Processwork Hub

Άλλη μια διεργασία ομάδας…

Feb 132014

Αυτήν την Παρασκευή, η δεύτερη διεργασία ομάδας του 2014. Οι συναντήσεις Διεργασίας Ομάδας στηρίζονται σε μια συναισθηματική στάση «Βαθιάς Δημοκρατίας» και είναι ανοιχτές σε όσους επιθυμούν να εξερευνήσουν σε βάθος θέματα και προβλήματα που αφορούν την ζωή μας, σαν κοινωνικά και πολιτικά άτομα, στα πλαίσια της ομάδας. Το θέμα επιλέγεται στην κάθε συνάντηση από την ομάδα.

Διαδικαστικά

Τόπος: Γιαννάρου 17, Άλιμος (1η Στάση Καλαμακίου, στάση τραμ ‘Πικροδάφνη’)
Ώρες: Παρασκευή 7 – 9 μμ
Κόστος: δεν υπάρχει χρηματικό κόστος για αυτές τις συναντήσεις
Ημερομηνίνες: 14/2/14, 14/3/14, 11/4/14, 16/5/14, 13/6/14
Συντονίστριες: Λένα Ασλανίδου, Αλεξάνδρα Βασιλείου, Λίλη Βασιλείου

Το τέλειο τεστ ρατσισμού…

Feb 132014

(φωτογραφία: Purple Sherbet Photography/Flickr)

Πηγή: protagon.gr

Το τέλειο τεστ ρατσισμού
του Λύο Καλοβυρνά

Έχετε αμφιβολίες αν κάποιος γνωστός σας είναι πραγματικά ανοιχτόμυαλος ή απλώς το παίζει προοδευτικός για μόστρα; Ανησυχείτε αν εσείς οι ίδιοι δεν είστε τόσο απαλλαγμένοι από ομοφοβικές αγκυλώσεις όσο θα θέλατε; Υπάρχει ένα τέλειο τεστ για να το εξακριβώσετε!

«Δεν έχω τίποτα εναντίον των γκέι, έχω φίλους γκέι, αλλά δεν συμφωνώ ότι είναι εντάξει να κάνουν παιδιά. Τα παιδιά χρειάζονται σωστά πρότυπα άντρα και γυναίκας, μια μαμά κι έναν μπαμπά για να μεγαλώσουν σωστά».

Σας ακούγεται γνώριμο αυτό; Η ειρωνεία είναι ότι πολλοί άνθρωποι που κάνουν τέτοιες δηλώσεις ειλικρινά πιστεύουν στα δικαιώματα των γκέι. Ειλικρινά πιστεύουν ότι ένα παιδί χρειάζεται δύο γονείς διαφορετικού φύλου για να ανατραφεί «σωστά».

Το θέμα είναι ότι το πιστεύουν- δεν το ξέρουν. Είναι πίστη, προσωπική άποψη, όχι αποτέλεσμα γνώσεων και ενημέρωσης. Τέτοια επιχειρήματα παρουσιάζονται ως αυταπόδεικτα ορθά, αλλά πώς ξέρουμε ότι πράγματι ισχύουν; Με βάση ποιες έρευνες; Ή μήπως πρόκειται για σκέτες γνώμες, βασισμένες σε μια αντανακλαστική παράδοση: έτσι γινόταν μέχρι τώρα, έτσι είναι καλό να γίνεται.

Αντιθέτως, έχουμε απτά στοιχεία από πανεπιστημιακές έρευνες σε βάθος τριακονταετίας ότι τα παιδιά που ανατρέφονται από ομοφυλόφιλους γονείς όχι μόνο μεγαλώνουν φυσιολογικά και χωρίς δυσκολίες προσαρμογής ή κοινωνικής ένταξης, αλλά συχνά εμφανίζουν καλύτερες επιδόσεις και ικανοποίηση με τη ζωή. Σύμφωνα με τις έρευνες, δεν εντοπίστηκε καμία διαφορά ανάμεσα στα παιδιά που μεγαλώνουν με γκέι ή με στρέιτ γονείς, όσον αφορά την αυτοπεποίθηση των παιδιών, τη συναισθηματική υγεία ή τον χρόνο που περνούν με τους γονείς τους. Αντιθέτως, οι ομοφυλόφιλες οικογένειες με παιδιά εμφάνισαν καλύτερες επιδόσεις όσον αφορά τη γενική υγεία της οικογένειας και την οικογενειακή συνοχή. Επίσης, σύμφωνα με τις έρευνες, τα παιδιά γκέι γονιών δεν επηρεάστηκαν ως προς τον δικό τους σεξουαλικό προσανατολισμό από τους γονείς τους. Άλλο ένα καρφί στο φέρετρο της αναπόδεικτης άποψης ότι οι γκέι γονείς βγάζουν γκέι παιδιά.

Βγάζει νόημα αυτό: ένα ομόφυλο ζευγάρι ποτέ δεν κάνει παιδί στην τύχη, όπως τόσα και τόσα ετεροφυλόφιλα ζευγάρια. Για να πάρει την απόφαση να κάνει παιδί ένα γκέι ζευγάρι, το έχει σκεφτεί πολύ σοβαρά, έχει περάσει από πολλές διαδικασίες και έχει κληθεί να επιβεβαιώσει αυτή την απόφαση επανειλημμένως. Τα παιδιά που μεγαλώνουν με ομοφυλόφιλους γονείς είναι παιδιά που οι γονείς τους τα ήθελαν πραγματικά κι όχι επειδή έμεινε έγκυος η γυναίκα και είπαν να το κρατήσουν, ούτε επειδή η γιαγιά πιέζει σαν τρελή να δει εγγονάκι.

«Κι η κοινωνική κατακραυγή; Το παιδί με γκέι γονείς δεν θ’ αντιμετωπίσει χλεύη και βία από τον περίγυρό του;» είναι ένα συχνό αντεπιχείρημα. Πράγματι, είναι πιθανό. Όπως εξίσου πιθανό είναι ένα παιδί να αντιμετωπίσει χλεύη και βία για πολλά «προβλήματα» των γονιών του: επειδή είναι ξένοι, χοντροί ή φτωχοί, επειδή ο μπαμπάς είναι σκουπιδιάρης κ.λπ. Σε τέτοιες περιπτώσεις γιατί δεν αμφισβητούμε το δικαίωμα των γονιών να έχουν παιδί στο όνομα της ψυχικής υγείας του παιδιού; Γιατί ξέρουμε ότι τέτοιες δυσκολίες είναι αντιμετωπίσιμες, όταν υπάρχει αγάπη και στήριξη εντός της οικογένειας.

Παρότι είναι πολύ πιθανό τα παιδιά γκέι γονιών να αντιμετωπίσουν χλεύη στο σχολείο, πώς γίνεται και βγαίνουν τόσο υγιή; Η υπόθεση που κάνουν οι ερευνητές είναι ότι δεδομένης της κοινωνικής απαξίωσης των ομογονεϊκών οικογενειών, αυτοί οι γονείς είναι γενικά πιο πρόθυμοι και προετοιμασμένοι για επικοινωνία με το παιδί τους, ώστε να το βοηθήσουν να αντιμετωπίσει τα προβλήματα που ενδεχομένως βιώνει, όπως ο εκφοβισμός ή τα πειράγματα -αρκεί βέβαια οι ίδιοι οι γονείς να έχουν επεξεργαστεί τη δική τους ομοφοβία, ώστε να είναι ικανοί να στηρίξουν το παιδί τους, προσθέτω εγώ.

Η πυρηνική οικογένεια (μαμά-μπαμπάς-παιδί/ά) δεν είναι παρά μία μόνο μορφή οικογένειας στην ιστορία της ανθρωπότητας. Δεν είναι η φυσιολογική, είναι η πιο διαδεδομένη -ή μάλλον ήταν μέχρι πρόσφατα. Το 51% των παιδιών στη Σουηδία γεννιέται σε μονογονεϊκές οικογένειες, ενώ και στην Ελλάδα αυτό το ποσοστό συνεχώς αυξάνεται, καθώς όλο και περισσότεροι άνθρωποι διαχωρίζουν την ιδιότητα του γονέα από τη ζευγαροσύνη. Ακόμα και στη δική μας χώρα, μέχρι πριν από πενήντα χρόνια θεωρούνταν φυσιολογικό μια οικογένεια να ζει με τη γιαγιά και τον παππού, τη χήρα θεία, τον ανύπαντρο θείο, όλοι μαζί στο ίδιο σπίτι. Τώρα πια αυτό το μοντέλο οικογένειας θεωρείται «αφύσικο», επιβλαβές για την υγιή σχέση του ζευγαριού και τη συνοχή της οικογένειας.

Κάποια πράγματα θεωρούνται εντελώς προφανή -τόσο προφανή και φυσιολογικά, που αγανακτούμε όταν κάποιος τα αμφισβητεί. Λόγου χάρη, το γεγονός ότι οι γυναίκες έχουν δικαίωμα να αυτοδιαχειρίζονται οι ίδιες το σώμα τους ή να ψηφίζουν ή να μην εξαναγκάζονται από τον πατέρα τους να παντρευτούν αυτόν που θέλει εκείνος στα 14. Εξίσου προφανές και φυσιολογικό θεωρούμε ότι δεν πρέπει να κάνουμε σεξ με παιδιά πέντε χρονών, ούτε να τα βάζουμε να δουλεύουν σε ορυχεία ή σε χωράφια από τα έξι τους.

Δεν ήταν πάντα έτσι όμως -ούτε και τώρα είναι σε όλες τις χώρες του κόσμου, όπου τα παραπάνω δεν θεωρούνται ούτε αυτονόητα ούτε φυσιολογικά. Το αντίθετο μάλιστα! Μέχρι πρόσφατα γίνονταν συζητήσεις επί συζητήσεων για το αν οι γυναίκες έχουν την ίδια ευφυΐα με τους άντρες. Η επιστήμη πιστοποιούσε ότι δεν είχαν. Ο πολιτικός κόσμος επιχειρηματολογούσε ότι θα καταστραφεί ο κοινωνικός ιστός, αν επιτραπεί στις γυναίκες να ψηφίζουν, καθώς λόγω της ορμονικής διαταραχής που προκαλεί η έμμηνος ρύση τους, θα ψήφιζαν με υπερβολικό συναισθηματισμό.

Αυτές οι κουβέντες μας φαίνονται αστείες σήμερα -αν όχι προσβλητικές. Θα έρθει σίγουρα η μέρα -και μάλιστα πολύ σύντομα- που θα μας φαίνεται εξίσου αστείο και προσβλητικό που κουβεντιάζουμε σήμερα αν οι ομοφυλόφιλοι άνθρωποι πρέπει να έχουν δικαίωμα να παντρεύονται και να κάνουν παιδιά. Ήδη έχει έρθει η μέρα σε πολλές χώρες που αυτές οι συζητήσεις θεωρούνται παρωχημένες.

«Η αγάπη δημιουργεί τις οικογένειες» είναι η ημερίδα με θέμα την ομογονεϊκότητα που οργανώνεται την Παρασκευή, 14 Φεβρουαρίου, 17:00-20:.00 στο ξενοδοχείο Τιτάνια (Πανεπιστημίου 32), με συμμετοχή πανεπιστημιακών από όλη την Ελλάδα:

Δήμητρα Κογκίδου, ΠΤΔΕ Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσ/νίκης
Θεοφανώ Παπαζήση, Νομική Σχολή Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θες/νίκης
Βενετία Καντσά & Άσπα Χαλκίδου, Τμήμα Κοινωνικής Ανθρωπολογίας Πανεπιστήμιο Αιγαίου
Κώστας Γιαννακόπουλος, Τμήμα Κοινωνικής Ανθρωπολογίας Πανεπιστήμιο Αιγαίου
Αθηνά Αθανασίου, Κοινωνικής Ανθρωπολογίας Πάντειο Πανεπιστήμιο
Αλεξάνδρα Χαλκιά, Τμήμα Κοινωνιολογίας Πάντειο Πανεπιστήμιο

How to get things done? Talk.

Feb 122014

Πηγή: A User’s Guide to Power

How to get things done? Talk.
by Julie Diamond

Driving to work last month, I was listening to the news about the start of the Syrian peace talks. I found myself imagining the room and the people involved. It was probably a large conference room or council room, and they probably sat at around a large conference table, or in tiered rows. And there must have been translators present, and security personnel, as well as assistants, staff members, and the media. And each person would have been wearing badges and name tags.

And how did the actual talks, go, I wondered? Were they really “talking?” There was a strict agenda, known ahead of time; therefore each member probably didn’t speak extemporaneously, but would have a prepared position, list of points , or a script or strategy they intend to follow. And given the size of it, there would have been a facilitator, and perhaps signaling devices that people used to indicate when they wanted to speak. I just can’t see people raising their hands to get the floor. Maybe there wasn’t even space for that; perhaps people were just assigned a time to speak, and had to simply weigh in on the proposal.

However it was structured, everything about it ensured that the members did not have direct contact, that spontaneous talk was limited, and straightforward interaction non-existent. And then it struck me. This is the basis of war: separate the players, ensure maximum distance, and at all costs, prevent the humanizing effect of face-to-face, informal, and personal interaction. Because in order for compromise, resolution, give and take, and the like to occur, people have to actually interact. The entire set up predicted the lack of outcome. How the heck can anything constructive happen in that atmosphere? And why are they called “talks?” Could I solve my conflicts in that atmosphere? Could you? Are those players any different from you or I?

Methods like Deep Democracy, Multi-track Diplomacy and others understand the need for informal, facilitated forums where personal interaction can occur, where people can engage with other viewpoints, and ultimately find points of human commonality.

The point I want to make is not how to solve conflict, but about the vital importance of dialogue. At the risk of making too broad a generalization, everything that humans accomplish, from peace accords to heart surgery to landing on the moon happen through a single, indispensable mechanism: talk. Whether something succeeds or fails hinges on the quality of dialogue between people. And nowhere is this truer than with conflict: no matter how politically complex, intractable, or widespread the conflict, solutions ultimately depend on how well people talk with each other.

This is why I’ve been focusing lately on feedback and performance conversations: they are microcosms of bigger and gnarlier conflicts, and involve this one central, yet vital set of skills: the ability to have and hold a conversation. Talk is our primary tool as humans. It’s a unique evolutionary advantage, up there with opposable appendages. While talk is an essential human skill, doing it well requires training. Talking is a lot like eating. We all do it. In fact, we have to do it, but it can be done with more or less awareness, with better and worse results, in healthy or unhealthy ways. Talk creates peace, and also incites war.

What are the skills of dialogue? What do we need to be able to do to have productive dialogue? Some of the skills are: Having to say difficult things and make yourself understood without shutting down the other person. Challenging assumptions while inviting dialogue. Staying present and focused when things get hot. Fielding challenge and criticism without defense. Surfacing topics that no one wants to talk about in a way that fosters engagements. Ram Charan, organizational consultant and author, sums up the power of talk in organizational contexts this way:

Dialogue is the basic unit of work in an organization. The quality of the dialogue determines how people gather and process information, how they make decisions, and how they feel about one another and about the outcome of these decisions. Dialogue can lead to new ideas and speed as a competitive advantage. It is the single-most important factor underlying the productivity and growth of the knowledge worker. Indeed, the tone and content of dialogue shapes people’s behaviors and beliefs—that is, the corporate culture—faster and more permanently than any reward system, structural change, or vision statement I’ve seen.

This topic is going to be front and center in my year-long training on Deep Democracy facilitation with Anima Leadership which starts March 28. And while the group might start out with name tags, I bet they won’t be needed for long.

Process work και σωματικά συμπτώματα…

Feb 122014

Ο φίλος και συνάδελφος Reini Hauser περιγράφει την προσέγγιση του process work στα σωματικά συμπτώματα (αγγλικά & ρωσικά!)

Δύσπνοια (όπως μόνο ο silentcrossing μπορεί να περιγράψει)…

Feb 092014

Πηγή: silentcrossing.wordpress.com

Κι εκεί που έχεις μια κανονική ζωή με μια κανονική δουλειά, κανονική οικογένεια και κανονικούς φίλους και όλα φαίνεται να κυλούν κανονικά, συμβαίνει ένα ακραίο γεγονός, έξω από τα περιθώρια της καθημερινότητας, ένα τροχαίο με το αυτοκίνητο, το έμφραγμα ενός φίλου, μια επιληπτική κρίση που σε τινάζει στον αέρα σαν ηλεκτρική εκκένωση και τα βλέπεις όλα διαφορετικά, για μια στιγμή σταματάς να σκέφτεσαι τα πράγματα που σε απασχολούσαν ως τώρα, τα λάικ που δεν πήρες στο φέησμπουκ, το διαγώνισμα της κόρης σου που ήταν 16 και όχι 19, το γκόμενο που σου λέει λιγότερα μωράκι μου από όσα θα ήθελες, και κάπου εκεί, μέσα στην ομίχλη του μυαλού επαναπροσδιορίζεις τα βασικά, θυμάσαι όλα αυτά που δεν είπες σε φίλους που δεν θα τους έχεις για πάντα, τις ώρες που ξόδεψες μπροστά σε οθόνες αντί να βρίσκεσαι με αυτούς που σ’ αγαπούν, τις φορές που δεν σταμάτησες στο δρόμο να να πεις γλυκόλογα σε ένα αδέσποτο κι εκείνες τις φορές που δεν κυλίστηκες μαζί της σε μια παραλία, τις φορές που προτίμησες να αγγίξεις την οθόνη του κινητού αντί για το πρόσωπο του, το χρόνο που ξόδεψες από τη ζωή σου για τον Άδωνη αντί για το κορίτσι σου, τις στιγμές που βιαζόσουν (πάντα βιαζόσουν), τα απογεύματα που δεν σήκωσες το βλέμμα να θαυμάσεις τα χρώματα του ήλιου στα μπαλκόνια των πολυκατοικιών που από ανοιχτό πορτοκαλί στην αρχή γίνεται κόκκινο, μπορντό, μετά βαθύ βυσσινί, τα χρόνια που έχεις να ανέβεις σε ταράτσες για να δεις την πόλη από ψηλά, τις εκδρομές που ανέβαλες για αργότερα, τα χαρτάκια με τα τηλέφωνα που δεν πήρες, τις τρέλες που δεν έκανες, τα χιλιάδες τι θα πει ο κόσμος που σφηνώθηκαν στον αυχένα, τα όχι που αν ήταν ναι η ζωή σου μπορεί να ήταν αλλιώς. Κι επιβραδύνεις το βήμα και χαμογελάς, και λες μαλάκα πάρ’ το αλλιώς, και αυτή είναι η πρώτη μέρα της καινούργιας σου ζωής.

Το process work συνάντησε το θέατρο playback…

Feb 092014

Ολοκληρώθηκε και ο δεύτερος κύκλος συναντήσεων όπου το process work συνάντησε το θέατρο playback. Η ομάδα πειραματίστηκε με το συνδυασμό των τεχνικών του process work και του θεάτρου playback. Στόχος ήταν να εξερευνήσουμε τον συνδυασμό των δύο προσεγγίσεων και πως η μια μπορεί να εμπλουτίσει την άλλη.

Η Βέρα Λάρδη, ηθοποιός και θεατρολόγος, εκπαιδευμένη στο θέατρο playback, δίδαξε τις βασικές τεχνικές της θεατρικής φόρμας του playback και η Λένα Ασλανίδου συντόνισε την ατομική και ομαδική δουλειά.

Δουλέψαμε πάνω στον αυτοσχεδιασμό και στο πως μπορεί η πραγματικότητα και η κοινή ιστορία να γίνει θεατρική πράξη. Πειραματιστήκαμε με φόρμες θεάτρου playback, αποδίδοντας ιστορίες της ομάδας. Δυνατό το εργαλείο, συχνά αποκαλυπτική και καταλυτική η φόρμα για την ιστορία την ίδια. Εκτεθήκαμε, τολμήσαμε, γελάσαμε, συγκινηθήκαμε.

Ευχαριστούμε Λένα και Βέρα για αυτά τα αποκαλυπτικά Σάββατα!

Μπορείς να δεις φωτογραφίες από τις συναντήσεις στα παρακάτω λινκ:

Ποιος είναι ο «άνθρωπος» των ανθρωπίνων δικαιωμάτων;

Feb 082014

Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

Ποιος είναι ο «άνθρωπος» των ανθρωπίνων δικαιωμάτων;

του Κώστα Δουζίνα*

Κάθε ιστορική εποχή έχει χρησιμοποιήσει τον δικό της (φιλοσοφικό ή εμπειρικό) ορισμό της ανθρωπότητας για να διαχωρίσει τους κυρίαρχους, τους υποτελείς και τους αποκλεισμένους. Εκείνοι που δεν μιλάνε τη γλώσσα μας, δεν μοιράζονται τη θρησκεία μας, ανήκουν στη λάθος τάξη, έχουν λάθος φύλο, χρώμα ή σεξουαλικότητα μένουν πάντα έξω από την «ανθρωπότητα», όπως ορίζεται στην κάθε χώρα και εποχή

Σε όλες τις μεγάλες ευρωπαϊκές μητροπόλεις, μια υπόγεια ανθρωπότητα χωρίς στέγη, τροφή ή το δικαίωμα στην εργασία επιβιώνει με λιγότερο από ένα ευρώ την ημέρα. Σε αυτή την κατηγορία ανήκουν οι 300 της Υπατίας, οι μετανάστες στα στρατόπεδα «υποδοχής», οι άνεργοι νέοι και ηλικιωμένοι, οι άστεγοι.

Σε ένα βίντεο της αγγλικής οργάνωσης για μετανάστες Parfras, ο Τζάμι, που κοιμάται σε ένα πάρκο του Λονδίνου, συγκρίνει τον εαυτό του με τους φίλους του που έχουν «χαρτιά» και με τους υπόλοιπους εμάς. «Εχουμε όλοι δύο χέρια, δύο μάτια, δύο πόδια. Είναι κι εκείνοι άνθρωποι, σαν κι εμένα». Απευθυνόμενος σ’ αυτούς που από την άνεση της πολυθρόνας τους διακηρύσσουν την πίστη τους στα «ανθρώπινα» δικαιώματα προσθέτει: «Πού είναι τα ανθρώπινα δικαιώματα για εκείνους που ζητούν άσυλο και κοιμούνται σε παγκάκια;».

Ο Τζάμι διατυπώνει μια αναμφισβήτητη και τρομακτική αλήθεια: μπορεί να είμαστε όλοι άνθρωποι, αλλά η ανθρωπότητα πάντα απεχθανόταν, υποβάθμιζε και απέκλειε πολλά μέλη της. Σαν σύγχρονος Διογένης, ο Τζάμι απαντά στους καλούς φιλελεύθερους που πιστεύουν ότι τα δικαιώματα ανήκουν στους ανθρώπους απλώς επειδή είναι άνθρωποι, ότι αποτελούν κάτι το φυσικό, σαν τα μάτια, τα χέρια, τα πόδια. Η άποψη αυτή ακούγεται αισιόδοξη, καθησυχάζει τις συνειδήσεις. Αλλά αν την εξετάσουμε προσεκτικά, φαίνεται να είναι σαν μισή αλήθεια και μισός μύθος.

Σύμφωνα με πρόσφατες αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, οι συνθήκες κράτησης των αιτούντων άσυλο στην Ελλάδα ισοδυναμούν με βασανιστήρια και απάνθρωπη και ταπεινωτική μεταχείριση. Το 2011, το Βέλγιο καταδικάστηκε επειδή θεώρησε την Ελλάδα ευνομούμενο κράτος στο οποίο μπορούσε να στείλει πίσω έναν Αφγανό πρόσφυγα, όπως υποχρεούται από το διεθνές δίκαιο. Η επαναπροώθηση προσφύγων στην Ελλάδα απαγορεύτηκε μετά την απόφαση λόγω των συνθηκών κράτησης και επειδή η Ελλάδα ουσιαστικά δεν δίνει ποτέ άσυλο στους αιτούντες πρόσφυγες.

Η Ελλάδα των μνημονίων αποτελεί επιβεβαίωση της αλήθειας ότι η ανθρωπότητα δεν είναι μία και κοινή για όλους: ήταν πάντα χωρισμένη ανάμεσα στους πλήρως και τους λιγότερο ανθρώπους ή ανάμεσα στις ελίτ, τους υπάκουους υπηκόους και τους αποκλεισμένους.

Η ιδέα της «ανθρωπότητας» ανήκει στη νεωτερικότητα. Στην αρχαία Αθήνα και τη Ρώμη υπήρχαν Αθηναίοι και Ρωμαίοι, αλλά όχι «άνθρωποι», με την έννοια των μελών του ανθρώπινου είδους. Η λέξη humanitas εμφανίστηκε για πρώτη φορά στη Ρωμαϊκή Δημοκρατία και σήμαινε eruditio et institutio in bonas artes (γνώση και εκπαίδευση στα ήθη και τις τέχνες). Η ανθρώπινη ιδιότητα δεν ήταν κάτι κοινό αλλά, όπως έλεγε ο Κικέρωνας, ένα πρότυπο συμπεριφοράς το οποίο διέκρινε τους hominess humani (τους πραγματικούς ανθρώπους, δηλαδή τους μορφωμένους Ρωμαίους) από τους homines barbari (τους βάρβαρους, όλους τους υπόλοιπους). Και παραμένει η «ανθρωπότητα» έκτοτε ένας τέτοιος όρος διάκρισης μεταξύ των πλήρως και των λιγότερο ανθρώπων.

Ο χριστιανισμός υπονόμευσε τις ιεραρχίες του κλασικού κόσμου. Η διακήρυξη του Αποστόλου Παύλου ότι δεν υπάρχει Ελληνας ή Εβραίος, άνδρας ή γυναίκα, ελεύθερος ή δούλος (Επιστολή προς Γαλάτες 3:28) εισάγει έναν πνευματικό οικουμενισμό. Ολοι οι άνθρωποι έχουν ψυχή και μπορούν να συμμετάσχουν στο θεϊκό σχέδιο σωτηρίας. Πρέπει όμως να ασπαστούν τον χριστιανισμό γιατί οι άπιστοι δεν έχουν θέση στο σχέδιο της θείας πρόνοιας. Αυτός ο ριζικός διαχωρισμός θεμελίωσε την οικουμενική αποστολή της Εκκλησίας και της αυτοκρατορίας όπως και την επιμονή τους στον προσηλυτισμό των αλλοθρήσκων. Η αναγγελία της αγάπης και σωτηρίας έγινε ταυτόχρονα και πολεμική ιαχή: να φέρουμε τους παγανιστές στη Θεία Χάρη, να επιβάλουμε στον κόσμο το μήνυμα της αλήθειας.

Στη Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και σε εκείνες που τη διαδέχτηκαν, η διαχωριστική γραμμή μεταξύ ανθρώπων και βαρβάρων συνέπεσε μ’ αυτή μεταξύ πιστών και απίστων.

Η χριστιανική έννοια της ανθρωπότητας συζητήθηκε δημόσια σε μία από τις σημαντικότερες αντιπαραθέσεις στην Ιστορία. Το 1550, στο Βαγιαδολίδ της Ισπανίας, ο αριστοτελικός φιλόσοφος Χινές ντε Σεπούλβεδα και ο κληρικός Βαρθολομαίος ντε λας Κάσας αντιπαρατέθηκαν σχετικά με τη στάση των Ισπανών κατακτητών απέναντι στους Ινδιάνους του Μεξικού.

«Απολύτως δικαιωματικά»…

Ο Σεπούλβεδα υποστήριξε ότι «οι Ισπανοί κυβερνούν απολύτως δικαιωματικά τους βαρβάρους, οι οποίοι στη σωφροσύνη, τα χαρίσματα, την αρετή και την ανθρωπιά είναι τόσο κατώτεροι από τους Ισπανούς όσο και τα παιδιά από τους ενήλικους, οι γυναίκες από τους άνδρες, οι άγριοι και σκληροί από τους ήπιους και ευγενείς, θα τολμούσα να πω όσο ο πίθηκος από τον άνθρωπο».

Ο Λας Κάσας διαφώνησε, λέγοντας ότι οι Ινδιάνοι είχαν εδραιωμένα έθιμα και καθιερωμένο τρόπο ζωής. Είναι «ασύνειδα» χριστιανοί, έλεγε, όπως ο Αδάμ πριν από την Πτώση. Αν οι κατακτητές σεβαστούν τις παραδόσεις, τους νόμους και τον πολιτισμό τους θα ασπαστούν τον χριστιανισμό, αλλά και θα αποδεχτούν την εξουσία των κατακτητών. Ο Λας Κάσας συνδύαζε τη θεολογία με την πολιτική σκοπιμότητα σε ένα πρώιμο παράδειγμα πολυπολιτισμικότητας. Αλλά ο χριστιανικός οικουμενισμός του, όπως κάθε οικουμενισμός, βασιζόταν σε αποκλεισμούς. Καταδίκασε κατ’ επανάληψη τους «Τούρκους και τους Μαυριτανούς, τους πραγματικούς βάρβαρους απόβλητους των εθνών». Οι μουσουλμάνοι, σε αντίθεση με τους Ινδιάνους, είχαν μάθει τη διδασκαλία του Χριστού, αλλά την απέρριψαν και επομένως δεν υπάρχουν περιορισμοί στην αντιμετώπισή τους.

Ο Λας Κάσας νίκησε το debate, αλλά η άποψη του Σεπούλβεδα ήταν εκείνη που υιοθετήθηκε από αποικιοκράτες και ιμπεριαλιστές. Ηταν η άποψή του που ακούσαμε για τους Σέρβους, τους Ιρακινούς και τους Αφγανούς από τους Δυτικούς, αλλά και για τους Αλβανούς ή τους Κούρδους από τους άλλους.

Το επόμενο βήμα στην ιστορία του «ανθρώπου» έγινε από τους πολιτικούς φιλοσόφους και τους επαναστάτες του 18ου αιώνα. Η γαλλική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη δηλώνει ότι «οι άνθρωποι γεννιούνται και παραμένουν ελεύθεροι και με ίσα δικαιώματα», αλλά στη συνέχεια αποδίδει τα δικαιώματα αυτά, με την πραγματική νομική και πολιτική τους έννοια, μόνο σε ορισμένους Γάλλους: τους πολίτες. Στο κενό ανάμεσα στον οικουμενικό «άνθρωπο» και τον εθνικό πολίτη βρίσκονται οι ξένοι – δεν έχουν δικαιώματα επειδή δεν είναι πολίτες και κατά συνέπεια δεν είναι πλήρως άνθρωποι, κάτι που έχει γενικευθεί σήμερα με τους πρόσφυγες και τους οικονομικούς μετανάστες.

Η γαλλική Διακήρυξη, διαχωρίζοντας την ιδιότητα του ανθρώπου από την ιδιότητα του πολίτη, δημιούργησε 2 εναλλακτικές προσεγγίσεις: τον ιμπεριαλισμό, στον οποίο η πόλις, το έθνος, το μερικό ισχυρίζεται ότι αποτελεί την έκφραση του κόσμου, της ανθρωπότητας, του καθολικού. Δικαιούται επομένως το μερικό να διαδώσει τον πολιτισμό με πολέμους και κατακτήσεις.

Ενα πρώιμο παράδειγμα ήταν οι ναπολεόντειοι πόλεμοι και η «εκπολιτιστική αποστολή» της αποικιοκρατίας, ένα σύγχρονο, το Ιράκ. Η εναλλακτική άποψη, ο κοσμοπολιτισμός, επιβάλλει το καθολικό στο μερικό έτσι ώστε οι οικουμενικές αξίες να ξεπερνούν τοπικές ιδιοσυγκρασίες. Η δεύτερη προσέγγιση παραμένει μια ουτοπία όμως που ίσως υπάρξει στο μέλλον.

Μόνο η Αϊτινή Επανάσταση, που απελευθέρωσε τους σκλάβους και έδωσε πολιτικά δικαιώματα στον αποικιοκρατούμενο πληθυσμό της μετά την ανεξαρτησία του νησιού το 1804, ήταν εκείνη που ανέλαβε να υποστηρίξει τις αξίες του οικουμενισμού. Επρεπε βέβαια να το κάνει ενάντια στους αποικιοκράτες Γάλλους που επινόησαν τα «οικουμενικά» δικαιώματα αλλά τα έδωσαν μόνο στους λευκούς Γάλλους άνδρες. Και αυτό το πλήρωσε. Μέχρι τη δεκαετία του 1980, η Αϊτή πλήρωνε αποζημιώσεις στη Γαλλία για τη ζημιά που έπαθαν οι δουλοκτήτες. Κάθε φορά που η ελευθερία και η ιδιοκτησία συγκρούονται, η ιδιοκτησία επιβάλλεται. Να σημειώσουμε επίσης ότι η ελεύθερη Αϊτή ήταν το πρώτο κράτος που αναγνώρισε την Ελλάδα μετά την Επανάσταση.

Ο «άνθρωπος» των «δικαιωμάτων του ανθρώπου» δεν είχε συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, εκτός από την ελεύθερη βούληση, τη λογική και την ψυχή. Αυτά τα καθολικά χαρακτηριστικά εκκοσμίκευσαν τη χριστιανική πίστη στην ιερότητα της ζωής και προίκισαν την ανθρωπότητα με αξιοπρέπεια και σεβασμό. Ο «άνθρωπος» ή το «υποκείμενο» των δικαιωμάτων είναι μια αφαίρεση. Δεν έχει σώμα, χρώμα, φύλο ή ιστορία, όπως έχουν υποστηρίξει ο Χέγκελ, ο Μπερκ και ο Μαρξ. Ωστόσο, ο πραγματικός άνθρωπος που απολάμβανε τα δικαιώματα ήταν ο ευκατάστατος, λευκός, χριστιανός, αστός, ετεροφυλόφιλος άνδρας. Συγκέντρωνε στο πρόσωπό του την αφηρημένη αξιοπρέπεια του ανθρώπου και τα συγκεκριμένα προνόμια του ισχυρού. Από τότε, η πλήρης «ανθρώπινη ιδιότητα» κατασκευάζεται με φόντο τη «μη ανθρωπότητα», αυτούς που ανήκουν σε λάθος τάξη, φύλο, φυλετική καταγωγή, θρησκεία ή σεξουαλικότητα.

Αν τα δικαιώματα είναι οικουμενικά, τότε οι πρόσφυγες, οι «παράνομοι» μετανάστες, οι άνεργοι ή οι κρατούμενοι του Γκουαντάναμο, οι οποίοι είναι απλώς «άνθρωποι» και δεν έχουν χώρα ή δίκαιο για να τους προστατεύει, θα έπρεπε να έχουν τα δικαιώματα των ανθρώπων. Ωστόσο δεν έχουν κανένα – αποτελούν μόνο γυμνή, απροστάτευτη ζωή.

Το κίνημα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων μπορεί να θεωρηθεί συνεχής αλλά αποτυχημένος αγώνας να γεφυρωθεί το χάσμα ανάμεσα στον αφηρημένο άνθρωπο των Διακηρύξεων και το εμπειρικό ανθρώπινο ον. Οι συμβάσεις κατά των διακρίσεων εις βάρος των έγχρωμων, των γυναικών, των παιδιών, των γκέι και των λεσβιών δίνουν σάρκα, οστά και φύλο στο χλομό σκαρίφημα του «ανθρώπου». Εχουν επιτύχει; Ναι και όχι. Η έννοια της κοινής «ανθρώπινης ιδιότητας» μας προικίζει όλους με αξιοπρέπεια. Εν τούτοις, η Ιστορία μάς έχει διδάξει ότι δεν υπάρχει κάποιος ιερός και απαράβατος ορισμός της ανθρώπινης ιδιότητας. Η ανθρώπινη δύναμη, εκκοσμίκευση της παντοδυναμίας του Θεού, αλλάζει συνεχώς τον ορισμό του ανθρώπου.

Η διαλεκτική του Διαφωτισμού οδήγησε στη χειραφέτηση αλλά και στον ναζισμό. Τα δικαιώματα είναι τρόπος προστασίας του ατόμου αλλά και εργαλείο των κυβερνήσεων για να πειθαρχούν τους ανθρώπους, τις κοινωνίες και, εσχάτως, τον κόσμο. Αν οι αποικιοκράτες έστελναν πρώτα τους ιεραποστόλους και μετά τις κανονιοφόρους, η σύγχρονη αυτοκρατορία στέλνει πρώτα τις ΜΚΟ για τα ανθρώπινα δικαιώματα και μετά τα βομβαρδιστικά. Είναι κομμάτια της ίδιας ιστορίας: της προσφοράς του «πολιτισμού» στους βαρβάρους.

Σε κάθε εποχή

Κάθε ιστορική εποχή έχει χρησιμοποιήσει τον δικό της (φιλοσοφικό ή εμπειρικό) ορισμό της ανθρωπότητας για να διαχωρίσει τους κυρίαρχους, τους υποτελείς και τους αποκλεισμένους. Εκείνοι που δεν μιλάνε τη γλώσσα μας, δεν μοιράζονται τη θρησκεία μας, ανήκουν στη λάθος τάξη, έχουν λάθος φύλο, χρώμα ή σεξουαλικότητα μένουν πάντα έξω από την «ανθρωπότητα», όπως ορίζεται στην κάθε χώρα και εποχή. Ολες οι παλιότερες κατηγορίες αποκλεισμού παραμένουν ενεργές σήμερα. Εχουν προστεθεί σ’ αυτές οι «οικονομικά ανενεργοί», τα «ανθρώπινα σκουπίδια», οι απόβλητοι του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού.

Παρά τους ισχυρισμούς περί του αντιθέτου, η ανθρώπινη ιδιότητα δεν αποτελεί το κανονιστικό θεμέλιο των δικαιωμάτων. Το νόημα που παίρνει σε κάθε ιστορική περίοδο και χώρα είναι αποτέλεσμα ιδεολογικής διαπάλης και πολιτικών μαχών, που επεκτείνουν τα δικαιώματα σε κάποιες κατηγορίες (κάνοντας τα μέλη τους περισσότερο «ανθρώπους») και τα περιορίζουν από άλλες. Τα ανθρώπινα δικαιώματα λοιπόν δεν «ανήκουν» στους ανθρώπους. Αντίθετα συνιστούν μια διαβαθμισμένη «ανθρωπότητα», με πλήρεις ανθρώπους στο ένα άκρο, τους αποκλεισμένους στο άλλο και τη μεγάλη μάζα των υπηκόων στο μέσο.

* Καθηγητής της Νομικής, αντιπρύτανης και διευθυντής του Ινστιτούτου Ανθρωπιστικών Ερευνών στο Κολέγιο Μπίρκμπεκ του Πανεπιστημίου του Λονδίνου

Μετάφραση: Μιχάλης Λαλιώτης

Επικοινωνιακές (και όχι μόνο) πρακτικές για να σταματήσει η ρητορική του μίσους…

Feb 072014

Η ΕΣΗΕΑ, σε συνεργασία με δύο οργανώσεις που έχουν πιστωθεί νίκες με εκστρατείες υπέρ της διαφορετικότητας , τη Βρετανική «HOPE not hate» και τους Αμερικανούς «Dreamers» οργάνωσαν διημερίδα/workshop κατά του ρατσισμού και της ξενοφοβίας.

Οι δυο συντονιστές, ο Αμερικανός ακτιβιστής Carlos Saavedra, ιδρυτής της ομάδας «Dreamers», και ο Βρετανός Jason Hunter, μέλος της οργάνωσης «HOPE not hate» μίλησαν για τις δικές τους προσπάθειες αντιμετώπισης του ρατσισμού και του φασισμού.

Εστιάσαμε σε στάσεις και στρατηγικές που ενδυναμώνουν τους δεσμούς της κοινότητας και περιορίζουν την επιρροή της ρητορικής μίσους και του αποκλεισμού. Ενδιαφέρουσα η σύνθεση της ομάδας συμμετεχόντων: μέλη μεταναστευτικών οργανώσεων, εργαζόμενοι σε ΜΚΟ, ακτιβιστές, επαγγελματίες από το χώρο της εκπαίδευσης και της ψυχικής υγείας, δημοσιογράφοι – πολλές και διαφορετικές οπτικές.

Σημαντικά τα ερεθίσματα, να δούμε τώρα πως θα τα αξιοποιήσουμε…

Ματς Σιέλμπυ: «Είναι εύκολο να είσαι ρατσιστής»…

Feb 072014

Πηγή: www.unhcr.gr

Ο Εντ, μέλος μιας βίαιης συμμορίας, είναι ακόμη πολύ νέος όταν αρχίζει επί σκηνής να ξετυλίγει το κουβάρι της ζωής του. Κι όμως οι ιστορίες που διηγείται, αφού έχει υποστεί επίθεση από τους πρώην συντρόφους του, δείχνουν μια πρώιμη κατανόηση του τι είναι δύναμη και ταπείνωση, θύτης και θύμα, αλληλεγγύη και αδιαφορία. Ο Εντ περιγράφει τη ζωή του απ” όταν ήταν δώδεκα ετών, όταν η βία κυρίευσε την καθημερινότητά του, κι εκθέτει σε όλο τους το μεγαλείο την ασχήμια και τον παραλογισμό της.

Η ιστορία του ήρωα της παράστασης «Γδαρμένος» (Blästrad) βασίζεται σ” ένα πραγματικό περιστατικό: στον απάνθρωπο κι αδικαιολόγητο ξυλοδαρμό ενός νέου ανθρώπου από μια ομάδα παιδιών, που τον κυνήγησαν για τον χτυπήσουν βάναυσα μέσα στο ίδιο του το σπίτι. Το περιστατικό έλαβε χώρα στη Σουηδία, όμως θα μπορούσε έχει συμβεί παντού, όπως επισημαίνει ο συγγραφέας της παράστασης Ματς Σιέλμπυ. Έτσι εξηγείται, πιθανότατα, και η ευρεία απήχησή της –από τη Γερμανία μέχρι τη Ρουάντα και από τη Μ. Βρετανία μέχρι την Ελλάδα, όπου παρουσιάζεται από το θεατρικό οργανισμό «Κοχύλι», σε σκηνοθεσία Στρατή Πανούριου και μετάφραση Εύας Στυλάντερ. Το έργο, που γράφτηκε το 2008, έχει επίσης περιοδεύσει στα περισσότερα σχολεία δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης της Σουηδίας.

Στην Ελλάδα, το έργο προβάλλεται αυτή την περίοδο και στο πλαίσιο του προγράμματος «Συμβίωση», για την προώθηση της ανεκτικότητας και την καταπολέμηση του ρατσισμού στα σχολεία, που υλοποιεί η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, με την υποστήριξη του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος. Η επόμενη προβολή, η οποία είναι ανοιχτή στο κοινό, έχει προγραμματιστεί, σε συνεργασία με την Ένωση Γονέων Μαθητών του Δήμου Ηρακλείου Αττικής, για την Τετάρτη 26 Φεβρουαρίου, στις 6 μ.μ. στο Πολιτιστικό Κέντρο «Ηλέκτρα Αποστόλου» (Κουντουριώτου & Νεότητας, Νέο Ηράκλειο).

Ο Ματς Σιέλμπυ βρέθηκε το φθινόπωρο στην Ελλάδα, προσκεκλημένος από το «Κοχύλι» και το Σουηδικό Ινστιτούτο Αθηνών, και μίλησε για τα αίτια της ρατσιστικής βίας με θύτες νέους και παιδιά στο 1againstracism.gr, την πλατφόρμα της εκστρατείας κατά της ρατσιστικής βίας της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες. «Είναι εύκολο να είσαι ρατσιστής», σημειώνει ο Ματς Σιέλμπυ. Ο συγγραφέας εξηγεί τη σημασία για τους νέους της ένταξης σε κάποια ομάδα, ενώ επίσης αναλύει τα κοινωνικά και οικονομικά αίτια των διακρίσεων.

Επιστημονική ημερίδα για θέματα ομογονεϊκότητας: “Η αγάπη δημιουργεί τις οικογένειες”

Jan 312014

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ «Οικογένειες Ουράνιο Τόξο»

Οι «Οικογένειες Ουράνιο Τόξο» δημιουργήθηκαν τον Απρίλη του 2012 από έναν αρχικά μικρό πυρήνα lgbt γονέων, ο οποίος σταδιακά μεγάλωνε μέχρι που το Γενάρη του 2014 πήραμε και νομική μορφή (Μ.Κ.Ο.)

Ως γονείς αντιμετωπίζουμε πολλές δυσκολίες στην χώρα μας, ζούμε μέσα σε απόλυτο νομικό κενό που μας δημιουργεί ένα σωρό προβλήματα και ανασφάλειες και συχνά εισπράττουμε έντονη κοινωνική απόρριψη. Το ίδιο συμβαίνει και με τα παιδιά μας, που συχνά γίνονται θύματα διακρίσεων τόσο σε κοινωνικό όσο και σε εκπαιδευτικό επίπεδο και αυτό έχει άμεση σχέση με την έλλειψη νομικού πλαισίου ώστε να διασφαλίζεται η οικογενειακή μας ζωή.

Οι άνθρωποι δεν γνωρίζουν, σε γενικές γραμμές, ότι υπάρχουν οι οικογένειές μας και οι αντιλήψεις και οι απόψεις τους για μας διαμορφώνονται από την υπόθεση ότι μόνο άνθρωποι του αντίθετου φύλου μπορούν να κάνουν παιδιά, συνεπώς προσπαθούμε μέσα από ανοιχτές εκδηλώσεις να ανοίξουμε την συζήτηση πάνω στο θέμα της ομογονεϊκότητας.

Σε αυτό το πλαίσιο κινείται και η ημερίδα που έχουμε οργανώσει για την Παρασκευή 14 Φεβρουαρίου 2014 από τις 5.00μ.μ. ως 10.00 μ.μ. στο ξενοδοχείο Τιτάνια (Πανεπιστημίου 52) με τίτλο: «Η αγάπη δημιουργεί τις οικογένειες»

Σε αυτήν την ημερίδα θα συμμετέχουν πανεπιστημιακοί από όλη την Ελλάδα:

Δήμητρα Κογκίδου, ΠΤΔΕ Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσ/νίκης
Θεανώ Παπαζήση, Νομική Σχολή Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θες/νίκης
Βενετία Καντσά και Άσπα Χαλκίδου, Τμήμα Κοινωνικής Ανθρωπολογίας Πανεπιστήμιο Αιγαίου
Κώστας Γιαννακόπουλος, Τμήμα Κοινωνικής Ανθρωπολογίας Πανεπιστήμιο Αιγαίου
Αθηνά Αθανασίου, Κοινωνικής Ανθρωπολογίας Πάντειο Πανεπιστήμιο
Αλεξάνδρα Χαλκιά, Τμήμα Κοινωνιολογίας Πάντειο Πανεπιστήμιο

Τέλος η Άλκηστις Κοντογιάννη, Κοσμητόρισα του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου και πρόεδρος του Τμήματος Καλών Τεχνών του ίδιου Πανεπιστημίου, θα παρουσιάσει το παιδικό βιβλίο που δημιούργησε η ομάδα μας με τίτλο «Τα δύο μικρά αβγά» και θα μιλήσει για τον τρόπο που τέτοια βιβλία μπορούν να λειτουργήσουν ως εργαλεία στην εκπαιδευτική πράξη.

Εκείνη την ημέρα θα συζητήσουμε για το θέμα της ομογονεϊκότητας στην χώρα μας εστιάζοντας σε όσο το δυνατόν περισσότερες πλευρές του (νομική, κοινωνική, ψυχολογική, εκπαιδευτική κλπ).

Εμείς, δεν πρόκειται να πεθάνουμε σιωπηλά…

Jan 282014

Πηγή: Συλλογικές Δράσεις Κοινωνικής Αλληλεγγύης 18ΑΝΩ

εμείς, δεν πρόκειται να πεθάνουμε σιωπηλά

Αυτό ήταν το κεντρικό σύνθημα σε πανό που ανάρτησαν οροθετικοί στις ΗΠΑ πριν από λίγα χρόνια διαμαρτυρόμενοι για την έλλειψη κοινωνικής ασφάλισης που τους οδηγούσε με μαθηματική ακρίβεια στο θάνατο. Παρατηρώντας τα τεκταινόμενα στην καταρρέουσα ελληνική κοινωνία το υιοθετούμε απερίφραστα. Παντού γύρω μας μυρίζει θάνατο και δυστυχία. Από το έγκλημα που διαπράχθηκε κοντά στο Φαρμακονήσι εναντίον δυστυχισμένων Αφγανών και Σύριων προσφύγων, όπου οι άνδρες του λιμενικού σώματος οδήγησαν σε πνιγμό μικρά παιδιά, από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης – κράτησης ανεπιθύμητων κοινωνικών ομάδων, από τις συνεχόμενες διώξεις και φυλακίσεις όσων τολμάνε να αντιστέκονται, μέχρι τις επιχειρήσεις «Ξένιος Δίας» και «Θέτις», κατανοούμε ότι δεχόμαστε μια άνευ όρων επίθεση.

Ο κυνισμός των πολιτικών εκπροσώπων της κυβέρνησης μαριονέτας του ΔΝΤ για όσα έγιναν ανοιχτά του Φαρμακονησίου, οι δηλώσεις του Πλεύρη ότι «η φύλαξη των συνόρων δεν μπορεί να υφίσταται αν δεν υπάρχουν απώλειες και για να γίνω κατανοητός αν δεν υπάρχουν νεκροί, η φύλαξη των συνόρων θέλει νεκρούς», μέχρι τις προεκλογικές εξαγγελίες του πρωθυπουργού για ανακατάληψη των πόλεων από τους μετανάστες, μας εξοργίζουν αφάνταστα πολύ. Και δεν μας αφήνουν καμιά απολύτως αμφιβολία για το τι πρόκειται να επακολουθήσει εναντίον μας, εναντίων των απεξαρτημένων, των τοξικομανών, των οροθετικών, των μεταναστών, των εκδιδόμενων ατόμων, όσων με τον έναν ή τον άλλο τρόπο παρεκκλίνουν από τη νόρμα της κανονικότητας και εξοργίζουν τους αποκτηνωμένους μικροαστούς – συνένοχους την καθημερινή βαρβαρότητα που ζούμε. Μας προκαλεί θλίψη και οργή αυτό που συνέβη στο Φαρμακονήσι, αλλά δεν μας προκαλεί καμιά απολύτως έκπληξη. Μας είναι χρόνια γνωστό το τι γίνεται στα χερσαία και θαλάσσια σύνορα του ελληνικού κράτους, πόσα εγκλήματα έχουν διαπραχθεί από νάρκες, από πνιγμούς και από λυσσασμένους συνοριοφύλακες και λιμενικούς. Ξέρουμε με ποιους έχουμε να κάνουμε.

Όσο το τέρας της φτώχειας σβήνει ολόκληρα κομμάτια του πληθυσμού από τον κοινωνικό χάρτη τόσο η καταστολή γίνεται αγριότερη. Όσο οι άνθρωποι θα αντιστέκονται και θα ριζοσπαστικοποιούνται τόσο θα ξεχύνονται τα ναζιστικά τάγματα εφόδου – όπως αυτό που βεβήλωσε το μνημείο για τον Π. Φύσσα και επιτέθηκε στο αυτοδιαχειριζόμενο στέκι «ρεσάλτο» – για να τον κατατρομοκρατήσουν.

Εμείς περάσαμε τα προηγούμενα χρόνια κάθε είδους δεινά και ανείπωτες δυστυχίες και στο 18Ανω επανακτήσαμε την συνείδησή μας και διαμορφώσαμε έναν συνεκτικό πολιτικό λόγο. Αυτή λοιπόν είναι η συνείδηση η οποία δε μας επιτρέπει να μείνουμε απαθείς για κανένα λόγο στον κόσμο απέναντι στη διάχυτη τρομοκρατία της εξουσίας. Αυτός ο συνεκτικός λόγος είναι που σπάει καθημερινά τη σιωπή που πάει να μας επιβληθεί, «εμείς δεν πρόκειται να πεθάνουμε σιωπηλά», δεν είμαστε πια στον κόσμο των ουσιών και της παθητικότητας, είμαστε στο δρόμο της αντίστασης και του αγώνα.

27/1/2014
Συλλογικές Δράσεις Κοινωνικής Αλληλεγγύης 18ΑΝΩ

Επιμόρφωση εκπαιδευτικών στο 8ο Γυμνάσιο Αχαρνων…

Jan 282014

Σε περιόδους κρίσης το σχολείο γίνεται δέκτης της έντασης που υπάρχει στην κοινότητα. Οι εκπαιδευτικοί καλούνται να ανταποκριθούν στο έργο τους σε συνθήκες ιδιαίτερα απαιτητικές. Στις συνθήκες αυτές, ακόμη περισσότερο, δοκιμάζονται οι ικανότητές τους να επικοινωνήσουν αποτελεσματικά, να κατανοήσουν τον άλλο, να αλληλοϋποστηριχθούν, ξεπερνώντας με δημιουργικό τρόπο, πολώσεις και αδιέξοδα. Ταυτόχρονα με την παροχή γνώσης, καλούνται να αναπτύξουν δεξιότητες επικοινωνίας και επίλυσης συγκρούσεων, φροντίζοντας τον εαυτό τους, αλλά και τη σχολική κοινότητα.

Σήμερα, το πρόγραμμα είχε επίσκεψη στο Μενίδι. Ολοκληρώσαμε και τη δεύτερη επιμορφωτική συνάντηση με τους εκπαιδευτικούς του 8ου Γυμνασίου Αχαρνών. Θέμα της επιμόρφωσης «Ενδοσχολική βία και κοινωνική ένταξη των μαθητών». Η επιμόρφωση έγινε στο πλαίσιο του προγράμματος Εκπαίδευση Αλλοδαπών και Παλιννοστούντων Μαθητών.

Εστιάσαμε στη βία και την επιθετικότητα και τον τρόπο που εμφανίζονται στο σχολείο. Αναγνωρίζοντας τη βία σαν συμπεριφορά αφύπνισης σε ανέκφραστες ανάγκες, εξερευνήσουμε τις πηγές της και τρόπους παρέμβασης.

Γεμάτες οι ώρες, πολύτιμη η ανταλλαγή και η συζήτηση στην ομάδα, φιλόξενο το σχολείο (και ανεπανάληπτη η σπιτική πορτοκαλόπιττα που μας περίμενε στο γραφείο καθηγητών, με πορτοκάλια από το κτήμα του Διευθυντή του σχολείου!) :-)

Ένα ευχαριστώ σε όλους και όλες σας, για τη φιλοξενία, την εμπιστοσύνη και τη συμμετοχή σας. Καλή δύναμη για τη συνέχεια της χρονιάς…

Post by Processwork Hub.

Πανικός: Απρόσμενο Ξύπνημα στην Ολότητα μας…

Jan 282014

Οι κρίσεις πανικού είναι εμπειρίες που διαταράσσουν την καθημερινότητά μας. Συχνά μας εγκλωβίζουν σε έναν αέναο κύκλο αγωνιώδους προσμονής ή και προσπάθειας αποφυγής. Αυτή η προσπάθεια αποφυγής των δυσάρεστων αισθήσεων είναι μια αυθόρμητη αντίδραση, φυσιολογική και σοφή, μα όχι απαραίτητα και η μοναδική. Συχνά συνυπάρχει ένα ίχνος περιέργειας για αυτή την εμπειρία που μας κατακυριεύει. Επιστρατεύοντας την επίγνωσή μας, μπορούμε να περάσουμε το κατώφλι που σχηματίζει η περιέργειά μας και να εξερευνήσουμε την υποκειμενική μας εμπειρία του πανικού και να έρθουμε σε επαφή με πτυχές του εαυτού μας περιθωριοποιημένες από την ταυτότητά μας.

Σε αυτό το βιωματικό διήμερο θα χρησιμοποιήσουμε τις μεθόδους της προσέγγισης του Process Work για να διερευνήσουμε εμπειρίες πανικού. Το σεμινάριο απευθύνεται σε ανθρώπους που έχουν τέτοιες εμπειρίες και που αισθάνονται άνετα να εξερευνούν μεταβαλλόμενες καταστάσεις συνείδησης, καθώς και σε όσους ενδιαφέρονται για μια ευαισθητοποίηση στην οπτική της προσέγγισης του Process Work για τις κρίσεις πανικού.

Διαδικαστικά

Τόπος: Γιαννάρου 17, Άλιμος (1η Στάση Καλαμακίου, στάση τραμ ‘Πικροδάφνη’)
Ώρες: Σάββατο 10 -‐ 5 μμ & Κυριακή 10 -‐ 2 μμ
Κόστος: 140 € Αναγνωρίζοντας ότι η οικονομική κρίση έχει επηρεάσει με διαφορετικό τρόπο τον καθένα και την καθεμιά, το κόστος συμμετοχής είναι ενδεικτικό. Η καθεμιά και ο καθένας θα πληρώσει με βάση την οικονομική του δυνατότητα.

Για περισσότερες πληροφορίες και τη δήλωση συμμετοχής, ένα κλικ εδώ…

“Πίσω στο Δάσος” της Αντιόπης Φραντζή: ένα βιβλίο για μικρούς κινηματίες…

Jan 272014

Το σ/κ που μας πέρασε ήμουν με ομάδα εκπαιδευτικών στην Ελληνική Εταιρία Περιβάλλοντος και Πολιτισμού. Με περίμενε ένα δώρο από τη συντοπίτισσα μου, την Αντιόπη Φραντζή, διευθύντρια του 70ου Δημοτικού Σχολείου. Το καινούργιο της βιβλίο… ένα βιβλίο για μικρούς κινηματίες ;-)

Ο Ίωνας αγαπά και θαυμάζει τα ζώα, γι’ αυτό και είναι φανατικός επισκέπτης του Πάρκου των Ζώων. Όμως τι θα κάνει τώρα που τα ζώα του εμπιστεύονται το μεγάλο τους μυστικό; Τι τρόπο θα βρει να βοηθήσει τους φίλους του που τον έχουν ανάγκη; Θα συμμετάσχει στην επιτροπή αγώνα για την απελευθέρωση τους; Τι σχέδιο θα καταστρώσουν; Μια ιστορία για το δικαίωμα στην ελευθερία, για το δικαίωμα των ζώων να ζουν και να απολαμβάνουν το φυσικό τους περιβάλλον, για την αξία της αλληλεγγύης και της ομαδικότητας.

Πίσω στο δάσος
Αντιόπη Φραντζή
εικονογράφηση: Γιώργος Καραχρήστος
Εκδόσεις Πατάκη, 2013

UPDATE (28/01/14):

… πάνω που ποστάραμε για το βιβλίο της Αντιόπης, ήρθε κι αυτό το εμαιλ:

Θέλουμε να μπει τέλος στην αιχμαλωσία άγριων ζώων σε ζωολογικούς κήπους!

Με την πεποίθηση ότι η άγρια ζωή είναι κομμάτι της ζωής μας υπερασπιζόμαστε το δικαίωμα της προστασίας και διατήρησης της άγριας ζωής στο φυσικό της βιότοπο, ενάντια σε οποιαδήποτε ανθρώπινη συμπεριφορά εκμετάλλευσης και αιχμαλωσίας των άγριων ζώων στους ζωολογικούς κήπους.

Απευθύνουμε δημόσια έκκληση στη Διεύθυνση του Ζωολογικού Κήπου Θεσσαλονίκης για τη μεταφορά των αρκούδων και των λύκων του Ζωολογικού Κήπου Θεσσαλονίκης στις εγκαταστάσεις του Περιβαλλοντικού Κέντρου του ΑΡΚΤΟΥΡΟΥ.

Προς: Ζωολογικό Κήπο Θεσσαλονίκης

Με αφορμή το θάνατο του Μίσα, ενός αρκούδου o οποίος γεννήθηκε αιχμάλωτος σε ζωολογικό κήπο και δεν γνώρισε ποτέ την ελευθερία της ζωής στη φύση, ο ΑΡΚΤΟΥΡΟΣ δηλώνει άλλη μια φορά την αντίθεσή του στην πρακτική της διαβίωσης και αναπαραγωγής άγριων ζώων σε αιχμαλωσία.

Με την πεποίθηση ότι η άγρια ζωή είναι κομμάτι της ζωής μας υπερασπιζόμαστε το δικαίωμα της προστασίας και διατήρησης της άγριας ζωής στο φυσικό της βιότοπο, ενάντια σε οποιαδήποτε ανθρώπινη συμπεριφορά εκμετάλλευσης των άγριων ζώων και αντιπροτείνουμε το καθεστώς διαβίωσης σε ημιελεύθερο περιβάλλον για άγρια ζώα που δεν μπορούν να επιστρέψουν στο φυσικό τους χώρο διαβίωσης.

Ζητάμε:

1) να μπει τέλος στην αιχμαλωσία άγριων ζώων σε ζωολογικούς κήπους που λειτουργούν εκτός νομοθετικού πλαισίου

2) τη μεταφορά των αρκούδων και των λύκων του Ζωολογικού Κήπου Θεσσαλονίκης στις εγκαταστάσεις του Περιβαλλοντικού Κέντρου του ΑΡΚΤΟΥΡΟΥ.

Πρόκειται για ένα αίτημα που ο ΑΡΚΤΟΥΡΟΣ υποβάλλει στο Δήμο Θεσσαλονίκης από το 1995 και εξής.

Ένα κλικ εδώ, για να υπογράψεις ηλεκτρονικά…

Έλεανορ Λόνγκντεν: Οι φωνές στο κεφάλι μου…

Jan 272014

Πηγή: Ted.com

Φαινομενικά, η Έλεανορ Λόνγκντεν ήταν σαν όλους τους άλλους φοιτητές. Πήγαινε στη σχολή της με αυτοπεποίθηση και ανεμελιά. Ώσπου, οι φωνές στο κεφάλι της άρχισαν να μιλάνε. Αρχικά άκακοι, αυτοί οι εσωτερικοί αφηγητές έγιναν έντονα ανταγωνιστικοί κι αυταρχικοί και μετέτρεψαν τη ζωή της σε ζωντανό εφιάλτη. Διαγνώστηκε με σχιζοφρένια, της δόθηκε φαρμακευτική αγωγή και τελικά τέθηκε στο περιθώριο από ένα σύστημα που δεν ήξερε πώς να τη βοηθήσει. Η Έλεανορ αφηγείται τη συγκινητική ιστορία της μακρόχρονης περιπέτειάς της και υποστηρίζει ότι κατάφερε να επαναφέρει την ψυχική της υγεία, όταν έμαθε να ακούει και να καταλαβαίνει τις φωνές της.

Page 37 of 78 Newer Entries 1 2 … 35 36 37 38 39 … 77 78 Older Entries