Αυτό το σύνθημα ήταν γραμμένο σε Αθηναϊκό τοίχο πέρσι την άνοιξη. Αληθινό και επίκαιρο. Περίεργα πράγματα γίνονται αυτές τις μέρες. Που δεν έχουμε (δεν έχω;) τρόπο να καταλάβω ολοκληρωτικά. Η Πλατεία Συντάγματος με το συνονθύλευμα τάσεων και καταστάσεων. Κάποιοι πολιτικοποιημένοι από τη μια, άλλοι από τον ‘πλανήτη του facebook’, άνθρωποι που δεν έχουν ξανακατέβει στο δρόμο, αλλά και δεν μοιάζουν βέβαιοι για τους λόγους που είναι εκεί.
Το Live chat του facebook, δίπλα στο livestream του skai.gr, δεν ξεχωρίζει από chat για το πρωτάθλημα ποδοσφαίρου. Σεξιστικό, ομοφοβικό, γηπεδικό και ανούσιο. Συνθήματα γηπέδου μπροστά στη βουλή, με όλη την ανία που δημιουργούν (πόσες φορές να ακούσεις ‘να καεί, να καεί, το μπουρδέλο η βουλή’;). Συνέλευση την κάτω μεριά της πλατείας, με κόσμο να κουβεντιάζει, να συνδημιουργεί. Ο εθνικός ύμνος σε όλες τις παραλλαγές του, και μπόλικες ελληνικές σημαίες. ΜΜΕ που είναι εκπρόσωποι τύπου του Μνημονίου βάζουν στην πρώτη σελίδα τους livestream από το Σύνταγμα. Πως κι έτσι; Γιατί οι άλλες πορείες και διαδηλώσεις δεν είχαν αντίστοιχη αντιμετώπιση;
Κάποιοι απέχουν, από πολιτική υπεροψία (δεν αντέχουν την απολιτική μάζα), άλλοι περνάνε μια βόλτα (γιατί ‘κάθε κινητοποίηση είναι εν δυνάμει μια αρχή για κάτι καινούργιο’). Που θα πάει όλο αυτό; Θα δούμε. Πίσω δεν πάει. Και σίγουρα έχει το στοιχείο του απρόβλεπτου. Ο καθένας θα το μετρήσει ανάλογα με την οπτική του και τις επιθυμίες του.
