Her outburts – or tics as they are called – also commonly include the word “biscuit”, but they can also take the form of complex phrases or sounds.
Since the age of six, Jessica has had tics. They started as little noises, before getting more serious in her 20s. She remembers her behaviour at school being obsessive and impulsive. Yet the school did not understand that she needed additional support.
Now Tourette’s dominates her life through a mixture of involuntary movements, words and noises but she is determined it should not stop her doing anything she would otherwise want to do. There are practical ways Jessica can limit the impact of the tics on her life. She explains: “I don’t use knives, I avoid carrying delicate objects and I try to go to the same sort of places where people know me.” She wears gloves to stop her biting herself and uses cups with lids to stop drinks being spilled when her movements become uncontrollable. When she does go to the cinema or the theatre, she tries to sit near the back so that she can get out quickly if she starts squealing or swearing.
Despite her tics, Jessica is determined not to be stigmatised by the condition. “My best friend describes it as a crazy word-generating machine,” Jessica says. Jessica Thom in her guise as Touretteshero The superhero character created by Jessica is an attempt to share the humour of Tourette’s
I have said so many funny, strange things and I want to celebrate them. There’s much more to Tourette’s than swearing.
To try to raise awareness of the condition Jessica has started writing a blog and created Touretteshero, a superhero character, who speaks her mind in an inspiring and witty way. “Writing and thinking about Tourette’s is good way of giving me the language to explain it to other people,” she says. “I can be more fluent when writing and it also helps me reflect on the positive and negative experiences.” What she enjoys more than anything is helping other people understand her behaviour and sharing the funny and creative elements of the condition.
Jessica finds that any heightened emotion, like stress or happiness or anxiety, can make her tics worse. To help control her feelings she has tried using relaxation techniques, which can be helpful. Cognitive behavioural therapy is also seen as one way of reducing the impact of the tics. But she has decided not to use medication, although experts say it can be used to keep symptoms under control. Jessica’s preferred brand of medicine, it seems, is humour.
Η Ένωση Αφρικανών Γυναικών σας προσκαλεί το Σαββάτο 26 Μαρτίου (ώρα 18:00 – 24:00) στο Γκάζι (Κωστής Παλαμάς), σε μια πρωτότυπη εκδήλωση – επίδειξη αφρικανικών παραδοσιακών φορεμάτων και σχεδίων. Ελάτε να γνωρίσετε σχεδιάστριες μόδας από την Αφρική, να συμμετέχετε σε ενδιαφέρουσες συζητήσεις, να ανακαλύψετε τους αφρικανικούς χορούς και να ακούσετε μουσική από τη «δεύτερη γενιά».
Σας περιμένουμε με χαρά ώστε να γιορτάσουμε όλοι μαζί το δικαίωμα σε μια ισότητα που ξεπερνάει τα σύνορα και τις προκαταλήψεις, αναγνωρίζοντας τη σημασία της αλληλεγγύης, της ειρηνικής συνύπαρξης και του διαλόγου των πολιτισμών.
Είχαμε την τύχη να ακούσουμε τον Χάρη Τριάντη σε αυτήν την ομιλία. Ένα Σάββατο πρωι με χιόνι απαλό να πέφτει στο κέντρο της Αθήνας. Κι ας είχε κρύο, η ομιλία αυτού του ζωντανού θρύλου δεν χανόταν με τίποτα. Και να τώρα, διαθέσιμη και στο internet :-)
Διάλεξη τού κ. Harry Triandis, ομότιμου καθηγητή Ψυχολογίας University of Illinois, με τίτλο «Οι απαρχές τής διαπολιτισμικής ψυχολογίας» για την Ελληνική Ψυχολογική Εταιρεία και τον Τομέα Ψυχολογίας τού Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.
Προεδρεύει ο κ. Δημ. Γεώργας, ομότιμος καθ. Ψυχολογίας Πανεπιστημίου Αθηνών. Θα προσφωνήσουν ο καθηγητής κ. Κλήμης Ναυρίδης (Πρόεδρος τής Ελληνικής Ψυχολογικής Εταιρείας), ο καθηγητής κ. Ηλίας Μπεζεβέγκης (Διευθυντής τού Τομέα Ψυχολογίας) και ο κ. Ιωάννης Παρασκευόπουλος (ομότιμος καθηγητής Ψυχολογίας τού Πανεπιστημίου Αθηνών).
Θέλω να στείλω ένα μήνυμα στους Έλληνες, για μένα σημαντικό:
Μπήκαμε στη χώρα σας, σαν μετανάστες, την αγαπήσαμε αυτή τη χώρα, προσπαθήσαμε και τα είχαμε καταφέρει να κάνουμε όλες τις δουλειές, να βγάλουμε ένα κομμάτι ψωμί.
Αυτό που ζητάμε από τον Ελληνικό λαό είναι να μην πιστεύει αυτά που λένε οι δημοσιογράφοι, αυτά που γράφουν στις εφημερίδες, αυτά που λένε στα κανάλια.
Είμαστε άνθρωποι του διαλόγου. Δεν είμαστε εγκληματίες, ούτε κλέφτες, ούτε άνθρωποι της πλατείας. Είμαστε άνθρωποι που βγάζουν το ψωμί τους με το ίδρωμα, ήσυχοι άνθρωποι, κι αυτό έχει δειχτεί.
Ζητάμε από τον Ελληνικό λαό να πιέσει την κυβέρνηση για να κοιτάξει σε αυτό το θέμα, το θέμα μεταναστών.
Γιατί οι ίδιοι Έλληνες κάποτε κι ακόμα και τώρα ήσασταν μετανάστες σε διάφορες χώρες κι έχουν καταλάβει αυτό το ζόρι που έχουμε τραβήξει.
Και τους λέω ότι φτάνει. Πρέπει να κοιτάξουμε το θέμα των μεταναστών για να βρούμε μια λύση.
η συνέντευξη τύπου των αλληλέγγυων καλλιτεχνών για τους 300 απεργούς πείνας μετανάστες
η δήλωση του Στέλιου Μάινα
Στις ερωτήσεις των φίλων αν αισθάνομαι ασφαλής και πώς κυκλοφορώ, απαντάω οργισμένα, πλήττοντας τη μικροαστική νοοτροπία, που υποτίθεται δεν έχω εγώ ο «προοδευτικός».
Επιμένω να μένω στην πλατεία Βικτωρίας παρά τα ξεκαθαρίσματα λογαριασμών των συμμοριών στην παρακάτω γωνία, παρά τα καλάσνικοφ που κροτάλιζαν δυο στενά απ’ το σπίτι μου, αφήνοντας πτώματα στην άσφαλτο.
Επιμένω να μένω στην πλατεία Βικτωρίας, παρά τις αλλεπάλληλες διαρρήξεις των διαμερισμάτων όλης της περιοχής, και των κλοπών που θύμα τους τουλάχιστον τρεις φορές έχει πέσει και η γυναίκα μου.
Επιμένω να μένω στην πλατεία Βικτωρίας, παρά την -πρώτα περιστασιακά και τώρα μόνιμη- οσμή της αμμωνίας, έξω απ’ την είσοδο της πολυκατοικίας μου, των διπλανών στενών, της πλατείας, της ζωής μας.
Γιατί επιμένω να μένω στη πλατεία Βικτωρίας;
Γιατί θέλω να είμαι κοντά σ’ αυτά που συμβαίνουν στη πατρίδα μου, γιατί θέλω να νιώθω την ανάσα -έστω και βρώμικη- της πόλης που αγαπάω, γιατί μου αρέσει η ποικιλία της, η ζωντάνια της, η φασαρία της, γιατί μ’ αρέσει να βλέπω την κυρα Μαρία να σέρνει το καροτσάκι της λαϊκής με τη φλεβίτιδα της, γιατί θέλω να συμπαραστέκομαι στην Άννα με το απέναντι κομμωτήριο που βαράει μύγες, και τον Κώστα στο διπλανό καλλυντικάδικο που μετά από δυο χρόνια απραξίας αναγκάστηκε να το δώσει για να γίνει ένα ακόμα Paki.
Γιατί θέλω να νιώθω πώς δεν θέλω να αλλάξει τίποτα στη ζωή που σχεδίασα, να συνεχίσω να είμαι ένας απλός άνθρωπος ανάμεσα σε απλούς ανθρώπους.
Κι όταν οι μετανάστες μας χτύπησαν τη πόρτα, τους δέχτηκα σαν δικούς μου ανθρώπους, σαν τους γείτονες που έχουν την ανάγκη μου και χρίζουν της προσοχής μου.
Δεν έχει ακόμα στεγνώσει το μελάνι της υπεράσπισης και της αλληλεγγύης μου για τους 300 απεργούς πείνας, όταν την Παρασκευή το βράδυ στις 8, έβγαλα το σκύλο μου την καθιερωμένη του βόλτα, μια ευκαιρία να επικοινωνήσω τηλεφωνικά με τους φίλους μου.
Δεν είχα απομακρυνθεί πενήντα μέτρα απ’ το σπίτι μου, μιλώντας με κάποιον φίλο στο κινητό, όταν αισθάνομαι κάποιον από πίσω, να μου τραβάει το κινητό απ’ το χέρι. Μόνο που το δικό μου χέρι, αντανακλαστικά σφίγγει, και ο νεαρός μελαμψός άντρας με κοιτά σαν να μη πιστεύει πώς εγώ αντιστέκομαι.
Μου το αρπάζει, τελικά, και τρέχει, αλλά και πάλι, προς μεγάλη του έκπληξη, τον φτάνω φωνάζοντας συγχρόνως βοήθεια.
Και τότε, αντί για βοήθεια, γίνεται το αδιανόητο.
Από το δρόμο πετάγονται πέντε -προφανώς συμπατριώτες του- που ρίχνουν με μίσος, με κατεύθυνση το κεφάλι μου, δυο γεμάτα μπουκάλια μπύρας, βρίζοντας με συγχρόνως.
Ευτυχώς, και τα δυο μπουκάλια μπίρας δεν βρήκαν το στόχο τους, κατέληξαν όμως στη τζαμαρία του απέναντι μαγαζιού ανοίγοντας τρύπα σε κρύσταλλο ασφαλείας δώδεκα χιλιοστών. Οι φίλοι του αστόχησαν γιατί τυχαία βρέθηκαν δυο έλληνες και τους κράτησαν με κίνδυνο της ζωής τους.
Δυο έλληνες με έσωσαν από τον ιδιότυπο λιθοβολισμό και από το σίγουρο λιντσάρισμα μου, αφού δυο από αυτούς μου έδειξαν πως κουβαλούν μαχαίρι και καλά θα έκανα να το βουλώσω, κινούμενοι απειλητικά εναντίον μου. Και τους ευχαριστώ δημόσια.
Δυο Έλληνες τους σταμάτησαν ανάμεσα σε ένα πλήθος τουλάχιστον διακοσίων ανθρώπων, ως επί το πλείστον αλλοδαπών, που βρίσκονταν αδρανείς και αμετοχοι σε απόσταση το πολύ δέκα βημάτων από ένα περιστατικό ακραίας βίας, από μια απόπειρα ανθρωποκτονίας, γιατί αυτός ήταν ο στόχος τους.
Όταν είσαι ζεστός δεν συνειδητοποιείς τον κίνδυνο, παρ όλα αυτά είδα και προσπαθώ να εξηγήσω το μίσος στα βλέμματα αυτών των ανθρώπων, που δεν ηξερα και δεν τους είχα κάνει τίποτα.
Ένιωσα ένας έλληνας που σώζεται από έλληνες στο σπίτι του, και ξαφνικά ένιωσα σαν να με διώχνει ο τόπος μου, σαν να μην τον αναγνωρίζω πια, κι ένιωσα έκθετος σε μια διογκούμενη και χωρίς στόχο και κατεύθυνση οργή, που ελπίζω να διαψευστώ, αλλά φοβάμαι πως θα ‘χει πολύ άσχημα αποτελέσματα.
Απευθύνθηκα στην αστυνομία, και υπέβαλλα μήνυση, μόνο και μόνο για να θυμάμαι πώς δεν έμεινα μετέωρος και αδρανής, και πήρα την καθιερωμένη απάντηση, «φταίει η ανοχή μας».
Και αναρωτιέμαι, πού είναι η Αστυνομία που εγώ σαν καλός φορολογούμενος πολίτης πληρώνω για να με προστατεύει; Και αναρωτιέμαι εγώ ο αφελής, γιατί όταν γίνεται πορεία και διαμαρτυρία, πλήθη και στίφη αστυνομικών εμφανίζονται παντού, κι αναρωτιέμαι γιατί να υπάρχει καταστολή και όχι πρόληψη, κι αναρωτιέμαι τι ακριβώς κάνει το υπουργείο “Προστασίας του Πολίτη” για τον πολίτη του Ιστορικού κέντρου,
Αλλά, πάλι, δεν αναρωτιέμαι, καθώς είναι πασίδηλο πως αυτοί που μας κυβερνάνε ούτε μένουν ούτε έχουν περάσει ποτέ, ούτε και πρόκειται, από την πάλαι ποτέ ένδοξη γειτονιά μου, και νυν γκέτο απελπισμένων και αποκλεισμένων όλων των φυλών και των χρωμάτων.
Πριν από μερικές μέρες έγραψα ένα κείμενο συμπαράστασης στους απεργούς πείνας. Που αγωνίζονται για το αυτονόητο, να τους αντιμετωπίζουν σαν ανθρώπους.
Μετά το γεγονός, εδραιώθηκε ακόμα πιο σταθερή η άποψή μου πως τους κυνηγημένους δεν τους κυνηγάς, τους εξαθλιωμένους δεν τους εξαθλιώνεις, τους βοηθάς, γιατί μόνο στους καιρούς της βαρβαρότητας αποδεικνύεις ποιος είσαι και τι δουλειά έχεις σ’ αυτό τον κόσμο. Δείτε και το άρθρο που έγραψε την επόμενη μέρα εδώ
(Ευχαριστω την ΕΜ που το προώθησε – είναι άρθρο από την Ελευθεροτυπία πρίν 2 μέρες)
Σταμάτης Πρίφτης
Με διαβατήριο πάω να μαζέψω χόρτα
Του ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ
Ο Σταμάτης Πρίφτης γίνεται αύριο 60 ετών. Είναι στην τετραφωνική χορωδία Κερατέας, σήμερα συνταξιούχος, ενώ παλαιότερα είχε δουλέψει ως βιομηχανικός εργάτης, ύστερα σε κατάστημα με ποδήλατα και, τέλος, σε σουπερμάρκετ.
Περιγράφει πώς ξυπνάει στο αμπέλι του. Στην ίδια ακριβώς γη που κάποτε όργωνε ο παππούς του, ύστερα ο πατέρας του, σήμερα ο ίδιος και αύριο οι δύο γιοι του.
«Ο κόκορας φωνάζει. Αρχίζουν και κελαηδούν κάποια πουλάκια. Είναι ένα ξύπνημα-πανόραμα μέσα στη φύση». Στη συνέχεια θα φροντίσει τη γη του και τα ζώα του. Ο μικρός του γιος σπουδάζει, ο μεγάλος είναι φαντάρος και η γυναίκα του άνεργη. «Πολλά δεν είχαμε ποτέ. Με ελιά και ψωμί. Αλλά ζούμε όμορφα». Τα μάτια όμως πίσω από τα γυαλιά τώρα είναι βουρκωμένα. «Ο πατέρας μου, ο παππούς μου με είχαν μάθει να υπερασπίζομαι αυτό τον τόπο. Με ποια έννοια να τον υπερασπίζομαι, να τον καλλιεργώ, να είναι εύφορος, να μην τον εγκαταλείψω. Το ακολούθησα αυτό». Τώρα όμως «έχει γίνει εισβολή από ξένες δυνάμεις. Δεν προσπαθούν να μου πάρουν την ιδιοκτησία, παρά μου στερούν την ελευθερία της φύσης. Το μέλλον των παιδιών μου».
Πλέον ο κ. Σταμάτης χρειάζεται να δείχνει το διαβατήριό του για να πάει να μαζέψει χόρτα. «Ενιωσα ξένος σε αυτό τον χώρο που γεννήθηκα. Ας με πουν γραφικό, νιώθω σαν τους επαναστάτες του ’21 που αγωνίζονταν για την ελευθερία. Αυτή τη στιγμή σκλαβώνουν τον τόπο μου και το μέλλον των παιδιών μου». Δηλώνει πάντως «φιλήσυχος».
Οπως λέει, «μια ζωή ένιωθα νομοταγής γιατί αλίμονο να υπήρχε αναρχία σ’ αυτή τη χώρα». Παρ’ όλο που ενοχλείται όταν τους αποκαλούν από την τηλεόραση αναρχικούς, «να μας λένε αναρχικούς, εμάς τους ανθρώπους που ποτίζουμε με αίμα και ιδρώτα αυτόν τον τόπο», καταλήγει στο εξής συμπέρασμα: «Αναρχικός είναι αυτός που αντιστέκεται σε κάτι άναρχο που γίνεται». Κλείνοντας: «Θα υπερασπιστούμε αυτόν τον τόπο μέχρις εσχάτων».
Ονομάζεται η Paddy Jones και είναι 76 χρονών σήμερα από την Αγγλία. Πριν 6 χρόνια που πέθανε ο άντρας της πήγε να ζήσει στην Ισπανία για να γυρίσει στο παλιό της πάθος: τον χορό! Χόρευε από τότε που ήταν δυόμιση χρονών και σταμάτησε στα 22 της όταν παντρεύτηκε. Στα 70 της πήγε στην ακαδημία χορόυ του Nico (αυτός με τον οποίο χορεύει στο βιντεάκι) και από τότε χορεύει ξανα! Απολάυστε:
Απορία πρώτη: Αν καταλαμβανόταν η Ακρόπολη ή η Μητρόπολη από Τούρκους αλεξιπτωτιστές στο πλαίσιο κάποιας «Βαριοπούλας», πόσο μεγαλύτερος θα μπορούσε να γίνει ο ηθικοεθνικός μας πανικός, όταν τώρα η παρουσία των 237 μεταναστών σε κτίριο της Νομικής που δεν χρησιμοποιούνταν στην εκπαιδευτική διαδικασία οδήγησε αστραπιαία στην κατάχρηση (από πολιτικούς και δημοσιογράφους) ενός εθνικοαπελευθερωτικού λεξιλογίου που του στερεί κάθε νόημα η ίδια η κατάφωρη υπερβολή του; Αν τώρα η «ιερή αγανάκτηση» μιλάει για «ανακατάληψη» ή «απελευθέρωση της Νομικής» (από ανθρώπους, παρεμπιπτόντως, που συμφωνούν στη μετακίνησή τους σε άλλο δημόσιο κτίριο), πού θα βρεθούν λέξεις ικανές να αποδώσουν την οργή όταν θα συμβεί κάτι όντως οριακό, απίστευτο κ. λπ.;
Απορία δεύτερη: Οσοι τώρα, μηνίοντες, διατείνονται ότι «μόνο στην Ελλάδα γίνονται τέτοια αδιανόητα πράματα», δεν διαθέτουν υπολογιστή; Υπάρχει πάντως η λύση των ίντερνετ καφέ. Αν πληκτρολογήσουν στο ψαχτήρι τις λεξούλες «sans-papiers», θα θυμηθούν ότι και στη Γαλλία «γίνονται τέτοια αδιανόητα πράγματα». Το 1996, στην κορύφωση του κινήματος των «ανθρώπων χωρίς χαρτιά», τριακόσιοι μετανάστες κατέλαβαν την εκκλησία του Αγίου Βερνάρδου, με αιτήματα ίδια με των απεργών πείνας της Νομικής. Αν η κατάληψη ενός ναού κριθεί ύβρις, τι είναι άραγε, για το σύστημα σκέψης οιουδήποτε χριστιανού, η εισβολή στην παρισινή εκκλησία 1.500 αστυνομικών, οι οποίοι, πιθανόν σταυροκοπηθέντες πρώτα, μπούκαραν και «χειροτόνησαν» τους καταληψίες; Μάλλον δεν γνώριζαν τι έπραξαν οι Σπαρτιάτες εναντίον του κατηγορηθέντος για δοσοληψίες με τον Ξέρξη στρατηγού Παυσανία, που είχε προσφύγει ικέτης σε ναό: έχτισαν την είσοδο και τα παράθυρα και τον οδήγησαν σε θάνατο από ασιτία. Είναι μια λύση.
Απορία τρίτη: Αραγε, δεν μπορούμε να κρύψουμε το αίσθημα υπεροχής μας έναντι των ξένων ούτε και όταν δηλώνουμε ότι τους νοιαζόμαστε; Μάλλον. Αλλιώς δεν εξηγείται η σιγουριά όλων των βοώντων εν τη τηλεοπτική ερήμω ότι τους μετανάστες «τους καθοδήγησαν» και τους «παραπλάνησαν». Τους θεωρούμε δηλαδή πρόβατα προς διαβουκόληση, ανίκανους να έχουν πολιτική σκέψη, ανίκανους να κάνουν λόγο την ανάγκη και την αγωνία τους, να διεκδικήσουν. Και όμως, διαβάζοντας δηλώσεις τους σε εφημερίδες άλλα πληροφορείσαι. Ιδού η δήλωση του Μαροκινού Νουά στον προχθεσινό «Ελεύθερο Τύπο»: «Το 2008 έκανα απεργία πείνας γιατί δεν μου έδιναν άδεια παραμονής στην Ελλάδα, που δικαιούμουν. Τελικά η αίτησή μου έπειτα από πολλές προσπάθειες έγινε αποδεκτή. Ηρθα να συμπαρασταθώ στους μετανάστες που αν και πληρούν τις προϋποθέσεις, η κυβέρνηση δεν κάνει τίποτε». Λοιπόν, αν αντιστρέψει κανείς όχι τα πράγματα, αλλά τον τρόπο που τα βλέπουμε, ίσως το κτίριο της Νομικής είναι αυταπόδεικτα το καταλληλότερο: Εκεί δεν διδάσκεται το Δίκαιο;
(Ευχαριστώ την ΚΣ που μας προώθησε την είδηση που πέρασε απαρατήρητη από τα κανάλια της τηλεόρασης.)
Να και κάτι που μας κάνει να χαμογελάμε. Η είδηση της Πρωτοχρονιάς, αν όχι της χρονιάς.
Άκουσα σήμερα στο ραδιόφωνο ότι η εταιρεία “ΣΚΛΑΒΕΝΙΤΗΣ” [ΣΗΜ: ίσως η μόνη εταιρεία του είδους που ανήκει 100% σε Έλληνες και δεν χρωστάει μία] αγόρασε 9 από τα καταστήματα της υπό πτώχευση εταιρείας “ΑΤΛΑΝΤΙΚ”.
Αυτό είναι από μόνο του όμορφο, αφού έτσι θα διατηρήσουν την εργασία τους μερικές δεκάδες ανθρώπων.
Πιο όμορφο, όμως, είναι ότι η αγοράστρια εταιρεία πλήρωσε τα δεδουλευμένα 4 μηνών που όφειλε στους εργαζόμενους αυτούς ο προηγούμενος εργοδότης τους.
Πλήρωσε και το Δώρο Χριστουγέννων.
Ιδού, λοιπόν, ότι υπάρχουν και επιχειρηματίες που δεν αποσκοπούν στο κέρδος και μόνον. Αυτή η είδηση είναι και συγκινητική. Φαντασθείτε τη χαρά αυτών των ανθρώπων και των οικογενειών τους που έκαναν πραγματικά Χριστούγεννα μετά από τέτοιο ζόφο.
Αλλά τα κανάλια δεν έσπευσαν, βεβαίως, να διαδώσουν αυτό το χαρμόσυνο νέο για να μη χαλάσουν την πιάτσα του κ. Δασκαλόπουλου και των αρχισυνδικαλιστών που καταργούν τις συλλογικές συμβάσεις στο όνομα της ανταγωνιστικότητας…
Ας επισκεπτόμαστε του λοιπού, λοιπόν, τον ΣΚΛΑΒΕΝΙΤΗ για τα ψώνια μας και ας διαδώσουμε την είδηση να την πληροφορηθούν όλοι οι Έλληνες.
