Processwork Hub

Μαθαίνοντας από τις πλατείες…

Jun 192011

Αν στις συνελεύσεις του Συντάγματος αλλά και στις διαδικασίες που κινητοποίησαν τις μεγάλες διαμαρτυρίες στις άλλες πλατείες του κόσμου και της χώρας κάτι γεννιέται είναι τούτος ο χώρος του κοινού που αθροίζει τις μικρές και μεγάλες σκέψεις, τα μικρά και μεγάλα όνειρα ανθρώπων που αντιδρούν έμπρακτα στην εξοντωτική «εξατομίκευση των πεπρωμένων» τους. Αυτούς του νέους χώρους του κοινού πρέπει να προστατέψουμε, τα εξισωτικά χαρακτηριστικά τους όπου βλασταίνουν να υπερασπίσουμε, τα δίκτυα των διεσπαρμένων μικρο-κοινοτήτων που συναντήθηκαν στις πλατείες να ενισχύσουμε.

Μαθαίνοντας από τις πλατείες

του Σταύρου Σταυρίδη

Είναι εύκολο ίσως να αναγνωρίσουμε στην κοινωνία που ζούμε ένα οικονομικό σύστημα σε επιθετικό παροξυσμό. Οι κυρίαρχοι μοιάζει να θεωρούν ότι εκπλήρωσαν και εκπληρώνουν επιτέλους την απόλυτη καπιταλιστική ουτοπία: το χρήμα να γεννά χρήμα χωρίς την ενίοτε απείθαρχη μεσολάβηση των πραγματικών ανθρώπων και την ενίοτε απρόβλεπτη μεσολάβηση των διαδικασιών παραγωγής. Η αλαζονεία και η δύναμη των τραπεζιτών και των χρηματιστών είναι σημάδι των καιρών.

Όμως καθόλου τούτη η εποχή δεν εκτόπισε στα αζήτητα το πρόβλημα της διακυβέρνησης. Τη μηχανή αυτής της ουτοπίας που κόλλησε και κολλά στην λάσπη των πρόσφατων οικονομικο-κοινωνικών κρίσεων, πρέπει να την τροφοδοτούν οι αποκάτω, όχι μόνο με την εργασία τους αλλά και με την εξάρτηση τους από τις τράπεζες για να εκπληρώσουν ως και τις πιο βασικές τους ανάγκες. Το πρόβλημα της διακυβέρνησης σ’ αυτές τις συνθήκες είναι πάνω απ’ όλα το πρόβλημα της μαζικής εξάρτησης των υπηκόων από τους θεσμούς που τους συγκροτούν ως οικονομικά υποκείμενα, με την καταστροφή ταυτόχρονα κάθε δυνατότητας να αρθρώνονται συλλογικές αναφορές με τη μορφή των κοινωνικών χώρων. Η εξατομίκευση δεν συνίσταται μόνο στην εξατομίκευση του μόνιμα ακόρεστου καταναλωτή αλλά και στην εμπεδωμένη καχυποψία απέναντι στις επιδιώξεις των διπλανών. Τούτη η καχυποψία στον καιρό της κρίσης καθίσταται λόγος επιθετικότητας ή απόσυρσης: «εγώ θα τα καταφέρω» και για να τα καταφέρω πρέπει εσείς να μην τα καταφέρετε.

Η μνήμη της χαμένης κοινότητας, βέβαια, και της ασφάλειας που ψευδαισθητικά ή πραγματικά παρείχε δεν είναι και τόσο μακρινή. Σ’ όλο τον κόσμο οι αντιδράσεις, οι αντιστάσεις και οι κοινωνικές εκρήξεις ανατρέχουν σε θεσμούς που ενεργοποιούν κάποιο υπόστρωμα κοινωνικών αναμνήσεων αλλά και επιβιώσεων: από τις ιθαγενικές κοινότητες της Λατινικής Αμερικής ως τις οικογένειες-κοινότητες του εξεγερμένου αραβικού κόσμου τέτοιοι θεσμοί επανανεργοποιούνται και επανανοηματοδοτούνται.

Ίσως γι’ αυτό στη Δύση, και όχι μόνο, αντίδοτο στην εξοντωτική «εξατομίκευση των πεπρωμένων» (μια φράση του Ωζέ) αποτέλεσε η επανακάλυψη της συλλογικής αναφοράς μέσα από τα λεγόμενα κοινωνικά δίκτυα (facebook, twitter κ.λπ.). Οι απομονωμένες ατομικότητες δοκιμάζουν, συχνά με υλικό τις καθοδηγούμενες στοιχίσεις σε ρεύματα προτίμησης, να επικοινωνήσουν και να εγκαταστήσουν δεσμούς αλληοαναφοράς. Πλάνη; Οι εξεγέρσεις της Τυνησίας και της Αιγύπτου έδειξαν ότι έστω και με υλικά δανεισμένα από την κυρίαρχη ιδεολογία μπορεί να γεννηθούν μορφές συσχέτισης τέτοιας πολλαπλασιαστικής διάδοσης που να κινητοποιήσουν τεράστιες ποσότητες ανθρώπων.

Όμως οι άυλες «περίπου συλλογικότητες» των διαδικτυακών επικοινωνιών δεν είναι παρά ο τρόπος για να ανακαλυφθούν ξανά οι συλλογικότητες που εκδιπλώνονται μέσα από πρακτικές συνεύρεσης. Όλα τα ηλεκτρονικά και τηλεπικοινωνιακά μέσα που, διασταυρούμενα και χωρίς κέντρο κινητοποιούν και φέρνουν σ’ επαφή μοναχικές ατομικότητες, είναι μέσα που ορίζουν τόπους συνάντησης. Αυτή τους τη δύναμη φοβήθηκαν οι εξουσίες στον αραβικό κόσμο, αυτή φοβούνται και οι ισχυροί στην Ελλάδα και παντού. Οι αναμνήσεις της κοινότητας και οι πρακτικές της διαδικτυακής επικοινωνίας κάνουν την επιθυμία της συνάντησης πραγματικότητα. Και τι λοιπόν συνέχει αυτά τα πλήθη εξατομικευμένων και διαφορετικών ανθρώπων που γεμίζουν απρόβλεπτα τις πλατείες; Τι τους κάνει να επαναφευρίσκουν κοινούς τόπους, τόπους του κοινού; Σίγουρα όχι απλά τα κοινά συμφέροντα. Δεν συγκροτείται πια εύκολα ο τόπος του κοινού συμφέροντος. Και δεν αρκεί κάποιοι να τον εφεύρουν προσπαθώντας να πείσουν κάποιους άλλους.

Δεν είναι το συμφέρον προς το παρόν η κολλητική ουσία που συνέχει αυτές τις προσωρινές κοινότητες, που σημαδεύει τους κοινούς τόπους. Ίσως είναι μια αίσθηση κοινή που μπορεί και μετατρέπεται σε εκρηκτική κραυγή. Το «κλέφτες» της πλατείας Συντάγματος τα λέει όλα: είναι μια έκρηξη καταγγελίας που αφαιρεί την πολιτική νομιμοποίηση από την κυβέρνηση. Και ίσως αυτό διαπερνά ως χαρακτηριστικό όλες τις πλατείες. Τις πλατείες της Ευρώπης, τις πλατείες του αραβικού κόσμου, τις πλατείες της Λατινικής Αμερικής. Το συνεκτικό στοιχείο είναι η κρίση εμπιστοσύνης προς τις αρχές. Ο καθένας και η καθεμιά έχει να προσκομίσει την προσωπική του ζωή και τις απογοητεύσεις της για να στηρίξει με το δικό του τρόπο τούτη την κρίση εμπιστοσύνης. Όλοι όμως δεν πιστεύουν τους αποπάνω. Και τούτη η συμβολική αποκαθήλωση των αποπάνω συμβαίνει με τρόπο σχεδόν καρναβαλικό, επινοητικό, μαγικό (με τις δέσμες των ατομικών λέϊζερ να σημαδεύουν τη Βουλή σε μια σύγχρονη εκδοχή βουντού).

Τέτοια συμβολική αποκαθήλωση της εξουσίας εξέφρασαν οι μυριάδες ασυντόνιστες, επινοητικές και απρόβλεπτες δράσεις του Δεκέμβρη. Οι νέοι τότε, αλλά και όσοι αναγνώρισαν στο Δεκέμβρη μια έκρηξη που χωρούσε τη δική τους δυσαρέσκεια, δεν ζητούσαν μόνο δικαιοσύνη: ονομάτιζαν την αδικία ως βασικό γνώρισμα της κοινωνίας που τους καταστρέφει τη ζωή και τα όνειρα. Τούτη η βαθιά αίσθηση αδικίας συνέχει και τον κόσμο της πλατείας. Αλλιώς διατυπωμένη, αλλιώς συνδεδεμένη με τις εμπειρίες και όνειρα του καθένα και της καθεμιάς αλλά σίγουρα σημαδεμένη από μια βαθιά αίσθηση καταστροφής του μέλλοντος. Και τι να κάνει η αριστερά και γενικότερα οι δυνάμεις που ορίζονται ως «απέναντι» στο κυρίαρχο καθεστώς σήμερα; Πώς η συγκολλητική ουσία των σύγχρονων μορφών συνάντησης και συλλογικής αγανάκτησης μπορεί να μετατραπεί σε πολιτικό πρόγραμμα; Πρέπει; Μέρος του προβλήματος και όχι αυταπόδεικτα μέρος της λύσης του είναι όσοι ως τώρα αντιλαμβάνονται τις αντιδράσεις της κοινωνίας στην βιαιότητα του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού ως απολύτως ανεπαρκείς, τυφλές ή και άμεσα ενσωματώσιμες.

Κάποιοι παρόλα αυτά αμέσως βρήκαν το ρόλο τους: Το πλήθος χρειάζεται να μάθει, να καταλάβει και να ακολουθήσει. Ο σωτηριολογικός λόγος του ΚΚΕ και ο κατηχητικός λόγος κάποιων ομάδων του αριστερίστικου και του αναρχικού χώρου αντιμετωπίζει τον κόσμο ως άμορφη μάζα που πρέπει να της δώσει χαρακτηριστικά. Μια πρώτη ύλη που πρέπει εκείνοι που ξέρουν να την πλάσουν. Από την άλλη, εκείνοι που υπερασπίζονται με κάθε τρόπο τους θεσμούς και τρομάζουν μπροστά στη βλάσφημη διάθεση του κόσμου, πασχίζουν να ανασυστήσουν την εμπιστοσύνη σε μια «δημοκρατία» που, υποτίθεται, δεν γνωρίζει αδιέξοδα. Υπάρχουν όμως και πολλοί και πολλές που αναγνωρίζουν στον κόσμο των πλατειών ένα δίκτυο ατόμων και πρωτοβουλιών που τους δίνει τόπο.

Η προέλευση κάποιων απ αυτούς από κινηματικές πρωτοβουλίες και πρακτικές δεν αποτέλεσε τεκμήριο υπεροχής ή διεκπεραιωτικών δεξιοτήτων, απλά έδινε το δικό τους στίγμα σε συναντήσεις που συνεχίζουν να γονιμοποιούν οσμώσεις. Οσμώσεις αξιών, εμπειριών, ονείρων. Να υπερβούμε τους διαχωρισμούς, καλώντας τους υπόλοιπους σε ένα όραμα ενότητας; Πόσες φορές η αριστερά δεν έδωσε στον εαυτό της τον ηγεμονικό ρόλο που συνθέτει και ιεραρχεί τις μυριάδες πρακτικές αντίστασης, αμφισβήτησης, ανυπακοής ή δυσαρέσκειας; Ίσως χρειάζεται περισσότερο από ποτέ η αριστερά και γενικά το αντικαπιταλιστικό κίνημα να ακούσει. Και να ομολογήσει πως η κοινωνία δεν αντιδρά όπως την φαντάζεται. Ζει όμως η κοινωνία και ΚΙΝΕΙΤΑΙ.

Σήμερα εκείνο που αναδεικνύεται σε τούτες τις πρακτικές είναι η ανασύσταση των κοινωνικών χώρων. Η ανασύσταση του δημόσιου χώρου ως χώρου συναντήσεων και οσμώσεων. Η ανασύσταση του κοινού χώρου από τα κάτω με όλες τις αντιφάσεις και τις ιδιαιτερότητες που σήμερα διαπερνούν το κοινό. Αν στις συνελεύσεις του Συντάγματος αλλά και στις διαδικασίες που κινητοποίησαν τις μεγάλες διαμαρτυρίες στις άλλες πλατείες του κόσμου και της χώρας κάτι γεννιέται είναι τούτος ο χώρος του κοινού που αθροίζει τις μικρές και μεγάλες σκέψεις, τα μικρά και μεγάλα όνειρα ανθρώπων που αντιδρούν έμπρακτα στην εξοντωτική «εξατομίκευση των πεπρωμένων» τους. Αυτούς του νέους χώρους του κοινού πρέπει να προστατέψουμε, τα εξισωτικά χαρακτηριστικά τους όπου βλασταίνουν να υπερασπίσουμε, τα δίκτυα των διεσπαρμένων μικρο-κοινοτήτων που συναντήθηκαν στις πλατείες να ενισχύσουμε.

Έτσι ίσως μόνο βρεθούν οι τρόποι οι διαφορετικοί κοινωνικοί χώροι να αποκτήσουν τη δύναμη και τη συλλογική αυτοπεποίθηση για να υπερασπίσουν τα δικαιώματά τους. Όσο για τα αιτήματα, πέρα από το γενικευμένο «να φύγουν» τα υπόλοιπα ας είναι μέρος μιας πολύβουης απαίτησης για δικαιοσύνη και ζωή. Ο δρόμος προς τη συλλογική χειραφέτηση φτιάχνεται καθώς τον βαδίζουμε όλοι μαζί. Και οι μικρές πολύτιμες στροφές ενός τέτοιου δρόμου σημαδεύονται από σκηνές σαν και τούτη: μια μακριά αλυσίδα ανθρώπων κάθε είδους μεταφέρει χέρι-χέρι μπουκαλάκια νερό για να ξεπλυθεί η πλατεία από τα δακρυγόνα που έριξαν οι βάρβαροι… Οι πλατείες είναι τέτοιες αλυσίδες ανθρώπων.

Στάυρος Σταυρίδης

16 Ιουνίου 2011

‘Ενα κλικ εδώ για να κατεβάσεις το άρθρο

The (small) Big Picture

Jun 192011

The Big Picture: everything that relates to or is involved in a situation or issue –Merriam-Webster Dictionary

Γνωστό σε πολλούς από εμάς το Boston Globe και η σελίδα του The Big Picture. Δημοσιεύει φωτορεπορτάζ από όλον τον κόσμο. News stories in photographs, είναι ο τίτλος του. Πράγματι εντυπωσιακές οι φωτογραφίες του, από επαγγελματίες του είδους. Στις 17 Ιουνίου είχε αφιέρωμα στην Ελληνική Κρίση (The Big Picture – Greece: Still in crisis). Και για άλλη μια φορά μας απέδειξε ότι η βία πουλάει. Όλες σχεδόν οι φωτογραφίες είναι εικόνες συμπλοκών. Γιατί; Την ίδια μέρα είδαμε και δεκάδες χιλιάδες κόσμου σε ειρηνική διαμαρτυρία, εκατοντάδες κόσμου να καθαρίζει την Πλατεία Συντάγματος από τα χημικά και τα σκουπίδια, τη λαϊκή συνέλευση το βράδυ γεμάτη κόσμο. Όλα αυτά δεν είναι μέρος της μεγάλης εικόνας; Για τα κυρίαρχα ΜΜΕ… προφανώς όχι.

Στην κρίση απαντάμε με αλληλεγγύη…

Jun 192011

Ένα από τα καλύτερα μηνύματα από το ΚΕΘΕΑ – Νόστος για την Παγκόσμια Ημέρα Κατά των Ναρκωτικών. Οι εργαζόμενοι στο Νόστο το έχουν δείξει αυτό έμπρακτα εδώ και χρόνια. Πριν η κρίση χτυπήσει σχεδόν όλους μας, όταν ακόμα ήταν κρίση των λίγων, των περιθωριοποιημένων.

Κουβεντιάζεις που κουβεντιάζεις, καλό είναι και να ξέρεις…

Jun 162011

ΗΜΕΡΑ ΛΑΪΚΗΣ ΔΙΑΒΟΥΛΕΥΣΗΣ & ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ: Η ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ & ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ

Παρασκευή 17 Ιουνίου στις 19:30 στην Πλατεία Συντάγματος

Υλοποιώντας την απόφαση της Λαϊκής Συνέλευσης της Πλατείας Συντάγματος (8-6-11) οργανώνουμε Ημέρα Λαϊκής Ενημέρωσης και Διαβούλευσης σχετικά με την Άμεση Δημοκρατία και το Σύνταγμα. Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή 17 Ιουνίου στις 19:30 στην Πλατεία Συντάγματος.

Συμμετέχουν:

Ο Γιώργος Αναστασόπουλος, Δρ. Πολιτικής & Κοινωνικής Ιστορίας
Ο Μανόλης Γλέζος, εγχείρημα Άμεσης Δημοκρατίας στην Απείρανθο Νάξου
Ο Κώστας Δουζίνας, καθηγητής πολιτικής Φιλοσοφίας και Θεωρίας Δικαίου
Ο Γιώργος Οικονόμου, Δρ. Φιλοσοφίας/συγγραφέας
Ο Σταύρος Σταυρίδης, καθ. ΕΜΠ/εγχείρημα Ζαπατίστας
Όλος ο παρευρισκόμενος κόσμος με ερωτήσεις και αργότερα με απόψεις.

Με ένα κλικ εδώ θα δεις και το φυλλάδιο. Τύπωσε μερικά και μοίρασε τα…

Κατάλαβέ το… από τον καπιταλισμό δε μπορείς να ξεφύγεις εύκολα!

Jun 142011

Τις τελευταίες μέρες κυκλοφορεί το παρακάτω βίντεο στο youtube και στο facebook. Η απορία μου για το κείμενο του αφηγητή με οδήγησε στη wikipedia και στην ειρωνεία ότι το σπικάζ (φωνή του Richard Dreyfuss) αποτελεί γνωστή διαφήμιση της Apple. Δε μπορείς να ξεφύγεις από τον καπιταλισμό, ούτε στην επανάσταση.

Here’s to the crazy ones. The misfits. The rebels. The troublemakers. The round pegs in the square holes. The ones who see things differently. They’re not fond of rules. And they have no respect for the status quo. You can quote them, disagree with them, glorify or vilify them. About the only thing you can’t do is ignore them. Because they change things. They push the human race forward. And while some may see them as the crazy ones, we see genius. Because the people who are crazy enough to think they can change the world, are the ones who do. – Apple Inc.

Θέλω να γίνω δημότης του Δήμου Ελληνικού – Αργυρούπολης…

Jun 112011

… γιατί έχει δήμαρχο τον Χρήστο Κορτζίδη. Διάβασε την ανακοίνωση του δημάρχου και θα καταλάβεις.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΔΗΜΑΡΧΟΥ ΓΙΑ ΤΑ ΚΕΝΤΡΑ ΤΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΣΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ

Συμπολίτισσες και συμπολίτες,

Σχετικά με όσα λέγονται για τη δημιουργία κέντρων κράτησης και πρώτης υποδοχής μεταναστών στο πρώην αεροδρόμιο Ελληνικού, θέλουμε να σας ενημερώσουμε για τα εξής:

1. Στο αεροδρόμιο ήδη λειτουργούν δύο κρατητήρια αλλοδαπών. Το ένα εδώ και 9 χρόνια εκεί που είναι και το αστυνομικό τμήμα Ελληνικού και το άλλο εδώ και 15 χρόνια σε κτίριο της πρώην αμερικάνικης βάσης. Με βάση τα όσα μέχρι τώρα έχει δηλώσει το υπουργείο και ο αρμόδιος υπουργός – που μπορείτε να τα δείτε στην ιστοσελίδα του δήμου μας – αυτά παραμένουν και δεν γίνεται κάτι άλλο. Δηλαδή, δεν πρόκειται να γίνει κάτι περισσότερο από αυτό που ήδη υπάρχει.

2. Αν όμως η κυβέρνηση δεν λέει την αλήθεια, όπως άλλωστε το συνηθίζει, και επιχειρήσει να κάνει κάτι άλλο, τότε θα αντιδράσουμε άμεσα και αποφασιστικά, όπως ήδη το έχουμε δηλώσει δημόσια και θα πούμε ένα δυνατό όχι σε στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών. Έχουμε αποδείξει στην πράξη ότι μπορούμε να υπερασπιζόμαστε αγωνιστικά αυτό που θεωρούμε δίκαιο.

Θα αντιδράσουμε όχι από φόβο ή πολύ περισσότερο από μίσος προς τους μετανάστες, αλλά γιατί δεν θέλουμε να μετατρέπεται κανένα μέρος της πατρίδας μας σε αποθήκη ανθρώπινων υπάρξεων.

Συμπολίτισσες και συμπολίτες,

Ένας άνθρωπος που μπήκε στη χώρα μας λαθραία για να βρει μια καλύτερη τύχη, μπορεί να είναι αύριο ο γείτονας μας, όπως υπάρχουν ήδη χιλιάδες οικογένειες μεταναστών που ζουν χρόνια τώρα στην πόλη μας, προσέχουν τα παιδιά μας, νοικιάζουν τα σπίτια μας, φροντίζουν τους γέροντες γονείς μας, έχουν ενταχθεί στην κοινωνία μας.

Βεβαίως ανάμεσα στο πλήθος των μεταναστών υπάρχουν και εγκληματικά στοιχεία. Κανείς άνθρωπος όμως δεν γεννιέται καλός ή κακός και εμείς πρέπει να βοηθούμε να έχουν όλοι οι άνθρωποι τις ευκαιρίες να αναδείξουν τα καλά στοιχεία που έχουν μέσα τους και όχι τα κακά.

Γι αυτό πρέπει να απαιτήσουμε από την κυβέρνηση δύο πράγματα:

1. Να επιτρέπει στους μετανάστες που μπαίνουν στη χώρα μας, να φύγουν προς τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης που θέλουν, αντί να κρατούνται υποχρεωτικά εδώ. Εκατοντάδες χιλιάδες μετανάστες βρίσκονται στην Ελλάδα διότι δεν μπορούν να φύγουν. Αλλά κι όταν φεύγουν κρυφά, τους ξαναφέρνουν στην Ελλάδα βάσει της συνθήκης Δουβλίνο ΙΙ.

2. Όσοι επιθυμούν να μείνουν στη χώρα μας να έχουν τα βασικά δικαιώματα που πρέπει να έχει μια ανθρώπινη ύπαρξη σε όποιο σημείο της γης και αν βρίσκεται, είτε έχει χαρτιά είτε δεν έχει, ό,τι χρώμα και αν έχει το δέρμα του, σε όποια θρησκεία και αν πιστεύει. Θα μπορούσαμε να ζητήσουμε από ένα μωρό τα χαρτιά του προκειμένου να του δώσουμε ένα ποτήρι γάλα; Στην καρδιά μας πρέπει να υπάρχει αγάπη για κάθε άνθρωπο. Ποτέ δεν θα μπορέσουμε να κάνουμε καλύτερη τη ζωή μας και την κοινωνία, αν μας κυριαρχεί το μίσος και ο φόβος για τον άλλο.

Ας μην ξεχνάμε ότι αν δεν αγωνιστούμε ενάντια σε αυτούς που πραγματικά έχουν την ευθύνη για την εξαθλίωση της ζωής μας και στρεφόμαστε ενάντια στους ξένους, σε λίγο θα είμαστε και εμείς οι ίδιοι μετανάστες χωρίς δικαιώματα στην ίδια μας τη χώρα. Ας σκεφτούμε επίσης ότι δεν είναι σωστό να πηγαίνουμε στην εκκλησία και να κάνουμε μεγάλους σταυρούς και στην πράξη, στην καθημερινή ζωή μας να κυριαρχούμαστε από μίσος για άλλους ανθρώπους.

Τέλος, ας βοηθήσουμε τους δημόσιους παράγοντες της πόλης μας που για διάφορους λόγους υψώνουν φωνές ξενοφοβίας, να καταλάβουν ότι βρίσκονται σε λάθος δρόμο. Οι πόλεις μας, και η Αργυρούπολη και το Ελληνικό, δημιουργήθηκαν από κατατρεγμένους πρόσφυγες και νομίζουμε ότι δεν είναι καθόλου τιμητικό να οργανώνουμε συγκεντρώσεις, για να φωνάξουμε «έξω οι ξένοι από την πόλη μας».

Ο Δήμαρχος Ελληνικού-Αργυρούπολης

Χρήστος Κορτζίδης

… γιατί έχει δήμαρχο τον Χρήστο Κορτζίδη. Διάβασε την ανακοίνωση του δημάρχου και θα καταλάβεις.

Κουτί της Πανδώρας: Η Τράπεζα της Ελλάδος

Jun 112011

Πηγή: Το Κουτί της Πανδώρας

Επειδή τίποτα δεν είναι, όπως φαίνεται

Η Τράπεζα της Ελλάδος είναι η πιο γνωστή άγνωστη Τράπεζα. Είναι η Τράπεζα των Τραπεζών. Στο μυαλό του καθενός είναι η Τράπεζα που εξέδιδε το ελληνικό νόμισμα, που φυλάσσει για 83 χρόνια τον ελληνικό χρυσό και καθορίζει την οικονομική πολιτική.

Είναι δηλαδή η Τράπεζα του ελληνικού κράτους. Είναι όμως; Η Τράπεζα της Ελλάδας δεν είναι καν κρατική. Είναι μια ανώνυμη εταιρεία όπου το κράτος έχει ένα ελάχιστο ποσοστό. Οι μέτοχοί της μπορούν να κερδίζουν απ’ αυτήν, όπως οι μέτοχοι όλων των εταιρειών.

Και τι γίνεται όταν ο μέτοχος θέλει να κερδίζει σε βάρος των υπολοίπων; Η Τράπεζα της Ελλάδος είναι ελληνική; Στα θησαυροφυλάκιά της ο χρυσός φυλάσσεται το ίδιο καλά με τα μυστικά της. Ο χρυσός του οποίου πρόσφατα πουλήθηκε κρυφά μέρος του. Τι ρόλο έπαιξε στην ελληνική κρίση; Υπήρξαν παιχνίδια κερδοσκοπίας που υποστήριξε; Μας ανήκει ο ελληνικός χρυσός; Το «Κουτί της Πανδώρας», ανοίγει για το μοναδικό σημείο της Ελλάδας, στο οποίο το ελληνικό κράτος δεν έχει καμιά δικαιοδοσία.

Τράπεζα της Ελλάδος: Η σιωπή είναι χρυσός; from Kouti Pandoras on Vimeo.

Κουβέντες στην πλατεία…

Jun 102011

Δυο σημαντικές συζητήσεις στο Σύνταγμα σήμερα.

Σύλλογος Εργαζόμενων ΚΕΘΕΑ

Ανοιχτή συνάντηση εργαζομένων σε ψυχική υγεία και αντιμετώπιση εξαρτήσεων

Μετά τη χθεσινή συνάντηση, στην πλατεία Συντάγματος, εργαζομένων που στελεχώνουν φορείς ψυχικής υγείας και αντιμετώπισης εξαρτήσεων, αποφασίστηκε η ανανέωση του ραντεβού για σήμερα 10/6/2011 στο ίδιο σημείο. Στην συνάντηση συμμετείχαν εργαζόμενοι από φορείς ψυχικής υγείας, Κέντρα Πρόληψης, ΚΕΘΕΑ, ΟΚΑΝΑ. Συζητήθηκε το ενδεχόμενο μιας πιο μόνιμης παρουσίας στην πλατεία Συντάγματος με το διπλό στόχο:

1. Ανταλλαγή απόψεων σε ανοιχτό πλαίσιο των εργαζομένων και σχεδιασμός κοινών δράσεων για την αντιμετώπιση κοινών προβλημάτων που τους αφορούν και κυρίως αφορούν τους χρήστες υπηρεσιών σε μια εποχή κρίσης και συρρίκνωσης της γενικότερης κοινωνικής φροντίδας.

2. Ευαισθητοποίηση πολιτών για τη σημασία της ύπαρξης των υπηρεσιών ψυχικής υγείας και αντιμετώπισης εξαρτήσεων αλλά και της υπεράσπισης του δημόσιου και δωρεάν χαρακτήρα τους.

Μετά τη σημερινή, έχουν οριστεί επόμενες συναντήσεις για τις 14 και 17 Ιουνίου στον ίδιο χώρο και την ίδια ώρα.

Ημέρα ενημέρωσης και λαϊκής διαβούλευσης για την δανειακή σύμβαση και το χρέος Νο 2 – σήμερα Παρασκευή 10/6 στις 7μμ στην πλατέια Συντάγματος

Όσοι και όσες δεν μπορείτε να πάτε στην πλατεία, η συζήτηση θα μεταδοθεί live από το Press Project

Συζήτηση των «Ενθεμάτων» για το Debtocracy

Jun 092011

Πηγή: Red Notebook

Συζητούν ο Γιάννης Βαρουφάκης και ο Λεωνίδας Βατικιώτης. Πέμπτη 9 Ιουνίου, στις 8 το βράδυ

To ντοκιμαντέρ «Debtoctacy» της Κατερίνας Κιτίδη και του Άρη Χατζηστεφάνου αποτελεί, σε πολλαπλά επίπεδα, ένα αξιοπρόσεκτο εγχείρημα: είναι μια ανεξάρτητη παραγωγή που χρηματοδοτήθηκε από τις εισφορές χιλιάδων πολιτών, συνιστά μια αφήγηση κόντρα στον κυρίαρχο λόγο, ενώ το έχουν δει ήδη πάνω από μισό εκατομμύριο άνθρωποι. Άλλωστε, και οι σφοδρές κριτικές που δέχτηκε επιβεβαιώνουν τη σημασία και την απήχησή του. Με λίγα λόγια, ανεξάρτητα από τον βαθμό συμφωνίας ή διαφωνίας του καθενός, δεν μπορεί κανείς να το προσπεράσει εύκολα.

Για τον λόγο αυτό, τα «Ενθέματα» οργανώνουν την Πέμπτη 9 Ιουνίου, στις 8.00 το βράδυ, συζήτηση σχετικά με το ντοκιμαντέρ. Τη συζήτηση θα ανοίξουν οι δημιουργοί του (Κατερίνα Κιτίδη και Άρης Χατζηστεφάνου) ενώ στη συνέχεια οι οικονομολόγοι Γιάννης Βαρουφάκης και Λεωνίδας Βατικιώτης θα συζητήσουν για το «Debtocracy», τους βασικούς άξονες και τα προβλήματα που θέτει. Θα ακολουθήσει συζήτηση με τους παρευρισκόμενους. Στόχος δεν είναι οι εύκολοι έπαινοι ή οι καταγγελίες, αλλά ένας ουσιαστικός διάλογος που θα αγγίζει την ουσία των ζητημάτων που θέτει το ντοκιμαντέρ, όπως το χρέος και τα αίτια του, η συνολικότερη κατάσταση, οι προτενόμενες πολιτικές και οικονομικές λύσεις.

Η συζήτηση θα γίνει στο εντευκτήριο των «Ενθεμάτων» (Βαλτετσίου 50-52, 6ος όροφος).

Άνθρωποι ‘αναλώσιμοι’ στην υπηρεσία της λιτότητας

Jun 082011

Έχω μεγαλώσει με την αναπηρία μέσα στο σπίτι μου. Τα βοηθήματα που αναφέρει το δημοσίευμα του περιοδικού ‘Αναπηρία Τώρα’ ήταν αυτά που έσωσαν την ποιότητα ζωής του πατέρα μου. Το αναπηρικό κάθισμα με τα οποία μετακινιόταν μέσα στο σπίτι και στο γραφείο του. Ο ορθοστάτης, στον οποίον ‘στεκόταν’ για 1-2 ώρες την ημέρα, εξασφάλιζε σωστή κυκλοφορία του αίματος, δυνάμωνε το σώμα του και ισορροπούσε την πίεση του. Το γερανάκι που χρησιμοποιούσαμε για τη μετακίνηση του από το κρεβάτι στην καρέκλα του ή από καρέκλα σε καρέκλα. Ένα αγορασμένο από το εξωτερικό (για το σπίτι) κι ένα ιδιοκατασκευή από τον εφευρέτη και μηχανικό της οικογένειας (για το γραφείο). Το μαξιλάρι (πού τότε κόστιζε 100.000 δραχμές και το ΤΣΑΥ δικαιολογούσε ποσό 3.000 δραχμών) τον έσωσε από πληγές επικίνδυνες και επώδυνες. Όλα αυτά τα βοηθήματα είναι πανάκριβα, αλλά αναγκαία για την επιβίωση. Κι έρχεται τώρα το ΙΚΑ και λέει ‘όχι’ σε όλα αυτά. Γιατί μειώνοντας τις παροχές, στην ουσία καταδικάζει ανθρώπους που δεν έχουν τα χρήματα για να τα αγοράσουν μόνοι τους. Αδιανόητο, εξοργιστικό, απελπιστικά άδικο. Οι συμπολίτες μας με παραπληγίες, τετραπληγίες, ημιπληγίες και ακρωτηριασμούς μένουν παγιδευμένοι σε ένα σύστημα φροντίδας που στην ουσία τους καταδικάζει σε μόνιμο αποκλεισμό και σωματικό πόνο. Δεν είναι μόνο δικό τους πρόβλημα. Είναι και δικό μας. Η δική μας ανθρωπιά δοκιμάζεται, όχι μόνο του ΙΚΑ.

Πηγή: περιοδικό Αναπηρία Τώρα

Μια είδηση που δεν έφτασε ποτέ στο φως της δημοσιότητας και κρατήθηκε καλά κρυμμένη είναι πως από το Νοέμβριο του 2009 οι ασφαλισμένοι στον ΟΓΑ και στο ΟΠΑΔ δεν δικαιούνται αναπηρικά αμαξίδια, μαξιλάρια για την προστασία από τις κατακλίσεις αλλά και όλα τα άλλα βοηθήματα που είναι εργαλεία επιβίωσης για τη μειονότητα των ασφαλισμένων με παραπληγίες και με τετραπληγίες.

Ο κύκλος των περικοπών ολοκληρώθηκε την Παρασκευή 3 Ιουνίου 2011 όταν το Ι.Κ.Α. με νέα εγκύκλιο μειώνει τα ποσά για τα βοηθήματα που έχουν ανάγκη οι Έλληνες και οι Ελληνίδες με παραπληγίες και με τετραπληγίας κατά 50%. Η νέα εγκύκλιος του Ι.Κ.Α. περιλαμβάνει μειώσεις σε όλες ανεξαιρέτως τις παροχές του Ι.Κ.Α.

Οι έλληνες και οι Ελληνίδες με παραπληγίες, με τετραπληγίες, με ημιπληγίες και με ακρωτηριασμούς είναι παγιδευμένοι και καταδικασμένοι σε ολοκληρωτική ακινησία: Τα αναπηρικά καθίσματα, τα τεχνητά μέλη, τα γερανάκια, τα συστήματα ουροσυλλογής, τα μαξιλάρια για την προστασία από τις κατακλίσεις, οι ορθοστάτες και όλα τα άλλα βοηθήματα είναι απαραίτητα για την επιβίωση. Δεν είναι δυνατόν να καταργηθούν.

Την ίδια στιγμή που τα ελληνικά ασφαλιστικά ταμεία έχουν περικόψει τα απερίκοπτα, ο χρηματισμός, η δωροδοκία και η μίζα καλά κρατούν σε όλα τα ασφαλιστικά ταμεία.

Χωρίς αυτά τα βοηθήματα οι ζωές των παραπληγικών και των τετραπληγικών κινδυνεύουν. Σε μερικά χρόνια η Ελλάδα θα είναι το μόνο δυτικό κράτος που θα είναι «ελεύθερο αναπήρων» αφού οι ανάπηροι θα έχουν πεθάνει.

Δεν υπάρχουν πολλές δυνατότητες αντίδρασης. Οι πολίτες με παραπληγίες και με τετραπληγίες που χρησιμοποιούν αναπηρικά αμαξίδια για τις μετακινήσεις τους αντικειμενικά εμποδίζονται εξαιτίας των πολλών πολεοδομικών εμποδίων που υπάρχουν σε όλες τις απροσπέλαστες πόλεις. Αυτό από μόνο του δυσκολεύει κάθε μαζική αντίδραση από τη μειονότητα των πολιτών με παραπληγίες και με τετραπληγίες.

Εκ μέρους του περιοδικού ΑΝΑΠΗΡΙΑ ΤΩΡΑ και του www.disabled.gr δεν μπορούμε να σκεφτούμε τρόπους αντίδρασης. Πώς να αντιδράσουν οι πολίτες με παραπληγίες και με τετραπληγίες όταν όλες οι πόλεις είναι απροσπέλαστες και όταν η πλειοψηφία των κτιρίων που στεγάζονται τα ασφαλιστικά ταμεία είναι απροσπέλαστα;

Ο μόνος τρόπος αντίδρασης είναι το διαδίκτυο αυτό είναι το μόνο που είναι προσπελάσιμο για τους ανθρώπους με παραπληγίες και με τετραπληγίες. Σας παρακαλούμε να στείλετε αυτό το e-mail παντού, μήπως και η δημοσιότητα αναγκάσει την εξουσία να ανακαλέσει αυτές τις θανατηφόρες περικοπές.

Περιοδικό ΑΝΑΠΗΡΙΑ ΤΩΡΑ

Η πλατεία κουβέντιάζει…

Jun 072011

Υπόδειγμα δημόσιας συζήτησης η χθεσινή βραδιά στην Πλατεία Συντάγματος. Για τέσσερεις ώρες, άλλοι στην πλατεία, άλλοι κολλημένοι στους υπολογιστές και την απ’ ευθείας μετάδοση από την πλατεία, παρακολουθήσαμε μια υποδειγματική συζήτηση. Με θέσεις ξεκάθαρες, διαφωνίες ουσίας και υποδειγματικό διάλογο.

Πηγή: Ελευθεροτυπία

Οι αγανακτισμένοι ρωτάνε, οι ειδικοί απαντούν

του Αλέξανδρου Κυριακόπουλου

Στους χώρους της πλατείας Συντάγματος που γεννιέται η αμεσοδημοκρατία, επιχειρήθηκε χθες να γεννηθεί ένα αντίστοιχο μοντέλο και για την οικονομία. Μετά και τη μεγαλειώδη συγκέντρωση της Κυριακής, χθες ήταν μέρα για συζήτηση και περισυλλογή.

Στην πλατεία, για άλλη μία φορά δεν έπεφτε καρφίτσα, αφού στην «Ημέρα διαβούλευσης και ενημέρωσης για το χρέος» με προσκεκλημένους συνταγματολόγους και οικονομολόγους, εκατοντάδες έσπευσαν να ακούσουν αλλά και να συνομιλήσουν μαζί τους. Η εκδήλωση ήταν υποδειγματική. Ο κόσμος καθόταν σε προκαθορισμένο χώρο αφήνοντας διαδρόμους ανοιχτούς για τους περαστικούς. Οι ομιλητές κάθονταν στη μία άκρη της πλατείας και ο συγκεντρωμένος κόσμος έφτανε ώς την άλλη, μέχρι και πάνω στα σκαλιά στριμώχνονταν για να ακούσουν. Οσοι κάθονταν μπροστά είχαν προνοήσει να πιάσουν θέσεις πολύ πριν από τις επτά το απόγευμα που θα ξεκινούσε η εκδήλωση η οποία αποτελούσε την υλοποίηση της απόφασης της λαϊκής συνέλευσης της Τρίτης 31/5.

Μίλησαν τέσσερις

Παρ’ όλο που το κάλεσμα για συνταγματολόγους και οικονομολόγους ήταν ανοιχτό, στη χθεσινή εκδήλωση μίλησαν ο καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Θράκης, Γιώργος Κατρούγκαλος, ο Γιάννης Βαρουφάκης, καθηγητής Οικονομικής Θεωρίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, ο οικονομολόγος και αναλυτής Δημήτρης Καζάκης και ο Ευκλείδης Τσακαλώτος, καθηγητής στο Οικονομικό Πανεπιστημίου Αθηνών. Προτού δώσει ο συντονιστής της συζήτησης τον λόγο στους ομιλητές είπε πως «μας αποκαλούν αγανακτισμένους, είμαστε όμως αποφασισμένοι». Κάθε ομιλητής είχε στη διάθεσή του 14 λεπτά, ενώ μετά ακολούθησαν ερωτήσεις από τον κόσμο.

Πρώτος πήρε τον λόγο ο Γιώργος Κατρούγκαλος, ο οποίος ανέλυσε τη δανειακή σύμβαση που έχουμε συνάψει αλλά και όλα τα προβλήματα συνταγματικότητας που παρουσιάζει η διεθνής αυτή συνθήκη. Συμπέρανε, ωστόσο, πως «έχουμε παραδώσει την εθνική κυριαχία και τα κλειδιά της χώρας μας στους δανειστές», ενώ αναφέρθηκε και σε όλες τις ρήτρες που περιλαμβάνουν την παραίτησή μας από τη διεθνή κυριαρχία, αλλά και πως δεν μπορούμε να καταγγείλουμε τη σύμβαση αυτή σε διεθνή δικαστήρια.

Στη συνέχεια ο Γιάννης Βαρουφάκης αναφέρθηκε σε ένα διεθνή «μηχανισμό ανακύκλωσης πλεονασμάτων» που έχει στηθεί και στο πώς επανεπενδύονται τα πλεονάσματα σε ελαττωματικές οικονομίες/χώρες. Οι προβλέψεις του, πάντως, ήταν ιδιαίτερα δυσοίωνες αφού, όπως είπε, «εμείς δεν μπορούμε να βγούμε από την κρίση».

Ο Δημήτρης Καζάκης είπε, με τη σειρά του, πως «η χώρα πουλήθηκε. Στόχος ήταν να οδηγηθούμε σε τέτοιο αδιέξοδο ώστε να έρθουν μετά οι εταίροι μας και να πουν πουλήστε».

Τελευταίος ομιλητής, ο Ευκλείδης Τσακαλώτος μίλησε για «συνδετικούς κρίκους» με άλλες χώρες που έχουν αντίστοιχα προβλήματα με εμάς και αναζήτησε ένα αντίστοιχο οικονομικό μοντέλο με αυτό της αμεσοδημοκρατίας που έχει αρχίσει αυτές τις μέρες στο Σύνταγμα. «Με ένα εκατομμύριο ανθρώπους στους δρόμους κατά τη μέρα ψήφισης του μεσοπρόθεσμου θα μπορούμε να τα καταφέρουμε». Τέλος, «ανάπτυξη δεν είναι ο πλούτος στους λίγους αλλά η ευημερία και όχι το δεύτερο ipad. Να έχει η κοινωνία όνειρα».

http://www.enet.gr/?i=news.el.ellada&id=282202

Οι αγανακτισμένοι ρωτάνε, οι ειδικοί απαντούν

του Αλέξανδρου Κυριακόπουλου

Η εκδήλωση ήταν υποδειγματική. Ο κόσμος καθόταν σε προκαθορισμένο χώρο αφήνοντας διαδρόμους ανοιχτούς για τους περαστικούς. Οι ομιλητές κάθονταν στη μία άκρη της πλατείας και ο συγκεντρωμένος κόσμος έφτανε ώς την άλλη, μέχρι και πάνω στα σκαλιά στριμώχνονταν για να ακούσουν. Οσοι κάθονταν μπροστά είχαν προνοήσει να πιάσουν θέσεις πολύ πριν από τις επτά το απόγευμα που θα ξεκινούσε η εκδήλωση η οποία αποτελούσε την υλοποίηση της απόφασης της λαϊκής συνέλευσης της Τρίτης 31/5.

Μίλησαν τέσσερις

Αποφοιτήσεις και ξεκινήματα…

Jun 072011

Σάββατο βράδυ αργά, επέστρεψα από το κέντρο της Αθήνας. Περασμένες δύο το πρωί, και αντί να πάω για ύπνο, άνοιξα τον υπολογιστή. Αυτή τη φορά, όχι για το livestream του The Press Project για τη συνέλευση της Πλατείας Συντάγματος, αλλά για άλλο livestream. Σύνδεση με το Portland, Oregon, και ζωντανή μετάδοση μέσω internet της αποφοίτησης του Cohort 1 του Diploma in Process Work. Ανάμεσα στους αποφοιτήσαντες κι ένας δικός μας: ο Γρηγόρης Βέλλιος. Μετά από τέσσερα γεμάτα χρόνια, με πολλή επιμονή και υπομονή, ολοκλήρωσε την εκπαίδευση του στο Process Work. Άξιος!

Αρκετές οι Ελληνικές παρουσίες στο Portland. Η Σοφία Ηλία, που ολοκληρώνει τον δεύτερο χρόνο εκπαίδευσης με το Cohort 2, και οι Ιωάννα Βελλαλή και Βενετία Μπουρονίκου που ξεκινούν με το Cohort 3.

Όλοι παρόντες στην αποφοίτηση, τους ζήτησα να σταθούν μπροστά την κάμερα του livecast για μια φωτογραφία.

Ανοιχτή επιστόλη στον πρωθυπουργό…

Jun 062011

… από τον Γιάννη Βαρουφάκη

Πηγή: protagon.gr

Αγαπητέ Γιώργο

Λίγο μετά τις εκλογές του 2009 δήλωνες ότι “είμαστε αντιεξουσιαστές στην εξουσία”. Η πλειοψηφία των υπουργών σου σε στραβοκοιτούσαν και οι αντίπαλοί σου σε χλεύαζαν. Ήσουν μόνος εκείνη την στιγμή. Όμως, στον βαθμό που σε γνωρίζω, ήσουν αυθεντικός.

Από τότε κύλησε πολύ μολυσμένο νερό στο αυλάκι. Τις ουτοπικές δηλώσεις τις παρέσυρε η αγωνία για την διάσωση της χώρας. Σε ανάγκασε όχι μόνο να σφίξεις τα δόντια, πνίγοντας την ουτοπική σου πλευρά, αλλά και να αποκηρύξεις βασικές σου πεποιθήσεις για το τι πρέπει να γίνει και τι όχι. Πιστεύω, στον βαθμό που σε γνωρίζω, ότι τις αποφάσεις που έλαβες τις πήρες θεωρώντας ότι ήταν οι βέλτιστες μιας γκάμας απαίσιων εναλλακτικών. Και φαντάζομαι ότι ενέτειναν την μοναξιά σου.

Έτσι ήρθαμε στον Μάιο του 2010 όπου σε περίμενε η μεγαλύτερη απόφαση που αναγκάστηκε να πάρει έλληνας πρωθυπουργός σε καιρό ειρήνης. Ξέρεις ότι διαφωνούμε για την ορθότητά της. Δεν έχει σημασία. Σου είπαν ότι ήταν ένα σωσίβιο που μας εξαγόραζε χρόνο ώστε να βρούμε τον δρόμο μας προς στέρεο έδαφος μετά από ένα συγκλονιστικό ναυάγιο. Θεώρησα ότι ήταν ένα τεράστιο βαρίδι που μας σπρώχνει, τόσο εμάς όσο και την υπόλοιπη ευρωζώνη, στον πάτο. Επέλεξες τις συμβουλές των ισχυρών και εκείνων που σε έπεισαν πως, αν μη τι άλλο, το Μνημόνιο αγοράζει πολύτιμο χρόνο. Στον βαθμό που σε γνωρίζω, ξέρω πόσο σε στενοχώρησε η επιλογή σου.

Μήνες τώρα γνωρίζω ότι ξέρεις πως, τελικά, η πορεία του Μνημονίου απέτυχε επειδή η αποτυχία βρισκόταν στο DNA του εγχειρήματος (κι όχι επειδή δεν εφαρμόστηκε όπως μπορούσε να έχει εφαρμοστεί). Εμείς οι οικονομολόγοι, όπως γνωρίζεις εκ πείρας, διαφωνούμε σχεδόν για όλα. Όμως δύο πράγματα μας έχει διδάξει η ιστορία: (1) Τον πτωχευμένο δεν τον σώζεις δίνοντάς του ακριβά δάνεια, και (2) η βαριά λιτότητα δεν μπορεί ποτέ να μειώσει τα ελλείμματα μιας μακρο-οικονομίας που βρίσκεται σε ύφεση και η οποία δεν μπορεί να υποτιμήσει το νόμισμά της (ιδίως όταν το διεθνές περιβάλλον είναι υφεσιακό).

Μπορεί να ήλπιζες σε κάποιο θαύμα οικονομικό (π.χ. μιας γρήγορη ανάπτυξη της διεθνούς οικονομίας) ή πολιτικό (την επιφοίτηση της κας Μέρκελ από το άγιο πνεύμα) που θα απέτρεπε την σημερινή κατάληξη. Δεν έγινε όμως. Και τώρα καλείσαι, για δεύτερη φορά σε ένα μόλις χρόνο, να πας ακόμα πιο αντίθετα στα πιστεύω σου, στις γνώσεις σου, στο ένστικτό σου. Σου λένε, όπως και πριν ένα χρόνο: “Σκεφτείτε κ. πρωθυπουργέ τι θα γίνει αν δεν πάρουμε τα νέα δάνεια. Πως θα πληρωθούν οι μισθοί και οι συντάξεις;” Στον βαθμό που σε ξέρω, γνωρίζω πως δαγκώνεσαι.

Μήνες αρκετοί έχουν περάσει που έχεις λάβει γνώση μιας εναλλακτικής πρότασης (εκείνη που καταθέσαμε με τον Stuart Holland σε διάφορα fora). Από όσο γνωρίζω θεωρείς πως, τόσο από τεχνικής όσο και πολιτικής πλευράς, η πρόταση είναι άρτια: Σε τρία απλά βήματα, τα οποία δεν απαιτούν καμία ουσιαστική παρέμβαση στην Συνθήκη της Λισαβόνας, (α) αντιμετωπίζεται η τραπεζική κρίση της ευρωζώνης, (β) αποδυναμώνεται η κρίση δημόσιου χρέους και (γ) ξεκινά ένα νέο Σχέδιο Marshall για ολόκληρη της ευρωζώνη έτσι ώστε να γίνει πράξη η ανάπτυξη που θα ‘δολοφονήσει’ την Κρίση. Αν απλώς διαφωνούσες με αυτή την πρόταση, δεν θα αναφερόμουν σε αυτήν. Το κάνω επειδή φοβάμαι ότι… συμφωνείς.

Θα μου πεις: “Πώς μπορώ ως πρωθυπουργός μιας μικρής και καταπτωχευμένης χώρας να πάω στις Βρυξέλλες και να τους προτείνω μια πρόταση για την ανάπλαση της ευρωζώνης ολάκερης; Ιδίως όταν οι δικοί μου σύμβουλοι μου λένε να το ξεχάσω;”

Θα σου απαντήσω: Πώς μπορείς ως πρωθυπουργός μιας μικρής και καταπτωχευμένης χώρας να πάς στις Βρυξέλλες για να αποδεχθείς ένα νέο, ογκώδες δάνειο το οποίο σε καμία των περιπτώσεων (ακόμα κι αν αποδεχθούμε ότι θα επιτευχθούν όλοι οι στόχοι του μεσοπρόθεσμου προγράμματος) δεν πρόκειται ούτε καν να επιβραδύνει την εκρηκτική πορεία του δημόσιου χρέους; Πως θα αντιμετωπίσετε σε ένα χρόνο από σήμερα, εσύ και οι υπόλοιποι ηγέτες της ΕΕ, την κρίση νομιμοποίησης σε Βορρά και Νότο που αναπόφευκτα θα προκύψει καθώς οι εγγυήσεις και τα δάνεια των γερμανών και ολλανδών φορολογούμενων καταλήγουν (μέσω του Υπουργείου Οικονομικών μας) στις ημι-πτωχευμένες τράπεζες, την ώρα που το ελληνικό χρέος συνεχίζει να αυξάνεται, το ΑΕΠ μας να μειώνεται και οι έλληνες να εξαθλιώνονται χωρίς κανένα όφελος;

Θα με ρωτήσεις: “Και τι να κάνω τότε;”

Θα σου πω κάτι που θα ακουστεί ίσως ουτοπικό αλλά το οποίο πιστεύω είναι η μοναδική ρεαλιστική εναλλακτική που σου απομένει. Αν κάποιος μπορεί να εκτιμήσει τον ρεαλισμό αυτού που θα σου προτείνω, αυτός είσαι εσύ: Πάρε απόψε το βράδυ το ποδήλατό σου, μόνος σου, και κατέβα στην Πλατεία Συντάγματος. Εκεί, μπορεί να σε γιουχάρουν στην αρχή, αλλά βλέποντάς σε μόνο και αποφασισμένο, θα παραμερίσουν να περάσεις. Ζήτα τον λόγο και μίλησε στον συγκεντρωμένο κόσμο.

Πες τους ότι ήρθε η ώρα να πάρουμε όλοι μαζί πίσω την χαμένη μας αξιοπρέπεια. Εξάγγειλε ότι δεν θα δεχθούμε άλλα δάνεια όσο η ευρωζώνη αρνείται να συζητήσει καν την αναμόρφωσή της σε μια λογική και βιώσιμη βάση. Ότι, αν αναγκαστεί, η Ελλάδα θα πορευτεί, εντός μεν της ευρωζώνης, αλλά άνευ δανείων. Αν σε ρωτήσουν ποια είναι αυτή η λογική και βιώσιμη βάση, την απάντηση την ξέρεις. Την έχεις ήδη μελετήσει. Εξήγησέ την στον κόσμο. Και πες ότι μέχρι να ξεκινήσει μια τέτοια συζήτηση στις Βρυξέλλες, μια συζήτηση που έχουν προτείνει έτσι κι αλλιώς σοβαροί άνθρωποι όπως ο Tremonti και ο Yuncker, εσύ δεν θα δεχθείς ούτε ένα ευρώ από τους εταίρους μας. Απαίτησε μια συζήτηση επί της αρχής της ιδέας για το ευρωομόλογο και για την πρόταση ενεργοποίησης της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων (κάνοντας χρήση των ευρωομολόγων) στο πλαίσιο ενός νέου Σχεδίου Marshall. Ξεκαθάρισε ότι μέχρι αυτή η συζήτηση να δημιουργήσει μια νέα προοπτική για την Ελλάδα και την ευρωζώνη, η Ελλάδα θα κάνει αυτό που έπρεπε να έχει κάνει εδώ και χρόνια: Να ζει μετρημένα και εντός των ορίων των δυνατοτήτων της. Αν σε ρωτήσουν για τους μισθούς και τις συντάξεις απάντησε ότι, αν αναγκαστούμε, θα τους καταβάλουμε αφού μειώσουμε όλους τους ανώτερους μισθούς (υπουργών, βουλευτών, καθηγητών πανεπιστημίων κλπ) στα €1000 και για όσο καιρό χρειάζεται. Θα αναστείλουμε όλες τις εξοπλιστικές δαπάνες. Θα κάνουμε ότι πρέπει ώστε να μην χρειαστεί να προσθέσουμε ένα ακόμα τοκογλυφικό δάνειο στο χρέος της χώρας.

Βροντοφώναξε πως δεν είναι δυνατόν η Ελλάδα να εγκαλείται επειδή ζούσε με δανεικά και, τώρα που πτώχευσε, να της επιβάλουν κι άλλα δανεικά τα οποία εκείνοι που της τα επιβάλουν γνωρίζουν ότι δεν μπορούμε να τα ξεπληρώσουμε. Κλείσε λέγοντας ότι αυτό θυμίζει τις χειρότερες πρακτικές της Wall Street στην περίοδο των subprime στεγαστικών δανείων, τότε που οι τράπεζες πάσχιζαν να πείσουν πτωχευμένα νοικοκυριά να δανείζονται ποσά που δεν υπήρχε πιθανότητα να επιστρέψουν. Μόνο που τώρα το παιχνίδι αυτό αφορά μια ολόκληρη χώρα. Κι όχι μόνο. Πες ότι ως Ευρωπαίος πολίτης, αλλά και ως Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, δεν δικαιούσαι να συνυπογράψεις άλλη μια δανειακή συμφωνία που απειλεί με κατάρρευση όχι απλώς μερικές τράπεζες ή μια μικρή μεσογειακή χώρα αλλά ακόμα και την ιδέα μιας ενωμένης, δημοκρατικής Ευρώπης.

Κάποια στιγμή, προς το τέλος της ομιλίας σου, κοίταξε κατευθείαν κάποια κάμερα της οποίας το βίντεο, να είσαι σίγουρος, θα αναρτηθεί αμέσως στο Διαδίκτυο και, απευθυνόμενος στον Γερμανό ψηφοφόρο, πες στα αγγλικά: “Είναι σκανδαλώδες εσείς οι σκληρά εργαζόμενοι Γερμανοί να πρέπει να δίνετε δάνεια στο κράτος μας, όχι για να τα επενδύουμε παραγωγικά, αλλά για να αποπληρώνουμε πτωχευμένες τράπεζες που, καθώς ξέρουν σε τι οικτρή κατάσταση είναι τα λογιστικά τους βιβλία, δεν δανείζουν και που, έτσι, λειτουργούν ως μαύρες τρύπες που καταπίνουν την οικονομική ενέργεια που παράγεις εσύ, ο γερμανός εργαζόμενος, την ώρα που ο έλληνας συνάδελφός σου υποφέρει χωρίς μέλλον.”

Αμέσως μετά χαιρέτησε τον κόσμο και κινήσου προς το ποδήλατό σου. Και τότε, για πρώτη φορά μετά από καιρό, δεν θα νιώθεις μόνος σου. Ίσως για πρώτη φορά θα έχεις συμμετάσχει σε μια συγκλονιστική στιγμή της Συμμετοχικής Δημοκρατίας για την οποία έχουμε πασχίσει μαζί, ξοδεύοντας μελάνι και πολλές ώρες συνεδριάσεων. Στο Σύνταγμα αυτές τις μέρες μπορεί να μην έχουμε Άμεση Δημοκρατία (κάτι που απαιτεί όχι μόνο συμμετοχικούς θεσμούς αλλά και άσκηση εκτελεστικής εξουσίας) όμως έχουμε μια αναβίωση της Αρχαίας Αγοράς στην οποία ο αντιεξουσιαστής Γιώργος θα ένιωθε σαν στο σπίτι του.

Σε περιμένουμε.

ΥΓ. Τώρα που το σκέπτομαι ίσως είναι καλύτερα να μην έρθεις μόνος σου. Πάρε μαζί σου τον συμφοιτητή σου από την Αμερική, τον Αντώνη – εφόσον θέλει να έρθει. Και πηγαίνετε μαζί. Να πείτε λίγο-πολύ τα ίδια. Στην ίδια συνέλευση της Πλατείας Συντάγματος. Συναίνεση θέλουν οι Ευρωπαίοι εταίροι μας σε αυτή την δύσκολη καμπή της Κρίσης; Συναίνεση να τους δώσουμε.

Ένα κλικ εδώ για το κείμενο στα Αγγλικά

Δημοκρατία Under Construction

Jun 032011

(αφίσα από το dikaioma.gr)

Η συνέλευση την πλατεία καλά βαστά. Κάθε βράδυ εκατοντάδες άνθρωποι κάθονται οκλαδόν, στέκουν γύρω, και για ώρες συζητάνε. Μια ιδιόμορφη συζήτηση, δεν είναι ακριβώς διάλογος. Είναι τοποθετήσεις των 1-2 λεπτών ανθρώπων που ζητάνε ένα χαρτάκι με νούμερο και κληρώνονται. Ο διάλογος γίνεται μέσα από τις τοποθετήσεις. Η διαδικασία είναι ένα πρώτο βήμα δημοκρατίας, αφού οι ομιλητές δεν χρειάζεται να διεκδικήσουν το μικρόφωνο με πειθώ ή με δύναμη. Αρκεί να ζητήσουν ένα χαρτάκι με νούμερο, και μετά να έχουν την τύχη να κληρωθούν. [πρακτικά των λαϊκών συνελεύσεων του Συντάγματος στα link: 25 Μαϊου, 26 Μαϊου, 30 Μαϊου, 31 Μαϊου, 1 Ιουνίου, 2 Ιουνίου]

Θέλει υπομονή η δημοκρατία. Θέλει πολλή υπομονή. Ο μεγαλύτερος εχθρός μου στη συνέλευση είναι η ανυπομονησία μου. Η ερώτηση που τριβελίζει το νου μου συνέχεια, ‘ποιο είναι το επόμενο βήμα; Να καταρρεύσει αυτό που γίνεται, ναι. Αλλά με τι θα το αντικαταστήσουμε;’. Και όσο περνάνε οι μέρες συνειδητοποιώ ότι δεν ακούω την απάντηση, γιατί δεν υπάρχει ακόμα τέτοια απάντηση. Τουλάχιστον όχι με τη μορφή που την ψάχνω. Το επόμενο βήμα είναι ακριβώς αυτό που γίνεται. Κόσμος στην πλατεία, κόσμος σε κάθε πλατεία, να κουβεντιάζει, να μοιράζεται, να προτείνει, και η ζύμωση αυτή να παράγει κάτι καινούργιο.

Σε άλλη γωνιά της πλατείας, γίνεται κουβέντα με οικονομολόγους. Μια πρόχειρα κατασκευασμένη μικρή εξέδρα, ένας προβολέας, ένα μικρόφωνο. Χθες ήταν εκεί ο Γιάννης Βαρουφάκης. Κάποιος μου είπε οτι προχθές ήταν ο Δημήτρης Καζάκης. Ήρεμοι ομιλητές και οι δυο, με την ικανότητα να εξηγούν σύνθετα οικονομικά θέματα με απλά λόγια. Ο κόσμος άκουγε με προσοχή, έβαζε ερωτήματα. Μια τόσο αναγκαία συζήτηση.

Λείπουν μερικές φωνές από τη συνέλευση στην πλατεία. Η φωνή αυτών που πιστεύουν ότι το μνημόνιο είναι αναγκαίο, η φωνή του κόσμου που στηρίζει την κυβέρνηση ή τις αποφάσεις του ΔΝΤ. Αν μπουν και αυτές οι φωνές στην εικόνα ο διάλογος θα γίνει ακόμα πιο πλούσιος. Αλλά δεν είμαστε έτοιμοι ακόμα για αυτό. Ο κόσμος έχει κακοποιηθεί τόσο πολύ από την ισχύ αυτών που εκπροσωπούν αυτήν τη φωνή, που είναι δύσκολο να δημιουργήσει χώρο για αυτήν. Η κατάχρηση ισχύος δεν είναι χαρακτηριστικό μόνο των πολιτικών και των τραπεζιτών. Κι εμείς την κάνουμε, με άλλο τρόπο, με διαφορετικά αποτελέσματα.

Τα θέματα που διαπραγματεύεται η Ελλάδα αυτήν τη στιγμή δεν είναι μόνο οικονομικά. Είναι βαθιά κοινωνικά. Το πρόβλημα μας δεν είναι μόνο το χρέος, αλλά το κοινωνικό έλλειμμα διαλόγου, κοινού χώρου και δημοκρατίας. Οι τελευταίες μέρες στο Σύνταγμα έχουν δείξει ότι η Αθήνα είναι γεμάτη ανθρώπους που ζητάνε αυτόν το διάλογο. Ζητάνε να νιώσουν οικείο το δημόσιο χώρο, να βρουν τη φωνή τους μέσα σε αυτόν. Μαζί με τη τσίκνα από τα σουβλάκια και τα λουκάνικα, τα laser πάνω στη Βουλή, τους μικροπωλητές με τις Ελληνικές σημαίες, τα γηπεδικά συνθήματα.

Φεύγοντας από την πλατεία χθες πέρασα δίπλα από μια παρέα που κοιτούσε λίγο αμήχανα γύρω. Έμοιαζαν να κατεβαίνουν για πρώτη φορά. Γύρισε ένα παλληκάρι και είπε στην κοπέλα δίπλα του ‘ρε συ… είναι ωραία εδώ… δεν το περίμενα’. Ναι, κάπως έτσι μοιάζει η δημοκρατία υπό κατασκευή. Λίγο χύμα, λίγο χαώδης, πολύ συναίσθημα, περίεργη αισθητική, λίγο γήπεδο, και πολλή, μα πολλή κουβέντα.

Διεκδικώντας τα δικαιώματα μας στο χώρο της ψυχικής υγείας – Ανοίγοντας διαδρομές ανάρρωσης

Jun 022011

Πηγή: critical psychology greece

Διεκδικώντας τα δικαιώματα μας στο χώρο της ψυχικής υγείας – Ανοίγοντας διαδρομές ανάρρωσης

8 και 9 Ιουνίου 2011

Ν. Αμφιθέατρο Πανεπιστημίου Αθηνών – Πανεπιστημίου 30

Ξανασυναντιόμαστε, λοιπόν, χρήστες και εργαζόμενοι υπηρεσιών ψυχικής υγείας μαζί για να οργανώσουμε ένα ακόμα διήμερο για την ψυχική υγεία. Στις 8 και στις 9 Ιουνίου 2011, στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, καλούμε όλους και όλες να συμμετάσχουν σε μια συζήτηση για την ανάρρωση και τα δικαιώματα στο χώρο της ψυχικής υγείας, πέρα από τα συνηθισμένα σεμινάρια, ομιλίες και ημερίδες όπου η συζήτηση περιστρέφεται γύρω από την «ασθένεια» – συνήθως ως πράγμα καθεαυτό, απομονωμένο από το όλο της ύπαρξης και το κοινωνικό σώμα – και τη ‘θεραπεία’ της ως μια διαδικασία στην οποία τον κεντρικό ρόλο έχει ο επαγγελματίας – ειδικός. Αντίθετα, εδώ, ο λόγος ανήκει σε άτομα και συλλογικότητες με εμπειρίες ψυχιατρικού χαρακτήρα, σε ανθρώπους που αν και βίωσαν την εμπειρία της διάγνωσης ως απάντηση στο ερώτημά τους «τι μου συμβαίνει», τον εγκλεισμό ως απάντηση στην ψυχική τους δυσφορία και τον κοινωνικό αποκλεισμό ως απάντηση στην ανάγκη τους για αποκατάσταση, αναζήτησαν και αναζητούν εναλλακτικές λύσεις. Λύσεις που τοποθετούν κεντρικά τους ίδιους και τις εμπειρίες τους.

Πέρσι, μιλώντας για το φόβο, αναφέρθηκε ότι υπάρχουν πολλοί τρόποι για να τον αντιμετωπίσεις, αλλά ο βασικότερος, η προϋπόθεση για όλους τους άλλους τρόπους, είναι να μην είναι κανείς μόνος του, να μπορούμε να εμπιστευτούμε και να σχετιστούμε με τους άλλους, να λειτουργούμε συλλογικά. Μόνο από κοινού με τους άλλους μπορεί να νικηθεί ο φόβος και να χαραχτούν διαδρομές χειραφέτησης για τον καθένα και για την κοινωνία ολόκληρη.

Συνεχίζοντας από τις δύο προηγούμενες χρονιές που διοργάνωσε το Κ.Ψ.Υ. Αγίων Αναργύρων με τις θεματικές «παίρνοντας το λόγο» και «νικώντας το φόβο», φέτος θέτουμε ως βασικές ενότητες την έννοια της ανάρρωσης και το θέμα των δικαιωμάτων στο χώρο της ψυχικής υγείας.

Στόχο μας αποτελεί να προχωρήσει η συζήτηση πέρα από τη μονοδιάστατη θεώρηση της ανάρρωσης ως «ύφεσης της συμπτωματολογίας», που συνήθως περνάει μέσα από τη συμμόρφωση του «ασθενούς» με τις οδηγίες για τη λήψη της φαρμακευτικής αγωγής και την επιστροφή του στην πραγματικότητα των ειδικών. Η ανάρρωση ως μια πολυεπίπεδη διαδικασία μπορεί να νοηματοδοτηθεί διαφορετικά από τον καθένα μας. Αυτό δε σημαίνει ότι η ανάρρωση συμβαίνει στο κενό εκτός του κοινωνικού πλαισίου. Αντίθετα, όπως αναφέρει και ο Ron Coleman, μπορεί να αποτελεί μια απελευθερωτική εμπειρία μέσα από την πολιτικοποίηση του υποκειμένου εντός του ευρύτερου κοινωνικού πλαισίου.

Άραγε ποια σημασία μπορεί να έχει για τον άνθρωπο με ψυχιατρική εμπειρία το να διεκδικήσει και να ξανακερδίσει την ιστορία του Τι σημασία μπορεί να έχει η ανάγνωση της ιστορίας αυτής πέρα από το επίπεδο της ψυχοπαθολογίας και μιας απλοποιητικής διαδικασίας εκτίμησης της σοβαρότητας της νόσου και της ενδεχόμενης επικινδυνότητας Το να ξανακερδίσει κανείς το δικαίωμα να μιλήσει για την ιστορία του και να αμφισβητήσει την κακοποιητική στάση των ΜΜΕ με την αναπαραγωγή στερεοτυπικών σχημάτων περί «επικίνδυνης νόσου» είναι άραγε μια χειραφετική διαδικασία Μήπως τα ίδια τα ΜΜΕ, με τον παραλυτικό τους ρόλο, με τον αποπροσανατολισμό, την χειραγώγηση, τον φόβο και την παθητικότητα που προκαλούν, δεν αποτελούν σημαντικό παράγοντα στη δημιουργία ψυχικής δυσφορίας Το να διεκδικήσει κανείς τα δικαιώματα του εντός και εκτός των ψυχιατρικών θεσμών είναι άραγε μια διαδικασία ανάρρωσης Κι΄ ακόμα, τι σημαίνει και πώς τίθεται η διεκδίκηση των δικαιωμάτων και η διαδικασία της ανάρρωσης σήμερα, μέσα στις συνθήκες της κατακλυσμικής οικονομικής κρίσης και της ολομέτωπης επίθεσης στα βασικά δικαιώματα, στο σύστημα των υπηρεσιών, στην ίδια τη ζωή μας

Πιστεύουμε ότι το να συσχετισθούμε και να λειτουργήσουμε συλλογικά, να συνεργαστούμε και να ανοίξουμε ρωγμές στο μονόδρομο της ψυχιατρικής αυθεντίας και της κατασταλτικής ψυχιατρικής, αλλά και σ΄ αυτόν της κοινωνικής περιθωριοποίησης και του αποκλεισμού, μπορεί να μας προσφέρει πρακτικές απαντήσεις, ν΄ ανοίξει δρόμους για την επανάκτηση των δυνάμεων μας και για την χειραφέτησή μας.

Για επικοινωνία μέσω mail:

Χρήστες υπηρεσιών Κ.Ψ.Υ. Αγ. Αναργύρων: kpsyaganargiri@gmail.com

Δίκτυο Hearing Voices Αθήνα: athinahvsynantisi@gmail.com

Για επικοινωνία μέσω τηλεφώνου:

6939879738 — 6945801233 — 6944759844 — 6944302577

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

ΚΨΥ ΑΓΙΩΝ ΑΝΑΡΓΥΡΩΝ- ΔΙΚΤΥΟ HEARING VOICES ΑΘΗΝΑΣ

Διημερίδα με συμμετοχή εκπροσώπων οργανώσεων για την ψυχική υγεία από Ελλάδα, Μ. Βρετανία, Ιταλία

Τετάρτη, 8 Ιουνίου 20010 – Ανοίγοντας διαδρομές ανάρρωσης

09:00 Προσέλευση

10.00-11.30 Ανιχνεύοντας εναλλακτικές διαδρομές ανάρρωσης

Μαρίνα Λυκοβουνιώτη (Δίκτυο Hearing voices Αθήνας): Η Ανάρρωση ως ο πιο σημαντικός στόχος για την θεμελίωση της Κοινωνικής Ψυχικής Υγείας σε ένα ολοκληρωμένο με επιτυχία Ψυχιατρικό Σύστημα

Peter Bullimore (Hearin g Voices Network): «Μπορούμε να ορίσουμε την ανάρρωση ενός προσώπου» Ι.

Μάντα Σολωμού (Αντιστίγμα): «Ανοίγοντας δρόμους ανάρρωσης».

11.30-12.00 Διάλλειμα

12.00-14.00 Προσωπικές διαδρομές ανάρρωσης

Ελένη Καντέρη (ΚΟΙΣΠΕ Χανίων)

Kate Crawford (Hearing Voices Network)

Παναγιώτης Κασελάκης: «Οι περιπέτειες ενός ‘ψυχωτικού’».

Παρεμβάσεις : Παύλος Χατζηδάκης, Πάρις Πραματευτάκης κ.α.

14.00-15.00 Διάλλειμα για φαγητό

15.00-16.45 «Μπορούμε να ορίσουμε την ανάρρωση ενός προσώπου» ΙΙ. Εισήγηση και συντονισμός συζήτησης, Peter Bullimore

16.45-17.00 Διάλλειμα

17:00-19:00 «Συζήτηση για το φάρμακο». Εισήγηση και συντονισμός συζήτησης, Rufus May

Πέμπτη, 9 Ιουνίου 2011 – Διεκδικώντας τα δικαιώματα μας στο χώρο της ψυχικής υγείας

09:00 Προσέλευση

10.00-11.30 Δικαιώματα και ψυχική υγεία

Gisela Trincas (Πρόεδρος UNASAM, Ομοσπονδίας Συλλόγων για την Ψυχική Υγεία, στην Ιταλία):«Το δικαίωμα στη θεραπεία με σεβασμό της ελευθερίας και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας».

Ευτύχης Φυτράκης (δρ Νομικής, ειδικός επιστήμων στον Συνήγορο του Πολίτη): «Τα δικαιώματα των ψυχικά ασθενών: πολύ θεωρία, αλλά καθόλου πράξη!»

Rufus May (Hearing Voices Network): «Παίρνοντας στα χέρια μας τα μέσα ενημέρωσης».

11.30-12.00: Διάλλειμα

12.00-14.00 Δικαιώματα και ψυχική υγεία, συνέχεια

Γιώργος Γιαννουλόπουλος (Επιτροπή ‘χρηστών’, πρώην ‘χρηστών’ και επιζώντων της ψυχιατρικής):«Και πλήρως ν΄ αναρρώσουμε και πάλι δικαιώματα δεν θα έχουμε».

Τασούλα Τοβή (μέλος ΔΣ ΚΟΙΣΠΕ Θεσσαλονίκης): «Η κρίση των ΚΟΙΣΠΕ, κρίση των προοπτικών κοινωνικής επανένταξης».

Gisella Trincas : «Το κλείσιμο των δικαστικών ψυχιατρείων : στην Ιταλία είναι ζήτημα πολιτισμού».

Κατερίνα Σκουρτοπούλου : «Ψυχιατρική μεταχείριση, δικαιώματα και ανθρωπισμός Πού αρχίζει η καταστολή».

Παρεμβαίνουν : Βάσω Καλογιάννη κά.

14.00-15.00 Διάλλειμα για φαγητό

15.00-16.30 Εγκλωβισμένος/η στον ψυχιατρικό θεσμό: Προσωπικές ιστορίες

Παρεμβάσεις: Βάσω Τσόνου, Μαρία Διαγγελάκη

16.30-16.45 Διάλλειμα

16.45-18.45 «Δουλεύοντας διαμέσου της παράνοιας και κατανοώντας το φόβο». Εισήγηση και συντονισμός συζήτησης, Peter Bullimore και Kate Crawford.

18.45-19.00 Κλείσιμο

Page 67 of 78 Newer Entries 1 2 … 65 66 67 68 69 … 77 78 Older Entries