Apr 192019
 
σκίτσο της Machteld Aardse

Κατά τη διάρκεια του Go Deep Open House στο Άμστερνταμ περίπου 90 συμμετέχοντες συγκεντρώθηκαν για ένα διήμερο ταξίδι μάθησης, με γνώμονα την ερώτηση: πώς μπορούμε να εμβαθύνουμε στις αλληλεπιδράσεις μας, να αγκαλιάσουμε όλες τις προοπτικές και να προχωρήσουμε μαζί;

Με ένα κλικ εδώ, διαβάστε τη συγκομιδή των απαντήσεων, νέων ερωτήσεων και περιεχομένων που προέκυψαν κατά τη διάρκεια του Go Deep Open House.

Ρίξετε μια ματιά στα πανέμορφα σκίτσα που έφτιαξε η Machteld Aardse του De Beeldvormers και τα οποία αποπνέουν την ατμόσφαιρα της μάζωξης.

Ένα κλικ εδώ για να δεις και τα 53 σκίτσα της συνάντησης!

Apr 042019
 

Το Processwork Hub συμμετείχε στην ομάδα επιμόρφωσης του προγράμματος Teach4Integration. Την Πέμπτη 11 Απριλίου, 4.30 με 9.00 μμ, σας περιμένουμε στο 2ο ΓΕΛ Αμπελοκήπων, Παναγή Κυριακού 12, για μια συνάντηση αναστοχασμού.

230 εκπαδευτικοί όλων των βαθμίδων, 40 επιμορφωτές/τριες συνεργαστήκαμε επί δύο μήνες, για να βρούμε δρόμους στην εκπαίδευση των παιδιών των προσφύγων. Ενα ταξίδι της ελληνικής δημόσιας εκπαίδευσης με στόχο τη διαφοροποίηση των διδακτικών πρακτικών για το καλό όλων. Στις 11 Απριλίου συζητάμε για το τι καταφέραμε μέχρι τώρα και κυρίως πως θα τροφοδοτούμε αυτή την κοινότητα μάθησης και πρακτικής ώστε να συνεχίσει να ταξιδεύει. Σας περιμένουμε με χαρά και προσδοκία.

Apr 042019
 

Πηγή: The Press Project

Η «Άλλη Άποψη» είναι μία ομάδα γονέων στη Σάμο που προσπαθεί να κάνει το όνομά της πράξη: Να εκφράσει μια διαφορετική φωνή γύρω από τα όσα συμβαίνουν στο νησί σχετικά με το προσφυγικό και κυρίως με την φοίτηση των προσφυγόπουλων στα σχολεία ζήτημα που έχει προκαλέσει μεγάλη αναταραχή, καταλήγοντας ακόμα και στην αποχή που αποφάσισαν οι γονείς στο Βαθύ. Ένα μέλος της ομάδας μίλησε στο ραδιόφωνο του TPP για την κατάσταση, τις άθλιες συνθήκες στο hotspot, την ανάγκη λύσεων και παρεμβάσεων από την Πολιτεία αλλά και τον πολυφωνικό διάλογο που έχει ξεκινήσει στο νησί.

συνέντευξη στους Κωνσταντίνο Πουλή και Θάνο Καμήλαλη

Τις τελευταίες μέρες, το κείμενο-παρέμβαση της «Άλλη Άποψης» που κατατέθηκε στη γενική συνέλευση των συλλόγων γονέων της Σάμου, προκάλεσε αίσθηση, καθώς κινείται εκτός του κλίματος που είχε δημιουργήσει η ειδησεογραφία γύρω από το νησί. Η συζήτηση εξάλλου, είχε σημαδευτεί από την απόφαση των γονέων στο Δημοτικό Σχολείο άνω Βαθέος της Σάμο, για αποχή των παιδιών τους από τα μαθήματα, λόγω της φοίτησης 14 προσφυγόπουλων στο σχολείο.

Μεταξύ άλλων, στο κείμενο της η «Άλλη Άποψη», τονίζει:

«Ως γονείς όμως, δεν μπορούμε παρά να στηρίζουμε το αναφαίρετο δικαίωμα όλων των παιδιών στην μόρφωση και την ένταξή τους στις ήδη υπάρχουσες σχολικές δομές, με ευθύνη του κράτους.

  • Δεν τα θεωρούμε εξ ορισμού άρρωστα και φορείς μεταδιδόμενων ασθενειών.
  • Δεν τα ξεχωρίζουμε από τα υπόλοιπα παιδιά επειδή είχαν διαφορετική τύχη.
  • Θέλουμε να ενταχτούν στην κοινωνία και στα σχολεία για να αισθανθούν ξανά παιδιά.
  • Ζητάμε την ένταξή τους στο σχολείο εφόσον θα έχουν όλα τα απαραίτητα έγγραφα.
  • Θέλουμε να αποκομίσουν όλα τα οφέλη που προκύπτουν από τη φοίτηση στο σχολείο και τα οποία δε συνίστανται μόνο στην απόκτηση γνώσεων, αλλά γενικότερης παιδείας, καθώς και κοινωνικών δεξιοτήτων που οδηγούν στην ομαλή κοινωνικοποίηση
  • Δεν θεωρούμε λύση τη δημιουργία μιας άλλης δομής που οδηγεί στην γκετοποίησή τους.»

«Η Άλλη Άποψη γεννήθηκε μέσα από μία αυθόρμητη διαδικασία» εξηγεί στο TPP ο Νίκος Καρδιριμιτζιάν, μέλος της ομάδας γονέων , παραθέτοντας στη συνέχεια το ιστορικό και τις κινήσεις που γέννησαν αυτήν την ιδέα:

«Ο τοπικός σύλλογος γυναικών, στόμα με στόμα, άρχισε να επικοινωνεί για το αν μπορεί αν υπάρξει πραγματικά μία διαφορετική άποψη. Την ίδια στιγμή, στις γενικές συνελεύσεις των σχολείων υπήρχαν γονείς μαθητών οι οποίοι κι αυτοί είχαν την ανάγκη να ακουστεί μία άλλη άποψη, διαφορετική από αυτήν που ακουγόταν μέχρι τότε. Τώρα, εντελώς συμπτωματικά, πριν από περίπου δύο εβδομάδες έγινε και μία πολύ ενδιαφέρουσα εκδήλωση από τον τοπικό σύλλογο οικογενειών και εθελοντών για την ψυχική υγεία, σε συνεργασία με την κίνηση για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Φωνάξαμε έναν καταξιωμένο ψυχίατρο, τον κύριο Μεγαλοοικονόμου, για να κάνει μία διάλεξη επάνω στο θέμα του κοινωνικού στίγματος. Το κοινωνικό στίγμα αφορά όχι μόνο ανθρώπους που πάσχουν από μία ψυχική ασθένεια, αλλά όλους τους ανθρώπους που αποκλείονται. Και δόθηκε ιδιαίτερη έμφαση στον αποκλεισμό των προσφύγων. Για πρώτη φορά, μετά από αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα, μαζεύτηκε κόσμος σε αυτήν την εκδήλωση κι ένιωσε ότι υπήρχε μία βάση για μία φωνή διαφορετική από αυτήν που ακουγόταν μέχρι σήμερα».

Κοινή αφετηρία, διαφορετικές προτάσεις

Οι φωνές που έχουν ακουστεί στο νησί της Σάμου σχετικά την εκπαίδευση των προσφυγόπουλων, μπορεί να ακούγονται εκ διαμέτρου αντίθετες, αλλά στην πραγματικότητα ξεκινούν από την ίδια αφετηρία: Η κατάσταση στο Κέντρο Υποδοχής και Ταυτοποίησης είναι άθλιες. Η «Άλλη Άποψη», παρά το ότι διαφωνεί ξεκάθαρα με τις δράσεις αντιμετώπισης που έχουν εκφραστεί, δεν αρνείται αυτήν την πραγματικότητα.

«Υπάρχει μία κατάσταση εξαθλίωσης μέσα στο ΚΥΤ. Κανένας δεν μπορεί να είναι χαρούμενος  όταν βλέπει μικρά παιδιά, γυναίκες, να κοιμούνται σε σκηνές και μέσα στις λάσπες. Η κατάσταση στην πόλη της Σάμου, πραγματικά έχει επιβαρυνθεί από την προσφυγική κρίση. Δεν θέλω σε μία περίπτωση να δυσφημίσω το νησί, αλλά υπάρχουν περιστατικά με ανθρώπους να αφοδεύουν στο δρόμο. Σε αυτό δεν μπορεί κανένας να πει κάτι διαφορετικό. Η Σάμος σηκώνει ένα πάρα πολύ μεγάλο βάρος και έχει σημασία και για εμάς η πόλη να αρχίσει να λειτουργεί ξανά με τον εύρυθμο τρόπο που λειτουργούσε μέχρι πριν κάποια χρόνια» αναφέρει ο κ.Καρδιριμιτζιάν, προσθέτοντας ωστόσο ότι:

Μια εικόνα όμως με έναν άνθρωπο που αφοδεύει στο δρόμο, έξω από το Κέντρο Υποδοχής σημαίνει, πρώτα απ’όλα, ότι ο άνθρωπος αυτός δεν έχει τουαλέτα. «Η διαφορά μας όμως είναι ότι για να λυθεί αυτή η κατάσταση, θα πρέπει να μπούνε καινούριοι κανόνες για τη λειτουργία της πόλης. Επίσης για να λυθούν τα προβλήματα στο Κέντρο Υποδοχής, θα πρέπει γίνουν κάποια πράγματα ώστε να βελτιωθεί η κατάσταση. Σε μία περίπτωση όμως δεν μπορούμε να αποδεχθούμε να μην πηγαίνουν στο σχολείο οι μαθητές. Και τα ελληνόπουλα πρέπει να πηγαίνουν στο σχολείο και τα προσφυγόπουλα πρέπει να συνεχίσουν μέσα στο σχολείο την εκπαιδευτική διαδικασία. Η μεγάλη μας διαφορά λοιπόν είναι στον τρόπο αντίδρασης. Πιστεύουμε ότι μπορούμε να φτιάξουμε τις συνθήκες ώστε αυτοί οι άνθρωποι να ζουν ανθρώπινα και ότι αυτό είναι που μας ενώνει με γονείς της άλλης πλευράς. Εμείς έχουμε άλλη άποψη στην αντιμετώπιση: Δεν θέλουμε να τιμωρήσουμε κανένα παιδί, αποκλείοντάς το από την εκπαιδευτική διαδικασία. Θέλουμε πραγματικά να υπάρχουν ανθρώπινες συνθήκες, για τους ανθρώπους που φιλοξενούνται στο ΚΥΤ.

Απαντώντας σε ερώτηση σχετικά με το αν οι γονείς που ασπάζονται την άποψη του ίδιου και της «Άλλης Άποψης» είναι μία μικρή μειοψηφία, ο κ.Νίκος παρατηρεί μία μετατόπιση και εμφανίζεται αισιόδοξος, λέγοντας ότι σίγα σιγά ακούγονται όλο και πιο ψύχραιμες φωνές, εντός των Συλλόγων Γονέων.

«Η δικιά μου αίσθηση είναι ότι ο πρώτος ενθουσιασμός της ομάδας που πήρε την απόφαση για αποχή έχει αρχίσει να μειώνεται. Έχουν αρχίσει να ακούγονται σοβαρές φωνές και μέσα στην ομάδα γονέων που ψήφισε πριν από κάποιο διάστημα υπέρ της αποχής, που λένε ότι ίσως υπάρχουν άλλες λύσεις. Για μένα είναι πάρα πολύ σημαντικό το τι μήνυμα δίνουμε με μια συγκεκριμένη δράση. Αν κάποιος λέει ότι θέλει την στέγαση των προσφυγόπουλων, δεν μπορεί να λέει στο παιδί  του ότι πρέπει να απέχει από το μάθημα. Αυτό είναι εντελώς διαφορετικό από το να λέει ότι με ενδιαφέρει η στέγαση των προσφυγόπουλων. Αν πραγματικά τον ενδιαφέρει, πρέπει να κάνει κάτι άλλο.»

«Ας σκεφτούμε ότι:

→ Υπάρχουν Ελληνόπουλα, τα οποία αντιμετωπίζουν στα σπίτια τους βασικά θέματα διαβίωσης  (τα τελευταία χρόνια μαθαίνουμε για παιδιά που λιποθυμούν από την πείνα στα σχολεία ή πολύ πρόσφατα ακούσαμε για τη μαθήτρια στον Βόλο που διάβαζε στον δρόμο, κάτω από το φως της λάμπας, γιατί δεν είχε ρεύμα στο σπίτι της).
→ Υπάρχουν Ελληνόπουλα που υφίστανται βία και κακοποίηση στα σπίτια τους.
→ Υπάρχουν παιδιά τσιγγάνων, Ρομά, Πομάκων που ζώντας σε άθλιες συνθήκες και μέσα σε σκηνές πήγαν και συνεχίζουν να πηγαίνουν στα σχολεία μας απολαμβάνοντας το αγαθό της μόρφωσης.

Τι λέμε σε αυτά τα παιδιά; “Λύστε πρώτα τα προβλήματά σας και μετά ελάτε στο σχολείο”; Φυσικά και όχι! Το σχολείο, έστω και στις λίγες ώρες λειτουργίας του, παρέχει ανθρωπιά, ζεστασιά, θαλπωρή, είναι το καταφύγιο, το “άσυλο” για τις παιδικές ψυχές. Δεν είναι δυνατόν να θέλουμε να τους στερήσουμε το μόνο καλό που τους συμβαίνει, το μόνο που τα βοηθά να νιώθουν ανθρώπινα.»

Από το κείμενο της «Άλλης Άποψης

Ζητούνται παρεμβάσεις στο σύστημα Υγείας και κοινωνική πολιτική

Κοινή συνισταμένη των αντιδράσεων γονέων σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας, όπως στο Ωραιόκαστρο πριν από λίγα χρόνια ή στην Χίο πριν από μερικούς μήνες, είναι οι φόβοι για τους κινδύνους για την υγεία των παιδιών τους, που μπορεί να προκληθούν από τη φιλοξενία προσφυγόπουλων στον ίδιο χώρο. Το αν τα προσφυγόπουλα είναι εμβολιασμένα είναι κάθε φορά ένα βασικό ζήτημα εντός των συζητήσεων στις τοπικές κοινωνίες. 

«Θα είμαι πολύ ειλικρινής. Υπάρχουν περιστατικά φυματίωσης στο νησί. Αυτά τα περιστατικά είναι που δημιούργησαν μεγάλο φόβο. Φαίνεται ότι αντιμετωπίστηκαν με επιτυχία από το σύστημα υγείας. Ο φόβος όμως συνέχισε να υπάρχει. Εδώ πέρα τώρα είναι εξαιρετικά σημαντικό να ξεκαθαρίσουμε ότι όλα τα παιδιά των προσφύγων  που συμμετέχουν στην εκπαιδευτική διαδικασία έχουν περάσει από ιατρικούς ελέγχους, έχουν εμβολιαστεί και αυτήν τη στιγμή, όσο πιθανό είναι να κολλήσει κάτι ένα ελληνόπουλο, τόσο είναι να κολλήσει κι ένα προσφυγόπουλο. Έχουν γίνει οι απαραίτητες εξετάσεις και φόβος στην πραγματικότητα δεν υπάρχει. Υπάρχει όμως αυτή η φοβία που καλλιεργείται σε κάποιους ανθρώπους» απαντάει ο κ.Καρδιριμιτζιάν.

Σχετικά με το πώς θα μπορούσαν να κατευναστούν αυτές οι αντιδράσεις και οι φοβίες, τονίζει ότι εκτός του ότι έχουν ήδη ληφθεί σχετικές πρωτοβουλίες (ΚΕΕΛΠΝΟ, Γιατροί χωρίς Σύνορα) θα πρέπει να υπάρξει οι μέριμνα του κράτους για κοινωνική πολιτική και καλύτερο σύστημα Υγείας στη Σάμο. Όχι μόνο για τους πρόσφυγες, αλλά για όλους του κατοίκους: 

«Αν θέλετε την προσωπική μου άποψη, για να κατευναστούν αυτές οι αντιδράσεις, δεν χρειάζεται να συνεχίσουμε απλά μία συζήτηση με καλά επιχειρήματα. Πρέπει να υπάρξουν παρεμβάσεις σε άλλο επίπεδο, σε επίπεδο κοινωνικής πολιτικής, σε επίπεδο πολιτικής υγείας. Ουσιαστικά από πίσω, ίσως υπάρχει ένα αίσθημα ότι ο πληθυσμός στη Σάμο δεν καλύπτεται από το σύστημα Υγείας όπως θα έπρεπε. Γιατί, για παράδειγμα πολλοί μπορεί να βλέπουν ότι έχουμε ένα νοσοκομείο στη Σάμο που είναι έτοιμο να καταρρεύσει, γιατί έχουμε π.χ 500 περιστατικά από το ΚΥΤ τακτικά. Αυτή είναι μια πραγματικότητα στο νησί και καλούνται οι αρμόδιοι θεσμοί και αρχές να δώσουν απαντήσεις σε τέτοια δύσκολα θέματα. Έχω την εντύπωση ότι οι ίδιοι άνθρωποι που σήμερα μιλούν για αποχή, αν γίνουν τέτοιου είδους παρεμβάσεις θα αλλάξουν πολύ εύκολα άποψη».

Πρέπει να στοχεύσουμε την κυβέρνηση, τους φορείς, τις υπηρεσίες. Αυτοί ευθύνονται για τον εγκλωβισμό των ανθρώπων στα νησιά, για τις άθλιες συνθήκες διαβίωσής τους και κυρίως για την ελλιπέστατη πληροφόρηση προς όλους εμάς. Δεν είναι δυνατόν να αντιδρούμε αποκλείοντας ή γκετοποιώντας τα. Έχουν ήδη καταγραφεί στην μνήμη τους από αυτή την τρυφερή ηλικία, ο ξεριζωμός, οι διώξεις, η καταστροφή, ο θάνατος δικών τους ανθρώπων αλλά και οι άθλιες και απάνθρωπες συνθήκες που βιώνουν καθημερινά στο hotspot του νησιού. Συνθήκες και γεγονότα που δεν θέλαμε σε καμία περίπτωση να ζήσει κανένα παιδί, κανένας δικός μας άνθρωπος. Είναι παράλογο να τα τιμωρούμε για τις συνθήκες στις οποίες τους επιβλήθηκε να ζουν. Το σχολείο κυρίως διδάσκει κοινωνικότητα. Δεν δημιουργεί κριτήρια επιλογής κάποιων εξ αυτών και αποκλεισμό.

Από το κείμενο της «Άλλης Άποψης

Τα οφέλη ενός «πολυφωνικού διαλόγου»

Ένα στοιχείο που ξεχωρίζει στην στάση αυτών των γονέων, είναι ότι απουσιάζει το πνεύμα αντιπαράθεσης και οι χαρακτηρισμοί προς την απέναντι πλευρά. Δεν γίνεται δηλαδή λόγος για «ρατσιστές», καμία επίθεση που μπορεί αν δημιουργήσει δύο αντίπαλα στρατόπεδα και να εντέινει το ήδη τεταμένο κλίμα. Ο λόγος φαίνεται να είναι ότι, έχοντας βιώσει ένα διάστημα που κάθε πλευρά απευθυνόταν μόνο στο ακροατήριό της, η «άλλη άποψη» προτάσσει την ανάγκη του εποικοδομητικού διαλόγου, χωρίς καχυποψία και εκατέρωθεν επιθέσεις ή διαμάχες.

«Αυτό που γίνεται στη Σάμο έχει πάρα πολύ μεγάλο ενδιαφέρον» υποστηρίζει ο κ.Νίκος και εξηγεί την αλλαγή που συντελίται σταδιακά στον τρόπο με τον οποίον γινόταν η συζήτηση για το προσφυγικό στο νησί.

«Μέχρι πριν λίγο καιρό γινόταν ένας διάλογος που ήταν μονοφωνικός. Υπήρχε μία ομάδα που πήρε μία πρωτοβουλία για αντίδραση ενάντια στην κατάσταση που είχε δημιουργηθεί λόγω του προσφυγικού. Από την άλλη πλευρά η κίνηση για τα ανθρώπινα δικαιώματα πήρε μία πρωτοβουλία και φώναξε ανθρώπους να μιλήσουν για τα βασανιστήρια που μπορεί να έχουν υποστεί οι πρόσφυγες. Σε κάθε τέτοια εκδήλωση συμμετείχαν άνθρωποι της ίδιας νοοτροπίας με αυτούς που τα οργάνωναν. Γινόταν δηλαδή ένας διάλογος αλλά ήταν μονοφωνικός. Τώρα τελευταία, αρχίζουμε να έχουμε έναν πολυφωνικό διάλογο για το προσφυγικό και να βρίσκονται στον ίδιο χώρο άνθρωποι που έχουν διαφορετικές απόψεις και προσεγγίζοντας αυτό το πολύ δύσκολο θέμα αρχίζουν να φωτίζονται και άλλες πτυχές του ζητήματος. Νομίζω ότι αυτό πρέπει να συνεχίσουμε και η δικιά μας η πρόταση προς την άλλη πλευρά είναι να βρεθούμε σε έναν χώρο με κανόνες διαλόγου και όχι ντιμπέιτ» εξηγεί και προσθέτει:

«Γιατί όλη αυτή η ένταση που επικρατεί είναι γιατί ο καθένας προσπαθεί να αποδείξει ότι η δικιά του άποψη είναι η σωστή και ότι ο άλλος είναι κάτι κακό. Πρέπει να φτιάξουμε κανόνες διαλόγου και να αφήσουμε τους κανόνες ντιμπέιτ στην άκρη. Με αυτόν τον τρόπο θα μπορούμε να αφήσουμε την αντιπαράθεση στην άκρη, γιατί αυτό που συμβαίνει σήμερα είναι ότι με ανθρώπους που ανταλλάσσαμε μία καλημέρα καθημερινά, τώρα κοιταζόμαστε με μία καχυποψία, με μία επιφυλακτικότητα. Αν μπορούμε να φτιάξουμε αυτούς τους κανόνες διαλόγου και να συμφωνήσουμε ότι ο ένας θα ακούσει τα επιχειρήματα του άλλου και θα περιμένει μία απάντηση στα ερωτήματά του, αν γίνει αυτό το πράγμα νομίζω ότι όλα θα είναι λίγο καλύτερα.

Κλείνοντας, ο κ.Νίκος εστιάζει το πόσο σημαντικό είναι τα παιδιά να λαμβάνουν τα σωστά μηνύματα για τους συνανθρώπους τους, σε ευαίσθητες ηλικίες: « Όταν ένα παιδία είναι μαζί με άλλα παιδιά διαφορετικά, αυτό θα του δώσει μεγάλη δύναμη Σκεφτείτε ότι μετά από χρόνια, αυτό το παιδί θα πάει να σπουδάσει, στην Αθήνα, στη Νέα Υόρκη, στο Λονδίνο, κάπου θα πάει να σπουδάσει. Εκεί πέρα θα βρει και ανθρώπους από άλλα μέρη και αν δεν έχει αυτό το αίσθημα εμπιστοσύνης και δύναμης από τα παιδικά του χρόνια κάποια στιγμή θα βγάλει κάποια περίεργη συμπεριφορά. Κάπως έτσι γεννιέται το μίσος. Έχει μεγάλη σημασία, ιδιαίτερα σε αυτές τις ευαίσθητες ηλικίες, να μάθουμε να σεβόμαστε τον διπλανό μας.»

Γονείς

  • Ας μάθουμε στα παιδιά μας να μην διαχωρίζουν τους ανθρώπους.
  • Ας τα μάθουμε να απλώνουν το χέρι σε όποιον έχει ανάγκη.
  • Ας τα μάθουμε να αγαπάνε.
  • Ας τα μάθουμε να είναι παιδιά.
Apr 032019
 

Ολοκληρώθηκε άλλος ένας κύκλος του προγράμματος Ενδυνάμωση Εκπαιδευτικών στη Ρόδο! Το πρόγραμμα έτρεξε με την ευγενική υποστήριξη του Ιδρύματος Υποτροφιών Ρόδου Εμμανουήλ και Μαίρης Σταματίου. Την φετινή εφαρμογή του προγράμματος συντόνισαν η Ιωάννα Βελαλή και η Αλεξάνδρα Βασιλείου.

Κατά τη διάρκεια της ανατροφοδότησης ακούστηκαν τα εξής:

… μας βοηθήσατε να γίνουμε διάφανοι απέναντι στους άλλους

… να ακούμε εμπειρίες συναδέλφων

… το εγχειρίδιο βοήθησε στη διαχείριση πρακτικών προβλημάτων στο σχολείο

… βοήθησε η ομαδικότητα εδώ μέσα, το μοίρασμα μεταξύ μας

… έφυγε το βάρος της ευθύνης από εσάς και ήρθε σε εμάς – ήταν άβολο, αλλά το κάναμε!

… στην αρχή μου έλειψε η θεωρία, μετά κατάλαβα ότι ήταν πολύ πλούσιο, σε σχέση με άλλα πιο θεωρητικά σεμινάρια

… μας δώσατε έναν (άβολο στην αρχή) ενεργητικό ρόλο

… βρήκαμε μια αποδοχή

… η ισορροπία, το εγχειρίδιο με βοήθησε πολύ, η ατμόσφαιρα μεταξύ μας

… υπάρχει ένα δοχείο μου αδειάζει – τονώθηκε το δοχείο μου, όταν μοιράζεται αυτό το άδειασμα αισθάνεσαι οτι υπάρχει μια εμψυχωτική αλλαγή.

Φύγαμε από τη Ρόδο με χαμόγελα, με δυο ματσάκια ρίγανη και δενδρολίβανο κι ευχές για καλή αντάμωση ξανά!

Mar 182019
 

Εμπνευστικά πράγματα από την άλλη μεριά του ωκεανού…

Πηγή: Portland Mercury


The Red Door Project / Top Row, Left To Right: Kevin Jones, Lesli Mones, Christopher Hirsh. Second Row: Victoria Alvarez-Chacon, William Gebo, Jasmine Cottrell, Jonathan Thompson.  Bottom Row: La’tevin Alexander, Julana Torres, Joseph Gibson, Tyharra Cozier. photo by Meg Nanna

“Pushing boundaries” is a goal shared by many in the arts community—though achieving that goal, along with attracting audiences and financial resources, is an eternal struggle.

Portland’s August Wilson Red Door Project is becoming widely recognized for creating powerful and deeply complicated theatrical experiences that attract sold-out audiences and lots of attention. And they’ve accomplished this feat with little to no marketing.

Helmed by co-founders Kevin Jones and Lesli Mones, the Red Door Project set out to “change the racial ecology of Portland through the arts,” with performances that represent and encourage those often ignored by the city’s theater scene—and in their latest, most challenging project yet, their goal is to create a path of accountability and healing for people of color and the police.


Hands Up

In 2016, Red Door brought Hands Up: 7 Playwrights, 7 Testaments—a show originally developed by New York City’s New Black Fest—to Portland. Hands Up features seven powerful, emotionally charged monologues about racial profiling, all written by African American playwrights in the wake of the police shootings of Ferguson’s Mike Brown and Beavercreek, Ohio’s John Crawford III.

“We were originally only going to produce five or six shows,” Jones says, “but more and more people came until we had to turn some of them away.”

Thanks to the vision and support of local funders, the Red Door was able to add more shows, eventually performing Hands Up 67 times for more than 12,000 Portlanders. Even more impressive, the show was promoted almost entirely by word of mouth.

“We didn’t do any marketing [for Hands Up], and it wasn’t reviewed,” Jones continues. “We wanted to make it available to the general public and let them decide whether or not people should see this show.”

Hands Up was exactly what audiences wanted: a thought-provoking show that elicited strong, often conflicting emotions. According to Jones and Mones, the regular post-show Q&As (or talkbacks) were “rich, emotional, and complex to facilitate.”

It was this same strong reaction that put Red Door on its current path, embarking on their most profound and controversial work to date: Cop Out.


Cop Out

It started the day a police officer attended Hands Up.

An audience member—convinced that members of the police should see this show—contacted Officer Michael Crebs, an assistant chief at the time, who, in turn, reached out to Jones. The two conversed over coffee for an hour-and-a-half.

“Then he came to the show, out of uniform,” Jones remembers. “At the end, he spoke at the talk back, saying, ‘This has been a very powerful experience for me. To be honest, I never really thought about what it must feel like to be pulled out of my car with a gun pointed at my head.’”

Crebs invited one of the actors, who had experienced several negative encounters with police officers, out to coffee.

“The two talked, and [Crebs] really had a transformative experience,” Jones says. “It was incredibly healing for both of them.”

This communication inspired Crebs to share his experiences with Deputy Chief Bob Day, who, at the time, was captain of the bureau’s training division. While he wouldn’t initially commit to seeing Hands Up, Day agreed to sit down with Jones and Mones. Day was cautious at first.

According to Jones, Day said something to the effect of, “If you’re gonna start talking about how cops are racist and all that stuff, you’re not going to get the police to listen to you.”

Jones responded, “Say more about that. We want to understand your experience as well… and actually, I was hoping I could tell your story, the story of the police.”

“That’s when it shifted for [Day],” Jones says.

While Day was open to the idea of a show that would spotlight cops and their daily struggles, Jones and Mones felt it was important for Day and others in the training division to see Hands Up—to fully experience Red Door’s vision of a multiplicity of perspectives. It took almost a year for Hands Up to be performed in front of a group of officers (along with a post-show talkback)—primarily because of reticence from both police and actors.

“Everybody was scared,” says Jones. “It was like, ‘Whoa man, that’s a little too far out there.’ But it was a great day, and we had a great, hard discussion. Eventually we were able to build a foundation of trust.”

After the police agreed to the idea, Red Door hired a squad of nationally recognized playwrights to write the eight monologues that eventually became 2018’s Cop Out, which were based on actual officer interviews, most of whom were African American. Cop Out enjoyed a run of successful performances, and as with Hands Up, the subsequent talk backs provided lots of feedback, both positive and negative.


Both Sides

Some of this negative feedback centered around the idea of equivalency—in this case, presenting both sides of a story in which one subject (the cops) inherently possesses more power than the other—which has caused confusion among certain audiences, some of whom have questioned Red Door’s intentions. Jones and Mones say they recognize how an audience could come to this conclusion of imbalance, especially in Portland, where progressive-minded people are more inclined to take sides… especially against the police.

“This situation is very complex, because you’re asking people to hold two conflicting ideas in their head at the same time,” Jones says. “[Producing Cop Out] wasn’t about leveling the playing field or facilitating a conflict on two sides. It’s not a binary conversation, because most of our monologues were from Black cops, who have experienced racism.”

“From a social power perspective,” Mones adds, “you can’t compare the experiences of the two groups of people. But from a shared human perspective, the feeling of being unseen, depersonalized, and stereotyped is something both groups can relate to. It’s in the DNA of Red Door to honor a multiplicity of viewpoints, because we know it’s imperative in producing a healthy racial ecology for the community.

“In all complex social issues, a diversity of viewpoints must be represented,” Mones continues. “In this model [of an ecology], all the different dimensions of an ecosystem are essential—for example, a healthy garden requires flowers, worms, water, and sunshine—in order to thrive and produce bounty. Similarly, the multiplicity and complexity of all the different voices around these issues of the police and the community must be expressed and listened to, in order to create sustainable social change.”


“From a social power perspective, you can’t compare the experiences of the two groups of people. But from a shared human perspective, the feeling of being unseen, depersonalized, and stereotyped is something both groups can relate to.”


Next Steps

Following the success of Hands Up and Cop Out, Red Door is developing a pilot program involving community members and law enforcement officials from across the state—police, prison guards, state patrol, and probation officers—with the idea of eventually integrating these shows into law enforcement training.

“The criminal justice system is going through huge changes,” says Jones. “Our challenge is to convene them in conversations—giving them an opportunity to talk with us, and more importantly talk amongst themselves about how [seeing Hands Up and Cop Out] can help with the challenges they’re facing right now.”

Realizing a plan of this magnitude takes a lot of money. While Red Door recently received a $100,000 grant from philanthropic women’s collective Ninety-Nine Girlfriends, there’s still infrastructure, staffing, paying actors, travel, and more to take care of.

“Kevin is really the visionary behind this project,” Mones says. “And his vision is big and extremely exciting. We are a small, under-capitalized nonprofit, and we’ve now begun to seek investors who are excited by the boldness and creativity of this vision.”

But for all the challenges a program like this can produce, for the creative minds behind the Red Door, the end result is more than worth it.

“There’s something that happens when you’re sitting in a theater,” Jones says. “You’re watching a story unfold, and you don’t have to agree, disagree, or engage with that person. You can just take the story in and formulate your own conclusions and lessons learned from hearing someone tell their story.”

“So that’s our goal,” Mones adds. “We want to dig into conversations that we don’t normally have, to create a relatively safe space for people to have these conversations. We want to create a healthier community with healthier cops, so people can live and work together.”

For more information on Red Door’s pro- jects and investment opportunities, visit reddoorproject.org.

Mar 162019
 

Η “Αυθεντική Αντίδραση: ένας διάλογος για την ομοφοβία και την τρανσφοβία”, μια δράση του 2014-2015 συμπεριλαμβάνεται στο συλλογικό τόμο που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις “Βήτα Ιατρικές Εκδοσεις” για τη συμβολή των ψυχοθεραπειών μέσω τέχνης. Συντονιστής του συλλογικού τόμου ο Γ. Ν. Παπαδημητρίου και Επιμελητές Έκδοσεις οι: Λ. Γιώτης, Δ. Μαραβέλης και Ε. Γιαννούλη.

Συγγραφείς του κεφαλαίου για την Αυθεντική Αντίδραση είναι η Λένα Ασλανίδου, η Αλεξάνδρα Βασιλείου και η Βέρα Λάρδη.

Το βιβλίο αυτό παρουσιάζει με έναν τρόπο πληθωρικό, αναλυτικό και πολυσυλλεκτικό, τις πολλές και διαφορετικές εκφράσεις που μπορεί να λάβουν οι ψυχοθεραπείες μέσω της Τέχνης.

Ένα κλικ εδώ για να δεις τα περιεχόμενα του βιβλίου.

Η σελίδα της Αυθεντικής Αντίδρασης στο fb.

Mar 142019
 

Πηγή: www.lifo.gr

Εχει στο εξώφυλλο φωτογραφία την Ακρόπολη, είναι γραμμένος στα αγγλικά, καλοσχεδιασμένος, χρηστικός κι ευκολοδιάβαστος, μοιάζει κοντολογίς με τουριστικό οδηγό «τσέπης». Όμως ο οδηγός πόλης «Living in Athens» της SolidarityNow δεν απευθύνεται σε τουρίστες αλλά σε μετανάστες, πρόσφυγες και αιτούντες άσυλο στην πρωτεύουσα, σε υποψήφιους Αθηναίους πολίτες δηλαδή για μικρότερο ή μεγαλύτερο διάστημα. Ενημερώνει, πληροφορεί και κατευθύνει αναφορικά με τη διαμονή, τη στέγαση, την πρόσβαση στην εκπαίδευση για παιδιά και ενήλικες, την αγορά εργασίας, τις κοινωνικές υπηρεσίες, τις υπηρεσίες υγείας, τις δημόσιες συγκοινωνίες κ.λπ., συχνά με τη μορφή απαντήσεων σε «συχνές ερωτήσεις» όπως π.χ. «πώς βγάζω ΑΦΜ/ΑΜΚΑ», «τι δικαιώματα και τι υποχρεώσεις έχω ως εργαζόμενος-η», «πώς ανοίγω τραπεζικό λογαριασμό», «πώς μπορώ να αιτηθώ κοινωνικό επίδομα», στοιχεία για το κατά προσέγγιση ύψος των ενοικίων ανά περιοχή, τους λογαριασμούς των ΔΕΚΟ, ασφάλιση, φορολογία, κάρτα ανεργίας κ.ά.

«Από το 2016 μέχρι σήμερα με άξονες τον ανθρωπισμό και την αλληλεγγύη έχουμε στηρίξει περισσότερους από 7.000 πρόσφυγες και αιτούντες άσυλο μέσα από προγράμματα στέγασης. Στόχος μας είναι όχι μόνο να βελτιώσουμε την καθημερινότητά τους αλλά και να τους βοηθήσουμε να αυτονομηθούν, να τους εφοδιάσουμε κατάλληλα ώστε να ασκήσουν τα δικαιώματά τους και εντέλει να ενταχθούν ομαλά στην κοινωνία, αναλαμβάνοντας τις ευθύνες μιας νέας ζωής στον νέο τους τόπο.

Ερχόμενοι στο διάστημα αυτό καθημερινά σε επαφή με τους ανθρώπους που υποστηρίζουμε, καταλάβαμε ότι παρά τις προσπάθειες των οργανώσεων για καλύτερη παροχή υπηρεσιών, υπήρχε ένα κενό σε βασικές πληροφορίες που θα τους βοηθούσαν να εξοικειωθούν καλύτερα και να κινηθούν ευκολότερα σε μια πόλη που είναι πλέον και δική τους», λέει σχετικά η Μαργαρίτα Κοντομιχάλη, συντονιστικό μέλος της ομάδας του SolidarityNow για το πρόγραμμα στέγασης στην Αθήνα και συνεχίζει: «Είναι πολύ σημαντικό να γνωρίζουν εξαρχής πού μπορούν να ψάξουν για να νοικιάσουν νόμιμα ένα διαμέρισμα, τι ενοίκιο και τι λογαριασμούς πρέπει να πληρώνουν, πού να απευθυνθούν για εξεύρεση εργασίας και διάφορες άλλες χρήσιμες πληροφορίες που θα διευκολύνουν την προσαρμογή τους στην ελληνική πραγματικότητα – μεγάλο μέρος του προσφυγικού/μεταναστευτικού πληθυσμού εξακολουθεί έπειτα να αγνοεί τι δικαιώματα έχει σε κύριες υπηρεσίες υγείας και εκπαίδευσης, τομείς στους οποίους εστιάσαμε ιδιαίτερα».

Οι πρώτες αντιδράσεις από τους άμεσα ενδιαφερόμενους είναι θετικές, μαθαίνω, κάτι που ενθαρρύνει τις προσπάθειες της ομάδας. Το «Living in Athens» είναι διαθέσιμο στα αγγλικά, τα αραβικά και τα φαρσί. Μπορεί κανείς να το προμηθευτεί στο Κέντρο Αλληλεγγύης Αθήνας, Δομοκού 2 & Φιλαδελφείας (απέναντι από τον Σταθμό Λαρίσης) και τις Κοινωνικές Υπηρεσίες του Προγράμματος Στέγασης (Μαιζώνος & Τορελλά 3) καθώς επίσης online.

 Posted by at 15:59  κοινωνική δράση  Comments Off on “Ζώντας στην Αθήνα”: ένας πρακτικός “οδηγός επιβίωσης” για μετανάστες και πρόσφυγες
Mar 052019
 
image: Dreamstime

Πηγή: ΕφΣυν

Ελενα-Ολγα Χρηστίδη *

Μεγάλο μέρος της δημόσιας συζήτησης για την καταδίκη του Ν. Γεωργιάδη κάνει λόγο για την «παιδεραστία» που διέπραξε. Μόνο που με τα μέχρι τώρα στοιχεία και βέβαια την ποινή του δικαστηρίου παιδεραστία δεν υπάρχει. Για να υπάρξει, απαιτείται το θύμα να είναι ανήλικο άτομο κάτω των 15 ετών, αφού μέχρι αυτή την ηλικία θεωρεί ο νόμος ότι ένα άτομο ΔΕΝ μπορεί να συναινέσει με κανέναν τρόπο και κάτω από καμία συνθήκη σε σεξουαλική πράξη, κάτι που συνδέεται με την ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη και ωρίμανσή του.

Αυτό που σίγουρα υπάρχει, σύμφωνα με την ποινή, είναι ασέλγεια σε ανήλικο με χρηματικό αντάλλαγμα. Οχι παιδιού που δεν δύναται σε καμία περίπτωση να προβεί σε συναινετική σεξουαλική πράξη, αλλά ανηλίκου που το χρηματικό αντίτιμο θεωρείται ότι μπορεί να άρει την ουσιαστική συναίνεσή του, αφού δεν προβαίνει σε πράξη μετά από ώριμη σκέψη, αλλά λόγω της επιρροής που είχε η προτεινόμενη αμοιβή στην απόφασή του (πόσο μάλλον όταν βρίσκεται σε σοβαρά δυσμενή κοινωνικά και οικονομικά θέση, όπως τα θύματα της υπόθεσης Γεωργιάδη).

Η εν λόγω πράξη αποτελεί πλημμέλημα, αυτό όμως δεν μειώνει την τεράστια ηθική απαξία που θα έπρεπε να φέρει ένας προνομιούχος (πρώην) πολιτικός που προβαίνει σε μια τέτοια εκμεταλλευτική πράξη, ως απεσταλμένος του ΟΗΕ σε μια από τις φτωχότερες χώρες του δυτικού κόσμου. Ενας ανώτατος αξιωματούχος, κοινωνικοοικονομικά ισχυρός, που επιλέγει να ασελγήσει σε βάρος ανηλίκων ενώ βρίσκεται υπό καθεστώς ασυλίας –εκμεταλλευόμενος κάθε ένα από τα προνόμια που έχει και που τα ανήλικα άτομα της υπόθεσης είναι δύσκολο ακόμα και να φανταστούν ότι θα μπορούσαν ποτέ να απολαύσουν στη ζωή τους.

Αυτό που επίσης υπάρχει στην υπόθεση, όπως αυτή φαίνεται να έχει σχηματιστεί στη Μολδαβία, αλλά απουσιάζει εκκωφαντικά από το κατηγορητήριο (και την ποινή) του Ν. Γεωργιάδη στην Ελλάδα είναι το ότι υπάρχουν στοιχεία που καταδεικνύουν ότι οι ανήλικοι υπήρξαν θύματα κυκλώματος σωματεμπορίας – trafficking. Και εδώ χρειάζεται μάλλον να σταθούμε λίγο παραπάνω.

Το trafficking είναι ένα από τα παραβιαστικότερα πεδία ανθρώπινης εκμετάλλευσης και κακοποίησης. Τα θύματά του υπόκεινται σε ακραία εκμετάλλευση, πολύ συχνά οικονομική και σεξουαλική ταυτόχρονα. Υποχρεώνονται σε παροχή υπηρεσιών σεξ, βιάζονται, κακοποιούνται και αποστερούνται έπειτα το μεγαλύτερο (ή όλο) κομμάτι της χρηματικής «αμοιβής» της εκμετάλλευσής τους. Τα κυκλώματα αυτά εκμεταλλεύονται ως σκλάβους χιλιάδες ανθρώπους, γυναίκες αλλά και ανήλικα άτομα κάθε φύλου, και αποτελούν το σκλαβοπάζαρο του 21ου αι. στη δικαιωματική Ευρώπη.

Και εδώ η ηθική απαξία της πράξης του Ν. Γεωργιάδη, εφόσον ισχύουν τα παραπάνω, πολλαπλασιάζεται. Γιατί θα σήμαινε ότι γνώριζε, χρησιμοποίησε και χρηματοδότησε ένα από αυτά τα κυκλώματα. Και απόλαυσε «υπηρεσίες» θυμάτων, ξανά και ξανά. Συμβάλλοντας στη συνέχιση της παραβίασής τους, στην πλήρη υποτίμηση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και στην ακραία εργασιακή εκμετάλλευση. Μάλιστα ακριβώς λόγω της πολλαπλής παραβιαστικότητας και ακραίας βίας που συνεπάγεται η χρήση των υπηρεσιών trafficking, στον ελληνικό ποινικό κώδικα προβλέπεται η τιμωρία και των ληπτών των υπηρεσιών αυτών (Ν. 3064/2002).

Η σωματεμπορία, επίσης, δεν έχει καμία απολύτως σχέση με τη σεξουαλική εργασία ενηλίκων μετά από ελεύθερη, συνειδητή επιλογή τους -συχνά όμως γίνεται αυτή η σύγχυση. Στη σωματεμπορία, ανεξάρτητα από την ηλικία των θυμάτων, συναίνεση δεν μπορεί να υπάρξει ποτέ και με κανέναν τρόπο.

Η κοινωνία μας πολλές φορές θεωρεί ότι κάθε σεξουαλική εργασία είναι καταναγκαστική –ενώ δεν είναι. Εργαζόμενες/οι στον τομέα των σεξουαλικών υπηρεσιών σε όλη την Ευρώπη –και στην Ελλάδα- ζητούν το δικαίωμα για ασφαλή και νόμιμη οδό στην εργασία τους και καταπολέμηση των κυκλωμάτων σωματεμπορίας.

Απασχόλησε εξίσου την κοινή γνώμη το ότι πιθανόν κακώς δεν διερευνήθηκε ή δεν καταδικάστηκε για λήψη υπηρεσιών trafficking ο Ν. Γεωργιάδης με το ότι τα θύματα ήταν ανήλικα σε βαθμό να μιλάμε για παιδεραστία; Οχι και τόσο.

Καταδικάστηκε μήπως η σωματεμπορία ανάλογα με την παιδεραστία στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης; Επίσης όχι.

Γιατί στα μάτια της ελληνικής κοινωνίας, η σεξουαλική εκμετάλλευση είναι κάτι συχνό και σιωπηρά αποδεκτό. Και αν δεν διαχωρίζεται από την ελεύθερη σεξουαλική εργασία, τότε κάθε παροχή υπηρεσίας σεξ, ακόμα και αν είναι παραβιαστική, σίγουρα δεν είναι ασυνήθιστη.

Το trafficking συντελείται μέρα μεσημέρι δίπλα στο Α.Τ. Ομονοίας, δίπλα στο Εθνικό Τυπογραφείο, δίπλα στα σπίτια του «μέσου Ελληνα» που χρησιμοποιεί τις υπηρεσίες του, ακόμα και επειδή απλά δεν θεωρεί αρκετά σημαντικό να διερευνήσει τι είδους υπηρεσία επιλέγει. Και τα θύματά του είναι πολλές φορές ανήλικα, αλλά και νεαρά κορίτσια κι αγόρια 18 και 19 ετών.

Αρκεί ένα τόσο παραβιαστικό αδίκημα, αν δεν συνιστά παιδεραστία, να αφυπνίσει τις συνειδήσεις;

Αρκεί η –ακόμα και χωρίς παιδεραστία- ακραία εκμετάλλευση σε βάρος κοινωνικά μη προνομιούχων ανηλίκων για να θεωρηθεί μια πράξη ειδεχθής και καταδικαστέα από θεσμούς, κόμματα και φορείς συνολικά;

Και εδώ η απάντηση μπορεί δυστυχώς να είναι η ίδια: μάλλον όχι.

* ψυχολόγος, επιστημονικά υπεύθυνη Ελληνικού Προγράμματος Πιστοποίησης Θυμάτων Βασανιστηρίων, επιστημονικά υπεύθυνης Orlando LGBT+

 Posted by at 10:19  άρθρα  Comments Off on Παιδεραστία, trafficking και το ξέπλυμα της εξουσίας
Mar 032019
 
Γιάννης Μπεχράκης

Έφυγε από τη ζωή ο πολυβραβευμένος φωτορεπόρτερ Γιάννης Μπεχράκης.

Πηγή: ΕφΣυν

Έπειτα από μακρά μάχη με τον καρκίνο ο φωτογράφος Γιάννης Μπεχράκης έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 58 ετών

Ο Γιάννης Μπεχράκης ήταν από τους πιο πολυβραβευμένους φωτορεπόρτερ του Reuters, για το οποίο δούλευε τα τελευταία τριάντα χρόνια καλύπτοντας συνταρακτικά γεγονότα σε όλο τον κόσμο: από τις συρράξεις στο Αφγανιστάν, στην Αφρική, στην Τσετσενία, μέχρι τον καταστροφικό σεισμό στο Κασμίρ και την εξέγερση στην Αίγυπτο το 2011.

Στην επαγγελματική του πορεία κέρδισε τον σεβασμό των συναδέλφων του αλλά και πολλών ανταγωνιστών του για την ικανότητα και το θάρρος του. Ήταν ο επικεφαλής της ομάδας του πρακτορείου που έλαβε το Βραβείο Πούλιτζερ το 2016 για την κάλυψη της προσφυγικής κρίσης.

Οι συνάδελφοί του τόνισαν πως το Reuters έχασε έναν ταλαντούχο, απόλυτα αφοσιωμένο φωτορεπόρτερ και δημοσιογράφο. Αναφερόμενος στη ματιά και το στιλ της δουλειάς του Μπεχράκη, ο βετεράνος φωτορεπόρτερ του Reuters Γκόραν Τομάσεβιτς σχολίασε ότι για τον εκλιπόντα πάντα το ζητούμενο «ήταν να αφηγηθεί την ιστορία με όσο πιο άρτιο, καλλιτεχνικό τρόπο ήταν δυνατόν». «Δεν θα συναντήσετε κανέναν εξίσου αφοσιωμένο, τόσο εστιασμένο, κάποιον που θα θυσίαζε τα πάντα για να καταγράψει την πιο σημαντική εικόνα», πρόσθεσε.

Φωτογραφίζω για να μην πει κανείς «δεν γνώριζα»

Αυτή η αφοσίωση του Μπεχράκη, που γεννήθηκε στην Αθήνα το 1960, ήταν βασικό στοιχείο της προσωπικότητάς του. Ο φίλος και συνάδελφός του Βασίλης Τριανταφύλλου, που συνεργάστηκε μαζί του τριάντα χρόνια, τον περιγράφει ως «θυελλώδη» τύπο, που δεν σταμάταγε να δουλεύει μέρα-νύχτα, ενίοτε με κίνδυνο ακόμα και για τη ζωή του, για να τραβήξει τη φωτογραφία που ήθελε.

«Ο Γιάννης ήταν από τους καλύτερους φωτορεπόρτερ της γενιάς του, ήταν παθιασμένος, γεμάτος ζωή, γεμάτος ένταση στη δουλειά του και στη ζωή του», σημείωσε η Ντίνα Κυριακίδου-Κοντίνη, η οποία δουλεύει για το πρακτορείο στις ΗΠΑ. «Οι φωτογραφίες του είναι εκπληκτικές, ορισμένες είναι έργα τέχνης. Όμως ήταν η βαθιά κατανόηση των θεμάτων αυτή που τον έκανε σπουδαίο φωτορεπόρτερ».

Αυτό που βρισκόταν πίσω από όλα όσα έκανε ο Μπεχράκης στην επαγγελματική του σταδιοδρομία ήταν η σπάνια αποφασιστικότητά του να αποκαλύψει στον κόσμο τι συνέβαινε στις εμπόλεμες χώρες και στις χώρες σε κρίση. Πίστευε στη δύναμη της εικόνας, της φωτογραφίας που μπορούσε να προσελκύσει την προσοχή του κόσμου, ακόμη και να αλλάξει τη συμπεριφορά του. Αυτή η πεποίθησή του τον ώθησε να δημιουργήσει ένα έργο-παρακαταθήκη που θα μείνει στη συλλογική μνήμη για πολλά χρόνια μετά τη φυγή του.

«Η αποστολή μου είναι να σας αφηγηθώ την ιστορία ώστε εσείς να αποφασίσετε τι θέλετε να κάνετε», είχε πει συζητώντας για το Πούλιτζερ που πήρε η ομάδα του Reuters που κάλυψε την κρίση των προσφύγων στην Ευρώπη. «Η αποστολή μου είναι να εξασφαλίσω ότι κανείς δεν θα μπορεί να πει: “δεν γνώριζα”».

 Posted by at 13:20  άνθρωποι  Comments Off on Αυτός που φωτογράφιζε για να μην πει κανείς “δεν γνώριζα”
Mar 022019
 

Σε λίγες μέρες φέυγουμε για το Amsterdam για το Go Deep Open House.

“Exploring the essence beyond Them&US”

Many would say that we are experiencing a clash of world views, as seen on both global and national levels, on our streets and neighborhoods. Polarization seem more likely in every interaction. Even if we want to be inclusive and embrace diversity, many unconscious or unintended dynamics, fears, hurts, passions and histories may activated.

Go Deep Open House is a 2 day learning exchange Festival guided by two overall questions: ‘How can we create spaces and experiences of radical inclusion?’ and ‘How can we go deep in our interactions, discover what is possible so that we can embrace other perspectives and GoBeyond together?’

In this time we think these questions can be guides, offer pathways for our organizations, in our communities and in ourselves. We’ll dive deep into this 2 day programme with two forums, dialogue spaces of different kinds, workshops, exhibitions and a deep exchange about what we need to learn together to move to a deeper level of cooperation. We invite you to join this conversation and bring your experience, for us all to learn together.

In this time we think these questions can be guides, offer pathways for our organizations, in our communities and in ourselves. We’ll dive deep into this 2 day programme with two forums, dialogue spaces of different kinds, workshops, exhibitions and a deep exchange about what we need to learn together to move to a deeper level of cooperation. We invite you to join this conversation and bring your experience, for us all to learn together.

9th of March – Saturday morning session: Getting ready Guiding question: How can we create spaces and experiences of radical inclusion?

In the morning session we’ll get ready to dive deep and explore the two main questions underlying Go Deep Open House. You’ll discover application of Go Deep Game in various European communities. With our international community of guests we’ll embark on a research trip to get ready to dive deep by mapping out who we are and explore what’s underneath the question and experiences we bring.

9th of March –  Saturday afternoon session: Going deep in me & the group Guiding question: ‘How can we go deep in our interactions and what are possibilities to embrace all perspectives and GoBeyond together?’

In the afternoon Go Deep Open House will offer a variety of workshops and sessions to learn and work with principles and practices to embrace different and seemingly opposed perspectives. Sessions will have an extra focus on dynamics that come up in communities where refugees, migrants and local residents meet.

10th of March – Sunday morning sessions: Going deep in community and the world Guiding question: How can we embrace diversity without creating more polarization? What role does each of us play in this? Residents, institutions, NGOs, activists, politicians, businesses, you and me?

Sunday morning of Go Deep Open House an open forum and group process will be facilitated with all guests to work deeper with the different roles we embody in systems. What are our different roles at different moments as individuals in the world. And based on the Open Forum method we’ll dive deep into the difficulties of embracing diverse perspectives in ourselves and are interactions with others.

10th of March – Sunday afternoon sessions: Arriving Guiding question: And how do we find the way to move forward together?

In the afternoon Go Deep Open House will offer a variety of workshops and sessions to take the key learnings into policy proposals, personal and professional practice, community work and direct action.

Practical information

Dates: 9th & 10th of March

Location: De Meevaart – Balistraat 48A, 1094 JN Amsterdam

Times: daily from 9:30 am to 6:00 pm

Includes: full day program, incl. lunch, coffee / tea.

Optional: we can offer you a 2 night to stay in Amsterdam, check our crowdfunding!

Cost and registration: Participation costs at the event are €50, -*.

All proceeds go to the crowdfunding campaign for the communities and participants who are supported and are supported by the Go Deep Program in 3 countries.

***For a contribution of €75, – or more you will receive the Go Deep Go Deep Emergency Card set as a gift*** SIGN UP HERE

*This does not apply if you’re invited by one of the Go Deep EU partners of the gotodiverse project

GoToDiverse is a project developed for and supported by the European Commission under the Justice Programme & Rights, Equality and Citizenship Programme.

Feb 262019
 

Το Processwork Hub συμμετέχει στο φετινό Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου.

A New Era (?) – Μια παράσταση-διάλογος

27 – 30 Ιουνίου 2019 @ six d.o.g.s.

Ομοφοβία, αμφιφοβία και τρανσφοβία: Πώς τις βιώνουν οι άνθρωποι που είναι ομοφυλόφιλοι, αμφιφυλόφιλοι και τρανς; Τι σκέφτεται και πώς ζει η νέα γενιά των ΛΟΑΤΚΙ+; Οι πρόσφατες θεσμικές αλλαγές έχουν αλλάξει το τοπίο; Έχουμε πράγματι μπει στο κατώφλι μιας νέας εποχής, ουσιαστικής αναγνώρισης του δικαιώματος στην ελευθερία ταυτότητας;

Ιστορίες ζωής μελών της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας ζωντανεύουν μέσα σε ένα ιδιόμορφο bar theatre. Βρισκόμαστε μέσα στο μαγικό κουκούλι ενός νυχτερινού μπαρ, μοιραζόμαστε την ψευδαίσθηση που δημιουργεί η νύχτα. Λόγος, μουσική, χορός, ντραγκ σόου μπλέκονται σ’ ένα παζλ αφηγήσεων και σκηνικών δράσεων.

Το A New Era (?), στα ελληνικά Μια νέα εποχή (;), ανήκει σε ένα νέο είδος δημιουργίας, που συνδέει το θέατρο με την κοινωνική παρέμβαση. Οι αφηγητές, οι αφηγήτριες, οι ηθοποιοί και το κοινό μέσα από παράλληλες διεργασίες σχετικά με το θέμα συνδιαμορφώνουν μια βιωματική παράσταση βασισμένη σε πραγματικές αφηγήσεις, που σταδιακά οδηγεί τους θεατές να ανταποκριθούν συναισθηματικά και λεκτικά, μέσα από έναν ανοιχτό διάλογο. Στόχος του διαλόγου είναι να ακουστεί η φωνή του θεατή, με την ποικιλομορφία και τις πολλαπλές εμπειρίες που περιέχει.

Ειδικευμένη στο λεγόμενο «θέατρο κοινότητας», η Βέρα Λάρδη, ηθοποιός, θεατρολόγος και ψυχοδραματίστρια, μαζί με την Αλεξάνδρα Βασιλείου, κοινωνική ψυχολόγο με μακροχρόνια εμπειρία σε θέματα κοινωνικής περιθωριοποίησης ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων, συνεργάζονται με τη θεατρολόγο και ηθοποιό Μαργαρίτα Καστρινού και στήνουν από κοινού μια παράσταση για την προσωπική μας εμπειρία αποκλεισμού, ανεξαρτήτως φύλου και σεξουαλικού προσανατολισμού, και την κοινή μας ανάγκη για πραγματική επαφή. Και η νύχτα σ’ αυτό θα σταθεί βοηθός τους.

Ιδέα – Σχεδιασμός: Βέρα Λάρδη – Αλεξάνδρα Βασιλείου

Δραματουργία – Σκηνοθεσία:  Μαργαρίτα Καστρινού – Βέρα Λάρδη

Υπεύθυνη συντονισμού συζήτησης: Αλεξάνδρα Βασιλείου

Επιμέλεια κίνησης: Αντιγόνη Γύρα

Σκηνογραφία Ενδυματολογία: Μάγδα Πλευράκη

Φωτισμοί: Κώστα Μπεθάνης

Επιμέλεια μουσικής: Αλέξανδρος Μισιρλιάδης

Επιστημονικοί σύμβουλοι: Νάνσυ Παπαθανασίου – Έλενα-Όλγα Χρηστίδη,  (Orlando lgbt+), Λίλη Βασιλείου – Λένα Ασλανίδου (Processwork Hub)

Παίζουν Μικτή ομάδα επαγγελματιών και μη ηθοποιών

Με τη στήριξη του Δικτύου Πολιτισμού του Δήμου Αθηναίων Athens Culture Net, με ιδρυτικό δωρητή το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος

Feb 232019
 

Το Processwork Hub συμμετέχει στο δίκτυο εμπειρογνωμόνων σε θέματα ΛΟΑΤΚΙ+, της κατάστασης στην Ελλάδα του προγράμματος “LOOK WIDE: Developing a working method to support LGTBI victims of GBV by integrating gender and sexual diversity”.

Το ΚΜΟΠ – Κέντρο Κοινωνικής Δράσης και Καινοτομίας και το ORLANDO LGBT+ ”Ψυχική Υγεία Χωρίς Στίγμα” σας προσκαλούν να δηλώσετε συμμετοχή στο τριήμερο πρόγραμμα ενδυνάμωσης ικανοτήτων για επαγγελματίες υγείας και ψυχικής υγείας, παρόχους υπηρεσιών ψυχοκοινωνικής και νομικής υποστήριξης, εργαζόμενους σε ΜΚΟ και δημόσιους φορείς που υποδέχονται ή/και υποστηρίζουν ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα, επιζώντες και επιζώσες έμφυλης βίας ή και τα δύο.

Σκοπός του προγράμματος είναι η βελτίωση των γνώσεων και των δεξιοτήτων των επαγγελματιών που παρέχουν υποστήριξη σε ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα που έχουν υποστεί σεξουαλική και έμφυλη βία, προκειμένου τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα να λαμβάνουν υπηρεσίες κατάλληλα προσαρμοσμένες στις ανάγκες τους

Το πρόγραμμα πραγματοποιείται στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού έργου με τίτλο “LOOK WIDE! – Μέθοδοι Υποστήριξης ΛΟΑΤΙ ατόμων (θύματα ή εν δυνάμει θύματα έμφυλης βίας), το οποίο συγχρηματοδοτείται από το Ευρωπαϊκό «Πρόγραμμα Δικαιώματα, Ισότητα και Ιθαγένεια» (Πρόγραμμα REC) της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το LOOK WIDE! στοχεύει στην προστασία και υποστήριξη των ΛΟΑΤΙ ατόμων που είναι θύματα ή εν δυνάμει θύματα έμφυλης βίας.

Τα θέματα που θα συζητηθούν κατά τη διάρκεια του εκπαιδευτικού τριημέρου είναι:

  • Διαστάσεις και χαρακτηριστικά της έμφυλης βίας: Ιδιαίτερα χαρακτηριστικά σύνδεσης της έμφυλης βίας με τις ΛΟΑΤΚΙ+ ταυτότητες και διαφορετικές εκφάνσεις της.
  • ΛΟΑΤΚΙ+ ταυτότητες: ορολογία, σύγχρονα επιστημονικά δεδομένα, ζητήματα (απο)παθολογιοποίησης και ανθρώπινα δικαιώματα
  • Διαθεματικότητα: ΛΟΑΤΚΙ+ πρόσφυγες (διαπολιτισμικές διαφορές), survival sex, trafficking, οροθετικότητα, θύματα βασανιστηρίων, σεξεργάτες-ριες, ανηλικότητα, κ.α.
  • Τραύμα: Υποδοχή, αναγνώριση και υποστήριξη
  • Στερεότυπα και φραγμοί: ορατά και αόρατα εμπόδια στη δουλειά με ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα
  • Τα όρια της φροντίδας: Δευτερογενές τραύμα, burn-out και οι ανάγκες των φροντιστών-ριών.

Εκπαιδεύτριες:

  • Νάνσυ Παπαθανασίου, Κλινική Ψυχολόγος, PhD – Επιστημονικά Υπεύθυνη Orlando LGBT+
  • Έλενα-Όλγα Χρηστίδη, Ψυχολόγος, Ψυχοθεραπεύτρια – Επιστημονικά Υπεύθυνη Ελληνικού Προγράμματος Πιστοποίησης Θυμάτων Βασανιστηρίων (ΜΚΟ ΜΕΤΑδραση) και Επιστημονικά Υπεύθυνη Orlando LGBT+

Προσκεκλημένες ομιλίες και εργαστήρια:

  • Ειρήνη Βλάχου, Δικηγόρος
  • Χρύσα Μπότση, Πνευμονολόγος-Φυματιολόγος, MSc, Ιατρός ΜΛ «Α. Συγγρός», ΚΕΕΛΠΝΟ
  • Βενετία Μπουρονίκου, Ψυχολόγος-Πιστοποιημένη Processworker, Επόπτρια ομάδων και επαγγελματιών που δουλεύουν με SGBV survivors
  • Μαρία Ξανθάκη, Ψυχολόγος, Υπεύθυνη επικοινωνίας Red Umbrella Athens
  • Γιώργος Παπαδοπετράκης, Μέλος ΔΣ Θετικής Φωνής
  • Αντώνης Πούλιος, Κλινικός Ψυχολόγος – Ψυχαναλυτής, Επιστημονικά Υπεύθυνος Red Umbrella Athens

Το σεμινάριο παρέχεται δωρεάν και θα πραγματοποιηθεί την Τρίτη 5 Μαρτίου έως την Πέμπτη 7 Μαρτίου ώρα 9:30 π.μ. έως 15:30 μ.μ. στο Κέντρο Ημέρας «Αριάδνη» στον Πειραιά (Τζαβέλλα & Ματρόζου 1).

Σημειώνεται ότι οι θέσεις συμμετοχής είναι περιορισμένες γι’ αυτό παρακαλούμε να δηλώσετε εγκαίρως τη συμμετοχή σας στο παρακάτω σύνδεσμο: https://www.eventora.com/el/Events/programma-endynamwshs-ikanotht

Ένα κλικ εδώ για περισσότερες πληροφορίες…


Feb 202019
 

4o ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΥ ΑΤΤΙΚΗΣ

Η σεξουαλική αγωγή στο σχολείο: Χτίζοντας υγιείς σχέσεις ανάμεσα στα πρόσωπα

Ένα επιμορφωτικό πρόγραμμα για 30 εκπαιδευτικούς όλων των βαθμίδων: 8 συναντήσεις κάθε Πέμπτη 5.30΄ – 8.30΄ μ.μ. (Φεβρουάριος – Απρίλιος 2019)

Το 4ο ΠΕ.Κ.Ε.Σ. Αττικής οργανώνει επιμορφωτικό σεμινάριο με θέμα «Η σεξουαλική αγωγή στο σχολείο – Χτίζοντας υγιείς σχέσεις ανάμεσα στα πρόσωπα». Σκοπός του σεμιναρίου είναι να εφοδιάσει τους/τις εκπαιδευτικούς που θα συμμετάσχουν με γνώσεις και βιώματα που θα τους/τις βοηθήσουν να σχεδιάσουν και να υλοποιήσουν στις τάξεις τους προγράμματα αγωγής υγείας με θεματική σχετική με τη σεξουαλική αγωγή. Το σεμινάριο είναι διάρκειας 24 ωρών και θα πραγματοποιηθεί στο 11ο Δημοτικό Σχολείο Αγίου Δημητρίου (Ελ. Βενιζέλου 14, πολύ κοντά στον σταθμό του Μετρό «Άγιος Δημήτριος).Οι συναντήσεις θα γίνονται κάθε Πέμπτη 5.30΄ – 8.30΄ μ.μ. Η έναρξη του σεμιναρίου είναι την Πέμπτη 21 Φεβρουαρίου 5.30΄μ.μ.

Λόγω του βιωματικού του χαρακτήρα ο αριθμός όσων θα συμμετάσχουν δεν μπορεί να ξεπερνάει τα 30 άτομα. Η ομάδα θα είναι μικτή (10 άτομα από κάθε βαθμίδα: νηπιαγωγείο – δημοτικό – γυμνάσιο/λύκειο). Απευθύνεται σε εκπαιδευτικούς όλων των ειδικοτήτων,

Δηλώσεις συμμετοχής στον σύνδεσμο https://docs.google.com/forms/d/e/1FAIpQLSftuWq-Z-JVLnX4ump7KDslHb3E0mj5XZvIwJxxiW8qFD6M-Q/viewform

Θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας.

Εισηγήτριες/εισηγητές στο σεμινάριο θα είναι οι:

  • Βασιλείου Αλεξάνδρα, Δρ. κοινωνικής ψυχολογίας, εκπαιδεύτρια ενηλίκων, ψυχοθεραπεύτρια
  • Εκπαιδευτικοί και μέλη των ομάδων «Πολύχρωμο Σχολείο», «Color Youth», «Οικογένειες Ουράνιο Τόξο», «Περήφανοι γονείς»
  • Καλοβυρνάς Λύο, σύμβουλος ψυχικής υγείας
  • Κορμάς Γιώργος, εκπρόσωπος του Ελληνικού Κέντρου Ασφαλούς Διαδικτύου (ΙΤΕ)
  • Κουφονικολάκου Θεώνη, Βοηθός Συνήγορος του Πολίτη για τα Δικαιώματα του Παιδιού
  • Μόσχος Γιώργος, πρώην Βοηθός Συνήγορος του Πολίτη για τα Δικαιώματα του Παιδιού
  • Παπαδόπουλος Χάρης, Συντονιστής Εκπαιδευτικού Έργου (ΠΕ 70)
  • Πατρικαράκου Δήμητρα, συγγραφέας του βιβλίου «Η Βεβήλωση», εκδ. Αρμός
  • Σιάντσης Λάζαρος, κλινικός ψυχολόγος, ψυχοθεραπευτής
  • Χιόνη Μαίρη, υπεύθυνη αγωγής υγείας B/θμιας εκπαίδευσης

Οι θεματικές ενότητες του προγράμματος

  • Εισαγωγική συνάντηση. Το «γιατί» του σεμιναρίου – οι ανάγκες που έρχεται να καλύψει. Παρουσίαση του προγράμματος. Γνωριμία των μελών της ομάδας (μέλη της επιμορφωτικής ομάδας)
  • Διεργασία ομάδας (Αλεξάνδρα Βασιλείου)
  • Η σεξουαλική αγωγή από την οπτική των δικαιωμάτων του παιδιού (Θεώνη Κουφονικολάκου)
  • Ο σεβασμός στην ταυτότητα – αντιμετώπιζοντας την ομοφοβία και τρανσφοβία στην εκπαίδευση – καλές πρακτικές στον ευρωπαϊκό χώρο – μαρτυρίες εφήβων. (Πολύχρωμο Σχολείο, Color Youth, Οικογένειες Ουράνιο Τόξο, Περήφανοι γονείς)
  • Η κακοποίηση των παιδιών – Οι κίνδυνοι του Διαδικτύου (Γιώργος Μόσχος – Δήμητρα Πατρικαράκου, Λύο Καλοβυρνάς, Γιώργος Κορμάς)
  • Διδακτική προσέγγιση και παιδαγωγικό υλικό για το νηπιαγωγείο (Λάζαρος Σιάντσης)
  • Διδακτική προσέγγιση και παιδαγωγικό υλικό για το δημοτικό σχολείο (Χάρης Παπαδόπουλος)
  • Διδακτική προσέγγιση και παιδαγωγικό υλικό για το Γυμνάσιο και το Λύκειο (Μαίρη Χιόνη)

Στο πλαίσιο του σεμιναρίου θα υπάρξει παρουσίαση και μικρή έκθεση έντυπου και ηλεκτρονικού υλικού για θέματα σεξουαλικής αγωγής .

Το πρόγραμμα των συναντήσεων έχει ως εξής:

  • Πέμπτη 21 Φεβρουαρίου: Παρουσίαση του προγράμματος, γνωριμία (μέλη της επιμορφωτικής ομάδας)
  • Πέμπτη 28 Φεβρουαρίου:Γυμνάσιο και Λύκειο (Μ. Χιόνη)
  • Πέμπτη 7 Μαρτίου: Σεξισμός – στερεότυπα – ομοφοβία – τρανσφοβία (συλλογικότητες LGBTQI)
  • Πέμπτη 14 Μαρτίου: Κακοποίηση του παιδιού – οι κίνδυνοι του Διαδικτύου – (Γ. Μόσχος – Δ. Πατρικαράκου, Λ. Καλοβυρνάς, Γ. Κορμάς)
  • Πέμπτη 21 Μαρτίου : Από την οπτική των δικαιωμάτων του παιδιού (Θ. Κουφονικολάκου)
  • Πέμπτη 28 Μαρτίου: Νηπιαγωγείο (Λ. Σιάντσης)
  • Πέμπτη 4 Απριλίου: Διεργασία ομάδας (Α. Βασιλείου)
  • Πέμπτη 11 Απριλίου: Δημοτικό (Χ. Παπαδόπουλος). Κλείσιμο – αξιολόγηση (μέλη της επιμορφωτικής ομάδας)

Χάρης Παπαδόπουλος, Σ.Ε.Ε. (ΠΕ 70)

Μαρία Σαλαγιάννη, Σ.Ε.Ε. (ΠΕ 60)

Ράνια Μπελτέ, Σ.Ε.Ε. (ΠΕ 87)

Jan 282019
 

Παρασκευή 1/2/19, 19.00 – 21.00

Αυτόν τον μήνα, η Ανοιχτή Διεργασία Ομάδας συμπεριλαμβάνεται στις παράλληλες δράσεις της έκθεσης Go Deep and Go Beyond που θα γίνει στο Processwork Hub 1-10 Φεβρουαρίου 2019, η οποία διοργανώνεται από το Αθηναϊκό Κέντρο Μελέτης του Ανθρώπου και το Processwork Hub. Ξεκινάμε με μια Διεργασία Ομάδας με θέμα “Κοινότητα”. Ελάτε να εξερευνήσουμε μαζί τι είναι αυτό που δημιουργεί μια αίσθηση κοινότητας.

Ένα κλικ εδώ για το φυλλάδιο με όλες τις πληροφορίες για την έκθεση Go Deep and Go Beyond: Diversity και τις παράλληλες δράσεις!