Apr 022020
 

Πηγή: https://apsych.med.uoa.gr

Το επιστημονικό προσωπικό και οι συνεργάτες της Α’ Ψυχιατρικής Κλινικής της Ιατρικής Σχολής του ΕΚΠΑ έχουν δημιουργήσει μια σειρά οδηγών για την ψυχική διαχείριση της πανδημίας COVID-19. Οι οδηγοί προήλθαν μέσα από την ανασκόπηση της διεθνούς αλληλογραφίας και την εμπειρία υποστήριξης ατόμων σε απομόνωση τις πρώτες εβδομάδες της πανδημίας.

ΟΔΗΓΟΙ: (ένα κλικ σε κάθε σύνδεσμο για να δεις το αρχείο pdf)

ΨΥΧΙΚΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΔΗΜΙΑΣ

ΟΔΗΓΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΜΟΝΩΣΗ

ΟΔΗΓΙΕΣ ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ

ΟΔΗΓΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΥΓΕΙΟΝΟΜΙΚΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ

ΟΔΗΓΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗ ΕΞΟΥΘΕΝΩΣΗ

ΟΔΗΓΟΣ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗΣ ΘΕΡΑΠΕΙΑΣ

ΟΔΗΓΟΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΘΕΛΟΝΤΕΣ

ΟΔΗΓΟΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΤΗΣ ΨΥΧΙΚΗΣ ΟΔΥΝΗΣ

ΟΔΗΓΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ ΗΛΙΚΙΑ

Mar 252020
 

Από τον αγαπημένο φίλο κι συνάδελφο Λυκούργο Καρατζαφέρη. Το εξαιρετικό αυτό άρθρο δημοσιεύεται σήμερα στην Εφημερίδα των Συντακτών.

Πηγή: ΕφΣυν

Στο μυαλό είναι ο στόχος: ένα σχόλιο στο πεδίο της νεκροπολιτικής

Λυκούργος Β. Καρατζαφέρης*

Mέσα στον φόβο και στις υποψίες,
με ταραγμένο νου και τρομαγμένα μάτια,
λυώνουμε και σχεδιάζουμε το πώς να κάμουμε
για ν’ αποφύγουμε τον βέβαιο
τον κίνδυνο που έτσι φρικτά μας απειλεί.
Κι όμως λανθάνουμε, δεν είν’ αυτός στον δρόμο
ψεύτικα ήσαν τα μηνύματα
(ή δεν τ’ ακούσαμε, ή δεν τα νοιώσαμε καλά).
Άλλη καταστροφή, που δεν την φανταζόμεθαν,
εξαφνική, ραγδαία πέφτει επάνω μας,
κι ανέτοιμους — πού πια καιρός — μας συνεπαίρνει.

Κωνσταντίνος Καβάφης «Τελειωμένα»

Περπατάς και μια κυρία σταματάει. Κρατάει τη μάσκα της και με αυτήν και την ανάσα της. Σε χωρίζουν δύο μέτρα αλλά την βλέπεις δεν αναπνέει. Το είπε και ο πρωθυπουργός: “να περπατάτε σαν να έχετε ήδη τον ιό και δεν πρέπει να τον μεταφέρετε σε άλλους”.  Ανοίγεις τον υπολογιστή και σε δευτερόλεπτα νιώθεις ένα μικρό γαργαλητό στο λαιμό και ήπιο ξηρό βήχα. Τον κλείνεις και μαζί του και τις ιστοσελίδες που μετράνε νεκρούς και σπέρνουν μηνύματα κοινωνικού κανιβαλισμού και λίγο μετά το γαργαλητό υποχωρεί. Αν σήμερα κάποιοι διαπιστώνουν πως το φτάρνισμα ενός Κινέζου, προκαλεί κατάρρευση στο χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης κι όλοι μιλάνε για χαοτικά συστήματα, πώς γίνεται να μην υποψιαζόσαστε πως ίσως το κράτημα στην ανάσα ενός ανθρώπου  προκαλεί βήχα σε κάποιον άλλο… Εξωτερικεύουμε το θάνατο, εσωτερικεύουμε την αρρώστια, κινούμαστε στην καλύτερη περίπτωση ως άρρωστοι και στη χειρότερη ως ζωντανοί νεκροί. Η εδώ και μερικές δεκαετίες άνοδος των σχετικών με τα ζόμπι τηλεοπτικών και κινηματογραφικών παραγωγών μοιάζει πλέον κατανοητή: “οι νεκροί ποτέ δεν πεθαίνουν”. Ας κοιμηθούμε ήσυχα..

 Δύο μέτρα.. Τόσο αντιστοιχούν στον καθένα μας για τη διατήρηση της δημόσιας υγείας. Κι ενώ όλο και πιο πολύ αναγνωρίζεται η συμπλοκότητα των θανατηφόρων προβλημάτων που γεννά η καπιταλιστική μηχανή τόσο πιο γραμμικά είναι τα μέτρα που αναγγέλλονται χωρίς να υπάρχει καμία άλλη φροντίδα ή μέριμνα. Δύο μέτρα… Όμως δεν υπάρχει ούτε ένα μέτρο εδάφους που να είναι αδιάφορο για τον κοινωνικό έλεγχο (για το καλό της δημόσιας υγείας). Αυτό που προς το παρόν μοιάζει σαν «κατάσταση εξαίρεσης» πιθανόν να είναι η επερχόμενη κανονικότητα. «Για το καλό όλων». Δύο μέτρα….και δύο σταθμά. Όσο γρήγορα εφαρμόζονται τα μέτρα απαγόρευσης άλλο τόσο αργά κινείται η προετοιμασία του συστήματος υγείας. Όσο κάποιοι πληρώνουν για ένα τεστ άλλο τόσο άλλοι θα εγκαταλειφθούν στον οικιακό τάφο τους. Δύο μέτρα και δύο σταθμά . Γιατί μπορεί να είναι όλοι ίσοι στον ιό δεν είναι όμως στο σύστημα υγείας και στις υπηρεσίες. Δεν έχον όλοι τηλεδουλειά για να πληρώσουν το νοίκι τους και τους λογαριασμούς τους. Όσο η ρητορική του πολέμου εισβάλει στην καθημερινότητά μας και όλοι θέλουν να νοιώθουν ήρωες άλλο τόσο απομακρύνεται η ρητορική της αλληλοβοήθειας και της φροντίδας. Όχι από τα μετόπισθεν στο μέτωπο όσο από άνθρωπο σε συνάνθρωπο. Οποιασδήποτε τάξης, φύλου, φυλής και ηλικίας. Τώρα και πάντα.

Αναδεικνύεται ως κεντρική η έννοια της ατομικής ευθύνης όμως αν “η μάθηση δεν είναι μεταφορά πληροφορίας αλλά αποτελεί μια σχεσιακή συναισθηματική και διαλογική διεργασία που περιλαμβάνει, κατ’ ανάγκην, την προσωπική ευθύνη”, τότε μάλλον συγχέουμε (και επιδέξια μας προτρέπουν σε αυτό) την  υπακοή σε κρατικές ντιρεκτίβες με την προσωπική ευθύνη. Ο Giorgio Agamben από την Ιταλία είπε λίγες μέρες πριν: “Η γυμνή ζωή –και ο φόβος μην την χάσουν– δεν είναι κάτι που ενώνει τους ανθρώπους, αλλά τους τυφλώνει και τους χωρίζει. Τα άλλα ανθρώπινα πλάσματα… εκλαμβάνονται τώρα μόνον ως δυνητικοί μεταδότες της μόλυνσης που πρέπει πάση θυσία να αποφεύγονται και από τους οποίους πρέπει να τηρείται απόσταση τουλάχιστον ενός μέτρου. Οι νεκροί –οι νεκροί μας– δεν έχουν το δικαίωμα μιας κηδείας και δεν είναι σαφές τι γίνονται τα πτώματα των αγαπημένων μας προσώπων. (…) Τι απογίνονται οι ανθρώπινοι δεσμοί σε μια χώρα που εξοικειώνεται με το να ζει με έναν τέτοιο τρόπο, ποιος ξέρει για πόσον καιρό; Και τι πράγμα είναι μια κοινωνία που δεν έχει άλλη αξία από εκείνη της επιβίωσης;”

 Ενδεικτικό παράδειγμα πως σε όλο τούτο το συναισθηματικό, ψυχολογικό φορτίο των από τα κάτω, η απάντηση που μέχρι σήμερα έχει δοθεί (από τα πάνω) είναι το “πρωτοποριακό σύστημα ψυχιατρικής”.  Μια καλή δηλαδή ευκαιρία να προωθηθεί γρήγορα και στα μουλωχτά η 5G τεχνολογία  παρά τις εκκλήσεις επιστημόνων (μάλλον όχι τόσο πειστικών όσο των επιδημιολόγων) για αναστολή της ανάπτυξης των δικτύων 5G έως ότου οι πιθανοί κίνδυνοι για την ανθρώπινη υγεία και το περιβάλλον να έχουν διερευνηθεί πλήρως από επιστήμονες ανεξάρτητους από τη βιομηχανία. Ποια όμως είναι η σχέση επιστήμης και κοινωνίας τελικά; Παρακαλάμε για περισσότερη τεχνολογία και τα αφεντικά θα την φέρουν αλλά έχει κανείς αναρωτηθεί σχετικά με την επίδραση στις ανθρώπινες σχέσεις και το νέο είδος «σχετίζεσθαι» που πιθανόν αυτή «θα παράξει» ειδικά με την απόσταση ως τρόπος να είσαι συναισθηματικά κοντά με τον άλλο, να του δείξεις το νοιάξιμό σου. Τρόπος που συμπυκνώνεται στην πρόταση «όσο πιο πολύ σε νοιάζομαι, τόσο πιο μακριά σου μένω»;

 Ακόμα και η απόσταση πλέον δεν είναι παρά σημείο της απειλής. Ο κίνδυνος είσαι εσύ. Η επίκληση της δημόσιας ασφάλειάς και ειδικά ο τρόπος με τον οποίο αυτή γίνεται από τα δημοσιογραφικά σάιτ  πυροδοτεί έναν  διαπροσωπικό αλλά ΚΑΙ ενδοατομικό εμφύλιο πόλεμο. Δεν εκπλήσσει  κανένα, λέει πάλι ο Agamben, ότι, με τον ιό, γίνεται λόγος για πόλεμο. Τα προβλεπόμενα μέτρα έκτακτης ανάγκης μάς υποχρεώνουν εκ των πραγμάτων να ζούμε σε συνθήκες απαγόρευσης κυκλοφορίας. Αλλά ένας πόλεμος με έναν εχθρό αόρατο που μπορεί να φωλιάζει σε κάθε άνθρωπο είναι ο πιο παράλογος από όλους τους πολέμους. Είναι, στην πραγματικότητα, ένας εμφύλιος πόλεμος. Ο εχθρός δεν είναι έξω, είναι μέσα μας.

  Ο εχθρός είναι μέσα μου. Δεν πέρασε μια δεκαετία από την εποχή που μάθαμε πως “μαζί τα φάγαμε” κι η ενοχή επανέρχεται. Σύμφωνα με τον Raul Vaneigem “κατά τη διάρκεια των μεγάλων επιδημιών πανώλης του παρελθόντος, οι άνθρωποι έκαναν μετάνοιες και διακήρυτταν την ενοχή τους μαστιγώνοντας τους εαυτούς τους. Μήπως δεν έχουν και οι διαχειριστές της παγκόσμιας απανθρωποποίησης συμφέρον να πείσουν τους ανθρώπους ότι δεν υπάρχει διέξοδος από την άθλια μοίρα που τους επιφυλάσσεται; Ότι τους έχει μείνει μόνο το μαστίγιο της εθελοντικής σκλαβιάς; Το μόνο που κάνει η τρομερή μιντιακή μηχανή είναι να αναμασά το παλιό ψέμα της ουράνιας, ανεξιχνίαστης, αναπόφευκτης προσταγής όπου το τρελό χρήμα έχει αντικαταστήσει τους αιμοδιψείς και ιδιόρρυθμους θεούς του παρελθόντος.”

 Ας δεχτούμε όμως, χάριν της συζήτησης,  πως όλα τούτα είναι αναγκαία. Ας δεχτούμε, καλή καρδιά, τα συγκινητικά λόγια του εκπρόσωπου του Υπουργείου Υγείας, Καθηγητή Σωτήρη Τσιόδρα πως “το θαύμα της ιατρικής επιστήμης του 2020 είναι η παράταση της ποιοτικής επιβίωσης αυτών των ατόμων, πολλοί από τους οποίους είναι μανάδες και πατεράδες μας, είναι γιαγιάδες και παππούδες. Η απάντηση είναι πως τιμούμε όλους, σεβόμαστε όλους, προστατεύουμε όλους αλλά κατ’ εξοχήν αυτούς. Δε μπορούμε να υπάρχουμε, ούτε να έχουμε ταυτότητα χωρίς αυτούς.” Ας δεχτούμε πως εναλλακτικές που θα αφορούσαν τη στόχευση στις ομάδες υψηλού κινδύνου δεν υπάρχουν. Αυτό λοιπόν είναι μόνο η ταυτότητά μας; οι παππούδες κι οι γιαγιάδες μας; Βέβαια στην πατρίδα της Θάτσερ ο συμπεριφορικός κοινωνιολόγος Robert Dingwall ως σύμβουλος της βρετανικής κυβέρνησης μας προτρέπει να ξεμπερδεύουμε: “Πολλοί αδύναμοι γέροντες θα μπορούσαν να δουν τη λοίμωξη του Covid-19 σαν ένα σχετικά γαλήνιο τέλος, σε σύγκριση, φερειπείν, με το να παραμείνουν για πολλά χρόνια σε άνοια, ή σε σύγκριση με μερικούς καρκίνους.” Άντε γιατί γίναμε πολλοί σε τούτο τον πλανήτη…

 Προς το παρόν στα δικά μας μέρη ακόμα σεβόμαστε (;) τους ηλικιωμένους αλλά τούτη η κρίση είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να ξεχάσουμε τους άλλους. Πού είναι λοιπόν η περιβόητη κοινωνική ευθύνη για τους εγκλωβισμένους στη Μόρια και στα υπόλοιπα κλειστά (και επίσημα πλέον) στρατόπεδα συγκέντρωσης; Πού είναι η περιβόητη κοινωνική ευθύνη για τους χιλιάδες άστεγους που δε “θα μείνουν σπίτι”;  Πού είναι κοινωνική ευθύνη για τους εγκλωβισμένες γυναίκες σε συνθήκες ενδοοικογενειακής βίας, για τους χιλιάδες ανθρώπους που, όπως αναφέρει μια πρόσφατη μελέτη στο ιατρικό περιοδικό «The Lancet», για τους οποίους “η απομόνωση και η απομόνωση διαρκείας μπορούν να οδηγήσουν σε μετατραυματικό στρες, άγχος, κατάθλιψη, αλλά επίσης σε κόπωση, πτώση ηθικού του κοινού και δημόσια αντίδραση τελικά”. Όμως στην αλγοριθμοποιημένη εποχή  της καταμέτρησης θυμάτων και κρουσμάτων έννοιες όπως αλληλεγγύη, φροντίδα, απώλεια ελευθερίας, αβεβαιότητα, (αυτό-)φροντίδα από την στιγμή που δεν είναι αριθμοί στην ατζέντα των μίντια δεν προσμετρώνται, τουλάχιστον, όχι μέχρι να γίνουν αυτοκτονία, διάγνωση ψυχιατρική κοκ.

 Αντί λοιπόν να αναρωτηθούμε για το πως θα “τιμούμε όλους, σεβόμαστε όλους, προστατεύουμε όλους” καθόμαστε να βομβαρδιζόμαστε από θάνατο με κάθε τρόπο. Νεκροπολιτική.  Η ζωή μας, έλεγε ο Χρόνης Μίσισος, μια φορά μάς δίνεται, άπαξ, που λένε, σαn μια μοναδική ευκαιρία: “Τουλάχιστον μ’ αυτή την αυτόνομη μορφή της δεν πρόκειται να ξανα-υπάρξουμε ποτέ. Κι Εμείς τι την κάνουμε ρε, αντί να τη ζήσουμε; Τι την κάνουμε; Τη σέρνουμε από δω κι από κει δολοφονώντας την…Οργανωμένη κοινωνία, οργανωμένες ανθρώπινες σχέσεις. Μα αφού είναι οργανωμένες, πώς είναι σχέσεις; Σχέση σημαίνει συνάντηση, σημαίνει έκπληξη, σημαίνει γέννα συναισθήματος, πώς να οργανώσεις τα συναισθήματα…” Κι όμως τούτα είναι που η κρατική εξουσία ζητάει να οργανωθούν σήμερα από έναν πρωθυπουργό που φιλοδοξεί να μείνει στην ιστορία ως “ο ηγέτης που ωρίμασε βίαια μια απείθαρχη κοινωνία”.  Είναι όμως τόσο πιθανόν να ωριμάσει μια κοινωνία βίαια όσο πιθανόν είναι να μεγαλώσει ένα λουλούδι αν το τραβήξεις με τανάλια.

Τελικά στο πλαίσιο του σύγχρονου καπιταλισμού μπορεί να μάθαμε να χειριζόμαστε τα συναισθήματά μας πιο δεξιοτεχνικά αλλά αυτό δεν φαίνεται να μας έφερε πιο κοντά (Eva Illouz). Αντί αυτού, πειθαρχημένοι/ες με αίσθημα ατομικής και μόνο ευθύνης, εγκλωβισμένοι/ες σε μια κοινωνία που ζει σε μια διαρκή κατάσταση ανάγκης δεν μπορούμε να μιλάμε για μια ελεύθερη και ώριμη κοινωνία. Μια κοινωνία που έχει θυσιάσει την ελευθερία στους λεγόμενους «λόγους ασφαλείας» έχει καταδικαστεί ακριβώς γι’ αυτό το λόγο να ζει σε μια διαρκή κατάσταση φόβου και ανασφάλειας. Τα αντισηπτικά απλά σφράγισαν μία ήδη αποστειρωμένη στον βωμό της ασφάλειας ζωή;.

 Γενικότερα, όλοι θα ανακαλύψουμε ότι, σε τελευταία ανάλυση, δεν υπάρχει κοινωνική ζωή  που δεν συνεπάγεται έναν κίνδυνο μόλυνσης, όπως δεν υπάρχει οργανική ζωή που δεν κινδυνεύει από την ασθένεια και τον θάνατο. Και θα βρεθούμε επομένως αντιμέτωποι με ένα βασικό πολιτικό ερώτημα: μέχρι ποιο βαθμό είμαστε διατεθειμένοι να θέσουμε σε κίνδυνο, έστω και ελάχιστο, τη βιολογική μας ασφάλεια για να δειπνήσουμε με έναν φίλο, να αγκαλιάσουμε ένα παιδί ή απλά για να συζητάμε με τους αργόσχολους που ξενυχτάνε στην πλατεία; Σε ποιο ύψος τοποθετούμε τον πήχη πάνω από τον οποίο η ικανοποίησή μας από την κοινωνική συναναστροφή γίνεται για μας προτεραιότητα σε σχέση με την προστασία της υγείας; Από πότε η νομιμότητα έγινε ο οδηγός επιβίωσής μας;

 Αν η ατομική ευθύνη δε γίνει προσωπική κι αυτή κοινωνική και άρα νοηματοδοτημένη μέσα από την αλληλεγγύη, το νοιάξιμο για το διπλανό μας αλλά και την αυτο-επιμέλεια θα μπαίνουμε στην αρένα του κοινωνικού κανιβαλισμού και θα σκοτωνόμαστε για λίγο αντισηπτικό σήμερα. όπως για μία δουλειά τα τελευταία χρόνια. Κι έτσι με “καθαρά χέρια” θα κλείνουμε τα μάτια, τη μύτη, το στόμα. Ωριμότητα σημαίνει νηφάλια προσέγγισης της πραγματικότητας, σημαίνει σύμπραξη και όχι τυφλή υπακοή, σημαίνει ανάληψη συνολική ευθύνης μέσα από σχέσεις αλληλεξάρτησης και κατανόησης της τεράστιας συμπλοκότητας μέρος της οποίας είμαστε. Σημαίνει αναζήτηση γνώσης και ενστάλαξη της δημιουργικής αμφισβήτησης, σημαίνει επανεκτίμηση των βασικών αξιών μας.

Υ.Γ. Και μιας και τα γεγονότα μας προλάβανε… και μιας με πολύ θράσος επικαλούνται και τον Καμύ: “Φωνάζω ότι δεν πιστεύω σε τίποτα και ότι όλα είναι παράλογα, μα δεν μπορώ να αμφιβάλω για την κραυγή μου, και πρέπει να πιστεύω τουλάχιστον στη διαμαρτυρία μου. Η πρώτη και μοναδική ολοφάνερη αλήθεια που μου δίνεται έτσι, εντός της παράλογης εμπειρίας, είναι η εξέγερση (…) Η εξέγερση γεννιέται από θέαμα της παραφροσύνης, μπροστά σε μια άδικη και ακατανόητη μοίρα.” (Αλπέρτ Καμύ, Ο επαναστατημένος άνθρωπος).

*ψυχίατρος, μέλος της Πρωτοβουλίας ‘Ψ’ και του Δικτύου “Hearing Voices” Aθήνας.

** Ο τίτλος προέρχεται από το ομότιτλο ποίημα της Κατερίνας Γώγου

 Posted by at 13:31  άρθρα  Comments Off on Στο μυαλό είναι ο στόχος: ένα σχόλιο στο πεδίο της νεκροπολιτικής
Mar 242020
 

Σύντομος οδηγός για άτομα που βρίσκονται σε απομόνωση λόγω του κορονοϊού (COVID-19)

Σύντομος οδηγός για τα άτομα που βρίσκονται σε απομόνωση λόγω του κορνοϊού, από την Α’ Ψυχιατρική Κλινική της Ιατρικής Σχολής του ΕΚΠΑ. Η επιμέλεια του οδηγού έγινε από τους Λίζα Μαυρομαρά, Αλέξανδρο Γεωργούλη και Φραγκίσκο Γονιδάκη.

   Για να δείτε τον οδηγό ένα κλικ εδώ

Mar 242020
 

Ζούμε μέρες πρωτόγνωρες, περίεργες, αποσταθεροποιητικές. Κινούμαστε σε ένα φάσμα συμπεριφορών. Σαν εκκρεμές. Στο ένα άκρο η στάση “ο θάνατος σου, η ζωή μου”, στο άλλο ”σήμερα εσύ, αύριο εγώ”. Όταν τελειώσει αυτός ο αναγκαστικός εγκλεισμός θα βρεθούμε ξανά πρόσωπο με πρόσωπο. Θα αγκαλιαστούμε; Θα έχει μείνει ο φόβος και η καχυποψία; Θα έχουμε κρατήσει ζωντανά τα δίκτυα αλληλεγγύης, που μόνο χάρη σε αυτά επιβιώσαμε ως τώρα; Είναι νωρίς ακόμη. Δεν ξέρουμε.

Τροφή για σκέψη το άρθρο της Ελένης Παπούλη στο socialpolicy.gr (αναδημοσίευση με την άδεια των διαχειριστών της σελίδας – socialpolicy.gr ευχαριστούμε).

Φόβοι, ηθικοί πανικοί, δικαιώματα και (αν)ηθικές συμπεριφορές εν καιρώ πανδημίας

Ελένη Παπούλη, Επίκουρη Καθηγήτρια Τμήμα Κοινωνικής Εργασίας, Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής

Μέσα από την μελέτη της ανθρώπινης ιστορίας, γνωρίζουμε ότι οι πανδημίες στο σύνολο τους συνδέονται με ατομικές αντιδράσεις και μαζικές συμπεριφορές, οι οποίες έχουν σαν κοινό παρανομαστή τον φόβο ως μηχανισμό προστασίας και επιβίωσης από την απειλή για εξαφάνιση της ανθρώπινης ζωής. Οι φοβικές συμπεριφορές (είτε εσωστρεφείς, είτε εξωστρεφείς), που εκδηλώνονται σε καταστάσεις πανδημίας, αποτελούν αμυντικές ψυχοκοινωνικές αντιδράσεις, οι οποίες ενεργοποιούνται ατομικά ή/και μαζικά και λειτουργούν ως μηχανισμοί προειδοποίησης για την εξάπλωση μιας επιδημίας, ή επιδιώκουν να καταστείλουν συμπεριφορές που θεωρούνται ότι θέτουν σε κίνδυνο την διασφάλιση της δημόσιας υγείας ως υπέρτατου αγαθού και αξίας.

Εν  καιρώ πανδημίας δεχόμαστε ότι η προστασία της δημόσιας υγείας αποτελεί αποκλειστική και αδιαπραγμάτευτη αρχή, ενώ η έννοια της ατομικής υγείας παύει να υφίσταται ως μορφή προσωπικής ελευθερίας και επιλογής. Κατά συνέπεια, τα ανθρώπινα δικαιώματα (ατομικά, κοινωνικά, πολιτικά), που αναπτύχτηκαν στα πλαίσια της αστικής δημοκρατίας,αρχίζουν να «αμφισβητούνται» στο όνομα της προάσπισης του δημόσιου καλού, να «μπαίνουν» σε καραντίνα, να «παγώνουν» και πιθανά να τίθενται υπό επαναδιαπραγμάτευση. Συνακόλουθα, ιδέες και έννοιες όπως είναι αυτές της «διάκρισης» και της «καταπίεσης» υφίστανται ανάλογη πολιτική και κοινωνική λογοκρισία, χάνοντας το  σκοπό και το νόημα τους μπροστά στην απειλή ή τον κίνδυνο για μαζική αρρώστια ή καταστροφή της ανθρώπινης ζωής.

Σε καταστάσεις πανδημίας, όπως στην σημερινή εποχή,  η κρατική εξουσία καλείται να διαδραματίσει το ρόλο του θεματοφύλακα της δημόσιας υγείας και του κεντρικού συντονιστή της προσπάθειας περιορισμού ή εξάλειψης της εξάπλωσης της λοίμωξης και της μαζικής καταστροφής. Η δημόσια υγεία, ως υπέρτατο αγαθό, που χρήζει άμεσης προστασίας, υποκαθιστά κάθε θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα, δικαιολογώντας με αυτόν τον τρόπο την λήψη σκληρών έως ακραίων μέτρων, εκ μέρους του κράτους, για την διαφύλαξη της (π.χ. ηλικιακός περιορισμός στην άσκηση δικαιωμάτων, αλλαγές στην διαχείριση των προσωπικών δεδομένων με βάση το ζωτικό δημόσιο συμφέρον, ηλεκτρονική λογοδοσία στον κρατικό μηχανισμό, απαγόρευση κυκλοφορίας, κλείσιμο συνόρων, lock down). Τέτοιου είδους περιορισμοί και απαγορεύσεις μπορεί να  λαμβάνονται κλιμακωτά ή να τίθενται εξαρχής. Σ’ αυτήν την φάση, ο κρατικός πατερναλισμός γίνεται καθολικά αποδεκτός χωρίς αντιρρήσεις ή αμφισβητήσεις για τα όρια της κρατικής παρέμβασης απέναντι στην προστασία των ατομικών ελευθεριών και δικαιωμάτων. Αυτή η φάση, όμως, θέλει ιδιαίτερη προσοχή,γιατί η γνωστή ρήση «ήρθε για να μείνει» ενέχει τον κίνδυνο της επιβολής και καθιέρωσης επώδυνων μέτρων άσκησης κοινωνικού ελέγχου, τα οποία προσλαμβάνονται πλέον ως αναγκαία για την προστασία της δημόσιας υγείας και την αποφυγή μελλοντικών κινδύνων.

Ομοίως, οι ηθικές αποφάσεις που καλούμαστε, ως πολίτες, να πάρουμε στην καθημερινή μας ζωή και οι συμπεριφορές, που οφείλουμε να επιδείξουμε σε καταστάσεις πανδημίας, ακολουθούν την ίδια συλλογιστική. Κάνοντας επίκληση στην «ατομική ευθύνη»,  επιβάλλεται να πειθαρχήσουμε συλλογικά στις κρατικές εντολές για να διασφαλίσουμε από κοινού, πολίτες και κράτος, το υπέρτατο αγαθό της δημόσιας υγείας. Σε καταστάσεις πανδημίας, όμως, παρατηρούμε, ότι συχνά, οι ηθικές αποφάσεις λαμβάνονται υπό καθεστώς υπερβολικού φόβου, υπό την απειλή της μεταδοτικότητας του κινδύνου και την κατάλυση της κοινωνικής κανονικότητας, ή κατ’ άλλους της κοινωνικής ευημερίας. Υπό αυτές τις απειλητικές συνθήκες, πολλοί άνθρωποι εκδηλώνουν εξωστρεφείς φοβικές συμπεριφορές με την μορφή ηθικών πανικών (ethical panics), οι οποίοι με την σειρά τους, οδηγούν σε ακραίες κοινωνικές αντιδράσεις και συμπεριφορές,  που συνεπιφέρουν την παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των αξιών (αλληλεγγύη, δικαιοσύνη, ελευθερία, αξιοπρέπεια, αμοιβαιότητα, σεβασμός, ισότητα) και την επιλεκτική εφαρμογή τους, κατά το δοκούν.  Αμφότερα, δικαιώματα και αξίες, σημειώνω ότι είναι θεμελιώδη συστατικά στοιχεία για την κοινωνική συνοχή, την αρμονική συμβίωση και την ευημερία στις δημοκρατικά δομημένες κοινωνίες.

Παρακολουθώντας τις τρέχουσες εξελίξεις σε παγκόσμιο επίπεδο, διαπιστώνουμε ότι οι ανθρώπινες συμπεριφορές υπό καθεστώς ηθικού πανικού έχουν ορισμένα κοινά χαρακτηριστικά (μαζική και ομοιόμορφη συμπεριφορά), κυριότερα από τα οποία είναι:  η μαζική αγορά προϊόντων (π.χ. χαρτί τουαλέτας/είδη υγιεινής, φάρμακα, μάσκες, αντισηπτικά, τρόφιμα, κ.α.), τα οποία κρίνονται ως απολύτως αναγκαία για την ατομική προστασία και επιβίωση σε  καταστάσεις πανδημίας. Το ίδιο ισχύει και για τις μαζικές διαφυγές ή μαζικές εξόδους σε χώρους και τοποθεσίες εκτός αστικών περιοχών. Το αστικό περιβάλλον «δαιμονοποιείται», καθώς συγκεντρώνει όλα τα αρνητικά χαρακτηριστικά του σύγχρονου καταναλωτικού τρόπου ζωής. Κοινό, επίσης, χαρακτηριστικό των συμπεριφορών  ηθικού πανικού που εκδηλώνονται λόγω της πανδημίας, είναι οι μαζικές συναθροίσεις π.χ. για εκκλησιασμό για να «ξορκίσουμε το κακό» από το τόπο και οι διάφορες μορφές  ρητορικής του μίσους, λεκτικού εξευτελισμού και λεκτικής βίας (χυδαίες εκφράσεις, βρομόλογα) που εκφράζονται κυρίως σήμερα,  μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και στρέφονται εναντίον ατόμων ή ομάδων που δείχνουν απειθαρχία στις κρατικές οδηγίες και εντολές (αδυνατούν να αντιληφθούν την πραγματικότητα; επιθυμία για ατομικιστική  συμπεριφορά; αδυνατούν να ανταποκριθούν ψυχολογικά σε συγκεκριμένες κοινωνικές απαιτήσεις;). Σε ακραίες περιπτώσεις, τέτοιες μορφές ατομικής ή μαζικής επιθετικής συμπεριφοράς ενδέχεται να εξελιχθούν σε κοινωνικό «λιθοβολισμό». Στις διαδικτυακές συνομιλίες,  για παράδειγμα, παρατηρούμε, ότι πάρα πολλά άτομα, εν μέσω πανδημίας, αυτοανακηρύσσονται θεματοφύλακες της δημόσιας υγείας και της ανθρώπινης ζωής και μετατρέπονται σε κοινωνικούς κατήγορους, υποκινώντας τον κοινωνικό αυτοματισμό και το «αλληλοφάγωμα» π.χ. υγιείς εναντίον ευπαθών ομάδων, ευπαθείς ομάδες εναντίον απείθαρχων/ανυπάκουων πολιτών, νέοι εναντίων ηλικιωμένων, στιγματισμός, ποινικοποίηση της αποκλίνουσας συμπεριφοράς, ακόμη και ποινικοποίηση της ασθένειας ως μέτρο προφύλαξης της δημόσιας υγείας (όπως είχε ζητηθεί παλαιότερα για τους ασθενείς με AIDS). Για την αποφυγή φαινομένων κοινωνικού αυτοματισμού σε χώρες με δημοκρατικά, τουλάχιστον, πολιτεύματα, η κρατική εξουσία αναλαμβάνει, επίσης, να επιβάλλει την αστυνομική καταστολή και οι κρατικοί μηχανισμοί καταστολής  (αστυνομία, ένοπλες δυνάμεις) παίζουν, πλέον, τον ρόλο του θεματοφύλακα της δημόσιας υγείας και ασφάλειας.

Με κοινωνιολογικούς όρους (μαρξιστικής οπτικής), θα ερμηνεύαμε τις ανθρώπινες αντιδράσεις και συμπεριφορές υπό καθεστώς ηθικού πανικού, ως συνέπειες του παγκοσμιοποιημένου καπιταλιστικού μοντέλου ανάπτυξης (με τις ανάλογες διαφοροποιήσεις ανά χώρα), το οποίο έχει οδηγήσει  στον αλλοτριωτικό καταναλωτισμό και τον ατομικιστικό τρόπο ζωής. Υπό αυτήν την οπτική, μπορούμε να καταλάβουμε, λοιπόν, για παράδειγμα, γιατί η ατομική ηθική και ευθύνη εν μέσω πανδημίας, σταματάει στην είσοδο του σούπερ μάρκετ ή γιατί ο ανταγωνισμός μεταξύ των ανθρώπων-καταναλωτών μπορεί να φτάσει σε ακραίες καταστάσεις του τύπου «οθάνατός σου, η ζωή μου, όταν χρειαστεί να προμηθευτούν αναγκαία αγαθά για την ατομική τους επιβίωση.

Με ψυχολογικούς όρους, πάλι, οι ανθρώπινες συμπεριφορές υπό καθεστώς ηθικού πανικού, ερμηνεύονται με γνώμονα το στοιχείο εκδήλωσης ενός υπερβολικού φόβου, που γίνεται πανικός ενόψει επικείμενου κινδύνου. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις, το άτομο περιχαρακώνεται γύρω από τον εαυτό του και την εσω-ομάδα στην οποία ανήκει και παύει να σκέφτεται και να συμπεριφέρεται λογικά και ηθικά προς τα μέλη της εξω-ομάδας.  Σε καταστάσεις ηθικού πανικού, ο φόβος ως ανθρώπινο συναίσθημα και σημαντικός προστατευτικός μηχανισμός, επιστρέφει στην αρχέγονη κατάσταση του, ενεργοποιώντας το ένστικτο της αυτοσυντήρησης για διασφάλιση της ίδιας της ύπαρξης. Στον πανικό, ο φόβος ως αρχέγονος μηχανισμός αυτοπροστασίας, εκδηλώνεται με  συμπεριφορές επιθετικού τύπου (λεκτική βία, εκφοβισμός και απειλές, σωματική βία) για την αποφυγή ή την εξουδετέρωση του φοβικού ερεθίσματος,  χωρίς λογική επεξεργασία και κριτική σκέψη. Στους ηθικούς πανικούς, η ανθρώπινη ηθική συμπεριφορά (ηθικότητα) απεμπολεί κάθε έννοια ηθικής υποχρέωσης (ή ηθικού καθήκοντος) απέναντι στον συνάνθρωπο, αποκηρύσσοντας την ηθική αρχή, που μας είναι γνωστή ως ο χρυσός κανόνας: «Κάνε στους άλλους αυτά που θα ήθελες να σου κάνουν». Ως γνωστόν, ο χρυσός κανόνας εδράζεται στην ηθική της αμοιβαιότητας, η οποία, δυστυχώς, εκμηδενίζεται σε καταστάσεις πανδημίας, μπροστά στον αρχέγονο φόβο του ανθρώπου για απώλεια της ίδιας της ύπαρξης του.

Εικάζεται ότι, μετά την έλευση της πανδημίας, οι ανθρώπινες κοινωνίες δεν θα είναι πια αυτό που ήταν μέχρι σήμερα. Μάλιστα, κάποιες φωνές, μιλάνε ήδη για κοινωνίες που προσομοιάζουν με εκείνες των δυστοπικών κοινωνιών τύπου George Orwell, και για κατακλυσμιαίες αλλαγές στις ανθρώπινες σχέσεις και τα κοινωνικά συστήματα. Αν δεχθούμε ότι οι κοινωνίες δυτικού τύπου στις οποίες (συν) υπάρχουμε, χρειάζονται, κατεπειγόντως, βαθιές και ριζικές αλλαγές στα κοινωνικοοικονομικά τους συστήματα, φαίνεται ότι, ήρθε η στιγμή για κάτι τέτοιο.

Τα ερωτήματα, ωστόσο, θα παραμένουν βαθιά φιλοσοφικά, υπαρξιακά και εν τέλει, πολιτικά. Τι είδους ανθρώπινες κοινωνίες επιθυμούμε (ποιοι και γιατί;) και είναι πιθανό να οικοδομήσουμε στο εξής; Αν οι πανδημίες (και εντός εισαγωγικών) ήρθαν για να μείνουν, πως θα διαμορφωθούν οι μελλοντικές σχέσεις μεταξύ των ανθρώπινων κοινοτήτων; Θα είμαστε πρόθυμοι ως πολίτες να δράσουμε προς το κοινό συμφέρον και καλό; Και αναρωτιέμαι, τελικά, αν η ηθική της αμοιβαιότητας στο πλαίσιο της παγκοσμιοποιημένης ζωής μας, μπορεί να είναι το κλειδί για την οικοδόμηση αυτής της νέας παγκόσμιας ανθρωποκοινότητας.

 Posted by at 12:07  food for thought, άρθρα  Comments Off on Φόβοι, ηθικοί πανικοί, δικαιώματα και (αν)ηθικές συμπεριφορές εν καιρώ πανδημίας
Mar 182020
 

Η συνάδελφος processworker Νάνσυ Παπαθανασίου γράφει στο fb:

Ίσως η πιο εντυπωσιακή ανατροπή είναι αυτή της σιγουριάς. Πια το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν ξέρουμε τι κόσμο θα βρούμε όταν θα βγούμε από την καραντίνα. Το άρθρο στο link προβλέπει έναν κόσμο που η κοινωνική απομάκρυνση θα γίνει ρουτίνα, που η δυνατότητα για πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας θα είναι η νέα έκφραση ανισοτήτων, που οι διακρίσεις ενάντια στις ευάλωτες ομάδες θα θεσμοθετηθούν με δικαιολογία την δημόσια υγεία.

Είναι δυστοπία; Ίσως. Ούτε όμως η μέχρι τώρα κατάσταση είναι ιδανική, όπως και καμία προηγούμενη. Η ιστορία δεν είναι μία γραμμική πορεία βελτίωσης. Είναι μία πορεία αλλαγών, στις οποίες προσαρμοζόμαστε ανάλογα.

Ένα από τα λίγα κείμενα που μου έκαναν νόημα προσωπικά ήταν της Julie Diamond (bit.ly/3d5fRYS), και μιλούσε ακριβώς για αυτή την αλλαγή. Κρατάω περισσότερο τα επόμενα:
• Η επανεκκίνηση είναι αναπόφευκτη
• Πάντα να προετοιμαζόμαστε για τη δυσκολία. Αυτό δε σημαίνει πολλά χαρτιά υγείας. Σημαίνει προετοιμαζόμαστε να χάσουμε ό,τι έχουμε, να πρέπει να ξεκινήσουμε από την αρχή, από το μηδέν.
• Να ετοιμαστούμε να ζήσουμε χωρίς: χωρίς τις ρουτίνες που νομίζουμε ότι δε μπορούμε να ζήσουμε χωρίς. Χωρίς πολυτέλειες. Χωρίς όσα μας ανακουφίζουν και χωρίς τα αγαπημένα μας πρόσωπα.

Στη ψυχολογία, μία από τις πιο συνηθισμένες (και σημαντικές) ερωτήσεις είναι τι είναι προσωπικότητα. Η πιο πλήρης και συνοπτική απάντηση που έχω διαβάσει είναι η εξής: προσωπικότητα είναι αυτό που είμαστε σε συνθήκες ασάφειας. Η ασάφεια είναι εδώ, για να βγάλει στην επιφάνεια τις προκλήσεις και τις δυνάμεις μας. Και είναι στο χέρι μας να αποφασίσουμε ποια εκδοχή του εαυτού μας θα βγει από την καραντίνα.

Mar 162020
 

Τετάρτη 18/3 @ 7.00 – 9.00 μ.μ.

Διαδικτυακή συνάντηση υποστήριξης για επαγγελματίες ψυχικής υγείας

Αναγνωρίζοντας την ανάγκη (δική μας και άλλων) για υποστήριξη μεταξύ συναδέλφων επαγγελματιών ψυχικής υγείας, προγραμματίζουμε μια διαδικτυακή συνάντηση ομότιμης εποπτείας (peer supervision) και υποστήριξης.

Αν ενδιαφέρεσαι να συμμετάσχεις, στείλε μας ένα εμαιλ στο processworkhub@gmail.com με το ονοματεπώνυμο σου, επαγγελματική ιδιότητα και κινητό τηλέφωνο.

Εμείς θα σου στείλουμε ένα zoom link και τον αναγκαίο κωδικό για να συνδεθείς μέσω πλατφόρμας zoom, την Τετάρτη 18/3, 7.00 – 9.00 μ.μ.

Για το Processwork Hub

Αλεξάνδρα Βασιλείου

υ.γ. σε αυτήν την πρώτη συνάντηση θα περιορίσουμε τον αριθμό συμμετεχόντων σε 16 άτομα.

 Posted by at 11:48  Uncategorized  Comments Off on Διαδικτυακή συνάντηση υποστήριξης για επαγγελματίες ψυχικής υγείας
Mar 122020
 

Μέρες περίεργες. Πολλά αυτονόητα σε αμφισβήτηση. Η κανονικότητα μας σε αναταραχή. Σε όλον τον πλανήτη. Θα δοκιμαστεί η ψυχραιμία μας και η ικανότητα μας να φροντίσουμε και να φροντιστούμε.

υ.γ.1. για την ψυχραιμία έχει αποδειχθεί αποτελεσματική η απενεργοποίηση της τηλεόρασης.

υ.γ.2. για τη φροντίδα μην ξεχνάς, “σήμερα εσύ, αύριο εγώ”.

υ.γ.3. Δυνάμωσε το ανοσοποιητικό σου, πιες τις βιταμίνες σου, φρόντισε η τροφή σου να είναι όσο πιο υγιεινή γίνεται και περπάτα στον καθαρό αέρα και ήλιο.

Τι φοβόμαστε πραγματικά από την εξάπλωση του ιού

Πηγή: paralaxi

“Τα μέτρα ατομικής υγιεινής και η εφαρμογή των οδηγιών του κράτους έχουν έναν και μόνον στόχο. Όχι να μην εξαπλωθεί ο ιός. Αυτό θα γίνει καθώς δεν υπάρχει ανοσία απέναντί του από κανέναν μας. Ο στόχος είναι να ανακοπεί ο ΡΥΘΜΟΣ εξάπλωσης.

Ο μεγαλύτερος κίνδυνος από τον κορονοϊό δεν είναι άμεσα η νοσηρότητα και η θνητότητα για τον κρατικό μηχανισμό, αλλά ο πλήρης εκτροχιασμός του συστήματος υγείας. Αυτό θα γίνει είτε μέσα απ’ τη μαζική ανάγκη για νοσηλεία πολλών περιστατικών είτε από την ανάγκη για απομόνωση μαζικά γιατρών και νοσηλευτών οι οποίοι θα έρθουν σε επαφή με κρούσματα.

Με άλλα λόγια, όταν το κράτος δίνει οδηγίες σε υγιείς και πάσχοντες για περιορισμούς και κατ’ οίκον καραντίνα, ο στόχος είναι ένας: να υπάρχουν σε 15 ημέρες διαθέσιμες και ασφαλείς κλίνες για το τροχαίο, το έμφραγμα, το τακτικό χειρουργείο, την έγκυο, την παγκρεατίτιδα κλπ και δευτερευόντως για να μην αρρωστήσετε βαριά (80% θα νοσήσουν ήπια).

Ο ιός θα κάνει τον κύκλο του μέχρι να υπάρξει επαρκής συλλογική ανοσία, αυτό δεν αποφεύγεται. Αλλά φανταστείτε σε 15 ημέρες να μην υπάρχει γιατρός/νοσηλευτής να καλύψει τις εφημερίες, πτέρυγες ολόκληρες να κλείνουν γιατί πέρασε ένα περιστατικό χωρίς προφύλαξη, μαζικές αναβολές χειρουργείων-στεφανιογραφιών κτλ. Θα επικρατήσει χάος.

Ο Covid-19 σκοτώνει συστήματα υγείας πολύ ευκολότερα από ανθρώπους. Αυτός είναι ο κίνδυνος. Παρακαλώ υγιείς και ασθενείς να σεβαστείτε τις οδηγίες που σας δίνονται και να πράξετε αναλόγως.

Σπυρίδων Λάππος, Καρδιολόγος

Mar 052020
 

Η Ανοιχτή Διεργασία Ομάδας του Μαρτίου, αυτήν την Παρασκευή 6/3, 7.00 – 9.00 μμ, στο Καλαμάκι (Γιαννάρου 17, στάση τραμ ‘Πικροδάφνη’).

“Βαθιά Δημοκρατία είναι η αίσθηση ότι ο κόσμος είναι εδώ για να μας βοηθήσει να γίνουμε ολόκληροι και ότι εμείς είμαστε εδώ για να βοηθήσουμε τον κόσμο να γίνει ολόκληρος” — Arnold Mindell

Οι συναντήσεις Διεργασίας Ομάδας στηρίζονται σε μια συναισθηματική στάση “Βαθιάς Δημοκρατίας” και είναι ανοιχτές σε όσους επιθυμούν να εξερευνήσουν θέματα και προβλήματα που αφορούν την ζωή μας, ως κοινωνικά και πολιτικά άτομα, στα πλαίσια της ομάδας. Το θέμα επιλέγεται στην κάθε συνάντηση από την ομάδα. Η συναντήσεις αυτές είναι χωρίς κόστος.

Feb 282020
 

Πηγή: https://tvxs.gr

Φωτεινή Λαμπρίδη

Μια σταλιά ενσυναίσθηση και αίσθημα δικαίου αρκεί για να καταλάβουμε πως ο εχθρός δεν είναι ο μετανάστης και ο καταληψίας. Ούτε οι εστίες του κακού οι καταλήψεις τους. Αν καταλάβουν πως ο φασισμός, πρώτα έρχεται για τους άλλους και μετά για εσένα, ας ζητήσουν μία συγγνώμη από τα παιδιά τους οι γονείς που τα μπόλιασαν με μίσος, προτού βρεθούν τα ίδια τους τα παιδιά στο έλεος άλλων βασανιστών.

Τα εμποτισμένα με το τοξικό ρατσιστικό δηλητήριο παιδιά, ήταν μια από τις οδυνηρότερες καταστάσεις που βιώσαμε σε αυτή την παρατεταμένη κρίση.

Ανατριχιάσαμε με τις εθνικιστικές καταλήψεις και τις διαδηλώσεις και κάποιοι δακρύσαμε βλέποντας τα βίντεο, τα τραβηγμένα μέσα σε σχολικά προαύλια με τα παιδιά να φωνάζουν «έξω οι λαθρομετανάστες από τα σχολεία μας». Την χλεύη και τον μισανθρωπισμό εξέφραζαν με πλήθος επιθέτων της φασιστικής κουλτούρας των ενηλίκων. Βρομιάρηδες, μιάσματα, εγκληματίες κλπ. Βέβαια ευτυχώς, η «επιδημία» αυτή, δεν ήταν γενικευμένη. Η πλειοψηφία της σχολικής κοινότητας αντιστάθηκε ευτυχώς.

Μία από αυτές τις καταλήψεις, πραγματοποιήθηκε στο ΕΠΑΛ Γιαννιτσών, τον περασμένο Νοέμβρη. Δεν πέρασαν ούτε πέντε μήνες και στην ίδια περιοχή ξαναπραγματοποιείται κατάληψη σε σχολείο λόγω κοροναϊού. Οι μαθητές αυτοί τη φορά δεν στιγματίζουν ως ανεπιθύμητα τα προσφυγόπουλα, αλλά τους Έλληνες συμμαθητές τους. Δεν θέλουν τους συμμαθητές τους που επέστρεψαν από την Ιταλία, όπου εμφανίστηκε το κρούσμα πριν εμφανιστεί στη χώρα μας.

Πόσο γρήγορα γυρίζει αυτή η ρουλέτα; Πόσο σύντομα η ζωή, δείχνει σε κάποιους πως το μαχαίρι του φασισμού και του ρατσισμού, θέλει ένα κλικ για να στραφεί εναντίον σου. Ενάντια στο παιδί σου.  Και να γίνεις εσύ ο ίδιος το μίασμα, ο επικίνδυνος, ο ανεπιθύμητος. Τώρα είναι το δικό σου παιδί που ζητούν να μείνει εκτός. Χωρίς κανέναν λόγο. Χωρίς να έχει διαπράξει κανένα έγκλημα. Μόνο και μόνο, επειδή τα παιδιά αυτά εξασκήθηκαν στον κοινωνικό αυτοματισμό που ορίζουν τα αντανακλαστικά του φασισμού. Εξασκήθηκαν τόσο καλά στα σπίτια τους, το κοινωνικό τους περιβάλλον και τα ΜΜΕ, που σαν έτοιμα από καιρό, πέταξαν έξω με την πρώτη ευκαιρία τους ίδιους τους τους φίλους. Ευτυχώς, το σχολείο δεν έκανε δεκτό το αίτημα τους.

Πάμε τώρα στα νησιά του Βόρειου Αιγαίου. Ένα ταλαιπωρημένο τμήμα της Ελληνικής επαρχίας, που κλήθηκε να πληρώσει την ανικανότητα του κράτους αλλά και την άρνηση της ΕΕ να υποδεχτεί τους πρόσφυγες για τον ξεριζωμό των οποίων έχει ευθύνη. Οι κάτοικοι έζησαν πρωτοφανείς για εκείνους καταστάσεις αστυνομικής βίας και καταστολής. Τραυματίστηκαν πολίτες και ανταπέδωσαν το ξύλο σε άνδρες των ΜΑΤ. Είδαν τα ΜΑΤ να σπάνε τα αυτοκίνητά τους και μετά να βάζουν φωτιά στο δάσος τους. Μίλησαν για καθεστώς στρατιωτικής κατοχής και στο τέλος ανάγκασαν την κυβέρνηση να υποχωρήσει άρον άρον.

Για τους κατοίκους της Λέσβου και της Χίου μπορεί να ήταν πρωτοφανείς οι σκηνές. Για την Ελλάδα όχι. Εκτός από τα παραδείγματα της Κερατέας και της Χαλκιδικής, όσοι έχουμε κατέβει σε διαδηλώσεις έχουμε πάρει ισχυρές δόσεις κρατικής βίας, αξέχαστες για την ακρίβεια. Για να μη μιλήσουμε για τα πρόσφατα επεισόδια στα Εξάρχεια. Για το ξύλο που έφαγαν τυχαίοι  περαστικοί, τις αναίτιες προσαγωγές, το ξεγύμνωμα ανθρώπων στους δρόμους. Όσο όμως δεν είναι η μπότα πάνω από το δικό μας κεφάλι, δύσκολα αντιδράμε.

Το καλό σενάριο λοιπόν είναι να πάρουμε τα μαθήματά μας από τον κορονοϊό και από τα νησιά του Β. Αιγαίου και να ξυπνήσουμε. Μια σταλιά ενσυναίσθηση και αίσθημα δικαίου αρκεί για να καταλάβουμε πως ο εχθρός δεν είναι ο μετανάστης και ο καταληψίας. Ούτε οι εστίες του κακού οι καταλήψεις τους. Αν καταλάβουν πως ο φασισμός, πρώτα έρχεται για τους άλλους και μετά για εσένα, ας ζητήσουν μία συγγνώμη από τα παιδιά τους οι γονείς που τα μπόλιασαν με μίσος, προτού βρεθούν τα ίδια τους τα παιδιά στο έλεος άλλων βασανιστών. Ας απαιτήσουμε όλοι και όλες να μπει ένα τέλος στην κρατική βία. Δεν χρειάζεται να λιώσουν το δικό μας το κεφάλι για να ευαισθητοποιηθούμε. Κι ας σταθούμε μια φορά όλοι και όλες αλληλέγγυοι και αλληλέγγυες σε όποια ομάδα διεκδικεί το δίκιο της  χωρίς ναι μεν, ίσως και αλλά. Κι ας μιλήσουν κι οι σιωπηλοί ουδέτεροι παρατηρητές της κάθε μικρής και μεγάλης κοινωνίας, πριν έρθει η ώρα να τρώμε κυριολεκτικά ο ένας τη σάρκα του άλλου υπό τις εντολές των κυρίαρχων ΜΜΕ.

Όταν οι ναζιστές ήρθαν για να πάρουν τους κομμουνιστές, σιώπησα επειδή δεν ήμουν κομμουνιστής.

Όταν φυλάκισαν τους σοσιαλδημοκράτες, σιώπησα γιατί δεν ήμουν σοσιαλδημοκράτης.

Όταν ήρθαν να πάρουν τους συνδικαλιστές, σιώπησα γιατί δεν ήμουν συνδικαλιστής.

Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβαίους σιώπησα γιατί δεν ήμουν Εβραίος

Όταν ήρθαν να συλλάβουν εμένα, δεν υπήρχε πια κανείς για να διαμαρτυρηθεί».

Martin Niemoeller (1892-1984)

Feb 272020
 

Η Επιτροπή Νεολαίας του Κοινωφελούς Ιδρύματος Υποτροφιών Ρόδου, Εμμανουήλ και Μαίρης Σταματίου, σε συνεργασία με το Processwork Hub (www.processworkhub.gr) ανακοινώνουν την διοργάνωση επιμορφωτικού σεμιναρίου για εκπαιδευτικούς με θέμα “Επικοινωνία, Επίλυση Συγκρούσεων και Δυναμική Ομάδας”. Το σεμινάριο συντονίζει η Αλεξάνδρα Βασιλείου, Ph.D., Κοινωνική Ψυχολόγος.

Το διήμερο αυτό σεμινάριο, συνολικής διάρκειας 9 ωρών, θα γίνει στα γραφεία του Ιδρύματος Υποτροφιών Ρόδου «Εμμανουήλ Χρ. Σταματίου και Μαίρης Χρ. Σταματίου» Γρηγόρη Λαμπράκη 12-14, Ρόδος, το Σάββατο 28 Μαρτίου 2020 (12.00 – 16.00) και την Κυριακή 29 Μαρτίου 2020 (10.00 – 15.00)

Οι εγγραφές για το πρόγραμμα θα γίνουν με σειρά προτεραιότητας. Όταν συμπληρωθούν οι πρώτες 30 θέσεις θα δημιουργηθεί λίστα αναμονής. Την εβδομάδα πριν τη συνάντηση θα ειδοποιηθούν οι εκπαιδευτικοί που βρίσκονται στη λίστα αναμονής αν ελευθερωθεί θέση στο σεμινάριο.

Δήλωση συμμετοχής

α) συμπληρώνοντας τη φόρμα στο σύνδεσμο https://tinyurl.com/rodos2020

ή

β) στο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο:

e-mail: el.zifias@gmail.com

Κοινωφελές Ίδρυμα Υποτροφιών Ρόδου Εμμανουήλ και Μαίρης Σταματίου

κ. Ελευθέριος Ζήφιας

Τηλ. 22410 34056

Κιν. 6987 213 068

Feb 022020
 

Πηγή: lifo.gr

Ένα μάθημα γλώσσας και λογοτεχνίας από τη δίκη της Χρυσής Αυγής

Κωστής Παπαϊωάννου

(φωτογραφία από το site της Lifo)

Δίδασκα στη Γ’ Λυκείου ένα ποίημα της Βισουάβα Σιμπόρσκα: Σκέψεις που μ’ επισκέπτονται στους πολυσύχναστους δρόμους. Συζητούσαμε πώς αποτυπώνονται στους στίχους οι ζωές των ανθρώπων, οι μείζονες και ελάσσονες βίοι. Και σε μια «στροφή» του μαθήματος είπα: «Τώρα θα σας διαβάσω κάτι διαφορετικό, ένα κείμενο πρόσφατο, που συζητιέται πολύ. Τους διάβασα το κλείσιμο της αγόρευσης του συνηγόρου πολιτικής αγωγής Θανάση Καμπαγιάννη στη δίκη της Χ.Α.

«Θέλω να επισημάνω ότι ήταν πολύ σημαντική η προσέλευση των μαρτύρων. Σε όλες τις υποθέσεις. Ειδικά στη δική μας περίπτωση, η προσέλευση των Αιγύπτιων αλιεργατών, ανθρώπων που είναι ξένοι, σε μια ξένη χώρα, που δεν ήρθαν εδώ για φασαρίες, ούτε για να κάνουν πολιτικό αγώνα. Ήρθαν για το μεροκάματο. Ήταν σημαντικό ότι βρήκαν το θάρρος, αφύλαχτοι, επώνυμοι, να σταθούν και να δείξουν.

(…) Πιο σημαντικές θεωρώ ότι ήταν οι δύο φοιτήτριες, η Δήμητρα Ζώρζου και η Παρασκευή Καραγιαννίδου. Δυο νέες κοπέλες που βρέθηκαν τυχαία σ’ ένα παγκάκι να λένε τα δικά τους και κατέληξαν να γίνουν αυτόπτες μάρτυρες της σημαντικότερης πολιτικής δολοφονίας της γενιάς μας, τουλάχιστον των τελευταίων δεκαετιών. Και δεν φοβήθηκαν να δώσουν το όνομά τους. Και θυμόσαστε ότι οι αστυνομικοί έκαναν έκκληση, αλλά πολύ λίγοι το έκαναν, από πολύ κόσμο που το είχε δει, γιατί το έγκλημα έγινε “σε δημόσια θέα”.

(…) Το βράδυ εκείνο η Καραγιαννίδου επικοινώνησε με τη μητέρα της για να της πει ότι είναι σε ένα αστυνομικό όχημα, ότι υπήρξε αυτόπτης μάρτυρας μιας δολοφονίας και ότι πάει να καταθέσει. Και η μητέρα της είπε τότε: “Kατέβα τώρα από το αυτοκίνητο όπου κι αν είσαι, πάρε ένα ταξί και γύρνα σπίτι σου”. Και η Καραγιαννίδου της απάντησε: “Αν ήταν κάτω πεσμένος ο αδελφός μου, θα έλεγες το ίδιο;”. Και την αψήφησε. Και πήγε και κατέθεσε.

»Τι φοβερό επεισόδιο στη ζωή ενός ανθρώπου. Να έχεις κάνει ένα παιδί, ένα κορίτσι, να μεγαλώνει, να γίνεται μια νέα κοπέλα, να ενηλικιώνεται, να έρχεται η ώρα να απογαλακτιστεί, να σε αψηφήσει. Και να χτυπάει το τηλέφωνο μετά τα μεσάνυχτα, να ακούς το παιδί σου να σου λέει ότι χύθηκε αίμα, ότι έχει εμπλακεί σ’ αυτή την ιστορία και ότι πάει να καταθέσει. Και να σε αψηφάει έτσι. Σε μια τέτοια περίπτωση. Τι φόβο θα πρέπει να ένιωσε αυτή η μάνα εκείνο το βράδυ. Αλλά και τι καμάρι.

»Δεν ξέρουμε για σας, κ. πρόεδρε, αλλά για εμάς αυτές οι δύο νεαρές κοπέλες είναι ο λόγος που μπορούμε να κοιμόμαστε τα βράδια. Μέσα σε ένα ζοφερό τοπίο, για την κοινωνία, για τον κόσμο, αυτές οι δύο νεαρές κοπέλες εκτέλεσαν τα πολιτικά τους καθήκοντα με την πραγματική έννοια του όρου “πολιτικά”. Γιατί εκείνη την άγρια νύχτα δεν έδρασε μόνο ο κόσμος των λύκων, γιατί αγέλη λύκων ήταν αυτοί που χύμηξαν πάνω στον Παύλο Φύσσα. Αλλά έδρασε, αναδύθηκε, και ο κόσμος των μελισσών, ο κόσμος της αλληλεγγύης, της ανθρωπιάς, ο κόσμος που βλέπει κάτω πεσμένο έναν άνθρωπο και δεν λέει “να ένας ξένος”, αλλά λέει “να ο αδελφός μου”.

»Γι’ αυτό τον λόγο, περισσότερο από κάθε άλλο μάρτυρα, στην περίπτωση αυτών των δύο νεαρών γυναικών, καλείστε όχι μόνο να κρίνετε την αξιοπιστία τους, αλλά, καλείστε, κυρίες και κύριοι δικαστές, να τοποθετηθείτε. Κι εσείς, κ. πρόεδρε, με ποιον είστε. Με τις μέλισσες ή με τους λύκους;»

Τέλειωσα την ανάγνωση σε σπάνια, κατανυκτική σιγή. Κάποιοι πιτσιρικάδες είχαν βουρκώσει. Ρώτησα: «Ωραίο;» Απάντησαν: «Απλώς ωραίο;» Και μιλήσαμε ξανά για μικρές και μεγάλες ζωές. Πώς οι ελάσσονες βίοι μπορούν να γίνουν μείζονες. «Πώς η ανάγκη γίνεται ιστορία». Πώς κάνει το βήμα ο καθημερινός άνθρωπος, πώς βγαίνει από τη σκιά και ανεβαίνει στη σκηνή της Ιστορίας. Και βρήκαν τα παιδιά δικά τους παραδείγματα, τη Ρόζα Παρκς, τον Γλέζο και τον Σάντα, τον Κινέζο φοιτητή μπροστά στο τανκ, τον Γεωργάκη που αυτοπυρπολήθηκε ένα βράδυ στη Γένοβα.

Και ψάξαμε ποιος είναι στ’ αλήθεια πολίτης. Τι θα πει ευθύνη. Τι θα πει στέκομαι όρθιος απέναντι στην αδικία. Και μετά είδαμε τη συγκλονιστική φωτογραφία από το δικαστήριο: ο Αιγύπτιος ψαράς, ο έσχατος των εσχάτων που κινδύνεψε να πεθάνει από τους λοστούς των νεοναζί, στέκεται όρθιος απέναντί τους, δείχνει τους δράστες και ζητά δικαιοσύνη. Αυτή η φωτογραφία πρέπει να περιληφθεί σε κάποιο σχολικό βιβλίο. Έμπρακτη συγγνώμη της πολιτείας για την ολιγωρία απέναντι στη ρατσιστική βία, διαχρονικό μάθημα δικαιοσύνης και δημοκρατίας.

Και είπαμε και για τη βαριά ευθύνη στις πλάτες των δικαστών. Και με ρώτησαν για την πρόταση της εισαγγελέως που δεν αναγνώρισε καμιά ευθύνη της ηγεσίας των νεοναζί για τόσα εγκλήματα. Και από την απορία τους για την εισαγγελέα θυμήθηκα το καβαφικό «Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μια μέρα που πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο Όχι να πούνε». Και σκέφτηκα πως ο καθένας λαμβάνει τελικά στην Ιστορία τη θέση που επέλεξε, αυτή που του αξίζει.

Και μετά σκύψαμε στο κείμενο: στην τέχνη της ρητορικής, στην επιλογή των λέξεων με μαστοριά, στη λυγμική επίκληση στο συναίσθημα, στις μεταφορές που σαγηνεύουν. Μιλήσαμε για την ήρεμη δύναμη του λόγου απέναντι στην ωμή βία. Για ένα κείμενο που εκφωνείται στην αίθουσα του εφετείου, αλλά βγαίνει από αυτή και συνομιλεί με την Ιστορία.

Βγήκα από την τάξη νιώθοντας ανάταση. Νομίζω το ίδιο και τα παιδιά. Ας συγχωρεθεί ο προσωπικός τόνος, η διδασκαλία είναι υπόθεση βιωματική. Οι τάξεις μπορούν να είναι ανοιχτές, να ανασαίνουν με την κοινωνία. Δεν είναι πάντα εύκολο, θέλει προσοχή, μέτρο και περίσκεψη. Η διδακτική έκπληξη είναι γοητευτικό, αλλά παράξενο εργαλείο. Όμως αξίζει να δοκιμάζονται οι αντοχές μας, να σπάει η βολή μας, να παίρνουμε τα ρίσκα μας. Κάποτε να συγκρουόμαστε κιόλας.

Ο νόμος ορίζει ως σκοπό της εκπαίδευσης να δημιουργεί ελεύθερους, υπεύθυνους, δημοκρατικούς πολίτες. Οι μάχες της δημοκρατίας απέναντι στους εχθρούς της μπορούν να γίνουν τα καλύτερα μαθήματα δημοκρατίας. Όχι μόνο στον Μαραθώνα, στο ένδοξο και βολικά μακρινό μας παρελθόν. Αλλά και οι μάχες του σήμερα. Στην αίθουσα του εφετείου. Εκεί που θα αναζητούν «πληροφορίες και υλικό» οι δάσκαλοι του αύριο. 

Jan 222020
 

Η πρώτη Ανοιχτή Διεργασία Ομάδας του 2020, αυτήν την Παρασκευή 24/1, 7.00 – 9.00 μμ, στο Καλαμάκι (Γιαννάρου 17, στάση τραμ ‘Πικροδάφνη’).

“Βαθιά Δημοκρατία είναι η αίσθηση ότι ο κόσμος είναι εδώ για να μας βοηθήσει να γίνουμε ολόκληροι και ότι εμείς είμαστε εδώ για να βοηθήσουμε τον κόσμο να γίνει ολόκληρος” — Arnold Mindell

Οι συναντήσεις Διεργασίας Ομάδας στηρίζονται σε μια συναισθηματική στάση “Βαθιάς Δημοκρατίας” και είναι ανοιχτές σε όσους επιθυμούν να εξερευνήσουν θέματα και προβλήματα που αφορούν την ζωή μας, ως κοινωνικά και πολιτικά άτομα, στα πλαίσια της ομάδας. Το θέμα επιλέγεται στην κάθε συνάντηση από την ομάδα. Η συναντήσεις αυτές είναι χωρίς κόστος.

Στο τέλος της συνάντησης θα κόψουμε και την βασιλόπιτα για το καλό του χρόνου 😉

Jan 152020
 

Πηγή: Άρσις

Κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί άγνοια, οι περισσότεροι γνωρίζουν ότι αυτοί που εκμεταλλεύονται παιδιά διαπράττουν ποινικό αδίκημα. Ωστόσο, πολλοί πολίτες εξακολουθούν να δίνουν χρήματα συντηρώντας το φαινόμενο της παιδικής εργασίας, αρκετοί δεν ξέρουν τι πρέπει να κάνουν, αλλά κι από όσους γνωρίζουν, ελάχιστοι σπάζουν τον κύκλο της σιωπής.

Αυτά είναι τα βασικά συμπεράσματα της έρευνας για την αποτύπωση των απόψεων των πολιτών για το φαινόμενο της παιδικής εργασίας, που διεξήγαγε με τη μέθοδο του ερωτηματολογίου το Κέντρο Υποστήριξης Νέων της ΑΡΣΙΣ (Πτολεμαίων 40-42) από τις 20 Νοεμβρίου 2019 μέχρι και τις 9 Ιανουαρίου στη Θεσσαλονίκη.

Συγκεκριμένα:  

  • Η παιδική εργασία αποτελεί ένα εξαιρετικά ορατό κοινωνικό φαινόμενο με το 92,4% των συμμετεχόντων να δηλώνει ότι βλέπει παιδιά που δουλεύουν στο δρόμο.
  • Το συντριπτικό ποσοστό των ερωτώμενων (91,6%) γνωρίζει ότι η παιδική εργασία είναι ποινικό αδίκημα για τους ενήλικες που εξωθούν και εκμεταλλεύονται τα παιδιά, ενώ πάνω από το 50% έχει δώσει ή δίνει χρήματα στα παιδιά που δουλεύουν στο δρόμο.
  • Το 73,6% όσων δίνουν χρήματα πιστεύει ότι με τον τρόπο αυτό δεν βοηθά το παιδί. Η συντριπτική πλειοψηφία μάλιστα γνωρίζει ότι με ον τρόπο αυτό συμβάλλει στη διατήρηση του φαινομένου της παράνομης παιδικής εργασίας.
  • Το στοιχείο που αξιολογείται ως εξόχως σημαντικό είναι ότι το 46,7% των συμμετεχόντων έχουν δώσει ή δίνουν χρήματα, ενώ γνωρίζουν ότι η παιδική εργασία είναι παράνομη.
  • Το μεγαλύτερο ποσοστό των ερωτώμενων γνωρίζει ότι τα παιδιά είναι θύματα εκμετάλλευσης.
  • Το 56,6% του δείγματος δεν γνωρίζει πού να απευθυνθεί όταν εντοπίζει ένα παιδί σε κίνδυνο.
  • Μόλις το 11% όσων γνωρίζουν πού μπορούν να απευθυνθούν το έχουν ήδη πράξει.

Η ορατή παιδική εργασία για το ευρύ κοινό αφορά την πώληση μικροαντικεμένων (86,1%), την επαιτεία (64,6%), τον καθαρισμό τζαμιών στα αυτοκίνητα (40,1%), το παίξιμο μουσικών οργάνων (36,5%) και την περισυλλογή σκουπιδιών (29,4%). Οι περισσότεροι δηλώνουν ότι θα έδιναν χρήματα σε ένα παιδί που πουλά μικροαντικείμενα (36,4%) ή που παίζει μουσική ( 22,5%).

Η «αόρατη» για τους πολλούς μορφή της εκμετάλλευσης παιδιών είναι η παιδική πορνεία και η εργασία σε αγροτικές, χειρωνακτικές και οικοδομικές εργασίες.

Η ΑΡΣΙΣ – Κοινωνική Οργάνωση Υποστήριξης Νέων έχει αναλάβει σειρά πρωτοβουλιών για την αντιμετώπιση της παιδικής εργασίας.

Στο πλαίσιο αυτό κυκλοφόρησε έναν οδηγό για τους πολίτες με τίτλο «Σπάσε τον κύκλο της εκμετάλλευσης – 10 πράγματα που πρέπει να ξέρεις για ένα παιδί που δουλεύει στο δρόμο», ο οποίος περιέχει χρήσιμες πληροφορίες για την παιδική εργασία και τους τρόπους καταπολέμησης του φαινομένου με τη συνδρομή των ενεργών πολιτών (http://www.arsis.gr/odigos-gia-polites/).

O οδηγός, που κυκλοφορεί σε έντυπη και ηλεκτρονική μορφή, θα παρουσιαστεί σε ενημερωτική εκδήλωση που θα γίνει την Πέμπτη 16 Ιανουαρίου από τις 5 το απόγευμα μέχρι τις 9 το βράδυ στον πεζόδρομο της Αγίας Σοφίας.

Το προσωπικό και εθελοντές της ΑΡΣΙΣ θα ενημερώνουν το κοινό για το φαινόμενο της παιδικής εκμετάλλευσης, ενώ θα παρουσιαστεί και δρώμενο από την ομάδα κοινωνικού τσίρκου “Κρίκοι”

Όποιος δεν θέλει να παρακολουθεί αμέτοχος το φαινόμενο της παιδικής εκμετάλλευσης μπορεί να επικοινωνεί με τα δύο Κέντρα Υποστήριξης Νέων της ΑΡΣΙΣ:

  • Πτολεμαίων 40-42, τηλ. 2310 22 88 50, infokyn@arsis.gr, @YouthSupportCenter
  • Σπάρτης 9, τηλ. 2310 22 73 11, kyn@arsis.gr

Επίσης, μπορείτε να καλείτε στην Εθνική Γραμμή Παιδικής Προστασίας καθημερινά και σε 24ωρη βάση στο 1107. Παρέχεται άμεση ενημέρωση και επείγουσα συμβουλευτική, ψυχολογική και κοινωνική στήριξη για θέματα που απασχολούν τα παιδιά ή σε περιπτώσεις που τα παιδιά διατρέχουν κίνδυνο.

Παράλληλα καθημερινά  σε 24ωρη βάση μπορείτε να καλείτε στο 112, τον ευρωπαϊκό Αριθμό Άμεσης Ανάγκης. Χρησιμοποιείται για δωρεάν κλήση στις υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης σε όλες τις χώρες της ΕΕ.

Η έρευνα έγινε σε δείγμα 1.281 ερωτώμενων, εκ των οποίων 1.070 γυναίκες, από 15 έως 50 ετών. Από το σύνολο των συμμετεχόντων πτυχίο ΑΕΙ και ΑΤΕΙ έχει το 51,4%, μεταπτυχιακό το 32,2%, διδακτορικό το 3,1% απόφοιτοι λυκείου είναι το 12,9% και απόφοιτοι γυμνασίου το 0,3%. 

Η καμπάνια ενημέρωσης διεξάγεται στο πλαίσιο του προγράμματος «Ψυχοκοινωνικές και υγειονομικές παρεμβάσεις για την ευημερία των παιδιών από ευάλωτους πληθυσμούς» με τίτλο «In4Child» που υλοποιείται στο πρόγραμμα INTERREG IPA CBC “Ελλάδα – Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας 2014-2020” με τη συγχρηματοδότηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των εθνικών πόρων των συμμετεχουσών χωρών.

# Για περισσότερες πληροφορίες: Ιωάννα Πετρίτση, συντονίστρια Κέντρου Υποστήριξης Νέων της ΑΡΣΙΣ, τηλ.: 6936 125326

Jan 122020
 

Personal and professional well-being when working with traumatized clients or fields.

A weekend seminar for professional groups working with traumatized clients and fields.

Facilitators: Alexandra Vassiliou, Ph.D. (Processwork Diplomate) & Vera Lardi (Psychodrama Therapist)

Who takes care of the caretakers? A training seminar for professionals in the role of caretaker who are exposed to trauma in their work environment

Working with a traumatized clientele can be complicated and stressful and is often connected with workers’ burnout. How can a team be more productive, take care of their well-being, personal and professional growth, and minimize burnout of its members? How are the dynamics typically appearing in environments like this (individual experiences and interactions in the team) often connected to the larger social and political field in which it operates? And why is that important to know?

In this training seminar we will explore trauma and marginalization as an internal, relationship and field dynamic. We will focus on three areas:

  • The vision we hold for our professional role
  • The skills that are available in the individuals and the team
  • The room for maneuver produced by what is actually feasible in the given organizational, social and political context

We will learn how the interplay between these three areas affect our access to available skills and to the professional development of individual and groups. We will also explore the way that the roles of perpetrator, victim and savior appear and flow in the marginalization process.

Alexandra Vassiliou, Ph.D. and Vera Lardi draw on their extensive experiences as professionals in the field, as community workers and trainers. Their methodological approach is based on Processwork, Social Psychology and Psychodrama. Over the years they have developed their own tools in working with professionals dealing with traumatized individuals and groups.

This training seminar combines theory and experiential exercises, in order to deepen our understanding of the above dynamics and provide space to further develop our skills.

Who should attend?

Professionals who are working with marginalized groups or individuals in therapeutic institutions, social services, community centers, NGOs and refugee organizations.

The facilitators

Alexandra Vassiliou, Ph.D. and Vera Lardi draw on their extensive experiences as professionals in the field, as community workers and trainers. They offer training, supervision and team-building support for professionals working in Non Government Organizations that provide support for refugees in Greece (Medicins Sans Frontiers – Athens Day Care Center, Arsis – Support for Youth, Diotima – Gender Based Violence, Secours Islamique France – Safe Spaces in Camps for women and children, Greek Council for Refugees, etc). They also facilitate trainings for school teachers in educational settings that include refugee and migrant students (University of Athens, Pedagogical Institute of Cyprus, Public Schools in Athens and Lesvos, Greece).

processworkhub & www.veralardi.gr 

Intro Evening (open to all who are interested)

Venue Institut für Prozessarbeit, IPA, Binzstrasse 9, 8045 Zürich
Dates / Times Friday, March 6th, 7 -9 pm
Topic Alexandra Vassiliou and Vera Lardi introduce their overall approach and give practical examples of how their work in Greece. This event is open to everyone interested.
Costs The suggested donation is CHF 20.00 (collection takes place at the event)
Registration required here

Seminar / Workshop (open to all who are interested)

Venue Institut für Prozessarbeit, IPA, Binzstrasse 9, 8045 Zürich
Dates / Times Saturday, March 7 / 10 am to 6 pm & Sunday, March 8 / 10 am to 5 pm
Costs External participants CHF 550.00 Students IPA: Elective seminars CHF 500.00 Students IPA DLG-Phase 2 & ASP: Mandatory seminars included in course fees
Registration required here

Language

The Seminar will be translated (EN/DE, DE/EN)

Trauma@IPA 2020:

In 2020, the Institute for Process Work (IPA) will be offering a variety of options for dealing in greater depth with the topic of trauma. For professionals who work in the field and those interested.

Jan 072020
 
www.teach4integration.gr

Το Processwork Hub συμετέχει για δεύτερη χρονιά στην ομάδα εκπαιδευτών του Teach4Integration, δωρεάν επιμορφωτικό πρόγραμμα για εκπαιδευτικούς. Οι αιτήσεις συμμετοχής συνεχίζονται!

Εδώ η πρόσκληση:

Από τις 14 Ιανουαρίου 2020 αρχίζει ένα δωρεάν επιμορφωτικό σεμινάριο μεικτής μάθησης, συνολικής διάρκειας 90 ωρών που συνίσταται σε 40 ώρες δια ζώσης συναντήσεις, 20 ώρες εξ αποστάσεως εκπαίδευση, και 30 ώρες αυτό-μελέτη για την εκπόνηση μιας μικρής έκτασης εργασίας που οδηγεί στη χορήγηση 6 πιστωτικών μονάδων (ECVET) από το Κέντρο Διά Βίου Μάθησης του ΕΚΠΑ. Το πρόγραμμα αυτό μέσα από μια ολιστική προσέγγιση απευθύνεται κυρίως σε εκπαιδευτικούς και των δύο βαθμίδων της εκπαίδευσης, όλων των ειδικοτήτων, μονίμων και αναπληρωτών, με προτεραιότητα στους εκπαιδευτικούς της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, που έχουν στις τάξεις τους παιδιά με προσφυγικό υπόβαθρο.

Έχει βιωματικό και εργαστηριακό χαρακτήρα και εστιάζει στην επεξεργασία της ήδη βιωμένης εκπαιδευτικής εμπειρίας, μέσα από πολλαπλά και διαφορετικά παιδαγωγικά μέσα (ντοκιμαντέρ, ανάλυσης πλαισίου, επεξεργασίας διδακτικών σχεδίων, σχολιασμού εκπαιδευτικών υλικών, αναστοχαστικές διεργασίες, παιχνίδια ρόλων, θεατρικές τεχνικές, ανάλυση διομαδικών σχέσεων, κ.ά.). Στόχος του είναι να διερευνηθούν ζητήματα που θέτει η παρουσία των παιδιών προσφύγων στο σχολείο, τρόποι με τους οποίους μπορούν οι εκπαιδευτικοί στο πλαίσιο της σχολικής εκπαίδευσης να τα εντάξουν μέσα στη σχολική τάξη, επιτρέποντάς τους να αποκτήσουν θετική στάση, να μάθουν ελληνικά και να αποκτήσουν την ιδιότητα του μαθητή και της μαθήτριας. Παράλληλα, το πρόγραμμα στοχεύει ευρύτερα στην ένταξη όλων των παιδιών των οποίων η θέση στο σχολείο υπονομεύεται από κυρίαρχες εκπαιδευτικές κουλτούρες.

Το πρόγραμμα αποτελεί προϊόν συνεργασίας δύο τμημάτων του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών˙ του τμήματος Εκπαίδευσης και Αγωγής στην Προσχολική Ηλικία με το τμήμα Φιλολογίας και υλοποιείται με την χρηματοδότηση της UNICEF.

Εδώ θα βρείτε τον σύνδεσμο με περισσότερες πληροφορίες.

Με αφορμή την πρόκληση της παρουσίας των παιδιών προσφύγων στο σχολείο, ελάτε να σκεφτούμε ξανά τον ρόλο μας ως εκπαιδευτικών και τις προοπτικές του σύγχρονου σχολείου.

Εδώ θα βρείτε την αίτηση συμμετοχής στο πρόγραμμα.

ένα κλικ εδώ για το πρόγραμμα του Κύκλου Α

ένα κλικ εδώ για το πρόγραμμα του Κύκλου Β

ένα κλικ εδώ για το πρόγραμμα του Κύκλου Γ

ένα κλικ εδώ για το πρόγραμμα του Κύκλου Δ