Λίλη Βασιλείου

Εργαστήρι Ενδυνάμωσης Εκπαιδευτικών στη Νάξο

Mar 172015

Την Κυριακή έγινε το Εργαστήρι Ενδυνάμωσης Εκπαιδευτικών στα πλαίσια της διημερίδας που διοργάνωσε το Ίδρυμα Στήριξης Κέντρου Υγείας – Νοσοκομείου Νάξου και το Κέντρο Πρόληψης των Εξαρτήσεων και Προαγωγής της Ψυχοκοινωνικής Υγείας «Θησέας Κυκλάδων», σε συνεργασία με τον ΟΚΑΝΑ, με θέμα «Αναζητώντας Νέα Οπτική και Δυνάμεις στη Σημερινή Πραγματικότητα»

Ένα μεγάλο ευχαριστώ από καρδιάς στην ομάδα των 35 εκπαιδευτικών όλων των βαθμίδων εκπαίδευσης που εργάζονται στην Νάξο για την σημερινή μας συνεύρεση. Γέμισαν οι μπαταρίες μου από την συναλλαγή μας και έφυγα βαθιά συγκινημένη από την συλλογική σοφία που αναδύθηκε μέσα από αυτήν και γεμάτη αισιοδοξία κι ελπίδα για τις δυνατότητες που έχουμε για να αντιμετωπίσουμε τις δυσκολίες και τις προκλήσεις και να πάμε προς την κατεύθυνση της ανθρώπινης συναλλαγής που ποθούμε.

Μια γεύση από τη μοιρασιά στο κλείσιμο:

Φεύγω μ’ ένα θετικό συναίσθημα ότι έμαθα κάτι και ταυτόχρονα με μια ευθύνη παραπάνω, πιο βαρύ συναίσθημα – είναι στην δική μου ευθύνη να γίνει αυτή η εμβάθυνση στην συναλλαγή με τον γονιό, γιατί εγώ τώρα ξέρω ενώ αυτός δεν ξέρει, είναι δικιά μου ευθύνη κι αυτό βαραίνει
ευθύνη
έχω νιώσει ότι χρειάζεται μια άλλη ματιά στην κατάσταση, άλλη προσέγγιση
προβληματισμός
συνειδητοποιώ ότι πρέπει να μπεις στην θέση του άλλου, χρειάζεται ενσυναίσθηση
μιλάμε πολύ για το τι χρειάζεται να χτίσουμε, ας γκρεμίσουμε! Ας γκρεμίσουμε τα τείχη, να δώσουμε και να δεχτούμε, να ανοίξουμε κι ας υπάρχει ο φόβος της απόρριψης
με την συμπεριφορά μας ας δείξουμε στα παιδιά την συμπεριφορά που θέλουμε να έχουνε
ας μάθουμε να ακούμε, μιλάμε μα δεν ακούμε, δεν ξέρουμε να ακούμε, να νιώσουμε ο ένας τον άλλον. Μιλάς και αντί να σε ακούσω σκέφτομαι αυτό που θα σου πω. Όταν ακούμε αυτό μας φέρνει πιο κοντά. Είναι το συναίσθημα που φοβάσαι να δείξεις, να εκφράσεις, αυτό που μας φέρνει κοντά
έχουμε ταυτίσει την επικοινωνία με την ομιλία, μα η επικοινωνία είναι να βλέπουμε, να νιώθουμε, να αφουγκραζόμαστε. Ας σταματήσουμε λίγο να μιλάμε κι ας νιώσουμε τον άλλον
κι εμείς οι εκπαιδευτικοί είμαστε κι εμείς άνθρωποι, έχουμε ανάγκες, προβλήματα, υπάρχουν περίοδοι που δεν μπορούμε να προσφέρουμε, που χρειαζόμαστε στήριξη
έχω μια χαρά γιατί βλέπω το φως, βέβαια είναι μακριά αλλά σημασία έχει ότι υπάρχει. Αρχίζω να νιώθω την ανάγκη να δουλέψω τον εαυτό μου ώστε να συμβάλω στα συστήματα (οικογένεια, σχολείο, κοινότητα) που ανήκω, αλλάζοντας τον εαυτό μου να αλλάξω ότι μπορώ και σε αυτά
κι εγώ την ίδια ανάγκη νιώθω, για εκπαίδευση, στήριξη
φεύγω με ένα μεγάλο ερωτηματικό, ήθελα κι άλλο
από την αρχή εδώ ένιωσα την σοφία των παππούδων μας, μπες στην θέση του άλλου λέγανε, μα δεν προλαβαίνω, έχω μεγάλο ερωτηματικό
όλα ξεκινούν με τη σχέση με τον εαυτό μας, αν σεβαστούμε τα όρια μας θα σεβαστούμε και τον άλλον, αν μάθουμε να επικοινωνούμε τα συναισθήματά μας και τα όρια μας
ανάπτυξη συναισθηματικής νοημοσύνης δικιά μας και των παιδιών, πως εκφραζόμαστε, πως είμαστε ειλικρινείς με μας και με το πως νιώθουμε
είναι μεγάλη συγκίνηση να ξέρεις ότι υπάρχει τέτοια στήριξη κι ας είναι μακριά

Να’ σαστε καλά…

Για περισσότερες φωτογραφίες από την επιμόρφωση https://www.facebook.com/media/set/?set=a.905949049436776.1073741861.778674788830870&type=3&uploaded=13

Εργαστήρι Ενδυνάμωσης Εκπαιδευτικών στη Νάξο

Mar 122015

ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ ΕΝΔΥΝΑΜΩΣΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ, Κυριακή 15 Μαρτίου 10:00-15:00

με τη Λίλη Βασιλείου, Ph.D.

Οι εκπαιδευτικοί καλούνται να λειτουργήσουν μέσα με μια ολοένα και ταχύτερα μεταβαλλόμενη κοινωνική πραγματικότητα, η οποία αυξάνει την πολυπλοκότητα της ζωής της σχολικής κοινότητας. Το εργαστήρι αυτό έχει στόχο την ανάπτυξη εργαλείων βοηθητικών στην αντίληψη της πολυσύνθετης πραγματικότητας και των δυναμικών που δημιουργούνται, καθώς και στην αξιοποίηση αυτής της αντίληψης στην δημιουργία καταλυτικών παρεμβάσεων.

Για συμμετοχή στο εργαστήριο επικοινωνήστε με το Κέντρο Πρόληψης “Θησέας Κυκλάδων” στο τηλέφωνο 22810 85149

Βαθιά Δημοκρατία: η παλλόμενη καρδιά της προσέγγισης του Processwork

Dec 072014

Σήμερα, στο βιωματικό εργαστήρι “Βαθιά Δημοκρατία: η παλλόμενη καρδιά της προσέγγισης του Processwork” που έκανα στα πλαίσια της διημερίδας για τα 30 Χρόνια του Εργαστηρίου Διερεύνησης Ανθρωπίνων Σχέσεων, συναντηθήκαμε σε δρόμους αναζήτησης, με μια ομάδα ανθρώπων όλο ζωντάνια!

Εξερευνήσαμε την έννοια της Βαθιάς Δημοκρατίας σαν συναισθηματική στάση και σαν μεθοδολογία σε σχέση με τις σωματικά μας συμπτώματα και εξερευνήσαμε μια βαθύτερη αίσθηση του εαυτού μας ανακαλύπτοντας τη μη γνωστική σοφία της.

Αίσθηση στο τέλος: αναλαμπή, αρμονία, απορία, περιέργεια, ελευθερία, προβληματισμός, γαλήνη, αντίφαση, χάδι, συγκίνηση, ανακάλυψη, ευγνωμοσύνη…

Να’σαστε καλά για το συναπάντημα :)

Συμπτώματα: Σώμα που Ονειρεύεται

Dec 042014

Τέλειωσε χτες η σειρά επιμορφωτικών συναντήσεων Συμπτώματα: Σώμα που Ονειρεύεται. Σκέψεις και συναισθήματα γύρω από την εμπειρία των 5 συναντήσεων:

Είμαι ευγνώμων, νιώθω ηρεμία, σιγουριά. Φεύγω με εμπιστοσύνη σ’ όλη αυτήν τη διαδικασία. Ήθελα να έρθω πιο κοντά στα συμπτώματά μου που τα ένιωθα βίαια. ‘Εγινε μια συμφιλίωση, σαν ν’ αναγνωρίζω ότι υπάρχει ένα νόημα και δεν με τρομάζουν τόσο.

Όταν ήρθα είχα πολύ ασαφή εικόνα για το τι θα κάναμε, περιέργεια, καλή διάθεση αλλά κι αμηχανία. Αισθάνομαι ότι άνοιξε ένας δρόμος κι αναδύθηκε μια αίσθηση “για να δούμε τι είναι αυτό που συμβαίνει;”

Δυο εικόνες από τη δουλειά αυτό το δίμηνο: σίδερο, άκαμπτο και νερό, ροή, ευλύγιστο. Δύο ενέργειες που μπορεί να είναι διαφορετικές μα μπορούν να συνδεθούν. Μπορεί να χρειάζεται να’χεις το ένα και να έχεις και το άλλο, μπορεί να υπάρχουν και οι δύο συμφιλιωμένες και όχι καταστροφικές η μια για την άλλη και μπορώ να’χω επίγνωση και των δύο.

Το σώμα μου μίλαγε μα δεν το άκουγα μέσα σε δυσκολίες που πέρναγα και κάποια στιγμή ένιωσα ότι έχω χάσει τη φωνή του. Έχει ανοίξει ένα κανάλι σε αυτήν τη φωνή. Αισθάνομαι μια ολοκλήρωση σε αυτό που δούλευα εδώ.

Μου φαινόταν λίγος ο χρόνος κι αραιά τα διαστήματα κι αναρωτιόμουν θα προλάβω να καταλάβω, να δω αυτήν την ένωση των δυο διαφορετικών ενεργειών κι επιτέλους σήμερα την είδα, την ένιωσα.. Νιώθω μια χαρά κι ένα κλείσιμο. Η εμπειρία είχε αρχή, μέση και τέλος.

Συμφιλίωση, είδα τα συμπτώματα θετικά. Σήμερα έγινε μια ολοκλήρωση μέσα μου – αυτήν την επιθετικότητα που την συναντάω στον ύπνο μου και στις σχέσεις μου, έγινε μια δύναμη – κι έγινε κι ένα ένα άνοιγμα. Χάρηκα πολύ που αντιλήφθηκα πράγματα.

Να’σαστε καλά συνταξιδιώτισσες :)

Ηλεκτρονική επανέκδοση του Journal of Process Oriented Psychology

Oct 052014

Επανεκδίδονται σε ηλεκτρονική μορφή τα παλιά τεύχη του Journal of Process Oriented Psychology (1989-2004).

Το πρώτο τεύχος που επανεκδίδεται είναι το τεύχος Vol.6, Νο.1 που εκδόθηκε το 1994 με θέμα τις ακραίες καταστάσεις συνείδησης. Μπορείτε να κατεβάσετε τα άρθρα σε μορφή ηλεκτρονικών αρχείων (pdf).

Μπορείτε να διαβάσετε για την ιστορία του περιοδικού εδώ και την ιστορία της επανέκδοσης του και τα μελλοντικά σχέδια γι’ αυτό εδώ.

1994 Volume 6 (1): Extreme States of Counsiousness
Leslie Heizer and Kate Jobe, Comment PDF

FEATURE ARTICLES

SPECIAL INTEREST ARTICLES

Index of The Journal of Process Oriented Psychology

Επανέκδοση του βιβλίου “Sitting in the Fire”

Oct 052014

Επανεκδόθηκε στα Αγγλικά το βιβλίο του Arnold Mindell “Sitting in the Fire” (τίτλος Ελληνικής έκδοσης “Μέσα στη Φωτιά”)

Arnold Mindell, Ph.D., shows how working with power, rank, revenge and abuse helps build sustainable communities.

Using examples ranging from disputes in small organizations to large-scale conflicts in countries around the world, this volume offers practical methods for working with conflict, leadership crises, stagnation, abuse, terrorism, violence, and other social action issues. It brings an understanding of the psychology of conflict and the knowledge that many disputes can be traced back to inequalities of rank and power between parties, providing tools that will enable people to use conflict to build community.

Συμπτώματα: Σώμα που Ονειρεύεται

Oct 022014

(artist: Daya Mia)

Συμπτώματα: Σώμα που Ονειρεύεται

Λίλη Βασιλείου, PhD

Οκτώβρης – Δεκέμβρης 2014

5 συναντήσεις: 8/10, 22/10, 5/11, 19/11, 3/12

Η προσέγγιση του Processwork εισαγάγει την ιδέα της σημαντικότητας των πολλαπλών διαστάσεων των εμπειριών μας και της ανάγκης να εστιάσουμε την προσοχή μας σε όλες, προκειμένου να καταλύσουμε διεργασίες εσωτερικές, των σχέσεων μας και των ομάδων στις οποίες ανήκουμε.

Όσο αφορά στα σωματικά συμπτώματα, αυτό μεταφράζεται στην ιδέα της ταυτόχρονης και παράλληλης θεώρησής και αντιμετώπισής τους σαν σημάδι ότι το σώμα μας χρειάζεται φροντίδα και ταυτόχρονα ότι το σώμα μας ονειρεύεται.

Η υποκειμενική αίσθηση των σωματικών μας εμπειριών αποτελεί είσοδο στο ονείρεμα του σώματος. Εξερευνώντας αυτήν την διάσταση της εμπειρίας μας, ανακαλύπτουμε περιθωριοποιημένες πτυχές του εαυτού μας και αποκτούμε πρόσβαση στην ολότητα μας.

Αυτή η βιωματική επιμόρφωση απευθύνεται σε θεραπευτές και σύμβουλους αλλά και σε όσους ενδιαφέρονται για μια εισαγωγή στην οπτική και τις τεχνικές της προσέγγισης του Processwork γύρω από τις σωματικά συμπτώματα.

Διαδικαστικά
Τόπος: Γιαννάρου 17, Άλιμος (1η Στάση Καλαμακίου, στάση τραμ ‘Πικροδάφνη’)
Ώρες: Τετάρτη 6 – 9 μμ
Κόστος: 125 €. Αναγνωρίζοντας ότι η οικονομική κρίση έχει επηρεάσει με διαφορετικό τρόπο τον καθένα και την καθεμιά, το κόστος συμμετοχής είναι ενδεικτικό. Η καθεμιά και ο καθένας θα πληρώσει με βάση την οικονομική του δυνατότητα.

Εγγραφή: Για να κλείσετε θέση στείλτε τη Δήλωση Συμμετοχής με φαξ στο 210 9848 912 ή με εμαιλ στη διεύθυνση processworkhub@gmail.com

Ένα κλικ εδώ για την δήλωση συμμετοχής.

κάλεσμα σε συστράτευση από μια νέα γυναίκα με σοφία

Sep 252014

Η Emma Watson μέσα από το ρόλο της ως Πρέσβυς Καλής Θελήσεων των Ηνωμένων Εθνών μας καλεί σε συστράτευση για την ισότητα των φύλων, μέσα από ένα κίνημα αλληλεγγύης που δημιούργησαν HeForShe, μιλώντας για την ανισότητα που υπάρχει για όλους, το στένεμα των στερεότυπων για όλα τα φύλα και τις συνέπειές της ανισότητας σε όλους μας.

Μας καλεί με ένα τρόπο δικό της, μοναδικό, δείχνοντας πως μια συναισθηματική στάση που αγκαλιάζει όλους μας δεν συνδέεται με την ηλικία αλλά με την πρόσβαση στη σοφία που βρίσκεται μέσα μας…

Ακούστε την, αξίζει…

Πρόσκληση σε Παράσταση Κουκλοθέατρου του Δικτύου “Ακούγοντας Φωνές”

Sep 232014

Το Σάββατο, 27 Σεπτεμβρίου και ώρα 20:30, στο χώρο του Δικτύου “Ακούγοντας Φωνές” (Hearing Voices Network) Αθήνας, στην οδό Τροίας 44 (κοντά στο σταθμό του ηλεκτρικού “Βικτώρια”), θα έχουμε τη χαρά να παρακολουθήσουμε την παράσταση κουκλοθεάτρου της Λίλλιαν Χαριτάκη Άσιμου με τίτλο “κατσαρίδα – ψυχωτική συνδρομή”.

Η παράσταση διάρκειας 25΄ εκτός από ιδιαίτερη εικαστική εμπειρία αποτελεί και μια ευκαιρία να προσεγγίσουμε το φαινόμενο των φωνών και των ασυνήθιστων ψυχικών εμπειριών με τρόπο λιγότερο διανοητικό και περισσότερο συναισθηματικό, μέσω της ασφαλούς μεταφοράς και της ευαισθησίας που χαρακτηρίζει την τέχνη του κουκλοθεάτρου.

Μετά την παράσταση θα συνεχίσουμε τη βραδιά με μουσική και κρασί ή χυμό.

Η είσοδος είναι ελεύθερη, με προαιρετική συνεισφορά για την ενίσχυση του συλλόγου του Δικτύου “Ακούγοντας Φωνές”.

Για την πρόσκληση κάντε κλικ εδώ

Στην πρώτη ανοιχτή διεργασία ομάδας…

Sep 212014

Στην πρώτη ανοιχτή διεργασία ομάδας αυτής της περιόδου χτες, από τα θέματα που αναδυθήκαν διαλέξαμε σαν ομάδα να επικεντρωθούμε στην κοινωνική και προσωπική διάσταση των εμπειριών των διεμφυλικών ανθρώπων. Ξεκινήσαμε από μοιρασιά προσωπικής ιστορίας γονιού και προχωρήσαμε μέσα από διάλογο γονιού και παιδιού αλλά και μέσα από διάλογο μεταξύ αυτού που βιώνει τον εαυτό του με διαφορετικό τρόπο κι αυτού που θέλει να κάνει αόρατη την διαφορετικότητα.

Ένας από τους συμμετέχοντες μου έστειλε σήμερα τα βιντεάκια της Λάνα Γουατσόφσκι, συν-σκηνοθέτιδας του Cloud Atlas και ακούγοντάς την ξανά μου ήρθαν στο νου κομμάτια του διάλογου που είχαμε χτές το βράδυ. Σε ένα σημείο στο βίντεο, μιλώντας για τον φόνο ενός διευφυλικού ατόμου λέει η Λάνα: «Δολοφονημένη από ένα είδος φόβου που αποζητά να σβύσει καθετί που αποδεικνύει ότι ο κόσμος είναι διαφορετικός και δεν είναι έτσι όπως θέλουν να τον βλέπουν, όπως θέλουν να πιστεύουν ότι είναι.”

Αυτός ο φόβος αναδύθηκε και στο διάλογό μας – η δυσκολία να ταράζεται η γη κάτω από τα πόδια σου, να γκρεμίζονται τα δεδομένα πάνω στα οποία έχεις δομήσει το είναι σου και τη ζωή σου, η αναστάτωση, η ταραχή, ο θυμός και ο φόβος που αυτό προκαλεί μα και το θάρρος και η στήριξη που χρειάζεσαι για να είσαι πιο ανοιχτή στην αποσταθεροποίηση.

Μου ήρθε στο νου κι αυτό το βιντεάκι για την ιστορία της οικογένειας Whittington για το πως γίνονται πιο εύκολα τα πράγματα όταν και οι γονείς έχουν τη στήριξη που χρειάζονται ώστε να μπορέσουν να στηρίξουν το παιδί τους.
https://www.youtube.com/watch?v=yAHCqnux2fk

Εμείς είμαστε η κοινωνία, αυτοί που έχουμε να δούμε τους εαυτούς μας, να παρατηρήσουμε την τυχόν αμηχανία μας, να κουβεντιάσουμε για αυτήν, μα και για τις διαφορετικές μας απόψεις και πεποιθήσεις, ώστε να μην σηκώνουν το βάρος της μη συνδιαλλαγής μας, μια μικρή ομάδα συνανθρώπων μας και να μην επιβαρύνονται τόσο πολύ μερικές οικογενειακές σχέσεις.

Health-in-Sickness and Sickness-in-Health

Sep 092014

Εκδόθηκε το νέο βιβλίο του Pierre Morin Health-in-Sickness and Sickenss-in-Health με μια εις βάθος ματιά στην οπτική του processwork γύρω από τις έννοιες της υγείας και της ασθένειας.

Foreword by Max Schupbach, Ph.D.

Over the last few decades, many of us working in research and applications of health care have come to realize that “health” is not a measurable value fixed by science, but rather is an experiential concept in flow. It is a discussion between scientific models of biological processes, personal experiences of well-being, cultural values of what is “normal” and who defines it, political debates about public health and corporate interests, and how all of these intersect with collective identities such as gender, race, sexual orientation, and age, to name a few.

Pierre Morin brings a fresh perspective into this conversation, challenging the mainstream views on health and illness.

His work builds on the foundation of Processwork. In the late 80s, physicist and psychologist Arnold Mindell introduced the dreambody concept, proposing that the subjective experiences of body symptoms are symmetric to patterns found in night dreams. In short, the “unconscious” (as termed by depth psychologists Freud and Jung) expresses itself creatively in our dreams while we sleep and in our body experiences during our waking lives. Simply, Mindell stated that symptoms should not be considered only harmful, but also as potential elixirs of health and even of well-being.

This view reflected a general timespirit of that epoch, manifest as an effort towards depathologizing experiences in mental health. R. D. Laing’s existential approach in psychiatry, Stan Grof’s understanding of extreme states as spiritual emergencies, and Mindell’s city shadow concept were all part of a movement away from a deficit oriented view of what is “normal.”

In Health-in-Sickness, Pierre Morin suggests that the classical approach to defining illness and health not only lacks the elixir perspective on disturbances, an approach that is suggested by alternative medicine, but in fact, also has an “opposite placebo” effect, in creating a sense of being victimized and at fault for having the symptom.

His book contains many practical examples and is useful to both health practitioners as well as patients. First and foremost, it begins a long overdue conversation about the very concepts of health and sickness, and what is considered to be “normal.” We are delighted to publish this book and anticipate that it will stimulate broad transdisciplinary discussions regarding individual and collective well-being.

—

Ένα κλικ εδώ για να ακούσεις μια συζήτηση ανάμεσα στον Serge Prengel και τον Pierre Morin που αναρτήθηκε στην ιστοσελίδα Somatic Perspectives on Psychotherapy (αγγλικά).

Ένα κλικ εδώ για το κείμενο απομαγνητοφώνησης της συζήτησης (αγγλικά).

The Dance of Inner & Outer Change

May 262014

Exert from flyer:

“We are witnesses and channels of a collective awakening to the dead- end of our current ways of being on the planet. In these turbulent times, it is of outmost importance that those of us pulled to do so, train ourselves to sit in the fire of the tensions at hand and attempt to facilitate the interactions and relationships between opposing interests and energies, from a feeling perspective that cares for the whole.”

For more information see the flyer of the workshop: MOC Process Work Module

Επιτακτική η ανάγκη για ουσιαστικό διάλογο και στήριξη όλων των πλευρών. Άνθρωποι πεθαίνουν…

May 062014

Υπάρχουν πράγματα που χρειάζεται να αλλάξουν σε θεσμικό επίπεδο όπως περιγράφει ο Δημήτρης Χριστόπουλος πολύ καθαρά στο άρθρο του.

Υπάρχει κι ένας ουσιαστικός διάλογος σε αναμονή…

Υπάρχουν τουλάχιστον δύο πλευρές που εμπλέκονται σε αυτό το θέμα, οι άνθρωποι που αγωνίζονται να επιβιώσουν, που παλεύουν για τη ζωή τους και οι άνθρωποι που υψώνουν τοίχος, κυριολεκτικά και μεταφορικά, στην ουσία τρομοκρατημένοι από το ασταμάτητο, τεράστιο κύμα ανθρώπων που έρχονται, ανήσυχοι για την δική τους επιβίωση σε ένα κόσμο που αντιλαμβάνονται ως κόσμο με περιορισμένες πηγές τροφοδότησης.

Και οι δύο αυτές φωνές χρειάζεται να ακουστούν. Όσοι μπορούμε, χρειάζεται να κάνουμε χώρο για αυτήν την συνδιαλλαγή και να φέρουμε επίγνωση όχι μόνο του περιεχομένου αλλά και των βαθύτερων συναισθημάτων και των σωματικών εμπειριών των ανθρώπων καθώς συναλλάσσονται.

Αυτές οι φωνές κι αυτή η συνδιαλλαγή χρειάζεται να γίνει μεταξύ μας ως κάτοικοι αυτού του πλανήτη, αλλά και μέσα μας, η καθεμιά και καθένας, με στήριξη όλων των πλευρών μας, και αναζήτηση μιας αίσθησης πρεσβύτερου που μπορεί να αγκαλιάσει κατά κάποιο τρόπο όλους, ως παιδιά της και παιδιά του…

Πηγή: tvxs.gr

«Άι πνίξου…»

του Δημήτρη Χριστόπουλου

Γράφω αμήχανος. Ακόμη δεν ξέρουμε πόσoι είναι οι μετανάστες-θύματα του νέου ναυαγίου. Και, εξίσου ανησυχητικό, η ελληνική κοινή γνώμη αρχίζει να εθίζεται στην κοινοτοπία του θανάτου. Όπως μαθαίνει για τα παιδιά που πεθαίνουν από την πείνα στην Αφρική, τους νεκρούς από τις εκρήξεις στο Πακιστάν και το Ιράκ, τους νεκρούς παντού εκεί όπου ο απρόσμενος θάνατος είναι κομμάτι της καθημερινότητας. Εκεί που το δυστύχημα παύει να είναι είδηση.

Η Ελλάδα πάει να μπει για τα καλά πλέον στον χάρτη των κρατών όπου ο θάνατος δεν εκπλήσσει. Ξεθωριάζει σαν είδηση. Δεν θυμώνει. Δεν ανησυχεί. Δεν στενοχωρεί. Δεν κινητοποιεί. Ο θάνατος των μεταναστών, αυτός ο θάνατος, γίνεται ρουτίνα. Δεν χρειάζονται καν δολοφονίες, όπως είχε ζητήσει ο κ. Θανάσης Πλεύρης… Η «φύση» κάνει από μόνη της τη δουλειά της, όταν οι ελληνικές αρχές με κάθε μέσο και κάθε κόστος επαναπροωθούν και σπρώχνουν τους ανθρώπους πίσω, με απόλυτη επίγνωση της επικινδυνότητας αυτής της πρακτικής. Αυτό, νομικά, ονομάζεται ενδεχόμενος δόλος: «Η πρόθεση του δράστη όταν αυτός προβλέπει το ενδεχόμενο αποτέλεσμα της πράξης του, δεν το επιδιώκει αλλά το αποδέχεται ή ελπίζει απλώς ότι δε θα συμβεί»…

Δεν ξέρω ακόμη, και ούτε είμαι βέβαιος αν τελικά θα μάθουμε τι έγινε ακριβώς στο Αιγαίο στην τελευταία τραγική ιστορία της Σάμου. Έχω φτάσει στο σημείο όμως να πιστεύω ότι δεν έχει πλέον και τόση σημασία. Διότι όσο η συζήτηση περιορίζεται στις υποκειμενικές ποινικές ευθύνες στελεχών του Ελληνικού Λιμενικού, τόσο χάνουμε το κρίσιμο. Το δάσος. Και το δάσος εδώ είναι ότι συνειδητά η ελληνική πολιτεία, υπό την ανοχή της Ευρωπαϊκής Ένωσης, έχει πάρει τις αποφάσεις της σε σχέση με τους ανθρώπους αυτούς.

Εκθέτοντας τους ανθρώπους που έρχονται στον κίνδυνο πνιγμού, τους θέτουμε ενώπιον του διλήμματος αν αξίζει να το δοκιμάσουν. Αυτό μας το λένε πλέον με παρρησία αρμόδια χείλη. Είτε πρόκειται για το χάλι των κέντρων κράτησης είτε για την εξευτελιστική μεταχείριση από τις αστυνομικές αρχές είτε, τέλος, ακόμη πιο τρομακτικά και πειστικά, για τον κίνδυνο να περάσεις το Αιγαίο με ένα παιδί αγκαλιά σε ένα σαπιοκάραβο στα μποφόρια, το μήνυμα είναι το ίδιο: «Μην το τολμήσεις. Δεν θα σου φταίμε εμείς, αν ζήσεις σε νέα κόλαση ή αν, απλώς, πνιγείς».

Η Ευρωπαϊκή Ένωση ήθελε να φτιάξει στην Ελλάδα ένα «σταθμό πρώτων βοηθειών» για τους μετανάστες. Για τον λόγο αυτό τη χρηματοδοτεί. Σκοπός του σταθμού αυτού είναι να μην μπορούν οι άνθρωποι να περάσουν στο κυριλέ «ευρωπαϊκό νοσοκομείο» του Βορρά. Η Ελλάδα, με τη σειρά της, δεν θέλει να γίνει σταθμός πρώτων βοηθειών, και για τον λόγο αυτό έχει μετατραπεί σε νεκροτομείο μεταναστών. Τόσο κυνικά. Σταδιακά, οι υπόλοιποι ευρωπαίοι εταίροι πείθονται, με τα πολλά, ότι τελικώς εδώ δεν χωρατεύουμε. Και αρχίζουν και υιοθετούν την ελληνική λογική του «όσο χειρότερα για τους μετανάστες, τόσο καλύτερα για εμάς». Διότι, σε τελευταία ανάλυση, και η Ε.Ε. που θέλει να εμφανίζει «πάνω απ’ όλα τον άνθρωπο» –τρομάρα της– μια χαρά βολεύεται με αυτή τη λογική. Αυτήν, εξάλλου, είχε υιοθετήσει σε διμερή συμφωνία ο Καντάφι με τον Μπερλουσκόνι πριν κάμποσα χρόνια: «Κρατήστε τους με κάθε κόστος μακριά από μας»…

Θα εκδοθούν φυσικά ανακοινωθέντα για τον χαμό τόσων ανθρώπων στη Σάμο… Και την ερχόμενη φορά θα εκδοθούν… Και ξανά και ξανά. Όσο όμως συνηθίζουμε το «πνιγείτε!» για τους μετανάστες τόσο γινόμαστε το φόντο αυτής της θλιβερής εικόνας. Απλώς, αυτό που δεν έχουμε καταλάβει ακόμη είναι ότι όσο εξοικειωνόμαστε με το κυριολεκτικό «πνίξου» στους ανθρώπους αυτούς, τόσο θα ανεχόμαστε και το μεταφορικό «άι πνίξου» σε μας. Το «άει πνίξου» ενός κράτους χωρίς καμία κοινωνική ευθύνη:

Θέλεις να μορφωθείς; Ευχαρίστως, αν τα καταφέρεις εσύ.
Θέλεις να γιατρευτείς; Ευχαρίστως, αν το αντέχει η τσέπη σου.
Θέλεις δουλειά ; Ευχαρίστως, ψάξε βρες.
Θέλεις να φύγεις; Πήγαινε όπου θέλεις.

Κοινώς: Άι πνίξου!

Όταν το «άι πνίξου» γίνεται κυριολεκτικός κανόνας για τη ζωή των μεταναστών και αποκαλυπτική μεταφορά για τις ζωές των λοιπών εξ ημών, τότε κάτι δεν πάει καθόλου καλά. Δεν είναι απλώς ένα σχήμα λόγου. Είναι σχήμα ζωής.

Αυτήν θέλουμε;

2ο Εναλλακτικό Φεστιβάλ Αλληλέγγυας & Συνεργατικής Οικονομίας

Oct 082013

11/12/13 Οκτωβρίου 2013

Πολιτιστικό Κέντρο Δήμου Ελληνικού

Ενώ γύρω μας γκρεμίζονται τα θεμέλια του παρελθόντος, εμείς ποτίζουμε τα λουλούδια που φυτρώνουν στα συντρίμμια.

Στην Ελλάδα της κοινωνικής, οικονομικής και περιβαλλοντικής κρίσης όπου έχουν εκμηδενιστεί οι κοινωνικές δομές και απειλούνται τα συλλογικά αγαθά, η ανεργία και η οικονομική δυσχέρεια αποτελούν την πραγματικότητα για πολλούς από εμάς. Οι βασικοί υπεύθυνοι σφυρίζουν αδιάφορα και η σάπια υπόσχεση της μαγικής ανάπτυξης κρατάει καλά ακόμα. Δεν προτιμούμε όμως όλοι να καθόμαστε με σταυρωμένα τα χέρια και να περιοριζόμαστε στους αφορισμούς. Αντίθετα ολοένα και περισσότεροι συμμετέχουμε ενεργά σε ομάδες και δίκτυα αλληλέγγυας, ανταλλακτικής ή συνεργατικής οικονομίας, δίνοντας πνοή σε έναν κόσμο απαλλαγμένο από τον αυτοσκοπό της συσσώρευσης χρήματος.

Τα εγχειρήματα αυτά, που αναπτύσσονται σε όλη τη χώρα, αποτελούν όχι μόνο μια δυνατή βοήθεια για την καθημερινή διαβίωση μας αλλά και το όχημα για τη μετάβαση σε μια κοινωνία που έχει απορρίψει το καπιταλιστικό αξιακό σύστημα.

Οι ομάδες που συνδιοργανώνουμε και συμμετέχουμε στο Φεστιβάλ Αλληλέγγυας και Συνεργατικής Οικονομίας δεν περιμένουμε να εξαργυρώσουμε με ψήφους, μελλοντικές απολαβές ή κοινωνική αναγνώριση τη δράση μας, όπως διάφορες φιλανθρωπικές ή μισάνθρωπες οργανώσεις που διατυμπανίζουν τη δήθεν κοινωνική δράση τους. Βαθιά επιδίωξη μας είναι η δημιουργία κοινωνικών, και άρα και οικονομικών, δομών με γνώμονα τον άνθρωπο και όχι το κέρδος. Όχι μόνο δεν προσδοκούμε την προ-μνημονίου εποχή αλλά αντίθετα έχουμε το βλέμμα στραμμένο στην ενίσχυση της αυτοοργάνωσης, της αυτάρκειας και της πραγματικής ευημερίας ανεξάρτητα από τα αποτελέσματα των οικονομικών δεικτών.

Το πρώτο Φεστιβάλ Αλληλέγγυας και Συνεργατικής Οικονομίας που πραγματοποιήθηκε τον Οκτώβριο του 2012 με ευρεία συμμετοχή, μας άφησε χαμόγελα, πολλή τροφή για σκέψη και όρεξη για περισσότερη δράση. Σήμερα ετοιμαζόμαστε για τη συνέχεια της προσπάθειας αυτής με στόχο τη δικτύωση και την ανταλλαγή εμπειριών και προβληματισμών μεταξύ των ομάδων αλλά και την ενημέρωση των πολιτών για έναν κόσμο διαφορετικό, για έναν κόσμο, που δεν είναι απλά εφικτός και αναγκαίος, αλλά και υπαρκτός.

Το πρόγραμμα του 2ου Φεστιβάλ Αλληλέγγυας και Συνεργατικής Οικονομίας περιλαμβάνει συζητήσεις, εργαστήρια, συναυλίες και εκθέσεις, ενώ φέτος θα συμμετέχουν και οικοπαραγωγοί.

Για πληροφορίες δείτε την ιστοσελίδα μας www.festival4sce.org ή τηλεφωνείστε στο 6932377700

Οι διοργανώτριες ομάδες:

Αγροναυτες , Art Bank, Βιοζώ, Βλαστός, Εφημερίδα Δράση, Ηλέσιον, Ηλιόσποροι,Λαϊκό Πανεπιστήμιο Κοινωνικής Αλληλέγγυας Οικονομίας, ΠΡΩ.Σ.Κ.ΑΛ.Ο., Συνεργατικό Καφενείο Ακαδημίας Πλάτωνος, Συν Άλλοις,Τράπεζα Χρόνου Αθήνας-Πλατείας Συντάγματος, Φαρμακείο Αλληλεγγύης στα Πατήσια