‘¨Εχω θυμώσει!’ Αυτό λένε οι αγανακτισμένοι στις πλατείες σε όλη την Ελλάδα. Τι θα τον κάνουμε το θυμό; Ελπίζω δράση κι όχι αντίδραση, κοινότητα και όχι εμφύλιο, ανατροπή κι όχι καταστροφή. Είδα αυτό το βίντεο στο The Press Project και μοιάζει κατάλληλο για το τι γίνεται αυτες τις τελευταίες μέρες γύρω μας…
(η φωτογραφία από το ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΙ ΣΤΑ ΧΑΝΙΑ στο facebook)
Έχω μια αδυναμία στον SilentCrossing. To blog του είναι τρυφερό και μαχητικό ταυτόχρονα. Αναδημοσιεύω την ανάρτηση του για τις ΄Μέρες Αγανάκτησης στα Χανιά’
Στη Λαϊκη Συνέλευση της Πλατείας Αγοράς Χανίων αυτές τις μέρες κυκλοφορεί ένα σχολικό τετράδιο στο οποίο οι πολίτες δίνουν τις απαντήσεις τους στην ερώτηση “Για ποιο λόγο είσαι εδώ;” Μερικές από αυτές:
Γιατί επιτέλους, το μαχαίρι έφτασε στο κόκαλο, αλλά αυτό το κόκαλο είναι το δικό μας…Η υπομονή μας και η ανοχή μας εξαντλήθηκαν.
Είμαι εδώ γιατί θέλω να δω μια ελεύθερη Ελλάδα και έναν ελεύθερο κόσμο. Είμαι εδώ για όλα όσα έχουμε ξεχάσει τόσα χρόνια και τα θεωρούμε αυτονόητα. Είμαι εδώ γιατί η φωνή μου είναι φωνή σου και το ανάποδο.
Είμαι εδώ για να αλλάξω το σύστημα που προϋποθέτει ότι εγώ αλλάζω πρώτα τον εαυτό μου, σκέφτομαι πιο συλλογικά γιατί είμαι κάτοικος αυτού του πλανήτη και όχι μόνο της Ελλάδας.
Σιχάθηκα, βαρέθηκα, αηδίασα!
Γιατί αυτή τη στιγμή δεν μπορώ να είμαι αλλού!
Γιατί δεν μπορώ άλλο.
Διαφωνώ με την πολιτική που ακολουθείται στο σύνολό της.
Γιατί αγανάκτησα!
Θέλω να είμαι μαζί με τον κόσμο που ξύπνησε!
Είμαι εδώ γιατί δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Ο μόνος δρόμος είναι να παραμείνουμε εδώ μέχρι εσχάτων και να απαλαγούμε από τους δυνάστες που πετούν τον λαό στον ΚΑΙΑΔΑ. Ένας τρόπος να τους φρενάρουμε είναι μποϋκοτάζ των προϊόντων που μας σερβίρουν αναγκαστικά, σε διάρκεια χρόνου ώστε να τους πατήσουμε εκεί που τους πονάει. Εννοώ των ευρωπαίων δυναστών μας.
Για να πέσει το κράτος, ο καπιταλισμός και κάθε είδους εκμετάλλευση από άνθρωπο σε άνθρωπο (και ζώα)! Για ένα κόσμο ελευθερίας-ισότητας και αλληλεγγύης.
Ένα πράγμα με αγχώνει. ΟΛΑ τα άλλα με καταθλίβουν!
Αξιοπρέπεια!!!
Επειδή θέλω η πατρίδα μου να σταματήσει να ξεπέφτει στα μάτια των άλλων χωρών οι οποίες μας κατακρίνουν λες και είναι άγιοι και αναμάρτητοι και η νεολαία να έχει μέλλον.
Δεν είμαι αγανακτησμένη με τα νέα μέτρα. Δεν είμαι αγανακτισμένη για το χρέος που βαραίνει τις πλάτες μας. Δεν είμαι αγανακτησμένη από το Πασόκ ή τους προκατόχους της εξουσίας. Είμαι αγανακτησμένη που βιώνω τον εξαναγκασμό της δουλειάς, της αλλοτρίωσης, τον βομμβαρδισμό των Μ.Μ.Ε., της παραπληροφόρησης, του ρατσισμού, του σεξισμού, του life style και όλων αυτών των όπλων μαζικής καταστροφής -παραγωγής συναίνεσης που χρησιμοποιεί το σύστημα εξαθλιώνοντας τη ζωή τη δική μου και όλων μας. Δεν μ’ενδιαφέρει να αποσυρθούν τα μέτρα, μ’ενδιαφέρει να καταλάβουμε όλοι μας ότι το βάρος που νιώθουμε δεν είναι παρά το βάρος των αλυσίδων μας. “Και να που μάθαμε να κουβεντιάζουμε ήσυχα και απλά… και δεν τραγουδάμε αδερφέ μου για να ξεχωρίσουμε απ’ τον κόσμο, τραγουδάμε για να σμίξουμε τον κόσμο…”
Είμαι εδώ γιατί δεν θέλω να αφήσω την ευκαιρία να πάει χαμένη. Έφτασε πια ο καιρός να διορθωθούν πολλά πράγματα. Ζω σε μια πόλη που οι αναπηρικές συντάξεις είναι σκάνδαλο. Αυτά θα τα πληρώνουν οι έλληνες εργαζόμενοι για πολλά χρόνια. Οι πολιτικοί των Χανίων εξαργύρωσαν ψήφους με αυτές τις συντάξεις. Πια όλα αυτά πρέπει να τελιώσουν κάποτε.
Είμαι εδώ γιατί θέλω πίσω τη ζωή μου και τα όνειρά μου. Είμαι 32 και το μόνο που κάνω κάθε μέρα είναι να δουλεύω για να επιβιώσω την επόμενη μέρα. Βαρέθηκα να με κλέβουν άνετα και εγώ να ιδρώνω για να επιβιώσω απλά. Με έχουν αναγκάσει να μην ξέρω τι να σκεφτώ. Για να μπορέσω να κάνω οικογένεια και να ζήσω αξιοπρεπώς τα παιδιά μου. Τα όνειρά μου έχουν σταματήσει και τα θέλω όλα πίσω. Να φύγουν όλοι και να ξεκινήσουμε από την αρχή. Όρεξη για δουλειά και για ζωή έχουμε. Είμαστε νέοι και μας κάνουν να νιώθουμε 90 χρονών. Είμαι εδώ γιατί θέλω τα όνειρά μου πίσω!!!
Είμαι εδώ. Είμαι εδώ; Αναρωτιέμαι…Θα ήθελα να δω να επαναπροσδιορίζουμε γκρεμίζοντας τον παλιό εαυτό μας και τον παλιό τρόπο κοινωνίας και διαχείρισης. Αφού λοιπόν γκρεμίσουμε τον παλιό, μη λειτουργικό τρόπο, να κοιτάξουμε την αλήθεια μας κατάματα, χωρίς φόβο και ενοχές. Έτσι με σημαία μας την αλήθεια μας και την ειλικρίνεια να χτίσουμε το νέο εαυτό μας, τη συνύπαρξη και την κοινωνία. Θάρρος λοιπόν να βιώσουμε αυτόν τον συμβολικό “εσωτερικό θάνατο” σαν άνθρωποι και σαν κοινωνία. Καλή δύναμη!!! Καλή ανάσταση!!!
Είμαι εδώ, γιατί είστε και εσείς εδώ. Έχω ελπίδα γιατί βλέπω πως και άλλοι θέλουν να ξαναβρούν τα νοήματα. Ευχαριστώ όλους.
Είμαι εδώ γιατί έτσι γουστάρω κατά του νόμου…πλάκα κάνω! χα χα χα! Είμαι εδώ γιατί πιστεύω στην ανθρώπινη ελευθερία, την ιδιότητα, τη δικαιοσύνη, την αλληλεγγύη και την συνείδηση…θεωρώ το να βγαίνει ο κόσμος από το σπίτι του και να αγωνίζεται για τα δικαιώματά του είναι η αρχή του να βγάλει τον εαυτό του από αυτή τη κοινωνική φυλακή…είμαι εδώ γιατί θέλω ένα κόσμο ελέυθερο, ίσο, χωρίς χρήματα, να έχει αγάπη, να υπάρχει συνείδηση και ο κόσμος να μπορεί να έχει την ελευθερία της γνώσης…την ψυχική ελευθερία γενικότερα…Είμαι μια ανώνυμη…
Για να γίνουμε πολλοί.
Είμαι εδώ, όπως προσπαθώ να είμαι σεκάθε κινητοποίηση για μια καλύτερη κοινωνία
Νιώθω ότι είμαι σε αδιέξοδο, θέλω να κάνω κάτι αλλά δεν ξέρω τι. Σκέφτομαι πιο πολύ τα νέα παιδιά, εμείς κάπως θα τα καταφέρουμε, οι νέοι όμως κενό, χωρίς όνειρα.
Διαφωνούμε με την πολιτική της κυβέρνησης, με το μνημόνιο και να φέρουν πίσω τα κλεμμένα.
Είμαι ενάντια στο μνημόνιο, στην κυβέρνηση και στην διάλυση της κοινωνίας.
Θεωρώ ότι λείπουν οι ηθικές αξίες από την κοινωνία μας…Γι’ αυτό το λόγο είμαι εδώ…Για να επιστρέψουμε στις ηθικές αξίες των παπούδων μας.
Είμαι εδώ επειδή είμαι αγανακτησμένος από την κοροϊδία των πολιτικών και θέλω να μάθω τους λόγους της αγανάκτησης των συμπολιτών μου.
Ήρθα γιατί έμενα εδώ κοντά και δε με αφήνετε να κοιμηθώ.
Εγώ είμαι αυτός που δε σε αφήνει να κοιμηθείς. Αύριο θα έρθω εγώ στο σπίτι σου.
Προτάσεις, δράσεις και ψηφίσματα της Λαϊκής Συνέλευσης της Πλατείας Αγοράς Χανίων εδώ
Έφυγε σε ηλικία 62 ετών ο Gil Scott-Heron – Αμερικάνος ποιητής, μουσικός και συγγραφέας – που έγινε ευρέως γνωστός από το ποίημα / τραγούδι ”The Revolution Will Not Be Televised”. Επίκαιρο το τραγούδι, δυνατοί οι στίχοι του ποιήματος. Καλό ταξίδι GSH…
The Revolution Will Not Be Televised
You will not be able to stay home, brother.
You will not be able to plug in, turn on and cop out.
You will not be able to lose yourself on skag and skip,
Skip out for beer during commercials,
Because the revolution will not be televised.
The revolution will not be televised.
The revolution will not be brought to you by Xerox
In 4 parts without commercial interruptions.
The revolution will not show you pictures of Nixon
blowing a bugle and leading a charge by John
Mitchell, General Abrams and Spiro Agnew to eat
hog maws confiscated from a Harlem sanctuary.
The revolution will not be televised.
The revolution will not be brought to you by the
Schaefer Award Theatre and will not star Natalie
Woods and Steve McQueen or Bullwinkle and Julia.
The revolution will not give your mouth sex appeal.
The revolution will not get rid of the nubs.
The revolution will not make you look five pounds
thinner, because the revolution will not be televised, Brother.
There will be no pictures of you and Willie May
pushing that shopping cart down the block on the dead run,
or trying to slide that color television into a stolen ambulance.
NBC will not be able predict the winner at 8:32
or report from 29 districts.
The revolution will not be televised.
There will be no pictures of pigs shooting down
brothers in the instant replay.
There will be no pictures of pigs shooting down
brothers in the instant replay.
There will be no pictures of Whitney Young being
run out of Harlem on a rail with a brand new process.
There will be no slow motion or still life of Roy
Wilkens strolling through Watts in a Red, Black and
Green liberation jumpsuit that he had been saving
For just the proper occasion.
Green Acres, The Beverly Hillbillies, and Hooterville
Junction will no longer be so damned relevant, and
women will not care if Dick finally gets down with
Jane on Search for Tomorrow because Black people
will be in the street looking for a brighter day.
The revolution will not be televised.
There will be no highlights on the eleven o’clock
news and no pictures of hairy armed women
liberationists and Jackie Onassis blowing her nose.
The theme song will not be written by Jim Webb,
Francis Scott Key, nor sung by Glen Campbell, Tom
Jones, Johnny Cash, Englebert Humperdink, or the Rare Earth.
The revolution will not be televised.
The revolution will not be right back after a message
bbout a white tornado, white lightning, or white people.
You will not have to worry about a dove in your
bedroom, a tiger in your tank, or the giant in your toilet bowl.
The revolution will not go better with Coke.
The revolution will not fight the germs that may cause bad breath.
The revolution will put you in the driver’s seat.
The revolution will not be televised, will not be televised,
will not be televised, will not be televised.
The revolution will be no re-run brothers;
The revolution will be live.
Πηγή: Red Notebook
… μου φαίνεται ελιτίστικο να κατηγορούμε τις συγκεντρώσεις για όσα δεν (πρόλαβαν να) είναι, μου μοιάζει εντελώς αναντίστοιχο το παιχνίδι «βρες πόσες ελληνικές σημαίες ανεμίζουν στην πλατεία» και μου ακούγεται από υπερφίαλη έως αφελής η αγχωτική αξίωση «να το πολιτικοποιήσουμε» – λες κι από εμάς περίμεναν όλοι αυτοί.
Σύνταγμα
tου Δημοσθένη Παπαδάτου-Αναγνωστόπουλου
Bρίσκεται στην εκκίνησή της μια διαδικασία που δεν θα φορά τα ρούχα του Πολυτεχνείου ή του Δεκέμβρη του 2008. Είτε θα την παρατηρεί κανείς και θα τη σχολιάζει απ’έξω, είτε θα μπει για να δει -και να επηρεάσει- δυνατότητες και όρια. Δυνατότητες, όταν μπροστά απ’ το Σύνταγμα κυκλοφορούν μονάχα ΜΑΤ και αυτοκίνητα, δεν υπάρχουν.
Αυτό που γίνεται εδώ και δύο μέρες στο Σύνταγμα δεν οφείλεται στο μέσο κινητοποίησης ή προβολής, στο facebook ή την τηλεόραση – μολονότι αυτά έφεραν κοντά μας την πλατεία Ταχρίρ και την Πουέρτα ντε Σολ, και μολονότι τουλάχιστον τα κυρίαρχα μέσα έχουν λόγους να το ιδιοποιούνται. Αυτό που γίνεται οφείλεται στο γεγονός ότι εκατομμύρια άνθρωποι βλέπουν τη ζωή τους να χειροτερεύει και σιγά-σιγά εγκαταλείπουν τον καναπέ, έχοντας κατά νου ότι «αν γίνεται αλλού, ίσως να γίνεται κι εδώ».
Το facebook είναι ένα μέσο κινητοποίησης και συντονισμού που δεν κοστίζει, δεν προϋποθέτει ιδεολογική συμφωνία μεταξύ αυτών που επικοινωνούν και δεν απαιτεί μακροχρόνια δέσμευση – μπορεί λοιπόν να κάνει αυτό που δεν μπορούν σήμερα, για διάφορους λόγους, τα υπάρχοντα πολιτικά κόμματα. Τα όρια τέτοιων κινητοποιήσεων τα είδαμε το 2007, με τις συγκεντρώσεις για τις πυρκαγιές. Σήμερα όμως, εκτός από την επίγνωση αυτών των ορίων, υπάρχει και μια βεβαιότητα: σήμερα δεν είναι το 2007.
Το γεγονός ότι οι άνθρωποι που βλέπουν να χειροτερεύει η ζωή τους αφήνουν τον καναπέ και συγκεντρώνονται έξω απ΄τη Βουλή, δείχνοντας πρώτα απ’όλα στην κυβέρνηση ότι δεν τους εκπροσωπεί πια, είναι -με όρους κοινής λογικής- ένα καλοδεχούμενο σημάδι ότι κάτι κινείται. Αν στη συγκυρία αυτή δεν μπορούν να κατεβάσουν μαζικά τον κόσμο στο δρόμο τα κόμματα της Αριστεράς, αν δεν το μπορούν τα συνδικάτα, η άλλη επιλογή γι’αυτόν τον κόσμο είναι είτε να μεταναστεύσει μαζικά, είτε να κατεβαίνει στο δρόμο και να την πληρώνουν οι μετανάστες επειδή «έχουμε κρίση». Χάρη στις συγκεντρώσεις στο Σύνταγμα, δεν συμβαίνουν αυτά – κι αυτό είναι ένα ακόμα καλοδεχούμενο σημάδι. Είναι, επίσης, και ένα ερέθισμα: ένα επιπλέον ερέθισμα για την Αριστερά να αναρωτηθεί (να αναρωτηθούμε) γιατί έχασε τον πρώτο γύρο και πώς θα είναι αποτελεσματικότερη στον επόμενο.
Προσωπικά με πειράζουν οι βουβές συγκεντρώσεις, αλλά τις προτιμώ απ’τις καθόλου συγκεντρώσεις. Μου είναι ακατανόητες οι συγκεντρώσεις χωρίς πανό (οι συγκεντρωμένοι της Πέμπτης μας θύμισαν, ευτυχώς, ότι πάντα κάποιοι είμαστε και πάντα κάτι ζητάμε από κάποιον…), όμως το πανό μπορεί και να μην προηγείται της συγκέντρωσης –μπορεί και να γράφεται εκεί. Ο όρος «αγανακτισμένος» μου θύμιζε πάντα κάτι κακό από παλιά, αλλά η αγανάκτηση καθεαυτή είναι σημάδι ότι κανείς δεν μπορεί να τα ανέχεται όλα και για πάντα. Δεν εκπροσωπούμαι επ’ουδενί απ’το σύνθημα «κλέφτες-κλέφτες», αλλά στο Σύνταγμα φωνάζουν και «πάρτε το Μνημόνιο και φύγετε από’δώ»: κυβέρνηση «εθνικής ενότητας», υπ’αυτούς τους όρους, (ευτυχώς) δεν γίνεται. Ακούω ότι για το Σύνταγμα κινητοποιήθηκε ο μηχανισμός της ΝΔ· όμως στην πλατεία ήταν και αριστεροί, και αριστεριστές και αναρχικοί που δεν συμπαθούν τον Σαμαρά. Αν με ρωτούσε κανείς, προσωπικά θα ήθελα μια συγκέντρωση και έξω απ’το Χρηματιστήριο ή την Τράπεζα της Ελλάδος (παρά τις εμμονές της Καθημερινής, η κρίση δεν οφείλεται στους αχρείους πολιτικούς –και οπωσδήποτε δεν οφείλεται σε όλους…)· σε κάθε περίπτωση, ωστόσο, από κάπου πρέπει ν’ αρχίσει κανείς. Εν κατακλείδι: με εκνευρίζει η απροϋπόθετη λατρεία του «αυθόρμητου» και ο αντικομματισμός «απ’όπου κι αν προέρχεται»· με εκνευρίζουν όμως εξίσου η αυταρέσκεια και η αδυναμία να συμβιβαστεί κανείς με την ιδέα ότι η κίνηση της κοινωνίας, πώς να το κάνουμε, δεν είναι και δεν ήταν ποτέ θέμα πολιτικής απόφασης ή –αποκλειστικά- προϊόν οξυδερκούς σχεδιασμού.
Για όλους τους παραπάνω λόγους, μου φαίνεται ελιτίστικο να κατηγορούμε τις συγκεντρώσεις για όσα δεν (πρόλαβαν να) είναι, μου μοιάζει εντελώς αναντίστοιχο το παιχνίδι «βρες πόσες ελληνικές σημαίες ανεμίζουν στην πλατεία» και μου ακούγεται από υπερφίαλη έως αφελής η αγχωτική αξίωση «να το πολιτικοποιήσουμε» – λες κι από εμάς περίμεναν όλοι αυτοί. Στο Σύνταγμα φτιάχνεται ένας νέος δημόσιος χώρος – πείτε το απ’ το «πλήθος», πείτε το απ’ το «λαό»: άνθρωποι γνωρίζονται, συζητούν, διαφωνούν, βλέπουν δυνατότητες και όρια. Δηλώνουν με την παρουσία τους ότι τα προβλήματά τους δεν είναι μόνο δικά τους και δεν μπορούν να λυθούν στους τέσσερις τοίχους του σπιτιού τους. Στο Σύνταγμα, λοιπόν, βρίσκεται στην εκκίνησή της μια διαδικασία που, όπως και να το κάνουμε, δεν θα φορά τα ρούχα του Πολυτεχνείου ή του Δεκέμβρη του 2008. Τη διαδικασία αυτή, είτε θα την παρατηρεί κανείς και θα τη σχολιάζει απ’έξω, σαν κάτι εξωτικό και όχι τόσο τέλειο όσο θα όφειλε εξαρχής, είτε θα μπει για να δει -και να επηρεάσει- δυνατότητες και όρια. Δυνατότητες, όταν μπροστά απ’ το Σύνταγμα κυκλοφορούν μονάχα ΜΑΤ και αυτοκίνητα, δεν υπάρχουν.
Αυτό το σύνθημα ήταν γραμμένο σε Αθηναϊκό τοίχο πέρσι την άνοιξη. Αληθινό και επίκαιρο. Περίεργα πράγματα γίνονται αυτές τις μέρες. Που δεν έχουμε (δεν έχω;) τρόπο να καταλάβω ολοκληρωτικά. Η Πλατεία Συντάγματος με το συνονθύλευμα τάσεων και καταστάσεων. Κάποιοι πολιτικοποιημένοι από τη μια, άλλοι από τον ‘πλανήτη του facebook’, άνθρωποι που δεν έχουν ξανακατέβει στο δρόμο, αλλά και δεν μοιάζουν βέβαιοι για τους λόγους που είναι εκεί.
Το Live chat του facebook, δίπλα στο livestream του skai.gr, δεν ξεχωρίζει από chat για το πρωτάθλημα ποδοσφαίρου. Σεξιστικό, ομοφοβικό, γηπεδικό και ανούσιο. Συνθήματα γηπέδου μπροστά στη βουλή, με όλη την ανία που δημιουργούν (πόσες φορές να ακούσεις ‘να καεί, να καεί, το μπουρδέλο η βουλή’;). Συνέλευση την κάτω μεριά της πλατείας, με κόσμο να κουβεντιάζει, να συνδημιουργεί. Ο εθνικός ύμνος σε όλες τις παραλλαγές του, και μπόλικες ελληνικές σημαίες. ΜΜΕ που είναι εκπρόσωποι τύπου του Μνημονίου βάζουν στην πρώτη σελίδα τους livestream από το Σύνταγμα. Πως κι έτσι; Γιατί οι άλλες πορείες και διαδηλώσεις δεν είχαν αντίστοιχη αντιμετώπιση;
Κάποιοι απέχουν, από πολιτική υπεροψία (δεν αντέχουν την απολιτική μάζα), άλλοι περνάνε μια βόλτα (γιατί ‘κάθε κινητοποίηση είναι εν δυνάμει μια αρχή για κάτι καινούργιο’). Που θα πάει όλο αυτό; Θα δούμε. Πίσω δεν πάει. Και σίγουρα έχει το στοιχείο του απρόβλεπτου. Ο καθένας θα το μετρήσει ανάλογα με την οπτική του και τις επιθυμίες του.
Καταλαβαίνεις μια κοινωνία από τη νεολαία της; Ποια επανάσταση ποιών αγανακτισμένων; Η δική μου γενιά μεγαλωμένη μέσα στην αυταπάτη των ‘κομματικών’ λύσεων. Η επόμενη (μεθεπόμενη;) μεγαλωμένη μέσα στον κομματικό χουλιγκανισμό. Το βίντεο από τις φοιτητικές εκλογές στο ΤΕΙ Πειραιά, καταθλιπτικό. Αλλά δεν με εκπλήσσει. Ούτε ο σεξισμός του, ούτε ο χουλιγκανισμός του. Εμείς το δημιουργήσαμε αυτό. Με την προτροπή μας, με τη σιωπή μας ή με την ανοχή μας. Έχει διαφορά;
Πηγή: βλέμμα: gaze at Greece
Αγρύπνια στην Πουέρτα ντελ Σολ
Νίκος Γ. Ξυδάκης
Αν δεν μας αφήσετε να ονειρευτούμε, δεν θα σας αφήσουμε να κοιμηθείτε.
Το σύνθημα των ξάγρυπνων νέων κάθε βράδυ στην Πουέρτα ντελ Σολ της Μαδρίτης, και σε άλλες πλατείες της Ισπανίας, λυρικό, ρομαντικό, ακούγεται σαν να βγαίνει από τα βάθη του εξεγερμένου ’68. Ομως όχι, μόνο η ρομαντική γλώσσα είναι κοινή· η ιστορική σύμφραση είναι ριζικά διάφορη. Το ’68 οι νέοι ζητούσαν να έρθει η φαντασία στην εξουσία, τώρα ζητούν επιπλέον τα θεμελιώδη: υπεράσπιση της ζωής και της αξιοπρέπειας.
Οι νέοι της Democracia Real Ya (Αληθινή Δημοκρατία Τώρα) είναι άνεργοι, διαψευσμένοι, οργισμένοι. Με 4,9 εκατομμύρια ανέργους, 21,3% επί του ενεργού πληθυσμού, η προ πτωχεύσεως Ισπανία δεν προσφέρει στους νέους της κανένα μέλλον, παρά μόνο απελπισία. Οπως και η Ελλάδα, η Πορτογαλία, η Ιρλανδία, που ήδη έχουν χρεοκοπήσει.
Οι “Αγανακτισμένοι” Ισπανοί νέοι που ξαγρυπνούν στις πλατείες μοιάζουν με τους Αιγύπτιους συναδέλφους τους της Πλατείας Ταχρίρ. Το κίνημά τους είναι αυθόρμητο, δεν ποδηγείται, ξεχειλίζει συναίσθημα, περιλαμβάνει τους πιο μορφωμένους και ανήσυχους. Είναι εύθραυστο φυσικά. Μα σταδιακά μπορεί να αποδειχτεί πολύ σκληρό, ιδίως τώρα που αγνοεί τους νόμους για απαγόρευση συναθροίσεων κατά τις εκλογές. Και σίγουρα μεταδίδει τη φλόγα του παραδείγματός του και σ’ άλλες ψυχές, σε άλλες πλατείες, αναλόγως αγανακτισμένες και διαψευσμένες. Το μήνυμά τους είναι εξαιρετικά μεταδοτικό και οικουμενικό:
Eίμαστε απλοί άνθρωποι… Αν σαν κοινωνία μάθουμε να μην εμπιστευόμαστε αφηρημένες οικονομικές αποδόσεις που ποτέ δεν ωφελούν τους πολλούς, μπορούμε να εξαλείψουμε τις καταχρήσεις, την αδικία από την οποία σήμερα όλοι υποφέρουμε. Χρειαζόμαστε μία ηθική επανάσταση. […] Αυτό είναι ένα συμβάν. Και ως τέτοιο, ένα συμβάν ικανό να δώσει νέα νοήματα στις πράξεις μας και τον λόγο μας. Γεννήθηκε από την οργή. Αλλά η οργή μας είναι φαντασία, δύναμη, εξουσία του πολίτη.
Αποσπάσματα πρόσφατης συνέντευξης του José Luis Sampedro (οικονομολόγου και συγγραφέα) από το media-site Movimiento Visual”. Οι ελληνικοί υπότιτλοι από τον omadeon
Η δουλειά του δημοσιογράφου δεν είναι να δώσει στους ανθρώπους μια φωνή, εξηγεί η σκηνοθέτης Miki Chakarova στους μαθητές της.
Οι άνθρωποι έχουν μια φωνή, είναι απλώς ότι δεν έχουν διέξοδο.
Στην πρόσφατη ταινία της, The Price of Sex, η Chakarova προσπάθησε να δώσει μια τέτοια διέξοδο, μπαίνοντας της στον κόσμο της σωματεμπορίας της Ανατολικής Ευρώπης. Η ταινία είναι ένα πορτρέτο των ανθρώπων που συνιστούν τη βιομηχανία, καθώς και του τρόπου με τον οποίο η διαφθορά αναπτύσσεται στο πλαίσιο της φτώχειας. Η ταινία θα κάνει την πρεμιέρα της στη Νέα Υόρκη, στο Human Rights Watch Film Festival.
Πηγή: www.noesi.gr/icare
Το iCare είναι μία προσπάθεια ευαισθητοποίησης και αντιμετώπισης των προβλημάτων, που αντιμετωπίζουν οι φορείς που παρέχουν υπηρεσίες σε άτομα με αναπηρία (ΑμεΑ). Σχολεία, εργαστήρια, λοιπά Κέντρα και Ιδρύματα, οδηγούνται σε οριστικό κλείσιμο, λόγω της ανεπάρκειας του Κράτους να προσφέρει τα βασικά: εκπαίδευση, υποστήριξη, απασχόληση.
Αν δε γίνει κάτι, τα άτομα με αναπηρία θα περιοριστούν κατ’ οίκον, όπως στην Ελλάδα του ’50, οι οικογένειές τους θα οδηγηθούν σε απόγνωση, χιλιάδες εργαζόμενοι θα χάσουν τη δουλειά τους. Το κυριότερο, θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε την μεγαλύτερη και πιο κατάφωρη καταπάτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Ελλάδα.
Ξεκίνησε, την Πέμπτη 19/5/2011, η συλλογή υπογραφών με το ειδικό έντυπο με τίτλο:
ΚΑΤ’ ΟΙΚΟΝ ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟΣ ! (κλικ για να δείτε το PDF)
Κέντρα εκπαίδευσης και υποστήριξης Ατόμων με Αναπηρία κινδυνεύουν με λουκέτο!
Κάντε κλικ εδώ για να δείτε το κείμενο σε PDF, εκτυπώστε το και συγκεντρώστε υπογραφές. Αν δεν ανοίγει, εγκαταστείτε δωρεάν το πρόγραμμα PDF Acrobat Reader.
ΠΡΟΣΟΧΗ: Διαβάσετε προσεκτικά τη σελίδα με τις οδηγίες συγκέντρωσης υπογραφών.
1. Εκτυπώστε το κείμενο
Βρείτε το κείμενο στη διεύθυνση www.noesi.gr/icare.pdf. Η εκτύπωση πρέπει να είναι διπλής όψης, ώστε το κείμενο και οι υπογραφές να εμφανίζονται σε ένα φύλλο (μπρος / πίσω).
Εκτυπώστε αρκετά αντίγραφα. Μοιράστε όσα έντυπα συλλογής υπογραφών μπορείτε σε άτομα που θέλουν να υπογράψουν ή να συλλέξουν υπογραφές!
2. Υπογράψτε και συλλέξτε υπογραφές
Κάθε άτομο που υπογράφει, να συμπληρώνει τα ακόλουθα: ονοματεπώνυμο, περιοχή κατοικίας, ιδιότητα ή ειδικότητα (π.χ. φοιτητής, ιδιωτικός υπάλληλος, συνταξιούχος κ.α. ή αγρότης, εκπαιδευτικός, έμπορος κ.α.) και βεβαίως υπογραφή.
Εάν χρειάζεστε πληροφορίες και τον σκοπό του iCare, επισκεφτείτε τη σελίδα www.noesi.gr/icare/goals. Μπορείτε να εκτυπώσετε ή να αποστείλετε ηλεκτρονικά τη σελίδα στους ενδιαφερόμενους.
3. Συγκεντρώστε τις υπογραφές
Οι υπογραφές θα συγκεντρωθούν με ευθύνη του NOESI.gr.
4. Στείλετε, τα πρωτύπα, ταχυδρομικά στη διεύθυνση:
NOESI.gr
Μιστράλ 4
154 51 Ν. Ψυχικό
Δώστε τις υπογραφές σε κάποιον που θα τις παραδώσει στο NOESI.gr
Τηλ. επικοινωνίας: 6948986898
Υπογραφές θα συλλέγονται έως 15 Ιουνίου. Φροντίστε να φτάσουν εγκαίρως.
Πηγή: Ελευθεροτυπία
Το μανιφέστο του «Πραγματική Δημοκρατία τώρα»
Προτεραιότητα μας είναι η ισότητα, η πρόοδος, η αλληλεγγύη
Στη δημοσιότητα έχει δοθεί το μανιφέστο της κίνησης «Πραγματική Δημοκρατία τώρα» (Democracia Real Ya), που τις τελευταίες ημέρες έχει βρεθεί στο επίκεντρο του διεθνούς ενδιαφέροντος με τις ογκώδεις συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας που έχει οργανώσει στη Μαδρίτη και σε πολλές μεγάλες πόλεις της Ισπανίας. Το enet.gr επιχείρησε μια απόδοση του κειμένου στα ελληνικά:
Είμαστε απλοί άνθρωποι. Είμαστε σαν κι εσάς: άνθρωποι που κάθε πρωί πηγαίνουν να σπουδάσουν, να εργαστούν ή να βρουν δουλειά, άνθρωποι που έχουν οικογένεια και φίλους. Είμαστε άνθρωποι που εργάζονται σκληρά κάθε ημέρα για να ζήσουν και να προσφέρουν ένα καλύτερο μέλλον στους γύρω μας.
Κάποιοι από εμάς είναι προοδευτικοί, κάποιοι άλλοι συντηρητικοί. Μερικοί έχουν «πιστεύω», μερικοί δεν έχουν. Μερικοί έχουν συγκεκριμένη ιδεολογία, και άλλοι είναι απολίτικοι. Ολοι μας όμως είμαστε ανήσυχοι και θυμωμένοι από τις πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές εξελίξεις που βλέπουμε γύρω μας. Από τη διαφθορά των πολιτικών, των επιχειρηματιών, των τραπεζιτών… Από το ότι οι απλοί άνθρωποι αισθάνονται αβοήθητοι.
Αυτή η κατάσταση μας πληγώνει όλους καθημερινά. Ομως αν ενωθούμε μπορούμε να την αλλάξουμε. Ήρθε η ώρα να ξεκινήσουμε το χτίσιμο μιας καλύτερης κοινωνίας.
Πιστεύουμε ότι:
-Προτεραιότητα για κάθε προηγμένη κοινωνία πρέπει να είναι η ισότητα, η πρόοδος, η αλληλεγγύη, η ελευθερία της συμμετοχής στον πολιτισμό, την οικολογική βιωσιμότητα και την ανάπτυξη, την ευημερία και την ευτυχία των ανθρώπων.
-Υπάρχουν βασικά δικαιώματα που πρέπει να προστατεύονται στην κοινωνία μας: το δικαίωμα στη στέγαση, την απασχόληση, τον πολιτισμό, την υγεία, την εκπαίδευση, την πολιτική συμμετοχή, την ελεύθερη προσωπική ανάπτυξη, τα δικαιώματα του καταναλωτή, το δικαίωμα για μια υγειή και ευτυχισμένη ζωή.
-Με τον τρόπο που λειτουργούν σήμερα η κυβέρνηση και το οικονομικό μας σύστημα αδυνατούν να αντιμετωπίσουν αυτές τις προτεραιότητες και αυτό αποτελεί πλέον εμπόδιο για την πρόοδο των ανθρώπων.
-Δημοκρατία σημαίνει κυβέρνηση του λαού (δήμος = λαός, κράτος = κυβέρνηση), και αυτό θα πρέπει να συμβαίνει. Αντίθετα, ξέρουμε όλοι ότι το πολιτικό μας σύστημα δεν θέλει καν μας ακούσει. Το καθήκον τους θα έπρεπε να είναι να μεταφέρουν τη φωνή μας στα εθνικά και διεθνή θεσμικά όργανα, να διευκολύνουν την συμμετοχή των πολιτών μέσα από κανάλια άμεσης επικοινωνίας, να λειτουργούν προς όφελος της ευρύτερης κοινωνίας και όχι υπέρ των πλουσίων που ευημερούν εις βάρος μας, όχι ακολουθώντας πιστά μονάχα τις προσταγές των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων τα οποία έχουν επιβάλει τη δικτατορία και την κομματοκρατία.
-Η συγκέντρωση της εξουσίας στα χέρια των λίγων παράγει ανισότητα, προκαλεί εντάσεις, φέρνει αδικία, η οποία οδηγεί στη βία. Κι εμείς την απορρίπτουμε.Το απαρχαιωμένο οικονομικό μοντέλο παγιδεύει την ατμομηχανή της κοινωνίας μέσα σε ένα φαύλο κύκλο όπου οι λίγοι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι και οι πολλοί βουλιάζουν στη φτώχεια τη μιζέρια. Και έτσι καταρρέουμε. Μοναδικός σκοπός του συστήματος είναι η συσσώρευση κεφαλαίων σε βάρος της αποτελεσματικότητας και της ευημερίας της κοινωνίας.
-Η σπατάλη πόρων οδηγεί στην καταστροφή του πλανήτη, δημιουργώντας ανεργία και οι καταναλωτές πολίτες αποτελούν μέρος του κέντρου βάρους σε ένα μηχάνημα σχεδιασμένο να εμπλουτίσει μια μειοψηφία που δεν ξέρει τις ανάγκες μας.
-Είμαστε ανώνυμοι αλλά χωρίς εμάς τίποτα δεν θα μπορούσε να υπάρξει, καθώς εμείς κινούμε τον κόσμο. Αν σαν κοινωνία μάθουμε να μην εμπιστευόμαστε αφηρημένες οικονομικές αποδόσεις που ποτέ δεν ωφελούν τους πολλούς, μπορούμε να εξαλείψουμε τις καταχρήσεις και τις ελλείψεις από τις οποίες σήμερα όλοι υποφέρουμε. Χρειάζεται μια ηθική επανάσταση… Είμαστε άνθρωποι, όχι προϊόντα σε μια αγορά…
Για όλα τα παραπάνω, είμαι εξοργισμένος.
Νομίζω ότι μπορώ να το αλλάξουμε.
Νομίζω ότι μπορώ να βοηθήσω.
Ξέρω ότι μαζί μπορούμε.
Παρέα με εμάς. Είναι δικαίωμά σας.
17 Μαΐου: Παγκόσμια Ημέρα κατά της Ομοφοβίας
Η 17η Μαΐου αναγνωρίζεται ως η “Παγκόσμια ημέρα κατά της ομοφοβίας”
Κάθε απόπειρα να μειωθεί κάποιος ή να στερηθεί δικαιώματα λόγω του σεξουαλικού του προσανατολισμού είναι καταδικαστέα
δήλωσε ο πρόεδρος του ΕΚ, Jerzy Buzek, στα εγκαίνια έκθεσης του ΕΚ για τα ευρωπαϊκά Gay Pride που παρουσιάσθηκε στο Κοινοβούλιο στις 9 – 12 Μαΐου.
Το ομοφυλοφιλικό κίνημα έδωσε σκληρή μάχη για να διασφαλίσει τον σεβασμό των δικαιωμάτων των ομοφυλόφιλων στην ευρωπαϊκή και διεθνή κοινωνία που σε πολλές χώρες αντιμετωπίζουν ακόμα ποινικές διώξεις, πρόστιμα, φυλακίσεις ή ακόμα και τη θανατική ποινή.
Στην Ευρώπη, ο Χάρτης Θεμελιωδών Δικαιωμάτων περιέχει ειδικές πρόνοιες για την καταπολέμηση της ομοφοβίας, όπως υπενθύμισε ο πρόεδρος Buzek μιλώντας στην έναρξη της ολομέλειας του Μαΐου.
17η Μαΐου 1990
Από το 1948 μέχρι το 1990, η ομοφυλοφιλία ήταν καταχωρημένη από την Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας στα ψυχικά νοσήματα αλλά στις 17 Μαΐου του 1990, η γενική συνέλευσή του, με ψήφισμά της τόνισε ότι “η ομοφυλοφιλία δεν αποτελεί ψυχική νόσο, διαταραχή, ή ανωμαλία”.
ΕΕ: ένα μωσαϊκό κανόνων
Ο γάμος ομοφυλοφίλων ή το λεγόμενο σύμφωνο συμβίωσης δεν αναγνωρίζονται στα περισσότερα κράτη μέλη και τα ομοφυλόφιλα ζευγάρια εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα στην αναγνώριση των δικαιωμάτων τους σε περίπτωση που μετακομίσουν σε χώρα που δεν αναγνωρίζει το γάμο.
Προς το μέλλον
Με σειρά ψηφισμάτων του, το ΕΚ έχει καταδικάσει τις διακρίσεις και έχει δηλώσει την ετοιμότητά του “να φροντίσει ότι οι επόμενες γενιές θα έχουν τη συνήθεια της ανοχής και της απουσίας αρνητικών διακρίσεων”, τόνισε ο πρόεδρος του ΕΚ. Όπως, τόνισε, “στόχος είναι στο μέλλον να μην έχουμε πια ανάγκη μια Ημέρας κατά της Ομοφοβίας”.
Όταν θεωρείς ότι σου ανήκει ο πλανήτης, φέρεσαι και σα να σου ανήκει ο πλανήτης 24 ώρες το εικοσιτετράωρο…
Πηγή: Τα Νέα
Συνελήφθη και ανακρίνεται ο Ντομινίκ Στρος-Καν
Συνελήφθη το Σάββατο στο αεροδρόμιο JFK της Νέας Υόρκης και ανακρίνεται για σεξουαλική επίθεση εις βάρος 32χρονης καμαριέρας ο επικεφαλής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου Ντομινίκ Στρος-Καν.
Όπως δήλωσε στο ειδησεογραφικό πρακτορείο Reuters ο εκπρόσωπος της αστυνομίας Πολ Μπράουν η γυναίκα που έκανε την καταγγελία σε βάρος του 62χρονου Στρος-Καν είναι μια 32χρονη καμαριέρα ξενοδοχείου που απέδρασε από το δωμάτιο μετά το περιστατικό. Ο Μπράνου διευκρίνισε αρχικά ότι ο Στρος-Καν συνελήφθη στο πλαίσιο έρευνας για σεξουαλική επίθεση και ότι ανακρίνεται και προσέθεσε στη συνέχεια ότι θα του ασκηθεί δίωξη για σεξουαλικό κακούργημα, απόπειρα βιασμού και ομηρία Από την πλευρά του, ο επικεφαλής του ΔΝΤ δηλώνει αθώος. Σε επικοινωνία του μέσω e-mail με το πρακτορείο Reuters, ο δικηγόρος του, Μπέντζαμιν Μπράφμαν, αναφέρει ότι ο πελάτης του «θα δηλώσει αθώος».
Πώς συνέβη το περιστατικό
Σύμφωνα με την αστυνομία το επεισόδιο σημειώθηκε στο ξενοδοχείο Sofitel, στην (West 44th Street, κοντά στην Τάιμς Σκουέαρ). «Βγήκε από το μπάνιο, εντελώς γυμνός, και αποπειράθηκε να την κακοποιήσει σεξουαλικά», δήλωσε ο Μπράουν για τις συνθήκες του επεισοδίου. Συγκεκριμένα, σύμφωνα πάντα με την αστυνομία, η 32χρονη καμαριέρα κατήγγειλε ότι ύστερα από πάλη ο Στρος-Καν την ανάγκασε να πραγματοποιήσει στοματικό σεξ και προσπάθησε να τη γδύσει.
Η γυναίκα ειδοποίησε το προσωπικό, το οποίο κάλεσε την αστυνομία. Σύμφωνα με τον Μπράουν, ο Στρος-Καν είχε φύγει όταν έφθασαν αστυνομικοί στο ξενοδοχείο, και φαίνεται ότι έφυγε πολύ βιαστικά, ξεχνώντας το κινητό του τηλέφωνο και άλλα προσωπικά αντικείμενα στο δωμάτιό του. Σύμφωνα με τον εκπρόσωπο της αστυνομίας, η 32χρονη γυναίκα νοσηλεύεται στο νοσοκομείο Ρούζβελτ με «ελαφρά τραύματα» μετά την επίθεση, που όπως είπε, σημειώθηκε όταν μπήκε στο δωμάτιο για να καθαρίσει περίπου στις 13:00 τοπική ώρα.
Ο Στρος-Καν, έφυγε από το ξενοδοχείο μετά το επεισόδιο κι επιβιβάστηκε σε αεροσκάφος της Air France το οποίο επρόκειτο να πραγματοποιήσει πτήση για το Παρίσι, ανέφερε ο εκπρόσωπος της αστυνομίας.Ωστόσο το αεροσκάφος τέθηκε σε αναμονή στο αεροδρόμιο και αστυνομικοί του Port Authority της Νέας Υόρκης και του Νιου Τζέρσεϊ επιβιβάστηκαν σε αυτό για να τον θέσουν υπό κράτηση και να τον παραδώσουν σε ντετέκτιβ της αστυνομίας της Νέας Υόρκης, πρόσθεσε ο Μπράουν.
Ο Στρος-Καν επρόκειτο να λάβει μέρος την Δευτέρα στη σύνοδο των υπουργών Οικονομικών των χωρών-μελών της Ευρωζώνης στις Βρυξέλλες και να εκφωνήσει ομιλία στο 12ο οικονομικό φόρουμ που διοργανώνει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή.
