O Ron Garan, ο διαστημικός σταθμός και το twitter…

Aug 182011
 

Ο Ron Garan είναι αστροναύτης της NASA, και αυτές τις μέρες βρίσκεται στο διαστημικό σταθμό (ναι, εκεί ψηλά, πολύ ψηλά). Σίγουρα ευτυχέστερος από ότι όταν πέταγε F16 πάνω από το Ιράκ, πριν γίνει αστροναύτης. Μακριά από την οικονομική και κοινωνική κρίση του πλανήτη Γη, παίρνει φωτογραφίες της Γης και τις αναρτά στο twitter του. Τυχαία έπεσα πάνω του, ψάχνοντας κάτι για τα ‘πεφταστέρια’, και εντυπωσιάστηκα. Αξίζει η παρακολούθηση των tweetpic που στέλνει. Είναι μια άλλη όψη της πλανητικής μας ζωής.

Astro_Ron Ron Garan

What a “Shooting Star” looks like #FromSpace Taken yesterday during Perseids Meteor Shower Thanks @JakeGaran 4 cam twitpic.com/662hqp

14 Aug

Τηλεφωνική Γραμμή 1114 για τον τζόγο από το ΚΕΘΕΑ ΑΛΦΑ

Aug 182011
 

Πηγή: ΚΕΘΕΑ

Τηλεφωνική Γραμμή 1114 για τον τζόγο από το ΚΕΘΕΑ ΑΛΦΑ

Σας γνωστοποιούμε ότι από τις 5 Αυγούστου 2011 λειτουργεί η Τηλεφωνική Γραμμή Υποστήριξης και Τηλεσυμβουλευτικής 1114, για την προβληματική ενασχόληση με τα τυχερά παιχνίδια.

Η γραμμή, η οποία δημιουργήθηκε με τη χορηγία της ΟΠΑΠ A.E. και λειτουργεί στο πλαίσιο του προγράμματος ΚΕΘΕΑ ΑΛΦΑ, έχει στόχο την ενημέρωση και βοήθεια για τα ζητήματα που δημιουργεί η προβληματική ενασχόληση με τον τζόγο στους ιδίους τους παίκτες, τα μέλη της οικογένειάς τους και τα φιλικά τους πρόσωπα.

Συγκεκριμένα, οι στόχοι της τηλεφωνικής υπηρεσίας είναι:

  • η ενημέρωση για την επίδραση που έχει η προβληματική ενασχόληση με τον τζόγο στον ίδιο τον παίκτη και το περιβάλλον του,
  • η ενημέρωση για τα δημόσια προγράμματα απεξάρτησης από τα τυχερά παιχνίδια καθώς και για άλλους τρόπους οργανωμένης διαχείρισης,
  • η υποστήριξη από συμβούλους οι οποίοι είναι εκπαιδευμένοι για να ακούσουν προσεκτικά και να επισημάνουν τις συμπεριφορές που δυσχεραίνουν την καθημερινότητα,
  • η παροχή προτάσεων για καλύτερη διαχείριση της προβληματικής συμπεριφοράς και των συναισθημάτων που προκαλεί.

H Τηλεφωνική Γραμμή Ψυχολογικής Υποστήριξης και Τηλεσυμβουλευτικής 1114 του προγράμματος ΚΕΘΕΑ ΑΛΦΑ λειτουργεί από Δευτέρα έως Παρασκευή σε δωδεκάωρη βάση (9.00 – 21.00), με αστική χρέωση (1 μονάδα) απ΄ όλη την Ελλάδα και σεβασμό στην ανωνυμία και το απόρρητο.

Πέραν της τηλεφωνικής γραμμής 1114, υπηρεσίες ενημέρωσης και υποστήριξης παρέχονται και μέσω email (τηλεσυμβουλευτική) στο admin@1114.gr.

Περισσότερες πληροφορίες για το πρόγραμμα ΚΕΘΕΑ ΑΛΦΑ μπορείτε να βρείτε στο www.kethea-alfa.gr.

—

Σημείωση: Η εικόνα που διάλεξα για αυτήν την ανάρτηση αναφέρεται στην χορηγία του ΟΠΑΠ για το πρόγραμμα. Η ειρωνεία της χρηματοδότησης. Μεγάλοι κερδοφόροι οργανισμοί που βγάζουν εκατομμύρια από την κατάχρηση στην οποία οι ίδιοι ωθούν μέσα από έξυπνες και πανάκριβες διαφημίσεις, είναι αυτοί που αναγκάζονται να χρηματοδοτήσουν και τα προγράμματα απεξάρτησης για τα θύματα της διαφήμισης τους. Πέρα από όλα αυτά, το πρόβλημα του εθισμού στον τζόγο είναι υπαρκτό και καταστρέφει πολλές ζωές. Οι συνάδελφοι του ΚΕΘΕΑ-ΑΛΦΑ κάνουν εξαίρετη δουλειά, και έχουν κερδίσει το σεβασμό μου με το μεράκι τους, την επιστημονική τους κατάρτιση και την ανθρωπιά τους.

Move, Eat, Learn

Aug 052011
 

Μου ήρθε ένα εμαιλ με link σε τρεις ταινίες μικρού μήκους (ένα λεπτό η καθεμιά). Δεν έχουν σχέση με ψυχολογία, process work, κοινωνική δράση, τα συνηθισμένα θέματα αυτού του blog. Αξίζουν τη θέση τους όμως εδώ. Αποπνέουν περιέργεια για τη ζωή. Αξίζουν ένα (τρία) κλικ.

Τρεις τύποι, 44 μέρες, 11 χώρες, 18 πτήσεις, 38 χιλιάδες μίλια, ένα ηφαίστειο που εκρήγνυται, δύο κάμερες και σχεδόν ένα terabyte υλικού. Όλα αυτά, για να γίνουν τρεις φιλόδοξες γραμμικές έννοιες βασισμένες στην κίνηση, στη μάθηση και στο φαγητό. Τρεις όμορφες, και ελπίζω συναρπαστικές ταινίες μικρού μήκους.
Όλα αυτά = ταξίδι ζωής. Move, Eat, Learn.
Rick Mereki

 

MOVE from Rick Mereki on Vimeo.

EAT from Rick Mereki on Vimeo.

LEARN from Rick Mereki on Vimeo.

Παρανοϊκή απόφαση του κράτους πρόνοιας

Jul 312011
 

Πόσο ακόμα να διαλύσεις το κράτος πρόνοιας; Δυστυχώς, τα περιθώρια είναι μεγαλύτερα από οτι φανταζόμαστε…

Πηγή: Ελευθεροτυπία

Παρανοϊκή απόφαση του κράτους πρόνοιας

O Λοβέρδος αποφάσισε οι ψυχικά πάσχοντες να πληρώνουν νοσήλια με τις συντάξεις τους!

της Ελιζαμπέττας Καζαλόττι

Με τη συμμετοχή των πιο αδύναμων κρίκων της κοινωνίας μας σκοπεύει το κράτος να γεμίσει τα άδεια ταμεία του. Ετσι, με την πενιχρή σύνταξή τους θα καλύπτουν στο εξής τις δαπάνες για τη νοσηλεία τους οι χρονίως ψυχικά πάσχοντες που νοσηλεύονται σε δημόσια ψυχιατρεία και άλλες μονάδες κοινωνικής φροντίδας. Την πρωτοφανή αυτή απόφαση πήρε ο υπουργός Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης, Ανδρέας Λοβέρδος.

Σύμφωνα με την απόφαση, άτομα που χρήζουν ειδικής και συνεχούς μέριμνας και νοσηλεύονται σε μονάδες κοινωνικής φροντίδας που παρέχουν υπηρεσίες κλειστής περίθαλψης, θα υποστούν παρακράτηση ποσού από τη σύνταξη την οποία λαμβάνουν από τον ασφαλιστικό τους φορέα, με ταυτόχρονη απόδοση αυτού στο Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου που τους φιλοξενεί. Το ποσό της σύνταξης που παρακρατείται είτε θα αποδίδεται από τον ασφαλιστικό φορέα στο Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου που φιλοξενεί τον περιθαλπόμενο είτε θα παρακρατείται απ’ευθείας από το ΝΠΔΔ.

Σημαντικά είναι τα ποσά των συντάξεων που θα παρακρατούνται και θα καθορίζονται κλιμακωτά ως εξής:

α) Για σύνταξη μέχρι 360 ευρώ ποσοστό 40%. β) Για σύνταξη από 360,01 ευρώ μέχρι 500 ευρώ ποσοστό 50%. γ) Για σύνταξη από 500,01 ευρώ μέχρι 1.000 ευρώ ποσοστό 60%. δ) Για σύνταξη από 1.000,01 ευρώ μέχρι 1.500 ευρώ ποσοστό 70%. ε) Για σύνταξη από 1.500,01 ευρώ και άνω ποσοστό 80%.

«Η απόφαση αυτή του υπουργού Υγείας, σύμφωνα με την οποία κατάσχεται αυθαίρετα το μισό και παραπάνω της σύνταξης των πιο αδύναμων στρωμάτων αυτής της κοινωνίας, δείχνει ότι ο νεοφιλεύθερος απανθρωπισμός της πολιτικής του δεν έχει πάτο», κατήγγειλε στην «Ε» ο ψυχίατρος διευθυντής του ΨΝΑ Δαφνί, Θόδωρος Μεγαλοοικονόμου και διευκρίνισε:

«Αγγίζει τα άκρα»

«Μέσα σε μια δομή του “δημοσίου” ο περιθαλπόμενος, από εδώ και πέρα, θα πληρώνει με το, κυριολεκτικώς, υστέρημά του. Και αυτό με μια απλή υπουργική απόφαση. Είτε φιλοξενείται σ’ έναν ξενώνα ή οικοτροφείο είτε σε πτέρυγα χρόνιας παραμονής ιδρύματος. Είτε η περίθαλψη αυτή του επιτρέπει να βγαίνει έξω για έναν καφέ είτε είναι δεμένος σ’ ένα κρεβάτι ή κλεισμένος σ’ ένα κλουβί. Και όλο αυτό για τη “μείωση της κρατικής επιχορήγησης”, όπως ανενδοίαστα αναφέρει στον ολιγόλογο φετφά που εξέδωσε. Για τη “σπατάλη” που προκαλούν και το “οικονομικό βάρος” που αποτελούν στον προϋπολογισμό οι πιο ευάλωτοι συμπολίτες μας. Με αυτή την απόφαση και το τελευταίο ίχνος “κράτους πρόνοιας” ακυρώνεται εδώ, ο Λοβέρδος πραγματικά “αγγίζει τα άκρα”».

«Γνωρίζοντας την κοινωνική, ψυχολογική και υπαρξιακή συνθήκη των ανθρώπων από τους οποίους θα κατακρατηθεί η σύνταξη (συνήθως δεν υπάρχει προσωπικό ή οικογενειακό πλαίσιο στήριξης και δυνατότητα, προσωρινή ή μονιμότερη, αυτόνομης διαβίωσης)» πρόσθεσε ο κ. Μεγαλοοικονόμου «καταλαβαίνουμε ότι θα πρόκειται για μιαν άκρως αυθαίρετη και εκβιαστική διαδικασία, κατά την οποία είτε θα κληθούν να δώσουν τα λεφτά ή, αλλιώς, θα βρεθούν στο δρόμο, είτε δεν θα ερωτηθούν και, απλώς, θα υπάρξουν κάποια προσχηματικά έγγραφα διεκπεραίωσης της ληστείας. Για τους περισσότερους η κατακράτηση θα είναι “κεραυνός εν αιθρία”, ενίοτε αναβίωση (άκρως πραγματική και αδιαμφισβήτητη αυτή τη φορά) του διωκτικού στοιχείου και της απόρριψης που διέπει τη ζωή τους και οι εκρήξεις και οι υποτροπές θα είναι αναπόφευκτες».

Τη νομιμότητα της απόφασης αμφισβήτησε ο ψυχίατρος διευθυντής του ΨΝΑ Δαφνί και είπε: «Εδώ, πλην των άλλων, προκύπτει ένα ερώτημα για τη νομιμότητα μιας τέτοιας απόφασης (ακόμα και καταφεύγοντας στον “συνταγματικό”, ή μη, χαρακτήρα της), ακριβώς στο σημείο που αφορά όχι μόνο την ίδια την απόφαση, αλλά και τις διαδικασίες κατακράτησης αυτών των ποσών και το πώς κατοχυρώνονται η αξιόπιστη και η πλήρης άσκηση του δικαιώματος διαπραγμάτευσης του χρήστη των υπηρεσιών.

Προσφυγές

»Θα υπάρξουν δικαστικές προσφυγές και αγωγές κατά του υπουργού, των διοικητών και των διοικητικών υπαλλήλων που θα την εφαρμόσουν, αλλά και προσφυγή στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο – παρά τον εν γένει περιορισμένο χαρακτήρα τέτοιων ενεργειών. Συμπληρωματικά, να ληφθεί υπόψη ότι τα Ταμεία καλύπτουν τα νοσήλια για την παραμονή και φροντίδα του ατόμου στην όποια δομή, ιδρυματική χρόνιας παραμονής είτε εξωνοσοκομειακής στεγαστικής (ξενώνας ή οικοτροφείο). Και ως προς τα ιδρύματα, είναι γνωστές οι άθλιες συνθήκες για την παροχή των οποίων θα παρακρατείται η σύνταξη, προκειμένου να γίνει οικονομία από την ήδη διαρκώς συρρικνούμενη, έως μηδενισμού, κρατική επιχορήγηση του δημόσιου (ακόμα) ιδρύματος».

Ποια κόλαση γέννησε τον Μπρέιβικ;

Jul 262011
 

Δεν γεννήθηκε από κάποια ένωση του Σατανά με την Εξαποδώ λοιπόν ο Μπρέιβικ. Διαταραγμένο παιδί της οικογένειας είναι, μεγαλωμένο με την ηθική της βίας, εξοικειωμένο με τα πιο τρομερά εγκλήματα που οδηγούν σε κέρδη και σε παρασημοφορήσεις -αρκεί να διαπράττονται από τις σωστές χώρες, τις σωστές θρησκείες και τους σωστούς ανθρώπους εναντίον των λάθος χωρών, θρησκειών και ανθρώπων.

Πηγή: Η Αυγή

Ποια κόλαση γέννησε τον Μπρέιβικ;

του Θανάση Καρτερού

Αναρωτιέται κανείς με αφορμή το μακελειό στη Νορβηγία μήπως θα πρέπει σε μια κοινωνία που έχει βαφτίσει το απάνθρωπο ανθρώπινο, που έχει οργανώσει θεσμικά τη βία και την αγριότητα και που προτάσσει στις αξίες της το δίκαιο του ισχυρού, να μάθουμε να ζούμε και με τους διαταραγμένους Θεούς-Δολοφόνους. Οι οποίοι επικαλούνται μεγάλους σκοπούς για να διαπράξουν εγκλήματα -αποτρόπαια αλλά απαραίτητα, όπως δήλωσε διά του συνηγόρου του ο Άντερς Μπέριγκ Μπρέιβικ.

Μαθαίνουμε ήδη πολλά και σίγουρα θα μάθουμε ακόμα περισσότερα για την ταυτότητα, τα παιδικά χρόνια, τις ιδέες και τη ζωή του Νορβηγού τρομοκράτη. Και ασφαλώς το ψυχολογικό του προφίλ δεν είναι άσχετο με το ανείπωτο που διέπραξε. Είναι όμως άσχετο επίσης το γεγονός ότι μεγάλωσε μέσα σε μια αποθέωση «δίκαιης» βίας; Διδάχτηκε στην πράξη, όπως και όλη η γενιά του, ότι κυρίαρχος είναι ο πιο δυνατός και ο πιο φονικός; Έμαθε και εμπέδωσε και μόνο τις ειδήσεις παρακολουθώντας, ότι οι παράπλευρες απώλειες, οι εκατόμβες αθώων νεκρών, οι καταστροφές χωριών, πόλεων και χωρών ολόκληρων είναι «αποτρόπαιες αλλά απαραίτητες», όταν υπάρχει καλός σκοπός;

Είναι άσχετη επίσης με το μακελειό και το μακελάρη η ανοχή απέναντι σε ακροδεξιές και ναζιστικές απόψεις που ενδημεί σήμερα στην πλούσια Ευρώπη; Το γεγονός ότι με την επίκληση του ακραίου Ισλάμ διαμορφώνονται διαπλοκές και συνενοχές με ιππότες της λευκής φυλής, Ναΐτες της άρειας καθαρότητας, και κάθε λογής ιδεολογικά αποβράσματα με έφεση στη βία; Ή το γεγονός ότι η Ευρώπη όχι του Μπρέιβικ αλλά της Μέρκελ και του Σαρκοζί κλείνει το μάτι σε τέτοιες ακραίες δυνάμεις και έχει ξεκινήσει επισήμως το κυνήγι των μαγισσών, την ίδια στιγμή που η ρητορική του διαχωρισμού των φυλών τείνει να γίνει ευρωπαϊκό δόγμα;

Δεν γεννήθηκε από κάποια ένωση του Σατανά με την Εξαποδώ λοιπόν ο Μπρέιβικ. Διαταραγμένο παιδί της οικογένειας είναι, μεγαλωμένο με την ηθική της βίας, εξοικειωμένο με τα πιο τρομερά εγκλήματα που οδηγούν σε κέρδη και σε παρασημοφορήσεις -αρκεί να διαπράττονται από τις σωστές χώρες, τις σωστές θρησκείες και τους σωστούς ανθρώπους εναντίον των λάθος χωρών, θρησκειών και ανθρώπων.

Αντί, συνεπώς, να παραμένουν ορισμένοι στο σοκ, καλό είναι να αισθανθούν και κάποιο δέος για την κόλασή τους που γεννά τους Μπρέιβικ…

 

The Hated and the Hater

Jul 242011
 

Πηγή: The New York Times

The Hated and the Hater, Both Touched by Crime

by Timothy Williams

Mark Anthony Stroman, 41, a stone-cutter from Dallas, shot people he believed were Arabs, saying he was enraged by the terrorist attacks of Sept. 11, 2001. He killed at least two: Vasudev Patel, an Indian immigrant who was Hindu, and Waqar Hasan, a Muslim born in Pakistan. A third shooting victim, Rais Bhuiyan, 37, a former Air Force pilot from Bangladesh, survived after Mr. Stroman shot him in the face at close range. Mr. Stroman admitted to the shootings. He is scheduled to be executed on Wednesday.

Mr. Bhuiyan, despite being partly blinded in his right eye, has spent the past several months creating a Web site with a petition and meeting with officials in Texas to try to persuade the state to spare Mr. Stroman.  Mr. Bhuiyan was interviewed over the phone. Mr. Stroman responded to questions in a typewritten letter dated June 26 that included a photograph of the World Trade Center on Sept. 11, 2001: smoke is seen billowing out of the North Tower and United Airlines Flight 175 is moments away from striking the South Tower. The ellipses in his answers are his.

Mr. Bhuiyan, you were working as a clerk at a friend’s service station on Sept. 21, 2001. What do you remember?

I was robbed a couple of times. It was a dangerous neighborhood. People would come into the store to sell televisions and computers. One time a man came with a gun and I thought he wanted to sell it to make money. He said, “If you don’t give me money I will blow your head off.” On Sept. 21, it was Friday around 12:30 in the afternoon. Business was slow. It was raining cats and dogs. The neighbor from the barber shop had come in and brought chips and drinks. Then there’s a guy coming into the store with a hat and sunglasses and a bandanna and a gun in his hand. I thought it was a robbery. I said, “Don’t shoot me please. Take all the money.” He said, “Where are you from?” He was four or five feet away from me. I felt cold air in my spine. I said, “Excuse me?” It was a double-barrel gun. I felt a million bee stings on my face at the same time. Then I heard an explosion. I saw images of my parents, my siblings and my fiancée and then a graveyard and I thought, “Am I dying today?” I looked down and saw blood was pouring from my head. I placed both my hands on my head to get my brains in and I screamed, “Mom!” I looked and he was still staring at me and I thought he might shoot me again if I don’t fall and he doesn’t think I’m dead. The floor was getting wet with my blood. Then he left the store. I could not believe he shot me. I thought I was dreaming, going through a hallucination. I didn’t do anything wrong. I was not a threat to him. I couldn’t believe someone would just shoot you like that.

What happened next?

I wanted to go outside. I went to the barber shop and they ran away. They saw me full of blood running like a slaughtered chicken and they thought the guy was behind me. I saw my face in the barbershop mirror and I couldn’t believe it was me. (He begins to cry). A few minutes before, I had been a young guy in a T-shirt and shorts and tennis shoes. (He begins to cry more forcefully). Sorry, I haven’t cried for the past nine years. I was lucky because there was an ambulance in the area. I was asking God, asking for forgiveness, saying I would do my best. Reciting verses from the Koran. I said I would dedicate my life to the poor. I felt my eyes were closing and it felt like my brain was shutting down slowly.

What was the extent of your injuries?

There were 38 pellets in my face. I couldn’t open my eyes or talk or open my jaw. I couldn’t even eat or drink anything. It was very painful to even swallow because I was shot in my throat. After a few hours in the hospital I could open my left eye. My face was heavily swollen. There were gunshot wounds. My face was horrible. I couldn’t believe it was my face. I prayed, “Please God, give me my face back.” ( Mr. Bhuiyan was discharged the day after being treated; he was told he did not have health insurance. For the next several months, he slept on people’s couches and had to rely on physicians’ samples for medication, including painkillers and eye drops. He had several operations on his right eye; he now has only limited vision in it.)

Mr. Stroman has admitted trying to kill you. Why are you trying to save his life?

I was raised very well by my parents and teachers. They raised me with good morals and strong faith. They taught me to put yourself in others’ shoes. Even if they hurt you, don’t take revenge. Forgive them. Move on. It will bring something good to you and them. My Islamic faith teaches me this too. He said he did this as an act of war and a lot of Americans wanted to do it but he had the courage to do it — to shoot Muslims. After it happened I was just simply struggling to survive in this country. I decided that forgiveness was not enough. That what he did was out of ignorance. I decided I had to do something to save this person’s life. That killing someone in Dallas is not an answer for what happened on Sept. 11.

If you had the chance to meet Mr. Stroman, what would you say to him?

I requested a meeting with Mr. Stroman. I’m eagerly awaiting to see him in person and exchange ideas. I would talk about love and compassion. We all make mistakes. He’s another human being, like me. Hate the sin, not the sinner. It’s very important that I meet him to tell him I feel for him and I strongly believe he should get a second chance. That I never hated the U.S. He could educate a lot of people. Thinking about what is going to happen makes me very emotional. I can’t sleep. Once I go to bed I feel there is another person that I know who is in his bed thinking about what is going to happen to him — that he is going to be tied to a bed and killed. It makes me very emotional and very sad and makes me want to do more.

• • •

How are you doing, Mr. Stroman?

“I’ve only 25 days left until Texas Straps Me to a Gurney and pumps me full of toxic bug juice, But then again, we all face an Ending at some time or another. All is well, Spirits are high, i sit here with a Cup of Coffee and some Good ole Classic Rock playing on My radio, how Ironic, the song ‘Free Bird’ by Lynyrd Skynyrd…”

What do you think of Rais Bhuiyan’s efforts to keep you from being executed?

“Yes, Mr Rais Bhuiyan, what an inspiring soul…for him to come forward after what ive done speaks Volume’s…and has really Touched My heart and the heart of Many others World Wide…Especially since for the last 10 years all we have heard about is How Evil the Islamic faith Can be…its proof that all are Not bad nor Evil.”

Tell me what you are thinking now, a few weeks before your scheduled execution.

“Not only do I have all My friends and supporters trying to Save my Life, but now i have The Islamic Community Joining in…Spearheaded by one Very Remarkable man Named Rais Bhuiyan, Who is a Survivor of My Hate. His deep Islamic Beliefs Have gave him the strength to Forgive the Un-forgiveable…that is truly Inspiring to me, and should be an Example for us all. The Hate, has to stop, we are all in this world together. My jesus Faith & Texas Roots have Deepened My Understanding as well. Its almost been 10 years since The world stopped Turning, and we as a nation will never be able to forget what we felt that day, I surely wont, but I can tell you what im feeling Today, and that’s very grateful for Rais Bhuiyan’s Efforts to save my life after I tried to end His. A lot of people out There are still hurt and full of hate, and as I Sit here On Texas Death watch counting down to my Own Death, I have been given the chance to openly Express whats inside this Texas Mind and heart, and hopefully that something good will come of this. We need More Forgiveness and Understanding and less hate.” Mr. Stroman signed off, “Texas Loud & Texas proud…TRUE AMERICAN…. Living to Die – Dying to Live.”

«Είμαι κι εγώ ένας αλήτης, ρουφιάνος, δημοσιογράφος»

Jul 142011
 

Πηγή: TVXS

«Είμαι κι εγώ ένας αλήτης, ρουφιάνος, δημοσιογράφος»

του Μανώλη Κυπραίου

Αγαπητές φίλες, φίλοι και συνάδελφοι,

Δεν μπορώ να σας ακούσω αλλά μπορώ να σας μιλήσω. Αυτό λοιπόν θα κάνω τώρα. Συγχωρήστε με, αλλά είναι ο μοναδικός τρόπος για να επικοινωνήσω μαζί σας και λυπάμαι που δεν άκουσα τους αγαπητούς συναδέλφους μου να μιλούν.

Είμαστε όλοι εδώ όχι ως ικέτες ή ελεήμονες. Είμαστε αρκετά αξιοπρεπείς όλοι μας. Είμαστε εδώ για να διαμαρτυρηθούμε. Έτυχε εγώ να είμαι ο βαρύτερα τραυματισμένος από την αστυνομική βία, που έλαβε χώρα τις τελευταίες δύο εβδομάδες στη χώρα μας. Ευτυχώς δεν ήταν κάποιος νεότερος ή κάποιο παιδί, από τα χιλιάδες που υπήρχαν στις διαδηλώσεις.

Ουσιαστικά το συμβάν συνέβη την στιγμή που κάλυπτα και μετέδιδα τα επεισόδια, όταν μετά από εντολή διοικητή διμοιρίας των ΜΑΤ μια χειροβομβίδα κρότου-λάμψης έσκασε λίγα εκατοστά μπροστά μου αφήνοντάς με κωφό, παρά την επίδειξη της δημοσιογραφικής μου ταυτότητας. Ακολούθησαν και άλλες σκηνές αστυνομικής βίας και παρανομίας εναντίον μου αλλά η παραπάνω είναι η σημαντικότερη και η μοιραία.

Αυτό που θέλω να πω είναι πως είμαστε κι εμείς μέρος των «παράπλευρων απωλειών» της ανεξέλεγκτης βίας των ΜΑΤ, η οποία κατά την ταπεινή μου άποψη ξεπέρασε κάθε προηγούμενο τις τελευταίες δύο δεκαετίες. Το ότι δεν είχαμε νεκρούς εγώ το αποδίδω σε θαύμα.

Όλοι οι συνάδελφοί μου, δημοσιογράφοι, φωτορεπόρτερ, τεχνικοί, όπως και οι υπόλοιποι πολίτες πέσαμε θύματα αυτών των ενεργειών που μόνο απέχθεια και προβληματισμό μπορούν να προκαλέσουν για την «ποιότητα» της Δημοκρατίας μας.

Όταν οι αστυνομικές δυνάμεις έριξαν σε μερικές ώρες την 29 Ιουνίου, 2.800 χημικά-όταν συνήθως δεν χρησιμοποιούνται πάνω από 140-τι να σχολιάσει κανείς;

Να ξέρει ο λαός πως όλοι μας, εμείς οι άνθρωποι του τύπου και της ενημέρωσης, από τους δημοσιογράφους και τους φωτορεπόρτερ έως τους τεχνικούς είμαστε αλληλέγγυοι και αποτελούμε αναπόσπαστο κομμάτι της κοινωνίας. Σαφέστατα υπάρχουν και τα «κακώς κείμενα» αλλά αυτά είναι λίγα και ανούσια μπροστά στην πλειοψηφία των χιλιάδων εργατών του τύπου.

Γιατί κι εγώ εργάτης είμαι. Και εγώ φοβάμαι για το αύριο. Και εγώ έχω απολυθεί. Και εγώ έχω αγχωθεί για το πώς θα τα «βγάλω πέρα». Και εγώ αναρωτιέμαι που θα βρω τα χρήματα να πληρώσω τους λογαριασμούς μου και έχω μείνει ξάγρυπνος από τις σκέψεις.

Γιατί και η δημοσιογραφία στενάζει. Έχουμε κι εμείς ανέργους. Απλήρωτους. Συναδέλφους που υποφέρουν. Δεν ζούμε και εργαζόμαστε σε έναν «αγγελικά πλασμένο κόσμο» όπως πολλοί νομίζουν. Είναι και το δικό μας ψωμί, πικρό.

Ο λαός, οι συμπολίτες μας να ξέρουν πως μας έχουν δίπλα τους. Όχι μόνο γιατί θέλουμε, αλλά και γιατί είμαστε υποχρεωμένοι. Είμαστε υποχρεωμένοι να προστατέψουμε αυτή την έρημη Δημοκρατία που έχει περάσει τα πάνδεινα στη χώρα μας.

Θέλω να σας πω πως αυτό που με τρόμαξε περισσότερο, είναι η «σιωπή» της πολιτείας απέναντι σε όλα αυτά που έγιναν. Τουλάχιστον βρέθηκε χθες ο υπουργός Δικαιοσύνης κύριος Μιλτιάδης Παπαϊωάννου που ζήτησε μία «συγνώμη» δημοσίως, και τον ευχαριστώ, έστω και τρεις εβδομάδες μετά… Μια συγνώμη που δεν ανήκει σε μένα μόνο, αλλά σε όλους τους συμπολίτες και συναδέλφους που τραυματίστηκαν αναίτια από τη δράση των ΜΑΤ.

Αγαπητές φίλες, φίλοι και συνάδελφοι

Εύχομαι-και θέλω-να είμαι ο τελευταίος. Δεν λύνονται τα προβλήματα με τη βία. Δεν πρέπει να λύνονται με τη βία. Τα προβλήματα σε μια Δημοκρατία μεταξύ πολιτών και κράτους λύνονται με τον διάλογο. Και πρέπει να λύνονται με τον διάλογο.

Τον λόγο τώρα τον έχει η Δικαιοσύνη η οποία πιστεύω πως θα ξεκαθαρίσει το θολό τοπίο που έχει δημιουργηθεί από την υπέρμετρη χρήση πολλών «τακτικών και πολιτικών χημικών».

Θα ήθελα επίσης να ευχαριστήσω για την αμέριστη συμπαράστασή τους το Διοικητικό Συμβούλιο της ΠΟΕΣΥ και της ΕΣΗΕΑ, τον ΕΔΟΕΑΠ και το ΕΤΑΠ-ΜΜΕ καθώς και όλους τους συναδέλφους μου, που μου έχουν σταθεί σαν πραγματική οικογένεια, νιώθοντας τυχερός μέσα στην ατυχία μου.

Και κλείνοντας, θα ήθελα να απαντήσω στον αξιότιμο αντιπρόεδρο της Ένωσης Αστυνομικών Υπαλλήλων Αττικής κ. Δημήτρη Ντούμα που έγραψε ότι στις διαδηλώσεις βρίσκονται: «ΔΗΘΕΝ “κοινωνικοί αγωνιστές”, πρεζάκηδες, χαοτικοί, πρόστυχες γυναίκες, ξεπεσμένοι συνδικαλιστές, χούλιγκαν, σκίνχεντ και το κάθε “καρυδιάς καρύδι”, που ερχόταν και “ξεφόρτωνε” μπροστά στους Συναδέλφους μας».

Δεν ήταν τίποτε από όλα αυτά. Εμείς που ήμασταν εκεί ξέρουμε. Και τους παρακρατικούς τους είδαμε και ξύλο φάγαμε και χημικά με τον τόνο εισπνεύσαμε. Και μάλιστα από την καινούργια παραγγελία της ΕΛ.ΑΣ. από την Βραζιλία, τις λεγόμενες «παπαρούνες».

Αξιότιμε κύριε Ντούμα, στις διαδηλώσεις ήταν άνθρωποι του μεροκάματου που βλέπουν πως δεν μπορούν να ζήσουν, νέοι με κατεστραμμένο μέλλον και ηλικιωμένοι που δεν έχουν να φάνε. Οικογενειάρχες. Σαν εσάς, σαν κι εμένα σαν εκατομμύρια συμπολίτες μας.

Και αν ήταν πόρνες ήμουν και εγώ μια πόρνη. Γιατί μπορεί να είναι πόρνες στο σώμα αλλά όχι στην ψυχή.

Αν ήταν «πρεζάκηδες», είμαι κι εγώ ένας «πρεζάκιας». Τρέχει δηλητήριο στο αίμα τους μα όχι στην καρδιά τους.

Και αν ήταν «Σκίνχεντ» είμαι και εγώ «Σκίνχεντ». Και για του λόγου το αληθές μπορείτε να έρθετε σε λίγο καιρό στο νοσοκομείο, όταν λίγο πριν το χειρουργείο θα μου ξυρίζουν το κεφάλι για να μου ανοίξουν το κρανίο να μπουν τα εμφυτεύματα.

Και αν ήταν «αλήτες, ρουφιάνοι, δημοσιογράφοι» είμαι και εγώ ένας «αλήτης, ρουφιάνος, δημοσιογράφος» γιατί έμαθα να είμαι στο πεζοδρόμιο και να μεταδίδω όλα όσα βλέπω στους συμπολίτες μου, με όποιο τίμημα…

Σας ευχαριστώ!

Η απώλεια ακοής της Δημοκρατίας μας…

Jul 082011
 

 

Το μεγαλύτερο πρόβλημα για μένα δεν είναι η απώλεια της ακοής μου, αλλά η απώλεια ακοής της Δημοκρατίας μας

Τα παραπάνω λέει ο Μανώλης Κυπραίος σε σχόλιο στην ανάρτηση του Εξάντα. Διάβασε παρακάτω τη συγκλονιστική του μαρτυρία, τη δική του περιγραφή της επίθεσης που δέχτηκε στο Σύνταγμα την περασμένη Τετάρτη.

Πηγή: Exandas Documentaries

«Πρόλαβα να ακούσω πριν πέσω: Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία »…

Ανάπηρος έμεινε ο δημοσιογράφος Μανώλης Κυπραίος, από την ωμή βία που ασκήθηκε εναντίον του από τις κρατικές δυνάμεις καταστολής, ενώ κάλυπτε την απεργιακή κινητοποίηση στις 15 Ιουνίου. Συγκεκριμένα, άνδρας των ΜΑΤ πέταξε στοχευμένα μια χειροβομβίδα κρότου λάμψης σε απόσταση αναπνοής από το κεφάλι του, αφού μάλιστα ο συνάδελφος είχε δηλώσει τη δημοσιογραφική του ιδιότητα, με αποτέλεσμα να χάσει την ακοή του και στα δύο αυτιά! Τη βάναυση συμπεριφορά των ΜΑΤ καταδίκασε απερίφραστα το ΔΣ της ΕΣΗΕΑ, ενώ η υπόθεση βρίσκεται ήδη στον Εισαγγελέα. Ο Μανώλης Κυπραίος λοιπόν γίνεται στοιχειοθετημένα ο πρώτος συνάνθρωπός μας που κατά τη διάρκεια των πρόσφατων διαδηλώσεων έχασε εξολοκλήρου μία απ’ τις 5 αισθήσεις του και έμεινε ανάπηρος, ως αποτέλεσμα της αστυνομικής βίας. Δηλώνοντας την αμέριστη αλληλεγγύη και συμπαράστασή μας, παραθέτουμε τη συγκλονιστική μαρτυρία που μας έστειλε.

Η συγκλονιστική μαρτυρία του Μανώλη Κυπραίου στον Εξάντα

«Ήταν κάπου 9 το πρωί στις 15 Ιουνίου, όταν έφτασα με το μετρό στο Σύνταγμα. Αποφάσισα να μη βγω στον κεντρικό χώρο της πλατείας αλλά στην έξοδο της Μεγάλης Βρετανίας. Βγαίνοντας στο πεζοδρόμιο, είδα στη Βασιλίσσης Σοφίας κάτι που με «πάγωσε».

Ένα σιδερένιο τείχος. Ένα τείχος που όμοιό του είχα δει να στήνουν οι πάνοπλοι ισραηλινοί στρατιώτες απέναντι από τους άοπλους Παλαιστινίους αμάχους.

Αμέσως ένα προαίσθημα ανησυχία και ενδόμυχα ένας φόβος αν θέλεις με κυρίεψε. Αυτοί τη φορά ήταν αποφασισμένοι για όλα είπα μέσα μου.

Αυτό με έκανε να είμαι πιο προσεκτικός και πιο επιφυλακτικός. Ανά πάσα στιγμή θα μπορούσε να ξεσπάσει η «φωτιά».

Οι απλοί έλληνες πολίτες που βρίσκονταν εκεί, ήταν και αυτοί προβληματισμένοι με τους αστυνομικούς «ρόμποκοπ» όπως τους ονόμαζαν κοροϊδευτικά, λόγω των ειδικά ενισχυμένων στολών που φορούσαν.

Η ώρα περνούσε όταν ξαφνικά βρισκόμενος στο τέλος της πλατείας Συντάγματος, άρχισε ομοβροντία χημικών, δακρυγόνων και χειροβομβίδων κρότου λάμψης. Μαζική και χωρίς στόχευση. Ο κόσμος πανικόβλητος έτρεχε να κρυφτεί. Και εγώ μαζί τους σε μια γωνιά Μητροπόλεως και Φιλελλήνων. Με το ένα το κινητό για να μεταδίδω με την άλλη η φωτογραφική μηχανή. Τα λεπτά ατελείωτα και μαζί το κλάμα και η δυσφορία στην αναπνοή. «Θα αντέξεις» έλεγα στον εαυτό μου δίνοντας κουράγιο. Βλέπω μέσα από την στοά του υπουργείου Οικονομικών πίσω από τα ΜΑΤ να βγαίνουν κουκουλοφόροι με καδρόνια στα χέρια. «Πάγωσα».

Αυτό δεν πρέπει να το χάσω είπα.

Μα ξαφνικά μπροστά μου σωριάζεται ένας ηλικιωμένος. Δεν το σκέφτηκα ούτε στιγμή. Μαζί με κάποιους άλλους συμπολίτες μας, τον σηκώσαμε και τον πήγαμε στο πρόχειρο ιατρείο στην πλατεία.

Βλέποντας, θυμήθηκα τα πρόχειρα νοσοκομεία εκστρατείας που είχα δει στο Κόσοβο. Πραγματικά πεδίο μάχης μέσα στην πρωτεύουσα της χώρας μου. Της Ελληνικής Δημοκρατίας.

Συνέχισα. Αυτή τη φορά τα επεισόδια γίνονταν Φιλελλήνων και Ξενοφώντος. Με μεγαλύτερη ένταση. Χωρίς κουκουλοφόρους. Τα ΜΑΤ έριχναν αδιάκριτα και αναίτια χειροβομβίδες κρότου λάμψης και χημικά. Το ίδιο σκηνικό. Κανένα έλεος σε κανέναν. Τα ΜΑΤ χτυπούσαν με τα κλομπ ό,τι κινιόταν. Μια φρενίτιδα οργής και βίας. Σαν κοπάδι καρχαριών.

Αυτό με έκανε να μπω στις αρχές μιας στοάς επί της Φιλελλήνων, να μεταδίδω και να τραβώ φωτογραφίες από εκεί.

Αυτό ήταν το μοιραίο λάθος μου.

Οπισθοχωρώντας μια ομάδα των ΜΑΤ, ο διμοιρίτης με ρωτάει γιατί τραβάω φωτογραφίες.

Και ξέροντας τη διαδικασία του λέω είμαι δημοσιογράφος και του δείχνω την ταυτότητα της Ενώσεως Συντακτών. Μάταια. Αυτό τον εξόργισε.

Αφού με στόλισε σε «άψογα γαλλικά», με δείχνει με το δάκτυλο σε έναν από την ομάδα του. Κατάλαβα πως κάτι θα γινόταν. Αλλά πίστευα πως το πολύ-πολύ να εισέπραττα καμία «βουρδουλιά».

Όχι. Ο ευτραφής άνδρας των ΜΑΤ σε κλάσματα δευτερολέπτων πετάει μπροστά μου μια χειροβομβίδα κρότου-λάμψης.

Όταν η προβλεπόμενη απόσταση έκρηξης είναι 50 μέτρα, καταλαβαίνετε τι έπαθα όταν η έκρηξη έγινε στους 50 πόντους.

Ένιωσα όλο το σώμα μου να τινάζεται, πέφτω μέσα στην στοά και για δευτερόλεπτα νόμιζα πως ήμουν νεκρός.

Λίγο μετά ένιωσα χέρια να με σηκώνουν και θολά να προσπαθώ να τους δω. Δεν μπορούσα όμως να τους ακούσω.

Ήταν ο Γιώργος, ο Τάκης, η Μαρία, η Κωνσταντίνα, ο Νίκος και ο Πρόδρομος, όπως έμαθα μετά. Ζαλισμένος και λουσμένος με λίτρα νερού, προσπαθούσα να συνέλθω.

«Πρέπει να φύγεις να πας στο νοσοκομείο» μου έλεγαν με νοήματα.

Κατάλαβα πως έπρεπε να το κάνω αμέσως.

Με δυσκολία άρχισα να ανεβαίνω την Φιλελλήνων. Για να κατευθυνθώ προς το Ζάππειο και μετά στον Ευαγγελισμό, πεζός.

Μαζί και δεκάδες άλλοι απλοί πολίτες, κάποιοι από αυτούς με τα παιδιά τους που προσπαθούσαν να διαφύγουν.

Εκεί όμως μας περίμενε μια δεύτερη μεγάλη έκπληξη.

Μια ομάδα δειλών (ας μου επιτραπεί η έκφραση) της «Ομάδας Δέλτα» με μηχανές μας περικυκλώνει, όπως οι Ινδιάνοι τη μονάδα του στρατηγού Κάστερ.

Άρχισαν να μας βρίζουν και να μας χτυπούν. Προσπαθώντας να καλύψω έναν άγουρο έφηβο, ήταν δεν ήταν 15 ετών, δέχθηκα απανωτά χτυπήματα στη μέση και τα πόδια, με τις μηχανές να έρχονται επάνω μας με φόρα και μερικά μέτρα πριν από εμάς οι οδηγοί τους να φρενάρουν απότομα.

Κανονικός τραμπουκισμός και «νόμιμη» βία.

Χωρίς ακοή, χτυπημένος και να σφαδάζω από τους πόνους έφτασα στον «Ευαγγελισμό». Όμως δεν εφημέρευε και έπρεπε να πάω στον «Ερυθρό». Στην κατάσταση που ήμουν, ούτε ένα ασθενοφόρο δεν υπήρχε να με μεταφέρει…

Έφτασα με μεγάλη δυσκολία στον Ερυθρό. Οι γιατροί και το προσωπικό της κλινικής ΩΡΛ και οι παθολόγοι ήταν το λιγότερο άψογοι.

Πέρασα δέκα εφιαλτικές ημέρες προσπαθώντας να σώσουν οι γιατροί την ακοή στο δεξί αυτί, πρωτοστατούντος του καθηγητή κ. Βαθυλάκη. Δυστυχώς όμως η ζημιά ήταν πολύ μεγάλη.

Είχε επέλθει πλήρης κώφωση και στα δύο αυτιά. Είχε καταστραφεί πλήρως το βασικό όργανο ακοής ο κοχλίας και στις δύο πλευρές του κεφαλιού.

Ήμουν κωφός…

Οι αστυνομικοί των ΜΑΤ είχαν κάνει καλά τη δουλειά τους. Άφησαν ανάπηρο έναν πολίτη. Και αυτός ήμουν εγώ.

Ο ευαίσθητος και δημοκράτης υπουργός Προστασίας του Πολίτη κ. Χ. Παπουτσής δεν καταδέχθηκε ούτε μια συγνώμη να ζητήσει. Ούτε φυσικά ο αρχηγός της ΕΛ.ΑΣ. κ. Λ. Οικονόμου.

Θα σκέφτηκαν πως ανήκω στις «παράπλευρες απώλειες». Και στα ολιγαρχικά καθεστώτα δεν υπάρχει «συγνώμη» αλλά το: «καλά να πάθεις».

Νομίζω όμως πως ακόμα το πολίτευμά μας ονομάζεται Δημοκρατία.

Τώρα καλούμαι να ζήσω διαφορετικά. Μια διαφορετική ζωή, χωρίς ακοή, με κατεστραμμένα το μέλλον και τα όνειρά μου από τη μανιακή βία των ΜΑΤ, που ένας Θεός ξέρει τι εντολές είχαν.

Τουλάχιστον πρόλαβα να ακούσω πριν πέσω, το: «Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία»…»

Πρόσκληση της Κίνησης Χειραφέτησης ΑμεΑ – “Μηδενική Ανοχή” σε Ανοιχτή Συζήτηση.

Jul 052011
 

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Της Κίνησης Χειραφέτησης ΑμεΑ – Μηδενική Ανοχή σε ανοιχτή συζήτηση με θέμα:

Η Εγκύκλιος 37/2011 του Ιδρύματος Κοινωνικών Ασφαλίσεων για τα χορηγούμενα από τον Φορέα Ορθοπεδικά, Ορθωτικά Είδη και Τεχνητά Μέλη.

Η Κίνηση Χειραφέτησης ΑμεΑ, ως μία Συλλογικότητα Ενεργοποιημένων Πολιτών/ισών απευθύνει Πρόσκληση σε Ανοιχτή Συζήτηση, που θα λάβει χώρα στο Συνεδριακό Κέντρο του Ιδρύματος Ευγενίδου(Λ. Συγγρού 387, Παλ. Φάληρο- είσοδος από Πεντέλης 11) την Πέμπτη 7 Ιουλίου 2011 και ώρα 18:00 μ.μ. με θέμα την Εγκύκλιο 37/2011 του Ιδρύματος Κοινωνικών Ασφαλίσεων για την χορήγηση Ορθοπεδικών, Ορθωτικών Ειδών και Τεχνητών Μελών στους/στις Ασφαλισμένους/ες με Αναπηρία και τον καθορισμό των αποδοτέων ποσών, τον αντίκτυπο της στην διαβίωση τους και τις προοπτικές θωράκισης των θεμελιωδών Δικαιωμάτων τους στην Υγεία, στην Αποκατάσταση και στην Κοινωνική Προστασία.

Σκοπός της ανοιχτής αυτής συζήτησης είναι η εισφορά και καταγραφή των απόψεων όλων των μερών, ομάδων πίεσης, πολιτικών, πολιτειακών παραγόντων, επιστημόνων, επαγγελματιών αποκατάστασης και ενδιαφερομένων Πολιτών/ισών, γύρω από τις προοπτικές, που συνεπιφέρει η επίμαχη Εγκύκλιος, της οποίας η ισχύς μετατέθηκε ημερομηνιακά στην 15η Ιουλίου 2011.

Το κάλεσμα της Κίνησης μας συνιστά ένα ουσιώδες άνοιγμα στην Κοινωνία των Πολιτών/ισών, το οποίο και πραγματώνεται μέσω της θέσεως των βάσεων για την διεξαγωγή ενός διαλόγου ολόπλευρης προσέγγισης, αυτού του ζητήματος πρώτης γραμμής για την Αξιοπρεπή Ζωή όλων των Ανθρώπων με Αναπηρία.

Αθήνα 4/7/2011

Κίνηση Χειραφέτησης ΑμεΑ.

mideniki.anoxi@gmail.com

http://www.facebook.com/mideniki.anoxi

Ο χώρος είναι προσβάσιμος για ΑμεΑ

Πληροφορίες: 6977202216

Τρέχουμε (και όχι μόνο) μαζί στους δρόμους της Αθήνας κόντρα στην παιδική εργασία & εκμετάλλευση

Jun 232011
 

Σάββατο 25 Ιούνη στις 6 μ.μ.

Τρέχουμε μαζί στους δρόμους της Αθήνας κόντρα στην παιδική εργασία & εκμετάλλευση

Δρομείς, μέλη και φίλοι της Πρωτοβουλίας «Τρέχοντας για τα Παιδιά στο Δρόμο» και εθελόντριες που συμμετέχουμε στη δράση της ΑΡΣΙΣ για τα παιδιά που εργάζονται στο δρόμο, συναντιόμαστε το Σάββατο 25 Ιούνη γύρω στις 6 μ.μ. το απόγευμα, στο Θησείο, στο παρκάκι δίπλα στο σταθμό του ηλεκτρικού.

Οι δρομείς θα τρέξουμε μαζί, σε ένα μικρό γύρο της Αθήνας, κάνοντας, με χαλαρούς ρυθμούς, μια απόσταση περίπου 7 χλμ., μοιράζοντας ενημερωτικά φυλλάδια και καλώντας τους πολίτες να στηρίξουν τις προσπάθειες για την ανακούφιση των παιδιών που υποχρεώνονται να εργάζονται στο δρόμο.

Την ίδια ώρα, οι υπόλοιποι της παρέας, θα στήσουμε μια γιορτή με μουσικές, εδέσματα και ενημέρωση των περαστικών. Γύρω στις 7.30, μετά τον τερματισμό των δρομέων θα παρουσιαστεί ο απολογισμός δράσης μας της χρονιάς αυτής.

Σας καλούμε να βρεθείτε κοντά μας, να πάρετε μέρος στις προσπάθειές μας, να στείλουμε μαζί μηνύματα κατά της παιδικής εργασίας να στηρίξουμε τα παιδιά και τις οικογένειές τους, για να πηγαίνουν σχολείο, να χαίρονται και να δημιουργούν.

Οι δρομείς μπορείτε να τρέξετε μαζί μας,

Οι ποδηλάτες να συνοδέψετε τους δρομείς με τα ποδήλατα σας,

Οι μουσικοί να φέρετε τα όργανά σας και παίξετε μουσικές,

Οι μάγειρες να φτιάξετε και να μοιράσετε μεζέδες και γλυκά,

Οι κεφάτοι να βοηθήσετε να γίνει ωραία η ατμόσφαιρα,

Οι περίεργοι να ακούσετε και να μάθετε όσα δεν ξέρατε,

Οι τολμηροί να μιλήσετε στους άλλους για όσα μπορούμε να κάνουμε μαζί για μια όμορφη πόλη, με ενεργούς πολίτες, χωρίς παιδική εργασία και εκμετάλλευση….

Σας περιμένουμε!

Περισσότερες πληροφορίες εδώ.

 

Station Athens Festival

Jun 232011
 

Σε πείσμα των καιρών κάποιοι παραμένουν δημιουργικοί και κοινωνικά δραστήριοι. Μας ήρθε σήμερα πρόσκληση για το Station Athens Festival. Διάβασε και θα καταλάβεις…

24 Ιουνίου 2011

7:00 μ.μ.

Πλατεία Αυδή, Μεταξουργείο

Το τέλος μιας ακόμη δημιουργικής και δύσκολης σχολικής χρονιάς έφτασε. Όπως και πέρυσι έτσι και φέτος το εργαστήρι STATION ATHENS φιλοξένησε στους κόλπους του πρόσφυγες και μετανάστες, έφηβους και λίγο μεγαλύτερους, μαζί με Έλληνες ομηλίκους τους, προσφέροντας τους μια διέξοδο στο καθημερινό αδιέξοδο….

Ζωγραφίσαμε, βγάλαμε φωτογραφίες, χορέψαμε, τραγουδήσαμε, βγήκαμε βόλτες, φανταστήκαμε, μοιραστήκαμε…

Κι έτσι… την Παρασκευή 24 Ιουνίου 2011 σας προσκαλούμε όλους στην πλατεία Αυδή (Λεωνίδου- Μυλλέρου και Κεραμεικού ) στο Μεταξουργείο στην παρουσίαση της δουλειάς μας.

Η ΑΡΣΙΣ, η ΑΜΑΚΑ, το ΣΥΝΕΡΓΕΙΟ, η ομάδα ΟΨΕΙΣ από το μεταπτυχιακό τμήμα «Ψηφιακές μορφές τέχνης» της ΑΣΚΤ, μα κυρίως οι μαθητές των εργαστηρίων όπως ο Μπακάρ, ο Ανουάρ, ο Ζάκι, ο Σαντίκ κι πολλοί άλλοι, είμαστε μόνο κάποιοι από τους οικοδεσπότες και τους συμμετέχοντες στα διάφορα εργαστήρια.

Στο «Station Athens festival» θα έχετε την ευκαιρία να παρακολουθήσετε:

  • Έκθεση φωτογραφίας και βίντεο με θέμα την καθημερινότητα στην πόλη της Αθήνας
  • Ένα πρωτότυπο θεατρικό, προϊόν αυτοσχεδιασμών με θέμα την διαδρομή μας από τη χώρα μας στο νέο μας σταθμό, την Ελλάδα, την πόλη της Αθήνας.
  • Δράση με graffiti και stencil σε μπλουζάκια
  • Μουσικό δρώμενο με κρουστά,
  • Μουσική από τους RADIO SOL, τα κρουστά της Τάκη και πολλούς άλλους.

Η είσοδος είναι φυσικά ελεύθερη… Μην αργήσετε όμως..

To εργαστήρι Station Athens είναι μια πρόταση για την νέα γενιά μεταναστών-προσφύγων, του ηλικιακού φάσματος 15-30 ετών, με στόχο την καλύτερη ένταξη τους στην ελληνική κοινωνία.

Σας περιμένουμε όλους στην Πλατεία Αυδή την Παρασκευή 24 Ιουνίου 2011 στις 19.00μ.μ.

Ενώνουμε τη φωνή μας για να δώσουμε ένα ηχηρό μήνυμα

Jun 202011
 

20 ΙΟΥΝΙΟΥ 2011

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ

«ΕΝΩΝΟΥΜΕ ΤΗ ΦΩΝΗ ΜΑΣ ΓΙΑ ΝΑ ΔΩΣΟΥΜΕ ΕΝΑ ΗΧΗΡΟ ΜΗΝΥΜΑ»

Παρά το νέο νομοθετικό πλαίσιο και τις σχετικές δημόσιες επαναλαμβανόμενες εξαγγελίες, η πολιτική άσυλου στην Ελλάδα παραμένει στάσιμη, προβληματική και ένοχη τόσο απέναντι στα δικαιώματα των ανθρώπων που αναζητούν άσυλο, όσο και για την προάσπιση των κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων των προσφύγων στη χώρα μας. Η πρόσβαση στο άσυλο, η εξέταση των αιτημάτων, η ετοιμότητα και οι όροι για δομές υποδοχής και ένταξης αναμένουν την ικανοποίησή τους και παραμένουν ανίσχυρες μπροστά στην πραγματικότητα και στις πολιτικές αποτροπής και καταστολής όσων ζητούν διεθνή προστασία.

Σήμερα με την παγκόσμια κατάσταση να θέλει λαούς να υφίστανται διωγμούς, η χρόνια αδράνεια και περιθωριοποίηση της αντιμετώπισης των πολιτικών ασύλου προσθέτει: ρατσιστική βία στις κοινωνίες, θυμό και απόγνωση στους ανθρώπους που αναζητούν καταφύγιο και προστασία και βρίσκονται μετέωροι, υπερβολικό κόστος στη διοίκηση (που προτιμά να δαπανά πόρους στην καταστολή παρά στην προστασία), προβληματισμό, ματαίωση και αποκλεισμό ενός ανθρώπινου κεφαλαίου επαγγελματιών και στελεχών των κοινωνικών φορέων, οι οποίοι εισπράττουν καθημερινά το παράλογο, την ανισότητα και τον αποκλεισμό, που παράγουν οι πρακτικές εφαρμογής των πολιτικών που υλοποιούνται.

Παρά τον Ευρωπαϊκό μας προσανατολισμό και την τήρηση των δεσμεύσεών μας στις πολιτικές ασύλου της ΕΕ, η Ελλάδα, πρόσφατα άρχισε να δέχεται τις καταδικαστικές αποφάσεις θεσμών και οργάνων της ΕΕ για τον τρόπο που η χώρα ανταποκρίνεται στην εφαρμογή των αρχών αλλά και των όρων, προϋποθέσεων και προδιαγραφών υποδοχής των αιτούντων άσυλο και ένταξης των προσφύγων.

Γνωρίζουμε καλά την άκρως προβληματική κατάσταση στον τομέα του ασύλου, τις ανύπαρκτες συνθήκες υποδοχής, τις άθλιες συνθήκες κράτησης, την έλλειψη προστασίας των αιτούντων άσυλο και των προσφύγων. Θεωρούμε ότι με πολιτική βούληση και στοιχειώδες σχέδιο η κατάσταση αυτή μπορεί να ανατραπεί προς όφελος των δικαιωμάτων των ανθρώπων που ζητούν διεθνή προστασία, αλλά και προς όφελος της ελληνικής κοινωνίας, που έχει δείξει και εγγυηθεί πολλές φορές την αλληλεγγύη της – μέσα από άτυπες και οργανωμένες πρωτοβουλίες πολιτών – την υπεράσπιση του σεβασμού και της αξιοπρέπειας των δικών της αρχών και αξιών αλλά και των ανθρώπων που ζητούν την προστασία της.

Με αφορμή την Ημέρα του Πρόσφυγα και έχοντας όλο αυτό το πλαίσιο κατά νου, οι παραπάνω οργανώσεις αποφασίσαμε να συνεργαστούμε και να καταγράψουμε / προτείνουμε τις θέσεις μας σχετικά με την πρόσβαση στο άσυλο την κράτηση (συνθήκες-διάρκεια), , την ανηλικότητα την αστυνομική βία, τη ρατσιστική βία, την υγεία, τη στέγαση, και να μιλήσουμε για όλες αυτές τις πληθυσμιακές κατηγορίες, με τις οποίες εργαζόμαστε καθημερινά και συστηματικά.

Συγκεκριμένα:

Πρόσβαση στη διαδικασία ασύλου

Η πρόσβαση στην διαδικασία ασύλου παραμένει υποτυπώδης, τόσο στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη όσο και στα σύνορα. Χιλιάδες άτομα περιμένουν επί μήνες για την υποβολή του αιτήματος ασύλου τους, στερούμενοι νομιμοποιητικών εγγράφων, με συνέπεια να διατρέχουν ανά πάσα στιγμή τον κίνδυνο να συλληφθούν και να κρατηθούν διοικητικά για διάστημα, που μπορεί να φτάσει ακόμα και τους 12 μήνες καθώς και να απελαθούν.

Στην Αθήνα η υποβολή αιτημάτων ασύλου γίνεται μόνο κάθε Σάββατο στην Διεύθυνση Αλλοδαπών Αττικής (Π. Ράλλη) από πολύ μικρό αριθμό ατόμων (περίπου 40). Εκατοντάδες άνθρωποι συνωστίζονται στην Διεύθυνση Αλλοδαπών Αττικής ήδη από το απόγευμα της Παρασκευής, διανυκτερεύοντας εκεί, μήπως και καταφέρουν να υποβάλουν το αίτημα ασύλου τους, ώστε να ξεκινήσουν εκ νέου, μετά τις διώξεις που έχουν υποστεί στις χώρες καταγωγής τους και το δύσκολο ταξίδι τους μέχρι την Ελλάδα, μια αξιοπρεπή ζωή, χωρίς φόβο και εκμετάλλευση.

Στη Θεσσαλονίκη η πρόσβαση στην διαδικασία ασύλου είναι σχεδόν ανύπαρκτη. Οι αιτούντες άσυλο εφοδιάζονται κατά την υποβολή του αιτήματός τους με «υπηρεσιακό σημείωμα», το οποίο οι αρχές «ανανεώνουν» μέχρι να τους εφοδιάσουν με το δελτίο αιτήσαντος άσυλο αλλοδαπού. Στο διάστημα αυτό, οι αιτούντες δεν έχουν κανένα νομιμοποιητικό έγγραφο που να τους επιτρέπει να εργαστούν και να διαβιώνουν αξιοπρεπώς.

Προβληματική παραμένει και η κατάσταση στις ανανεώσεις των δελτίων αιτήσαντος άσυλο αλλοδαπού. Οι καθυστερήσεις αυτές έχουν αποτέλεσμα να παραμένουν οι αιτούντες χωρίς έγγραφα για το διάστημα αυτό καθιστώντας για μια ακόμη φορά δύσκολη την εξασφάλιση αξιοπρεπούς διαβίωσης και εργασίας.

Κράτηση (συνθήκες –διάρκεια)

Επισημαίνουμε ιδιαίτερα τις απάνθρωπες συνθήκες κράτησης για τις οποίες η Ελλάδα έχει ήδη καταδικασθεί από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ), τις ελλείψεις υγειονομικής και φαρμακευτικής υποστήριξης, τα μεγάλα χρονικά διαστήματα κράτησης, σε συνδυασμό με την αδυναμία προαϋλισμού, καθώς και την παντελή απουσία μηχανισμών υποστήριξης σε όλα τα επίπεδα (νομικό, ψυχολογικό, κοινωνικό, ιατρικό) ακόμη και μετά την αποφυλάκισή τους.

Η αδυναμία υποβολής αιτήματος ασύλου και η συνακόλουθη κράτηση των προσφύγων που δε διαθέτουν δελτία αιτήσαντος άσυλο αποτελούν καταστρατήγηση του δικαιώματος κάθε πρόσφυγα να ζητήσει άσυλο και καταλήγουν στην «τιμωρία» των προσφύγων αντί στην προστασία τους, κατά παράβαση της αρχής της μη κράτησης των αιτούντων άσυλο. Κι όλα αυτά τη στιγμή που κατά βασική αρχή του προσφυγικού δικαίου αρκεί ακόμη και η προφορική έκφραση βούλησης ενός πρόσφυγα να ζητήσει άσυλο, ώστε να κινηθεί η διαδικασία ασύλου. Η κράτηση όλων των αλλοδαπών στον Έβρο (προσφύγων/ αιτούντων άσυλο ή μη) αποτελεί πάγια πρακτική της Αστυνομίας, αψηφώντας την εκ του νόμου πρόβλεψη για «εξαιρετικούς λόγους κράτησης».

Αν και σύμφωνα με την κείμενη νομοθεσία, η κράτηση αιτούντων άσυλο επιτρέπεται μόνο κατ’ εξαίρεση και για συγκεκριμένους λόγους (άρθρο 13 ΠΔ 114/2010), η αρχή της μη κράτησης αιτούντων καταστρατηγείται στην πράξη. Οι αιτούντες άσυλο κρατούνται για διάστημα που φτάνει συχνά ακόμα και τους 6 μήνες σε άθλιες συνθήκες, συνωστισμένοι σε κελιά, χωρίς προαϋλισμό, με ανεπαρκή φωτισμό και εξαερισμό και σε άθλιες συνθήκες υγιεινής και χωρίς δυνατότητα επικοινωνίας με τον έξω κόσμο συμπεριλαμβανομένου και του δικηγόρου τους.

Πρέπει να τονισθεί ότι η διοικητική κράτηση συνιστά μέσο προς επίτευξη της διοικητικής απέλασης και μόνο. Η διοικητική κράτηση για «σωφρονισμό» ή ως εργαλείο αποτροπής στο πλαίσιο μιας συγκεκριμένης μεταναστευτικής πολιτικής καταλύει κάθε έννοια κράτους δικαίου και αντιβαίνει πρωτίστως τη θεμελιώδη αρχή nullum crimen nulla poena sine lege. (κανένα έγκλημα, καμία ποινή χωρίς νόμο).

Περαιτέρω, σύμφωνα με το αρθ. 30 του Ν. 3907/2011, η διοικητική κράτηση που παρατείνεται πέραν του τριμήνου υπόκειται στον έλεγχο του κατά τόπον αρμοδίου διοικητικού πρωτοδικείου. Η υποχρέωση αυτή δεν τηρείται από τις αρμόδιες αρχές, όχι μόνο τις διοικητικές αλλά και τις δικαστικές. Και όλα αυτά όταν η Ελλάδα έχει καταδικασθεί επανειλημμένως από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου μεταξύ άλλων για το ελλειμματικό σύστημα ασύλου, για τις απάνθρωπες συνθήκες στα κέντρα κράτησης, για την ανυπαρξία αποτελεσματικού ενδίκου μέσου κατά αποφάσεων κράτησης και απέλασης.

Ασυνόδευτοι Ανήλικοι

Ασυνόδευτος ανήλικος, 9 ετών από το Πακιστάν έφτασε στην Ελλάδα μέσω διακινητή. Έζησε επί μήνες άστεγος στο κέντρο της Αθήνας. Τον μάζεψε στο σπίτι του ενήλικος για να του κάνει τις δουλειές του σπιτιού. Μία από αυτές τις «δουλειές» ήταν να τον βιάζει συστηματικά… ( απόσπασμα από μαρτυρία ασυνόδευτου ανηλίκου ) .

Πριν από λίγους μήνες ακούστηκε από την ελληνική τηλεόραση από επίσημα χείλη ότι οι ασυνόδευτοι ανήλικοι στην Ελλάδα είναι πολλές εκατοντάδες αν όχι μερικές χιλιάδες. Οι δομές φιλοξενίας και οι θεσμοί προστασίας τους είναι ανεπαρκείς.

Καθημερινά παρατηρούμε εκατοντάδες ανήλικους να περιφέρονται απροστάτευτοι, προσπαθώντας να επιβιώσουν, στο κέντρο της Αθήνας και άλλων πόλεων καθώς και σε πρόχειρους καταυλισμούς, με ενδεχόμενο να γίνονται μοιραία και θύματα πάσης φύσεως εκμετάλλευσης (παράνομης εργασίας, ακόμη και κακοποίησης).

Αστυνομική βία

Ελάχιστα από τα περιστατικά αστυνομικής βίας καταγγέλλονται, για ευνόητους λόγους και ακόμη λιγότερα φθάνουν ενώπιον της Δικαιοσύνης. Αλλά ακόμη και σ’ αυτή την περίπτωση η δικαιοσύνη καθυστερεί να απονεμηθεί (σε συγκεκριμένη ποινική υπόθεση που αφορά στην αστυνομική βία κατά Αφγανών, μεταξύ των οποίων και αρκετών ανηλίκων, που έλαβε χώρα το έτος 2004 η υπόθεση μέχρι και σήμερα δεν έχει ακόμη εκδικασθεί)

Πρόσφατα περιστατικά αστυνομικής βίας :

  • Ξυλοδαρμός κρατούμενου παρουσία δικηγόρου του. Εκπρόσωπος οργάνωσης που δραστηριοποιείται στο πεδίο του ασύλου και της διεθνούς προστασίας απειλήθηκε προσωπικά από υψηλόβαθμο στέλεχος της Ελληνικής Αστυνομίας προκειμένου να μη δημοσιοποιήσει το γεγονός.
  • Καταγγελία σεξουαλικής παρενόχλησης κρατούμενης από αστυνομικό φρουρό. Διενεργείται ΕΔΕ και προανάκριση.

Ρατσιστική Βία

Τον τελευταίο καιρό έχουν αυξηθεί σημαντικά οι καταγγελίες αλλοδαπών- θυμάτων ρατσιστικής βίας. Η ανάγκη καταγραφής αυτών των περιστατικών καθώς και η ποινική τους αντιμετώπιση είναι προφανής. Όπως προφανής είναι η ανάγκη προστασίας των ίδιων των θυμάτων, αλλά και η ανάγκη αντίδρασης της κοινωνίας μας απέναντι σε φαινόμενα φασισμού και ρατσιστικού μίσους.

Θύματα Εμπορίας Ανθρώπων

Τον τελευταίο χρόνο έχει παρατηρηθεί να αυξάνεται ολοένα ο αριθμός ατόμων που έχουν πραγματοποιήσει ένα επικίνδυνο ταξίδι αναγκασμένα να χρησιμοποιήσουν δίκτυα διακινητών.

Οι δυσκολίες που προκύπτουν είναι:

  • Η έλλειψη δομών με εξειδικευμένο προσωπικό και η δυσκολία να τεθούν μακροπρόθεσμοι στόχοι για τα θύματα διεθνικής σωματεμπορίας.
  • Η παντελής έλλειψη προστατευμένων κέντρων φιλοξενίας για άντρες ή ασυνόδευτους ανήλικους και ψυχιατρικούς ασθενείς, θύματα εμπορίας. Οι δε ελάχιστες θεσμικές προβλέψεις για την φιλοξενία γυναικών θυμάτων παράνομης διακίνησης και εκμετάλλευσης έχουν περιοριστεί δραματικά.

Ψυχιατρικά Περιστατικά

Το τελευταίο χρονικό διάστημα παρατηρείται αύξηση της τάξης του 13% των ψυχιατρικών περιστατικών γεγονός το οποίο οφείλεται στα προβλήματα που προκύπτουν κατά την διάρκεια της κράτησης:

  • Οι συνθήκες κράτησης αλλά και η πολύμηνη διάρκειά της μπορούν να αναδείξουν ή να επιδεινώσουν μια προϋπάρχουσα ψυχοπαθολογία.
  • Η δυσκολία των υπόλοιπων κρατουμένων και της αστυνομίας να κατανοήσουν και να διαχειριστούν τον ψυχικά ασθενή.
  • Η μεταφορά στο νοσοκομείο χωρίς μεταφραστή δυσκολεύει την επικοινωνία ασθενούς και γιατρού.
  • Η άρνηση του νοσοκομείου να νοσηλεύσει ψυχιατρικά περιστατικά λόγω του κόστους νοσηλείας. Το αποτέλεσμα είναι τα περιστατικά να επιστρέφουν στα κρατητήρια χωρίς διάγνωση και με ελλιπή ή και ενίοτε καμία φαρμακευτική αγωγή.
  • Η έλλειψη χώρων φιλοξενίας και θεραπευτικών δομών για ψυχιατρικά πάσχοντες.

Η πραγματικότητα αυτή οδηγεί όλους εμάς που δραστηριοποιούμαστε στο πεδίο της διεθνούς προστασίας και των δικαιωμάτων του ανθρώπου και αγωνιζόμαστε, σε ένα εξόχως προβληματικό πλαίσιο για την προάσπιση των δικαιωμάτων του ανθρώπου στα γραφεία μας, στα κρατητήρια, στα σύνορα, στα δικαστήρια, στις Επιτροπές Ασύλου, στις Αστυνομικές Διευθύνσεις στα νοσοκομεία, στα σχολεία, να ζητήσουμε ανοικτά από τους καθ’ ύλη αρμόδιους υπουργούς τα κάτωθι:

  • Επίσπευση των διαδικασιών για την υλοποίηση του σχεδίου για τα κέντρα πρώτης υποδοχής.
  • Επίσπευση των διαδικασιών για την εφαρμογή του νέου νόμου που θεσπίζει τη νέα υπηρεσία ασύλου.
  • Ενεργοποίηση σχεδίου για τη στήριξη ατόμων με αναγνωρισμένο καθεστώς πολιτικού πρόσφυγα.
  • Διασφάλιση του δικαιώματος της ευχερούς και έγκαιρης πρόσβασης στη διαδικασία ασύλου.
  • Λήψη μέτρων για την εγγύηση της ίσης απόλαυσης των ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων από τους αιτούντες άσυλο και τους πρόσφυγες ώστε να διασφαλίζεται η κοινωνική τους ένταξη.
  • Να μην καταστρατηγείται η αρχή της μη κράτησης των αιτούντων άσυλο.
  • Να εφαρμόζεται ο νόμος ως προς τον δικαστικό έλεγχο της παράτασης της τρίμηνης διοικητικής κράτησης.
  • Εξασφάλιση αξιοπρεπών συνθηκών διαβίωσης στα κέντρα κράτησης.
  • Εξασφάλιση κατάλληλης στέγασης, επαρκούς σίτισης, ένδυσης και διανομής ειδών προσωπικής υγιεινής, του δικαιώματος προαϋλισμού, της πληροφόρησης για το σύστημα κράτησης και για το δικαίωμα αίτησης ασύλου, της απρόσκοπτης επικοινωνίας με τον έξω κόσμο και με δικηγόρο.
  • Διασφάλιση της συνεχούς ιατρικής και ψυχοκοινωνικής φροντίδας σε όλους, καθώς και της ειδικής φροντίδας για ευάλωτες ομάδες, όπως οι έγκυες γυναίκες και οι νεοαφιχθέντες.
  • Ανάπτυξη των υπηρεσιών ψυχικής υγείας για αιτούντες άσυλο και πρόσφυγες μετά την κράτησή τους.
  • Μη κράτηση των ανηλίκων – αύξηση των χώρων φιλοξενίας, διασφάλιση ότι θα είναι πλήρως στελεχωμένα με κατάλληλο προσωπικό και άμεση και ασφαλής μετάβαση των ανηλίκων στους χώρους αυτούς με τη συνοδεία ενηλίκων κατάλληλα εκπαιδευμένων.
  • Άμεση ενημέρωση του Εισαγγελέα Ανηλίκων για κάθε ανήλικο που μπαίνει και διαβιεί στη χώρα. Εφαρμογή του θεσμού του επιτρόπου για κάθε ανήλικο με στόχο την προστασία του και ενίσχυση του θεσμού της υποχρεωτικής επιτροπείας των ανηλίκων από τον Εισαγγελέα, θεσμός ο οποίος μέχρι σήμερα δεν έχει λειτουργήσει αποτελεσματικά υπέρ των ανηλίκων.
  • Ανάπτυξη εναλλακτικών μορφών προστασίας των ανηλίκων και ομαλής ενσωμάτωσης τους στην ελληνική κοινωνία (αναδοχή, υιοθεσία κλπ).
  • Δημιουργία και συνέχιση των δομών φιλοξενίας πέραν της ετήσιας λειτουργίας με στόχο την ασφαλή και σε βάθος χρόνου υποστήριξη των ανηλίκων.
  • Ανάπτυξη δομών φιλοξενίας για νεαρούς ενηλίκους μετά το 18 έτος και σε συνέχεια της φιλοξενίας τους σε ξενώνα με στόχο την ομαλή και σε βάθος ένταξη και ανάπτυξη.
  • Συντονισμός των εμπλεκόμενων κρατικών φορέων και μεγιστοποίηση της έγκαιρης απορρόφησης και χρήσης των υπαρχόντων πόρων (παρόλο που η ευθύνη τόσο του ελληνικού κράτους όσο και της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν θα πρέπει να εξαντλείται μόνο στην παροχή οικονομικής ενίσχυσης).
  • Ενίσχυση κοινωνικής πολιτικής στοχευόμενης για την ένταξη των προσφύγων, με συμμετοχή στη διαμόρφωση της και από τις ίδιες τις κοινότητες των προσφύγων.

ΚΟΙΝΟ ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ  ΑΠΟ ΤΙΣ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ:

ΑΡΣΙΣ

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ

ΙΑΤΡΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ

«ΛΑΘΡΑ» – Επιτροπή Αλληλεγγύης στους πρόσφυγες Χίου

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ

ΞΕΝΩΝΑΣ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ «ΗΩΣ»

PRAKSIS

 

 

Στην κρίση απαντάμε με αλληλεγγύη…

Jun 192011
 

Ένα από τα καλύτερα μηνύματα από το ΚΕΘΕΑ – Νόστος για την Παγκόσμια Ημέρα Κατά των Ναρκωτικών. Οι εργαζόμενοι στο Νόστο το έχουν δείξει αυτό έμπρακτα εδώ και χρόνια. Πριν η κρίση χτυπήσει σχεδόν όλους μας, όταν ακόμα ήταν κρίση των λίγων, των περιθωριοποιημένων.

Θέλω να γίνω δημότης του Δήμου Ελληνικού – Αργυρούπολης…

Jun 112011
 

… γιατί έχει δήμαρχο τον Χρήστο Κορτζίδη. Διάβασε την ανακοίνωση του δημάρχου και θα καταλάβεις.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΔΗΜΑΡΧΟΥ ΓΙΑ ΤΑ ΚΕΝΤΡΑ ΤΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΣΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ

Συμπολίτισσες και συμπολίτες,

Σχετικά με όσα λέγονται για τη δημιουργία κέντρων κράτησης και πρώτης υποδοχής μεταναστών στο πρώην αεροδρόμιο Ελληνικού, θέλουμε να σας ενημερώσουμε για τα εξής:

1. Στο αεροδρόμιο ήδη λειτουργούν δύο κρατητήρια αλλοδαπών. Το ένα εδώ και 9 χρόνια εκεί που είναι και το αστυνομικό τμήμα Ελληνικού και το άλλο εδώ και 15 χρόνια σε κτίριο της πρώην αμερικάνικης βάσης. Με βάση τα όσα μέχρι τώρα έχει δηλώσει το υπουργείο και ο αρμόδιος υπουργός – που μπορείτε να τα δείτε στην ιστοσελίδα του δήμου μας –  αυτά παραμένουν και δεν γίνεται κάτι άλλο. Δηλαδή, δεν πρόκειται να γίνει κάτι περισσότερο από αυτό που ήδη υπάρχει.

2. Αν όμως η κυβέρνηση δεν λέει την αλήθεια, όπως άλλωστε το συνηθίζει, και επιχειρήσει να κάνει κάτι άλλο, τότε θα αντιδράσουμε άμεσα και αποφασιστικά, όπως ήδη το έχουμε δηλώσει δημόσια και θα πούμε ένα δυνατό όχι σε στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών. Έχουμε αποδείξει στην πράξη ότι μπορούμε να υπερασπιζόμαστε αγωνιστικά αυτό που θεωρούμε δίκαιο.

Θα αντιδράσουμε όχι από φόβο ή πολύ περισσότερο από μίσος προς τους μετανάστες, αλλά γιατί δεν θέλουμε να μετατρέπεται κανένα μέρος της πατρίδας μας σε αποθήκη ανθρώπινων υπάρξεων.

Συμπολίτισσες και συμπολίτες,

Ένας άνθρωπος που μπήκε στη χώρα μας λαθραία για να βρει μια καλύτερη τύχη, μπορεί να είναι αύριο ο γείτονας μας, όπως υπάρχουν ήδη χιλιάδες οικογένειες μεταναστών που ζουν χρόνια τώρα στην πόλη μας, προσέχουν τα παιδιά μας, νοικιάζουν τα σπίτια μας, φροντίζουν τους γέροντες γονείς μας, έχουν ενταχθεί στην κοινωνία μας.

Βεβαίως ανάμεσα στο πλήθος των μεταναστών υπάρχουν και εγκληματικά στοιχεία. Κανείς άνθρωπος όμως δεν γεννιέται καλός ή κακός και εμείς πρέπει να βοηθούμε να έχουν όλοι οι άνθρωποι τις ευκαιρίες να αναδείξουν τα καλά στοιχεία που έχουν μέσα τους και όχι τα κακά.

Γι αυτό πρέπει να απαιτήσουμε από την κυβέρνηση δύο πράγματα:

1. Να επιτρέπει στους μετανάστες που μπαίνουν στη χώρα μας, να φύγουν προς τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης που θέλουν, αντί να κρατούνται υποχρεωτικά εδώ. Εκατοντάδες χιλιάδες μετανάστες βρίσκονται στην Ελλάδα διότι δεν μπορούν να φύγουν. Αλλά κι όταν φεύγουν κρυφά, τους ξαναφέρνουν στην Ελλάδα βάσει της συνθήκης Δουβλίνο ΙΙ.

2. Όσοι επιθυμούν να μείνουν στη χώρα μας να έχουν τα βασικά δικαιώματα που πρέπει να έχει μια ανθρώπινη ύπαρξη σε όποιο σημείο της γης και αν βρίσκεται, είτε έχει χαρτιά είτε δεν έχει, ό,τι χρώμα και αν έχει το δέρμα του, σε όποια θρησκεία και αν πιστεύει. Θα μπορούσαμε να ζητήσουμε από ένα μωρό τα χαρτιά του προκειμένου να του δώσουμε ένα ποτήρι γάλα; Στην καρδιά μας πρέπει να υπάρχει αγάπη για κάθε άνθρωπο. Ποτέ δεν θα μπορέσουμε να κάνουμε καλύτερη τη ζωή μας και την κοινωνία, αν μας κυριαρχεί το μίσος και ο φόβος για τον άλλο.

Ας μην ξεχνάμε ότι αν δεν αγωνιστούμε ενάντια σε αυτούς που πραγματικά έχουν την ευθύνη για την εξαθλίωση της ζωής μας και στρεφόμαστε ενάντια στους ξένους, σε λίγο θα είμαστε και εμείς οι ίδιοι μετανάστες χωρίς δικαιώματα στην ίδια μας τη χώρα. Ας σκεφτούμε επίσης ότι δεν είναι σωστό να πηγαίνουμε στην εκκλησία και να κάνουμε μεγάλους σταυρούς και στην πράξη, στην καθημερινή ζωή μας να κυριαρχούμαστε από μίσος για άλλους ανθρώπους.

Τέλος, ας βοηθήσουμε τους δημόσιους παράγοντες της πόλης μας που για διάφορους λόγους υψώνουν φωνές ξενοφοβίας, να καταλάβουν ότι βρίσκονται σε λάθος δρόμο. Οι πόλεις μας, και η Αργυρούπολη και το Ελληνικό, δημιουργήθηκαν από κατατρεγμένους πρόσφυγες και νομίζουμε ότι δεν είναι καθόλου τιμητικό να οργανώνουμε συγκεντρώσεις, για να φωνάξουμε «έξω οι ξένοι από την πόλη μας».

Ο Δήμαρχος Ελληνικού-Αργυρούπολης

Χρήστος Κορτζίδης

 

… γιατί έχει δήμαρχο τον Χρήστο Κορτζίδη. Διάβασε την ανακοίνωση του δημάρχου και θα καταλάβεις.
Page 9 of 14 1 2 … 7 8 9 10 11 … 13 14