Jun 112019
 

Επιστημονική Διημερίδα – Εκπαιδευτική Δράση ΟΚΑΝΑ

«Έμφυλες διακρίσεις, ταυτότητα φύλου και σεξουαλικότητα: Η συμπεριληπτική εκπαίδευση ως πολιτική πρόληψης του σχολικού αποκλεισμού»

Χώρος: 1ο ΕΠΑΛ Αγ. Παρασκευής (Παπαφλέσσα 17, Αγία Παρασκευή 15341)

Ημέρα: Πέμπτη – Παρασκευή, 20-21/06/2019

Το Processwork Hub συμμετέχει στη διημερίδα με ομιλία της Αλεξάνδρας Βασιλείου με θέμα: «Η αβεβαιότητα ως σύμμαχος στην προσωπική και κοινωνική αλλαγή»

Ένα κλικ εδώ για το πρόγραμμα της διημερίδας (αρχείο pdf)

May 282019
 

A New Era (?) / Μια νέα εποχή ( ; )

Βέρα Λάρδη – Αλεξάνδρα Βασιλείου – Μαργαρίτα Καστρινού

παράσταση-διάλογος βασισμένη σε μαρτυρίες της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας
27-30 Ιουνίου 2019 @ 21.00
Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου 2019 – Άνοιγμα στην Πόλη

Ομοφοβία, αμφιφοβία και τρανσφοβία: Πώς τις βιώνουν οι άνθρωποι που είναι ομοφυλόφιλοι, αμφιφυλόφιλοι και τρανς; Τι σκέφτεται και πώς ζει η νέα γενιά των ΛΟΑΤΚΙ+; Οι πρόσφατες θεσμικές αλλαγές έχουν αλλάξει το τοπίο; Έχουμε πράγματι μπει στο κατώφλι μιας νέας εποχής, ουσιαστικής αναγνώρισης του δικαιώματος στην ελευθερία ταυτότητας;

Ιστορίες ζωής μελών της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας ζωντανεύουν μέσα σε ένα ιδιόμορφο bar theater. Μια παράσταση βασισμένη σε πραγματικές αφηγήσεις, που σταδιακά οδηγεί τους θεατές να ανταποκριθούν συναισθηματικά και λεκτικά, συμμετέχοντας σε έναν ανοιχτό διάλογο. Στόχος του διαλόγου είναι να ακουστεί η φωνή των θεατών, με την ποικιλομορφία και τις πολλαπλές εμπειρίες που περιέχει.

Σύλληψη – Σχεδιασμός Βέρα Λάρδη – Αλεξάνδρα Βασιλείου

Δραματουργία – Σκηνοθεσία Μαργαρίτα Καστρινού – Βέρα Λάρδη

Επιστημονικοί σύμβουλοι Νάνσυ Παπαθανασίου – Έλενα-Όλγα Χρηστίδη,  (Orlando lgbt+), Λένα Ασλανίδου – Λίλη Βασιλείου (Processwork Hub)

Υπεύθυνες συντονισμού συζήτησης Αλεξάνδρα Βασιλείου, Λένα Ασλανίδου

Επιμέλεια κίνησης Αντιγόνη Γύρα

Σκηνογραφία Ενδυματολογία Μάγδα Πλευράκη

Βοηθός σκηνογράφου Νατάσα Τσιντικίδη

Φωτισμοί Κώστας Μπεθάνης

Επιμέλεια μουσικής Αλέξανδρος Μισιρλιάδης

Βοηθός Σκηνοθετριών Μαρία Ουίτσι Χατζή

Φωτογραφίες Παύλος Μαυρίδης

Γραφιστικά Λίλα Παλαιολόγου – pelpal productions

Παίζουν Φένια Αποστόλου, Αλέξης Βιδαλάκης, Ηλίας Βογιατζηδάκης, Γεωργία Ζάχου, Χρήστος Καπενής, Μαργαρίτα Καστρινού, Βέρα Λάρδη, Ελίνα Παπαθεοδώρου

Παραγωγή Αθηναϊκή Σκηνή – Μιχάλης Καλαμπόκης

Προπώληση εισιτηρίων

Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου: τηλ 210 89 38 112 – ηλεκτρονική αγορά greekfestival.gr & https://tinyurl.com/ANewEraTickets

Η παράσταση απευθύνεται σε άτομα 15+ ετών

www.facebook.com/ANewEraPerformance

May 102019
 


Ένας Οδηγός προϊόν συνεργασίας του Πολύχρωμο Σχολείο – Rainbow School με τις ΛΟΑΤΚΙ+ Οργανώσεις της Κοινωνίας των Πολιτών και με το 11528 – Δίπλα σου.

Κατευθυντήριες Γραμμές για τη διαχείριση πρακτικών ζητημάτων που προκύπτουν στη Σχολική Ζωή. Για μια Συμπεριληπτική Εκπαίδευση σε ζητήματα Σεξουαλικού Προσανατολισμού, Έκφρασης, Ταυτότητας Φύλου και Χαρακτηριστικών Φύλου.

Ένα κλικ εδώ για να δεις τον οδηγό σε αρχείο pdf.

Ο Οδηγός αυτός αποτελεί προϊόν συνεργασίας του Πολύχρωμου Σχολείου με τις ΛΟΑΤΚΙ+ Οργανώσεις της Κοινωνίας των Πολιτών: ColorYouth, Οικογένειες Ουράνιο Τόξο, Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών, ΛΟΑΤ ΑμεΑ, ΟΛΚΕ Ομοφυλοφιλική & Λεσβιακή Κοινότητα Ελλάδας, Σύλλογος Οροθετικών Ελλάδος “Θετική Φωνή”, Proud Seniors Greece -Ομάδα Υποστήριξης ΛΟΑΤΚΙ Ατόμων Ηλικίας 50 και Άνω, Athens Pride – Φεστιβάλ Υπερηφάνειας Αθήνας, Thessaloniki Pride – Φεστιβάλ Υπερηφάνειας Θεσσαλονίκης, Γραμμή Ψυχολογικής Στήριξης “11528 – ΔΙΠΛΑ ΣΟΥ”.

May 102019
 

Πηγή: hearingvoices.gr

Ημερίδα του Δικτύου Ακούγοντας Φωνές

11 Μαΐου 2019

στη Σχολή Καλών Τεχνών,  Αμφιθέατρο Giorgio de Chirico, Πειραιώς 256

Ψίθυροι στις φυλλωσιές: Μηνύματα με νόημα προς την ανάρρωση και την χειραφέτηση

Είσοδος ελεύθερη με προαιρετική οικονομική ενίσχυση

Αγαπητοί φίλοι και φίλες του Ελληνικού Δικτύου “Ακούγοντας Φωνές”

Δέκα χρόνια μετά την πρώτη συνάντηση της ομάδας αυτοβοήθειας Αθήνας και έντεκα χρόνια μετά το πρώτο δημόσιο άνοιγμα του Δικτύου στην Ελλάδα νιώθουμε την επιθυμία να γίνουμε σίγα σιγά περισσότερο ορατοί και ορατές. Επιθυμούμε να προσφέρουμε ένα χώρο μοιράσματος προσωπικών και συλλογικών εμπειριών καθώς και προβληματισμών στη διαδρομή των ανθρώπων προς την χειραφέτηση και την ανάρρωση.

Θυμίζουμε πως για το Δίκτυο η ανάρρωση δεν νοηματοδοτείται ως εξοστρακισμός των φωνών ή/και των παρανοϊκών ιδεών, μια στάση χαρακτηριστική της κυρίαρχης ψυχιατρικής, αλλά ως κατανόησηαποδοχή και αφομοίωση του συναισθηματικού τους νοήματος. Επιπλέον η χειραφέτηση αποκτά νόημα ως ανάκτηση της δύναμης, της θετικής διάθεσης και της αυτονομίας του ατόμου, ως απελευθέρωση από την καταπίεση που του ασκείται.

Αυτή η διαδρομή δεν είναι ούτε γραμμική ούτε και έχει ένα προκαθορισμένο τέλος. Αντίθετα συνιστά μια συνεχή διεργασία με καθημερινές μάχες και διαπραγματεύσεις τόσο σε προσωπικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο. Είναι μια διαδρομή που για κάθε άνθρωπο έχει διαφορετικές προεκτάσεις υπαρξιακές, κοινωνικές, πολιτικές, πνευματικές, καλλιτεχνικές και άλλες. Πρόκειται δε για μια διαδρομή που δεν σηματοδοτεί πάντα διαδρομή ενός «ασθενούς».

Κάθε βήμα σε αυτή τη διαδρομή είναι σημαντικό: η στιγμή που βρήκα ένα φίλο, η πρώτη μου επαφή με μια ομάδα αυτοβοήθειας, η μέρα που ένας άνθρωπος με άκουσε πραγματικά, μια μικρή α-συνέχεια στη ρουτίνα της κατασκευαζόμενης χρονιότητας, μια μικρή επιτυχία με τη μείωση της φαρμακευτικής αγωγής αλλά και το γεγονός πως έπειτα από χρόνια φαρμακοθεραπείας είναι κανείς ακόμα ζωντανός και δημιουργικός.

Διοργανώνουμε λοιπόν μια ημερίδα, μια συλλογική γιορτή όπου τίποτα δεν είναι για πέταμα. Κάθε μικρή ιστορία, κάθε μικρό λιθαράκι είναι χρήσιμο και δεν αφορά μόνο ανθρώπους με ψυχιατρική εμπειρία: άμεσα ενδιαφερόμενοι, συγγενείς και φίλοι, επαγγελματίες του χώρου της ψυχικής υγείας  όλοι μας έχουμε κάτι να δώσουμε και να πάρουμε στη διαδρομή μας προς μια πιο χειραφετητική συνθήκη.

Το κάλεσμα που έγινε ήταν προς  όλους και όλες να μοιραστούν κάτι από τις δικές τους διαδρομές ανάρρωσης και χειραφέτησης σε έναν ανοιχτό, δημιουργικό χώρο ελεύθερης έκφρασης και συνδιαλλαγής, όπου ηχογραφήσεις, εικαστικά μέσα, βίντεο, ποιήματα, δρώμενα, κόμικ, αφηγήσεις και ό,τι άλλο είναι καλοδεχούμενα.

Τέλος να θυμίσουμε πως τούτη η γιορτή είναι αφιερωμένη στην αγαπημένη μας Ιουλία που έφυγε από τη ζωή τον προηγούμενο χρόνο. Σας καλωσορίζουμε λοιπόν με ένα δικό της ποίημα:

Οι φωνές: μια Οδύσσεια που συνεχίζεται
Πληγή μουδιασμένη από δέος και φόβο.
Το καράβι στους Φαίακες ξαναγύρισε
που κρύβουν της καρδιάς μου το δρόμο. (1987)

Με εκτίμηση,

“Δίκτυο Ακούγοντας Φωνές”

Πρόγραμμα

10:00: Προσέλευση

10:30: Αφιέρωμα στην Ιουλία Απέργη

11:00 – 12:30: Προσωπικές και συλλογικές ιστορίες χειραφέτησης (1ο μέρος)

  • Alex Ηart: “Δες το φόβο. Λάμψε διαμέσου”.
  • Μαρίνα Λυκοβουνιώτη: “Το τρίπτυχο: μορφές εξουσίας ανθρώπινες ή και όχι”
  • Ανθούλα Μαρινάκη: “Η φωνή μέσα μου”
  • Γιώργος Κελεπούρης: Modern Day Junkie
  • Ομάδα επαγγελματιών “Ακούγοντας Φωνές”: “Τι ανάγκη έχεις εσύ; Στιγμιότυπα από μια πορεία χειραφέτησης”

12:30 – 12:45: Διάλειμμα

12:45 – 14:30: Προσωπικές και συλλογικές ιστορίες χειραφέτησης (2ο μέρος)

  • Nur Sheikh: “Ουπς! Αλλαγή του πλάνου!… ή και όχι;”
  • Ομάδα αυτοβοήθειας Αθήνας: “Χειραφέτηση: από μια αφηρημένη έννοια σε κάτι χειροπιαστό”
  • Ομάδα αυτοβοήθειας Αγρινίου
  • Γιάννης Αναστασίου: “Πέτρινοι χρόνοι”
  • Πρωτοβουλία για ένα Πολύμορφο Κίνημα στην Ψυχική Υγεία: “Αντίσταση στην κατασταλτική ψυχιατρική- Αγώνας διάρκειας για μια χειραφετητική ψυχική υγεία”

14:30 – 15:00: Διάλειμμα

15:00 – 17:00: Βιωματικό Εργαστήριο: “Από την προσωπική ελευθερία στην συλλογική δύναμη”

Συντονίζουν οι Λουκία Χαϊδεμενάκη και Ανθούλα Μαρινάκη

17:00 – 17:30: Διάλειμμα

17:30 – 19:30: Θέατρο του Καταπιεσμένου: “Με γεια τη δουλειά!”

Σε όλη τη διάρκεια της ημερίδας στην είσοδο του αμφιθεάτρου θα λειτουργεί εικαστική έκθεση με έργα από ανθρώπους που ενδιαφερθήκαν να εκπροσωπηθούν με άλλα μέσα πλην της προσωπικής αφήγησης (ζωγραφική, βίντεο, ήχος κ.α.)

Και ένα σύντομο ενημερωτικό μήνυμα

Το Δίκτυο των Ανθρώπων που Ακούνε Φωνές έχει ανοίξει τους τελευταίους μήνες μια συζήτηση στους κόλπους του προκειμένου να αναζητήσει διεξόδους για ένα επιπλέον άνοιγμα στην κοινότητα.  Στεγαζόμαστε μέχρι τώρα, όπως οι περισσότεροι γνωρίζετε, σε έναν υπόγειο χώρο στην Τροίας 44, στην πλατεία Βικτωρίας, ο οποίος μας έχει παραχωρηθεί. Πλην όμως, ο συγκεκριμένος χώρος έχει σοβαρά προβλήματα υγρασίας, έλλειψης φωτός και ήλιου κ.α.

Δεδομένου ότι η απήχηση του Δικτύου καθώς και οι δράσεις μας επεκτείνονται, φιλοδοξούμε να βρούμε έναν νέο χώρο στην Αθήνα που θα μπορέσει να στεγάσει τις δραστηριότητές μας, μερικές από τις οποίες είναι ο συντονισμός ομάδων αυτοβοήθειας, η διοργάνωση σεμιναρίων και συζητήσεων. Για το σκοπό αυτό είμαστε σε επικοινωνία και με άλλες ομάδες και συλλογικότητες για πιθανή συστέγαση.

 Τα οικονομικά του Δικτύου είναι εξαιρετικά περιορισμένα, για τούτο και ζητείται η ελεύθερη οικονομική συνεισφορά από όσους και όσες το επιθυμούν. Συνειδητοποιούμε πως η δύναμή μας βρίσκεται στο μήνυμα που εκπέμπουμε και στο διαρκώς επεκτεινόμενο δίκτυο ανθρώπων που στηρίζουν τις προσπάθειές μας.

Σας ευχαριστούμε πολύ όλους και όλες εκ των προτέρων.

 Posted by at 07:23  ψυχική υγεία  Comments Off on Ψίθυροι στις φυλλωσιές: Μηνύματα με νόημα προς την ανάρρωση και την χειραφέτηση
May 092019
 

Πηγή: 11528 – Δίπλα Σου

Η Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Α’ Αθήνας σε συνεργασία με τη Γραμμή Ψυχολογικής Στήριξης 11528-ΔΙΠΛΑ ΣΟΥ διοργανώνουν για δεύτερη συνεχή χρονιά ενημερωτικές παρεμβάσεις ευαισθητοποίησης σε θέματα έμφυλων ταυτοτήτων, δια της Υπεύθυνης Σχολικών Δραστηριοτήτων, που απευθύνονται σε μαθήτριες/τές Β/θμιας Εκπαίδευσης Σχολείων της Διεύθυνσης Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Α’, για το σχολικό έτος 2018-2019.

Οι παρεμβάσεις έχουν τη μορφή δίωρων εκπαιδευτικών βιωματικών εργαστηρίων για τις/τους μαθήτριες/τές, πραγματοποιούνται εντελώς δωρεάν και υλοποιηούνται σε συνεργασία με την Υπεύθυνη Αγωγής Υγείας της Διεύθυνσης Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Α’ Αθήνας, κ. Μαίρη Χιόνη.

Τα εργαστήρια πραγματοποιούνται αποκλειστικά από τα συνεργαζόμενα επιστημονικά στελέχη της Γραμμής Ψυχολογικής Στήριξης 11528-ΔΙΠΛΑ ΣΟΥ την κα Νάνσυ Παπαθανασίου, Δρ. Κλινικής Ψυχολογίας, επιστημονικά υπεύθυνη του 11528-ΔΙΠΛΑ ΣΟΥ, επιστημονικά υπεύθυνη OrlandoLGBT+, την κα Έλενα – Όλγα Χρηστίδη, Ψυχολόγο-Ψυχοθεραπεύτρια, επόπτρια του 11528-ΔΙΠΛΑ ΣΟΥ, επιστημονικά υπεύθυνη OrlandoLGBT+ και από την κα Αλεξάνδρα Βασιλείου, Δρ. Κοινωνικής Ψυχολογίας, επόπτρια του 11528-ΔΙΠΛΑ ΣΟΥ, μέλος της επιστημονικής ομάδας του OrlandoLGBT+.

Οι παρεμβάσεις είναι προαιρετικές και πραγματοποιούνται χωρίς να παρακωλύεται η ομαλή λειτουργία των σχολείων, μετά από συνεννόηση με τις/τους Διευθύντριες/ντές και τον Σύλλογο Διδασκόντων των σχολικών μονάδων. Επιπρόσθετα, για τη συμμετοχή των μαθητριών/τών απαιτείται η έγγραφη συγκατάθεση των γονέων και κηδεμόνων τους.

Τα εργαστήρια πραγματοποιούνται στο πλαίσιο της λειτουργίας του 11528-ΔΙΠΛΑ ΣΟΥ με δωρεά από το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος.

Για περισσότερες πληροφορίες καλείτε στο 11528* (Δευτέρα-Παρασκευή: 11:00-20:00). Για να οργανώσετε ένα εκπαιδευτικό βιωματικό εργαστήριο στο σχολείο σας, επικοινωνήστε στο management@11528.gr και στο τηλέφωνο: 2108829969 υπόψιν  κα Κλεοπάτρα Οικονομίδου, διευθύντρια έργου της Γραμμής Ψυχολογικής Στήριξης 11528-ΔΙΠΛΑ ΣΟΥ.

*Χρεώσεις: Oι κλήσεις  λειτουργούν με χρέωση 1 αστικής μονάδας από σταθερό ΟΤΕ, για αστικά και υπεραστικά τηλεφωνήματα, ανεξαρτήτως διάρκειας κλήσης. Η Vodafone Greece, σε συνεργασία με το 11528-ΔΙΠΛΑ ΣΟΥ, εξασφαλίζει μηδενικές χρέωσεις προς τον πενταψήφιο αριθμό 11528, από αριθμούς καρτοκινητού ή συμβολαίου κινητής Vodafone, ακόμη κι από καρτοκινητό χωρίς υπόλοιπο χρημάτων. Οι χρεώσεις για κάθε άλλο πάροχο σταθερής και κινητής τηλεφωνίας διαφέρουν, ανάλογα με τον τιμοκατάλογο του παρόχου. 


 Posted by at 18:54  εκπαίδευση  Comments Off on Βιωματικά Εργαστήρια σε Σχολεία Β/θμιας Εκπαίδευσης
Apr 192019
 
σκίτσο της Machteld Aardse

Κατά τη διάρκεια του Go Deep Open House στο Άμστερνταμ περίπου 90 συμμετέχοντες συγκεντρώθηκαν για ένα διήμερο ταξίδι μάθησης, με γνώμονα την ερώτηση: πώς μπορούμε να εμβαθύνουμε στις αλληλεπιδράσεις μας, να αγκαλιάσουμε όλες τις προοπτικές και να προχωρήσουμε μαζί;

Με ένα κλικ εδώ, διαβάστε τη συγκομιδή των απαντήσεων, νέων ερωτήσεων και περιεχομένων που προέκυψαν κατά τη διάρκεια του Go Deep Open House.

Ρίξετε μια ματιά στα πανέμορφα σκίτσα που έφτιαξε η Machteld Aardse του De Beeldvormers και τα οποία αποπνέουν την ατμόσφαιρα της μάζωξης.

Ένα κλικ εδώ για να δεις και τα 53 σκίτσα της συνάντησης!

Apr 042019
 

Το Processwork Hub συμμετείχε στην ομάδα επιμόρφωσης του προγράμματος Teach4Integration. Την Πέμπτη 11 Απριλίου, 4.30 με 9.00 μμ, σας περιμένουμε στο 2ο ΓΕΛ Αμπελοκήπων, Παναγή Κυριακού 12, για μια συνάντηση αναστοχασμού.

230 εκπαδευτικοί όλων των βαθμίδων, 40 επιμορφωτές/τριες συνεργαστήκαμε επί δύο μήνες, για να βρούμε δρόμους στην εκπαίδευση των παιδιών των προσφύγων. Ενα ταξίδι της ελληνικής δημόσιας εκπαίδευσης με στόχο τη διαφοροποίηση των διδακτικών πρακτικών για το καλό όλων. Στις 11 Απριλίου συζητάμε για το τι καταφέραμε μέχρι τώρα και κυρίως πως θα τροφοδοτούμε αυτή την κοινότητα μάθησης και πρακτικής ώστε να συνεχίσει να ταξιδεύει. Σας περιμένουμε με χαρά και προσδοκία.

Apr 042019
 

Πηγή: The Press Project

Η «Άλλη Άποψη» είναι μία ομάδα γονέων στη Σάμο που προσπαθεί να κάνει το όνομά της πράξη: Να εκφράσει μια διαφορετική φωνή γύρω από τα όσα συμβαίνουν στο νησί σχετικά με το προσφυγικό και κυρίως με την φοίτηση των προσφυγόπουλων στα σχολεία ζήτημα που έχει προκαλέσει μεγάλη αναταραχή, καταλήγοντας ακόμα και στην αποχή που αποφάσισαν οι γονείς στο Βαθύ. Ένα μέλος της ομάδας μίλησε στο ραδιόφωνο του TPP για την κατάσταση, τις άθλιες συνθήκες στο hotspot, την ανάγκη λύσεων και παρεμβάσεων από την Πολιτεία αλλά και τον πολυφωνικό διάλογο που έχει ξεκινήσει στο νησί.

συνέντευξη στους Κωνσταντίνο Πουλή και Θάνο Καμήλαλη

Τις τελευταίες μέρες, το κείμενο-παρέμβαση της «Άλλη Άποψης» που κατατέθηκε στη γενική συνέλευση των συλλόγων γονέων της Σάμου, προκάλεσε αίσθηση, καθώς κινείται εκτός του κλίματος που είχε δημιουργήσει η ειδησεογραφία γύρω από το νησί. Η συζήτηση εξάλλου, είχε σημαδευτεί από την απόφαση των γονέων στο Δημοτικό Σχολείο άνω Βαθέος της Σάμο, για αποχή των παιδιών τους από τα μαθήματα, λόγω της φοίτησης 14 προσφυγόπουλων στο σχολείο.

Μεταξύ άλλων, στο κείμενο της η «Άλλη Άποψη», τονίζει:

«Ως γονείς όμως, δεν μπορούμε παρά να στηρίζουμε το αναφαίρετο δικαίωμα όλων των παιδιών στην μόρφωση και την ένταξή τους στις ήδη υπάρχουσες σχολικές δομές, με ευθύνη του κράτους.

  • Δεν τα θεωρούμε εξ ορισμού άρρωστα και φορείς μεταδιδόμενων ασθενειών.
  • Δεν τα ξεχωρίζουμε από τα υπόλοιπα παιδιά επειδή είχαν διαφορετική τύχη.
  • Θέλουμε να ενταχτούν στην κοινωνία και στα σχολεία για να αισθανθούν ξανά παιδιά.
  • Ζητάμε την ένταξή τους στο σχολείο εφόσον θα έχουν όλα τα απαραίτητα έγγραφα.
  • Θέλουμε να αποκομίσουν όλα τα οφέλη που προκύπτουν από τη φοίτηση στο σχολείο και τα οποία δε συνίστανται μόνο στην απόκτηση γνώσεων, αλλά γενικότερης παιδείας, καθώς και κοινωνικών δεξιοτήτων που οδηγούν στην ομαλή κοινωνικοποίηση
  • Δεν θεωρούμε λύση τη δημιουργία μιας άλλης δομής που οδηγεί στην γκετοποίησή τους.»

«Η Άλλη Άποψη γεννήθηκε μέσα από μία αυθόρμητη διαδικασία» εξηγεί στο TPP ο Νίκος Καρδιριμιτζιάν, μέλος της ομάδας γονέων , παραθέτοντας στη συνέχεια το ιστορικό και τις κινήσεις που γέννησαν αυτήν την ιδέα:

«Ο τοπικός σύλλογος γυναικών, στόμα με στόμα, άρχισε να επικοινωνεί για το αν μπορεί αν υπάρξει πραγματικά μία διαφορετική άποψη. Την ίδια στιγμή, στις γενικές συνελεύσεις των σχολείων υπήρχαν γονείς μαθητών οι οποίοι κι αυτοί είχαν την ανάγκη να ακουστεί μία άλλη άποψη, διαφορετική από αυτήν που ακουγόταν μέχρι τότε. Τώρα, εντελώς συμπτωματικά, πριν από περίπου δύο εβδομάδες έγινε και μία πολύ ενδιαφέρουσα εκδήλωση από τον τοπικό σύλλογο οικογενειών και εθελοντών για την ψυχική υγεία, σε συνεργασία με την κίνηση για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Φωνάξαμε έναν καταξιωμένο ψυχίατρο, τον κύριο Μεγαλοοικονόμου, για να κάνει μία διάλεξη επάνω στο θέμα του κοινωνικού στίγματος. Το κοινωνικό στίγμα αφορά όχι μόνο ανθρώπους που πάσχουν από μία ψυχική ασθένεια, αλλά όλους τους ανθρώπους που αποκλείονται. Και δόθηκε ιδιαίτερη έμφαση στον αποκλεισμό των προσφύγων. Για πρώτη φορά, μετά από αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα, μαζεύτηκε κόσμος σε αυτήν την εκδήλωση κι ένιωσε ότι υπήρχε μία βάση για μία φωνή διαφορετική από αυτήν που ακουγόταν μέχρι σήμερα».

Κοινή αφετηρία, διαφορετικές προτάσεις

Οι φωνές που έχουν ακουστεί στο νησί της Σάμου σχετικά την εκπαίδευση των προσφυγόπουλων, μπορεί να ακούγονται εκ διαμέτρου αντίθετες, αλλά στην πραγματικότητα ξεκινούν από την ίδια αφετηρία: Η κατάσταση στο Κέντρο Υποδοχής και Ταυτοποίησης είναι άθλιες. Η «Άλλη Άποψη», παρά το ότι διαφωνεί ξεκάθαρα με τις δράσεις αντιμετώπισης που έχουν εκφραστεί, δεν αρνείται αυτήν την πραγματικότητα.

«Υπάρχει μία κατάσταση εξαθλίωσης μέσα στο ΚΥΤ. Κανένας δεν μπορεί να είναι χαρούμενος  όταν βλέπει μικρά παιδιά, γυναίκες, να κοιμούνται σε σκηνές και μέσα στις λάσπες. Η κατάσταση στην πόλη της Σάμου, πραγματικά έχει επιβαρυνθεί από την προσφυγική κρίση. Δεν θέλω σε μία περίπτωση να δυσφημίσω το νησί, αλλά υπάρχουν περιστατικά με ανθρώπους να αφοδεύουν στο δρόμο. Σε αυτό δεν μπορεί κανένας να πει κάτι διαφορετικό. Η Σάμος σηκώνει ένα πάρα πολύ μεγάλο βάρος και έχει σημασία και για εμάς η πόλη να αρχίσει να λειτουργεί ξανά με τον εύρυθμο τρόπο που λειτουργούσε μέχρι πριν κάποια χρόνια» αναφέρει ο κ.Καρδιριμιτζιάν, προσθέτοντας ωστόσο ότι:

Μια εικόνα όμως με έναν άνθρωπο που αφοδεύει στο δρόμο, έξω από το Κέντρο Υποδοχής σημαίνει, πρώτα απ’όλα, ότι ο άνθρωπος αυτός δεν έχει τουαλέτα. «Η διαφορά μας όμως είναι ότι για να λυθεί αυτή η κατάσταση, θα πρέπει να μπούνε καινούριοι κανόνες για τη λειτουργία της πόλης. Επίσης για να λυθούν τα προβλήματα στο Κέντρο Υποδοχής, θα πρέπει γίνουν κάποια πράγματα ώστε να βελτιωθεί η κατάσταση. Σε μία περίπτωση όμως δεν μπορούμε να αποδεχθούμε να μην πηγαίνουν στο σχολείο οι μαθητές. Και τα ελληνόπουλα πρέπει να πηγαίνουν στο σχολείο και τα προσφυγόπουλα πρέπει να συνεχίσουν μέσα στο σχολείο την εκπαιδευτική διαδικασία. Η μεγάλη μας διαφορά λοιπόν είναι στον τρόπο αντίδρασης. Πιστεύουμε ότι μπορούμε να φτιάξουμε τις συνθήκες ώστε αυτοί οι άνθρωποι να ζουν ανθρώπινα και ότι αυτό είναι που μας ενώνει με γονείς της άλλης πλευράς. Εμείς έχουμε άλλη άποψη στην αντιμετώπιση: Δεν θέλουμε να τιμωρήσουμε κανένα παιδί, αποκλείοντάς το από την εκπαιδευτική διαδικασία. Θέλουμε πραγματικά να υπάρχουν ανθρώπινες συνθήκες, για τους ανθρώπους που φιλοξενούνται στο ΚΥΤ.

Απαντώντας σε ερώτηση σχετικά με το αν οι γονείς που ασπάζονται την άποψη του ίδιου και της «Άλλης Άποψης» είναι μία μικρή μειοψηφία, ο κ.Νίκος παρατηρεί μία μετατόπιση και εμφανίζεται αισιόδοξος, λέγοντας ότι σίγα σιγά ακούγονται όλο και πιο ψύχραιμες φωνές, εντός των Συλλόγων Γονέων.

«Η δικιά μου αίσθηση είναι ότι ο πρώτος ενθουσιασμός της ομάδας που πήρε την απόφαση για αποχή έχει αρχίσει να μειώνεται. Έχουν αρχίσει να ακούγονται σοβαρές φωνές και μέσα στην ομάδα γονέων που ψήφισε πριν από κάποιο διάστημα υπέρ της αποχής, που λένε ότι ίσως υπάρχουν άλλες λύσεις. Για μένα είναι πάρα πολύ σημαντικό το τι μήνυμα δίνουμε με μια συγκεκριμένη δράση. Αν κάποιος λέει ότι θέλει την στέγαση των προσφυγόπουλων, δεν μπορεί να λέει στο παιδί  του ότι πρέπει να απέχει από το μάθημα. Αυτό είναι εντελώς διαφορετικό από το να λέει ότι με ενδιαφέρει η στέγαση των προσφυγόπουλων. Αν πραγματικά τον ενδιαφέρει, πρέπει να κάνει κάτι άλλο.»

«Ας σκεφτούμε ότι:

→ Υπάρχουν Ελληνόπουλα, τα οποία αντιμετωπίζουν στα σπίτια τους βασικά θέματα διαβίωσης  (τα τελευταία χρόνια μαθαίνουμε για παιδιά που λιποθυμούν από την πείνα στα σχολεία ή πολύ πρόσφατα ακούσαμε για τη μαθήτρια στον Βόλο που διάβαζε στον δρόμο, κάτω από το φως της λάμπας, γιατί δεν είχε ρεύμα στο σπίτι της).
→ Υπάρχουν Ελληνόπουλα που υφίστανται βία και κακοποίηση στα σπίτια τους.
→ Υπάρχουν παιδιά τσιγγάνων, Ρομά, Πομάκων που ζώντας σε άθλιες συνθήκες και μέσα σε σκηνές πήγαν και συνεχίζουν να πηγαίνουν στα σχολεία μας απολαμβάνοντας το αγαθό της μόρφωσης.

Τι λέμε σε αυτά τα παιδιά; “Λύστε πρώτα τα προβλήματά σας και μετά ελάτε στο σχολείο”; Φυσικά και όχι! Το σχολείο, έστω και στις λίγες ώρες λειτουργίας του, παρέχει ανθρωπιά, ζεστασιά, θαλπωρή, είναι το καταφύγιο, το “άσυλο” για τις παιδικές ψυχές. Δεν είναι δυνατόν να θέλουμε να τους στερήσουμε το μόνο καλό που τους συμβαίνει, το μόνο που τα βοηθά να νιώθουν ανθρώπινα.»

Από το κείμενο της «Άλλης Άποψης

Ζητούνται παρεμβάσεις στο σύστημα Υγείας και κοινωνική πολιτική

Κοινή συνισταμένη των αντιδράσεων γονέων σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας, όπως στο Ωραιόκαστρο πριν από λίγα χρόνια ή στην Χίο πριν από μερικούς μήνες, είναι οι φόβοι για τους κινδύνους για την υγεία των παιδιών τους, που μπορεί να προκληθούν από τη φιλοξενία προσφυγόπουλων στον ίδιο χώρο. Το αν τα προσφυγόπουλα είναι εμβολιασμένα είναι κάθε φορά ένα βασικό ζήτημα εντός των συζητήσεων στις τοπικές κοινωνίες. 

«Θα είμαι πολύ ειλικρινής. Υπάρχουν περιστατικά φυματίωσης στο νησί. Αυτά τα περιστατικά είναι που δημιούργησαν μεγάλο φόβο. Φαίνεται ότι αντιμετωπίστηκαν με επιτυχία από το σύστημα υγείας. Ο φόβος όμως συνέχισε να υπάρχει. Εδώ πέρα τώρα είναι εξαιρετικά σημαντικό να ξεκαθαρίσουμε ότι όλα τα παιδιά των προσφύγων  που συμμετέχουν στην εκπαιδευτική διαδικασία έχουν περάσει από ιατρικούς ελέγχους, έχουν εμβολιαστεί και αυτήν τη στιγμή, όσο πιθανό είναι να κολλήσει κάτι ένα ελληνόπουλο, τόσο είναι να κολλήσει κι ένα προσφυγόπουλο. Έχουν γίνει οι απαραίτητες εξετάσεις και φόβος στην πραγματικότητα δεν υπάρχει. Υπάρχει όμως αυτή η φοβία που καλλιεργείται σε κάποιους ανθρώπους» απαντάει ο κ.Καρδιριμιτζιάν.

Σχετικά με το πώς θα μπορούσαν να κατευναστούν αυτές οι αντιδράσεις και οι φοβίες, τονίζει ότι εκτός του ότι έχουν ήδη ληφθεί σχετικές πρωτοβουλίες (ΚΕΕΛΠΝΟ, Γιατροί χωρίς Σύνορα) θα πρέπει να υπάρξει οι μέριμνα του κράτους για κοινωνική πολιτική και καλύτερο σύστημα Υγείας στη Σάμο. Όχι μόνο για τους πρόσφυγες, αλλά για όλους του κατοίκους: 

«Αν θέλετε την προσωπική μου άποψη, για να κατευναστούν αυτές οι αντιδράσεις, δεν χρειάζεται να συνεχίσουμε απλά μία συζήτηση με καλά επιχειρήματα. Πρέπει να υπάρξουν παρεμβάσεις σε άλλο επίπεδο, σε επίπεδο κοινωνικής πολιτικής, σε επίπεδο πολιτικής υγείας. Ουσιαστικά από πίσω, ίσως υπάρχει ένα αίσθημα ότι ο πληθυσμός στη Σάμο δεν καλύπτεται από το σύστημα Υγείας όπως θα έπρεπε. Γιατί, για παράδειγμα πολλοί μπορεί να βλέπουν ότι έχουμε ένα νοσοκομείο στη Σάμο που είναι έτοιμο να καταρρεύσει, γιατί έχουμε π.χ 500 περιστατικά από το ΚΥΤ τακτικά. Αυτή είναι μια πραγματικότητα στο νησί και καλούνται οι αρμόδιοι θεσμοί και αρχές να δώσουν απαντήσεις σε τέτοια δύσκολα θέματα. Έχω την εντύπωση ότι οι ίδιοι άνθρωποι που σήμερα μιλούν για αποχή, αν γίνουν τέτοιου είδους παρεμβάσεις θα αλλάξουν πολύ εύκολα άποψη».

Πρέπει να στοχεύσουμε την κυβέρνηση, τους φορείς, τις υπηρεσίες. Αυτοί ευθύνονται για τον εγκλωβισμό των ανθρώπων στα νησιά, για τις άθλιες συνθήκες διαβίωσής τους και κυρίως για την ελλιπέστατη πληροφόρηση προς όλους εμάς. Δεν είναι δυνατόν να αντιδρούμε αποκλείοντας ή γκετοποιώντας τα. Έχουν ήδη καταγραφεί στην μνήμη τους από αυτή την τρυφερή ηλικία, ο ξεριζωμός, οι διώξεις, η καταστροφή, ο θάνατος δικών τους ανθρώπων αλλά και οι άθλιες και απάνθρωπες συνθήκες που βιώνουν καθημερινά στο hotspot του νησιού. Συνθήκες και γεγονότα που δεν θέλαμε σε καμία περίπτωση να ζήσει κανένα παιδί, κανένας δικός μας άνθρωπος. Είναι παράλογο να τα τιμωρούμε για τις συνθήκες στις οποίες τους επιβλήθηκε να ζουν. Το σχολείο κυρίως διδάσκει κοινωνικότητα. Δεν δημιουργεί κριτήρια επιλογής κάποιων εξ αυτών και αποκλεισμό.

Από το κείμενο της «Άλλης Άποψης

Τα οφέλη ενός «πολυφωνικού διαλόγου»

Ένα στοιχείο που ξεχωρίζει στην στάση αυτών των γονέων, είναι ότι απουσιάζει το πνεύμα αντιπαράθεσης και οι χαρακτηρισμοί προς την απέναντι πλευρά. Δεν γίνεται δηλαδή λόγος για «ρατσιστές», καμία επίθεση που μπορεί αν δημιουργήσει δύο αντίπαλα στρατόπεδα και να εντέινει το ήδη τεταμένο κλίμα. Ο λόγος φαίνεται να είναι ότι, έχοντας βιώσει ένα διάστημα που κάθε πλευρά απευθυνόταν μόνο στο ακροατήριό της, η «άλλη άποψη» προτάσσει την ανάγκη του εποικοδομητικού διαλόγου, χωρίς καχυποψία και εκατέρωθεν επιθέσεις ή διαμάχες.

«Αυτό που γίνεται στη Σάμο έχει πάρα πολύ μεγάλο ενδιαφέρον» υποστηρίζει ο κ.Νίκος και εξηγεί την αλλαγή που συντελίται σταδιακά στον τρόπο με τον οποίον γινόταν η συζήτηση για το προσφυγικό στο νησί.

«Μέχρι πριν λίγο καιρό γινόταν ένας διάλογος που ήταν μονοφωνικός. Υπήρχε μία ομάδα που πήρε μία πρωτοβουλία για αντίδραση ενάντια στην κατάσταση που είχε δημιουργηθεί λόγω του προσφυγικού. Από την άλλη πλευρά η κίνηση για τα ανθρώπινα δικαιώματα πήρε μία πρωτοβουλία και φώναξε ανθρώπους να μιλήσουν για τα βασανιστήρια που μπορεί να έχουν υποστεί οι πρόσφυγες. Σε κάθε τέτοια εκδήλωση συμμετείχαν άνθρωποι της ίδιας νοοτροπίας με αυτούς που τα οργάνωναν. Γινόταν δηλαδή ένας διάλογος αλλά ήταν μονοφωνικός. Τώρα τελευταία, αρχίζουμε να έχουμε έναν πολυφωνικό διάλογο για το προσφυγικό και να βρίσκονται στον ίδιο χώρο άνθρωποι που έχουν διαφορετικές απόψεις και προσεγγίζοντας αυτό το πολύ δύσκολο θέμα αρχίζουν να φωτίζονται και άλλες πτυχές του ζητήματος. Νομίζω ότι αυτό πρέπει να συνεχίσουμε και η δικιά μας η πρόταση προς την άλλη πλευρά είναι να βρεθούμε σε έναν χώρο με κανόνες διαλόγου και όχι ντιμπέιτ» εξηγεί και προσθέτει:

«Γιατί όλη αυτή η ένταση που επικρατεί είναι γιατί ο καθένας προσπαθεί να αποδείξει ότι η δικιά του άποψη είναι η σωστή και ότι ο άλλος είναι κάτι κακό. Πρέπει να φτιάξουμε κανόνες διαλόγου και να αφήσουμε τους κανόνες ντιμπέιτ στην άκρη. Με αυτόν τον τρόπο θα μπορούμε να αφήσουμε την αντιπαράθεση στην άκρη, γιατί αυτό που συμβαίνει σήμερα είναι ότι με ανθρώπους που ανταλλάσσαμε μία καλημέρα καθημερινά, τώρα κοιταζόμαστε με μία καχυποψία, με μία επιφυλακτικότητα. Αν μπορούμε να φτιάξουμε αυτούς τους κανόνες διαλόγου και να συμφωνήσουμε ότι ο ένας θα ακούσει τα επιχειρήματα του άλλου και θα περιμένει μία απάντηση στα ερωτήματά του, αν γίνει αυτό το πράγμα νομίζω ότι όλα θα είναι λίγο καλύτερα.

Κλείνοντας, ο κ.Νίκος εστιάζει το πόσο σημαντικό είναι τα παιδιά να λαμβάνουν τα σωστά μηνύματα για τους συνανθρώπους τους, σε ευαίσθητες ηλικίες: « Όταν ένα παιδία είναι μαζί με άλλα παιδιά διαφορετικά, αυτό θα του δώσει μεγάλη δύναμη Σκεφτείτε ότι μετά από χρόνια, αυτό το παιδί θα πάει να σπουδάσει, στην Αθήνα, στη Νέα Υόρκη, στο Λονδίνο, κάπου θα πάει να σπουδάσει. Εκεί πέρα θα βρει και ανθρώπους από άλλα μέρη και αν δεν έχει αυτό το αίσθημα εμπιστοσύνης και δύναμης από τα παιδικά του χρόνια κάποια στιγμή θα βγάλει κάποια περίεργη συμπεριφορά. Κάπως έτσι γεννιέται το μίσος. Έχει μεγάλη σημασία, ιδιαίτερα σε αυτές τις ευαίσθητες ηλικίες, να μάθουμε να σεβόμαστε τον διπλανό μας.»

Γονείς

  • Ας μάθουμε στα παιδιά μας να μην διαχωρίζουν τους ανθρώπους.
  • Ας τα μάθουμε να απλώνουν το χέρι σε όποιον έχει ανάγκη.
  • Ας τα μάθουμε να αγαπάνε.
  • Ας τα μάθουμε να είναι παιδιά.
Apr 032019
 

Ολοκληρώθηκε άλλος ένας κύκλος του προγράμματος Ενδυνάμωση Εκπαιδευτικών στη Ρόδο! Το πρόγραμμα έτρεξε με την ευγενική υποστήριξη του Ιδρύματος Υποτροφιών Ρόδου Εμμανουήλ και Μαίρης Σταματίου. Την φετινή εφαρμογή του προγράμματος συντόνισαν η Ιωάννα Βελαλή και η Αλεξάνδρα Βασιλείου.

Κατά τη διάρκεια της ανατροφοδότησης ακούστηκαν τα εξής:

… μας βοηθήσατε να γίνουμε διάφανοι απέναντι στους άλλους

… να ακούμε εμπειρίες συναδέλφων

… το εγχειρίδιο βοήθησε στη διαχείριση πρακτικών προβλημάτων στο σχολείο

… βοήθησε η ομαδικότητα εδώ μέσα, το μοίρασμα μεταξύ μας

… έφυγε το βάρος της ευθύνης από εσάς και ήρθε σε εμάς – ήταν άβολο, αλλά το κάναμε!

… στην αρχή μου έλειψε η θεωρία, μετά κατάλαβα ότι ήταν πολύ πλούσιο, σε σχέση με άλλα πιο θεωρητικά σεμινάρια

… μας δώσατε έναν (άβολο στην αρχή) ενεργητικό ρόλο

… βρήκαμε μια αποδοχή

… η ισορροπία, το εγχειρίδιο με βοήθησε πολύ, η ατμόσφαιρα μεταξύ μας

… υπάρχει ένα δοχείο μου αδειάζει – τονώθηκε το δοχείο μου, όταν μοιράζεται αυτό το άδειασμα αισθάνεσαι οτι υπάρχει μια εμψυχωτική αλλαγή.

Φύγαμε από τη Ρόδο με χαμόγελα, με δυο ματσάκια ρίγανη και δενδρολίβανο κι ευχές για καλή αντάμωση ξανά!

Mar 182019
 

Εμπνευστικά πράγματα από την άλλη μεριά του ωκεανού…

Πηγή: Portland Mercury


The Red Door Project / Top Row, Left To Right: Kevin Jones, Lesli Mones, Christopher Hirsh. Second Row: Victoria Alvarez-Chacon, William Gebo, Jasmine Cottrell, Jonathan Thompson.  Bottom Row: La’tevin Alexander, Julana Torres, Joseph Gibson, Tyharra Cozier. photo by Meg Nanna

“Pushing boundaries” is a goal shared by many in the arts community—though achieving that goal, along with attracting audiences and financial resources, is an eternal struggle.

Portland’s August Wilson Red Door Project is becoming widely recognized for creating powerful and deeply complicated theatrical experiences that attract sold-out audiences and lots of attention. And they’ve accomplished this feat with little to no marketing.

Helmed by co-founders Kevin Jones and Lesli Mones, the Red Door Project set out to “change the racial ecology of Portland through the arts,” with performances that represent and encourage those often ignored by the city’s theater scene—and in their latest, most challenging project yet, their goal is to create a path of accountability and healing for people of color and the police.


Hands Up

In 2016, Red Door brought Hands Up: 7 Playwrights, 7 Testaments—a show originally developed by New York City’s New Black Fest—to Portland. Hands Up features seven powerful, emotionally charged monologues about racial profiling, all written by African American playwrights in the wake of the police shootings of Ferguson’s Mike Brown and Beavercreek, Ohio’s John Crawford III.

“We were originally only going to produce five or six shows,” Jones says, “but more and more people came until we had to turn some of them away.”

Thanks to the vision and support of local funders, the Red Door was able to add more shows, eventually performing Hands Up 67 times for more than 12,000 Portlanders. Even more impressive, the show was promoted almost entirely by word of mouth.

“We didn’t do any marketing [for Hands Up], and it wasn’t reviewed,” Jones continues. “We wanted to make it available to the general public and let them decide whether or not people should see this show.”

Hands Up was exactly what audiences wanted: a thought-provoking show that elicited strong, often conflicting emotions. According to Jones and Mones, the regular post-show Q&As (or talkbacks) were “rich, emotional, and complex to facilitate.”

It was this same strong reaction that put Red Door on its current path, embarking on their most profound and controversial work to date: Cop Out.


Cop Out

It started the day a police officer attended Hands Up.

An audience member—convinced that members of the police should see this show—contacted Officer Michael Crebs, an assistant chief at the time, who, in turn, reached out to Jones. The two conversed over coffee for an hour-and-a-half.

“Then he came to the show, out of uniform,” Jones remembers. “At the end, he spoke at the talk back, saying, ‘This has been a very powerful experience for me. To be honest, I never really thought about what it must feel like to be pulled out of my car with a gun pointed at my head.’”

Crebs invited one of the actors, who had experienced several negative encounters with police officers, out to coffee.

“The two talked, and [Crebs] really had a transformative experience,” Jones says. “It was incredibly healing for both of them.”

This communication inspired Crebs to share his experiences with Deputy Chief Bob Day, who, at the time, was captain of the bureau’s training division. While he wouldn’t initially commit to seeing Hands Up, Day agreed to sit down with Jones and Mones. Day was cautious at first.

According to Jones, Day said something to the effect of, “If you’re gonna start talking about how cops are racist and all that stuff, you’re not going to get the police to listen to you.”

Jones responded, “Say more about that. We want to understand your experience as well… and actually, I was hoping I could tell your story, the story of the police.”

“That’s when it shifted for [Day],” Jones says.

While Day was open to the idea of a show that would spotlight cops and their daily struggles, Jones and Mones felt it was important for Day and others in the training division to see Hands Up—to fully experience Red Door’s vision of a multiplicity of perspectives. It took almost a year for Hands Up to be performed in front of a group of officers (along with a post-show talkback)—primarily because of reticence from both police and actors.

“Everybody was scared,” says Jones. “It was like, ‘Whoa man, that’s a little too far out there.’ But it was a great day, and we had a great, hard discussion. Eventually we were able to build a foundation of trust.”

After the police agreed to the idea, Red Door hired a squad of nationally recognized playwrights to write the eight monologues that eventually became 2018’s Cop Out, which were based on actual officer interviews, most of whom were African American. Cop Out enjoyed a run of successful performances, and as with Hands Up, the subsequent talk backs provided lots of feedback, both positive and negative.


Both Sides

Some of this negative feedback centered around the idea of equivalency—in this case, presenting both sides of a story in which one subject (the cops) inherently possesses more power than the other—which has caused confusion among certain audiences, some of whom have questioned Red Door’s intentions. Jones and Mones say they recognize how an audience could come to this conclusion of imbalance, especially in Portland, where progressive-minded people are more inclined to take sides… especially against the police.

“This situation is very complex, because you’re asking people to hold two conflicting ideas in their head at the same time,” Jones says. “[Producing Cop Out] wasn’t about leveling the playing field or facilitating a conflict on two sides. It’s not a binary conversation, because most of our monologues were from Black cops, who have experienced racism.”

“From a social power perspective,” Mones adds, “you can’t compare the experiences of the two groups of people. But from a shared human perspective, the feeling of being unseen, depersonalized, and stereotyped is something both groups can relate to. It’s in the DNA of Red Door to honor a multiplicity of viewpoints, because we know it’s imperative in producing a healthy racial ecology for the community.

“In all complex social issues, a diversity of viewpoints must be represented,” Mones continues. “In this model [of an ecology], all the different dimensions of an ecosystem are essential—for example, a healthy garden requires flowers, worms, water, and sunshine—in order to thrive and produce bounty. Similarly, the multiplicity and complexity of all the different voices around these issues of the police and the community must be expressed and listened to, in order to create sustainable social change.”


“From a social power perspective, you can’t compare the experiences of the two groups of people. But from a shared human perspective, the feeling of being unseen, depersonalized, and stereotyped is something both groups can relate to.”


Next Steps

Following the success of Hands Up and Cop Out, Red Door is developing a pilot program involving community members and law enforcement officials from across the state—police, prison guards, state patrol, and probation officers—with the idea of eventually integrating these shows into law enforcement training.

“The criminal justice system is going through huge changes,” says Jones. “Our challenge is to convene them in conversations—giving them an opportunity to talk with us, and more importantly talk amongst themselves about how [seeing Hands Up and Cop Out] can help with the challenges they’re facing right now.”

Realizing a plan of this magnitude takes a lot of money. While Red Door recently received a $100,000 grant from philanthropic women’s collective Ninety-Nine Girlfriends, there’s still infrastructure, staffing, paying actors, travel, and more to take care of.

“Kevin is really the visionary behind this project,” Mones says. “And his vision is big and extremely exciting. We are a small, under-capitalized nonprofit, and we’ve now begun to seek investors who are excited by the boldness and creativity of this vision.”

But for all the challenges a program like this can produce, for the creative minds behind the Red Door, the end result is more than worth it.

“There’s something that happens when you’re sitting in a theater,” Jones says. “You’re watching a story unfold, and you don’t have to agree, disagree, or engage with that person. You can just take the story in and formulate your own conclusions and lessons learned from hearing someone tell their story.”

“So that’s our goal,” Mones adds. “We want to dig into conversations that we don’t normally have, to create a relatively safe space for people to have these conversations. We want to create a healthier community with healthier cops, so people can live and work together.”

For more information on Red Door’s pro- jects and investment opportunities, visit reddoorproject.org.

Mar 162019
 

Η “Αυθεντική Αντίδραση: ένας διάλογος για την ομοφοβία και την τρανσφοβία”, μια δράση του 2014-2015 συμπεριλαμβάνεται στο συλλογικό τόμο που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις “Βήτα Ιατρικές Εκδοσεις” για τη συμβολή των ψυχοθεραπειών μέσω τέχνης. Συντονιστής του συλλογικού τόμου ο Γ. Ν. Παπαδημητρίου και Επιμελητές Έκδοσεις οι: Λ. Γιώτης, Δ. Μαραβέλης και Ε. Γιαννούλη.

Συγγραφείς του κεφαλαίου για την Αυθεντική Αντίδραση είναι η Λένα Ασλανίδου, η Αλεξάνδρα Βασιλείου και η Βέρα Λάρδη.

Το βιβλίο αυτό παρουσιάζει με έναν τρόπο πληθωρικό, αναλυτικό και πολυσυλλεκτικό, τις πολλές και διαφορετικές εκφράσεις που μπορεί να λάβουν οι ψυχοθεραπείες μέσω της Τέχνης.

Ένα κλικ εδώ για να δεις τα περιεχόμενα του βιβλίου.

Η σελίδα της Αυθεντικής Αντίδρασης στο fb.

Mar 142019
 

Πηγή: www.lifo.gr

Εχει στο εξώφυλλο φωτογραφία την Ακρόπολη, είναι γραμμένος στα αγγλικά, καλοσχεδιασμένος, χρηστικός κι ευκολοδιάβαστος, μοιάζει κοντολογίς με τουριστικό οδηγό «τσέπης». Όμως ο οδηγός πόλης «Living in Athens» της SolidarityNow δεν απευθύνεται σε τουρίστες αλλά σε μετανάστες, πρόσφυγες και αιτούντες άσυλο στην πρωτεύουσα, σε υποψήφιους Αθηναίους πολίτες δηλαδή για μικρότερο ή μεγαλύτερο διάστημα. Ενημερώνει, πληροφορεί και κατευθύνει αναφορικά με τη διαμονή, τη στέγαση, την πρόσβαση στην εκπαίδευση για παιδιά και ενήλικες, την αγορά εργασίας, τις κοινωνικές υπηρεσίες, τις υπηρεσίες υγείας, τις δημόσιες συγκοινωνίες κ.λπ., συχνά με τη μορφή απαντήσεων σε «συχνές ερωτήσεις» όπως π.χ. «πώς βγάζω ΑΦΜ/ΑΜΚΑ», «τι δικαιώματα και τι υποχρεώσεις έχω ως εργαζόμενος-η», «πώς ανοίγω τραπεζικό λογαριασμό», «πώς μπορώ να αιτηθώ κοινωνικό επίδομα», στοιχεία για το κατά προσέγγιση ύψος των ενοικίων ανά περιοχή, τους λογαριασμούς των ΔΕΚΟ, ασφάλιση, φορολογία, κάρτα ανεργίας κ.ά.

«Από το 2016 μέχρι σήμερα με άξονες τον ανθρωπισμό και την αλληλεγγύη έχουμε στηρίξει περισσότερους από 7.000 πρόσφυγες και αιτούντες άσυλο μέσα από προγράμματα στέγασης. Στόχος μας είναι όχι μόνο να βελτιώσουμε την καθημερινότητά τους αλλά και να τους βοηθήσουμε να αυτονομηθούν, να τους εφοδιάσουμε κατάλληλα ώστε να ασκήσουν τα δικαιώματά τους και εντέλει να ενταχθούν ομαλά στην κοινωνία, αναλαμβάνοντας τις ευθύνες μιας νέας ζωής στον νέο τους τόπο.

Ερχόμενοι στο διάστημα αυτό καθημερινά σε επαφή με τους ανθρώπους που υποστηρίζουμε, καταλάβαμε ότι παρά τις προσπάθειες των οργανώσεων για καλύτερη παροχή υπηρεσιών, υπήρχε ένα κενό σε βασικές πληροφορίες που θα τους βοηθούσαν να εξοικειωθούν καλύτερα και να κινηθούν ευκολότερα σε μια πόλη που είναι πλέον και δική τους», λέει σχετικά η Μαργαρίτα Κοντομιχάλη, συντονιστικό μέλος της ομάδας του SolidarityNow για το πρόγραμμα στέγασης στην Αθήνα και συνεχίζει: «Είναι πολύ σημαντικό να γνωρίζουν εξαρχής πού μπορούν να ψάξουν για να νοικιάσουν νόμιμα ένα διαμέρισμα, τι ενοίκιο και τι λογαριασμούς πρέπει να πληρώνουν, πού να απευθυνθούν για εξεύρεση εργασίας και διάφορες άλλες χρήσιμες πληροφορίες που θα διευκολύνουν την προσαρμογή τους στην ελληνική πραγματικότητα – μεγάλο μέρος του προσφυγικού/μεταναστευτικού πληθυσμού εξακολουθεί έπειτα να αγνοεί τι δικαιώματα έχει σε κύριες υπηρεσίες υγείας και εκπαίδευσης, τομείς στους οποίους εστιάσαμε ιδιαίτερα».

Οι πρώτες αντιδράσεις από τους άμεσα ενδιαφερόμενους είναι θετικές, μαθαίνω, κάτι που ενθαρρύνει τις προσπάθειες της ομάδας. Το «Living in Athens» είναι διαθέσιμο στα αγγλικά, τα αραβικά και τα φαρσί. Μπορεί κανείς να το προμηθευτεί στο Κέντρο Αλληλεγγύης Αθήνας, Δομοκού 2 & Φιλαδελφείας (απέναντι από τον Σταθμό Λαρίσης) και τις Κοινωνικές Υπηρεσίες του Προγράμματος Στέγασης (Μαιζώνος & Τορελλά 3) καθώς επίσης online.

 Posted by at 15:59  κοινωνική δράση  Comments Off on “Ζώντας στην Αθήνα”: ένας πρακτικός “οδηγός επιβίωσης” για μετανάστες και πρόσφυγες
Mar 052019
 
image: Dreamstime

Πηγή: ΕφΣυν

Ελενα-Ολγα Χρηστίδη *

Μεγάλο μέρος της δημόσιας συζήτησης για την καταδίκη του Ν. Γεωργιάδη κάνει λόγο για την «παιδεραστία» που διέπραξε. Μόνο που με τα μέχρι τώρα στοιχεία και βέβαια την ποινή του δικαστηρίου παιδεραστία δεν υπάρχει. Για να υπάρξει, απαιτείται το θύμα να είναι ανήλικο άτομο κάτω των 15 ετών, αφού μέχρι αυτή την ηλικία θεωρεί ο νόμος ότι ένα άτομο ΔΕΝ μπορεί να συναινέσει με κανέναν τρόπο και κάτω από καμία συνθήκη σε σεξουαλική πράξη, κάτι που συνδέεται με την ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη και ωρίμανσή του.

Αυτό που σίγουρα υπάρχει, σύμφωνα με την ποινή, είναι ασέλγεια σε ανήλικο με χρηματικό αντάλλαγμα. Οχι παιδιού που δεν δύναται σε καμία περίπτωση να προβεί σε συναινετική σεξουαλική πράξη, αλλά ανηλίκου που το χρηματικό αντίτιμο θεωρείται ότι μπορεί να άρει την ουσιαστική συναίνεσή του, αφού δεν προβαίνει σε πράξη μετά από ώριμη σκέψη, αλλά λόγω της επιρροής που είχε η προτεινόμενη αμοιβή στην απόφασή του (πόσο μάλλον όταν βρίσκεται σε σοβαρά δυσμενή κοινωνικά και οικονομικά θέση, όπως τα θύματα της υπόθεσης Γεωργιάδη).

Η εν λόγω πράξη αποτελεί πλημμέλημα, αυτό όμως δεν μειώνει την τεράστια ηθική απαξία που θα έπρεπε να φέρει ένας προνομιούχος (πρώην) πολιτικός που προβαίνει σε μια τέτοια εκμεταλλευτική πράξη, ως απεσταλμένος του ΟΗΕ σε μια από τις φτωχότερες χώρες του δυτικού κόσμου. Ενας ανώτατος αξιωματούχος, κοινωνικοοικονομικά ισχυρός, που επιλέγει να ασελγήσει σε βάρος ανηλίκων ενώ βρίσκεται υπό καθεστώς ασυλίας –εκμεταλλευόμενος κάθε ένα από τα προνόμια που έχει και που τα ανήλικα άτομα της υπόθεσης είναι δύσκολο ακόμα και να φανταστούν ότι θα μπορούσαν ποτέ να απολαύσουν στη ζωή τους.

Αυτό που επίσης υπάρχει στην υπόθεση, όπως αυτή φαίνεται να έχει σχηματιστεί στη Μολδαβία, αλλά απουσιάζει εκκωφαντικά από το κατηγορητήριο (και την ποινή) του Ν. Γεωργιάδη στην Ελλάδα είναι το ότι υπάρχουν στοιχεία που καταδεικνύουν ότι οι ανήλικοι υπήρξαν θύματα κυκλώματος σωματεμπορίας – trafficking. Και εδώ χρειάζεται μάλλον να σταθούμε λίγο παραπάνω.

Το trafficking είναι ένα από τα παραβιαστικότερα πεδία ανθρώπινης εκμετάλλευσης και κακοποίησης. Τα θύματά του υπόκεινται σε ακραία εκμετάλλευση, πολύ συχνά οικονομική και σεξουαλική ταυτόχρονα. Υποχρεώνονται σε παροχή υπηρεσιών σεξ, βιάζονται, κακοποιούνται και αποστερούνται έπειτα το μεγαλύτερο (ή όλο) κομμάτι της χρηματικής «αμοιβής» της εκμετάλλευσής τους. Τα κυκλώματα αυτά εκμεταλλεύονται ως σκλάβους χιλιάδες ανθρώπους, γυναίκες αλλά και ανήλικα άτομα κάθε φύλου, και αποτελούν το σκλαβοπάζαρο του 21ου αι. στη δικαιωματική Ευρώπη.

Και εδώ η ηθική απαξία της πράξης του Ν. Γεωργιάδη, εφόσον ισχύουν τα παραπάνω, πολλαπλασιάζεται. Γιατί θα σήμαινε ότι γνώριζε, χρησιμοποίησε και χρηματοδότησε ένα από αυτά τα κυκλώματα. Και απόλαυσε «υπηρεσίες» θυμάτων, ξανά και ξανά. Συμβάλλοντας στη συνέχιση της παραβίασής τους, στην πλήρη υποτίμηση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και στην ακραία εργασιακή εκμετάλλευση. Μάλιστα ακριβώς λόγω της πολλαπλής παραβιαστικότητας και ακραίας βίας που συνεπάγεται η χρήση των υπηρεσιών trafficking, στον ελληνικό ποινικό κώδικα προβλέπεται η τιμωρία και των ληπτών των υπηρεσιών αυτών (Ν. 3064/2002).

Η σωματεμπορία, επίσης, δεν έχει καμία απολύτως σχέση με τη σεξουαλική εργασία ενηλίκων μετά από ελεύθερη, συνειδητή επιλογή τους -συχνά όμως γίνεται αυτή η σύγχυση. Στη σωματεμπορία, ανεξάρτητα από την ηλικία των θυμάτων, συναίνεση δεν μπορεί να υπάρξει ποτέ και με κανέναν τρόπο.

Η κοινωνία μας πολλές φορές θεωρεί ότι κάθε σεξουαλική εργασία είναι καταναγκαστική –ενώ δεν είναι. Εργαζόμενες/οι στον τομέα των σεξουαλικών υπηρεσιών σε όλη την Ευρώπη –και στην Ελλάδα- ζητούν το δικαίωμα για ασφαλή και νόμιμη οδό στην εργασία τους και καταπολέμηση των κυκλωμάτων σωματεμπορίας.

Απασχόλησε εξίσου την κοινή γνώμη το ότι πιθανόν κακώς δεν διερευνήθηκε ή δεν καταδικάστηκε για λήψη υπηρεσιών trafficking ο Ν. Γεωργιάδης με το ότι τα θύματα ήταν ανήλικα σε βαθμό να μιλάμε για παιδεραστία; Οχι και τόσο.

Καταδικάστηκε μήπως η σωματεμπορία ανάλογα με την παιδεραστία στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης; Επίσης όχι.

Γιατί στα μάτια της ελληνικής κοινωνίας, η σεξουαλική εκμετάλλευση είναι κάτι συχνό και σιωπηρά αποδεκτό. Και αν δεν διαχωρίζεται από την ελεύθερη σεξουαλική εργασία, τότε κάθε παροχή υπηρεσίας σεξ, ακόμα και αν είναι παραβιαστική, σίγουρα δεν είναι ασυνήθιστη.

Το trafficking συντελείται μέρα μεσημέρι δίπλα στο Α.Τ. Ομονοίας, δίπλα στο Εθνικό Τυπογραφείο, δίπλα στα σπίτια του «μέσου Ελληνα» που χρησιμοποιεί τις υπηρεσίες του, ακόμα και επειδή απλά δεν θεωρεί αρκετά σημαντικό να διερευνήσει τι είδους υπηρεσία επιλέγει. Και τα θύματά του είναι πολλές φορές ανήλικα, αλλά και νεαρά κορίτσια κι αγόρια 18 και 19 ετών.

Αρκεί ένα τόσο παραβιαστικό αδίκημα, αν δεν συνιστά παιδεραστία, να αφυπνίσει τις συνειδήσεις;

Αρκεί η –ακόμα και χωρίς παιδεραστία- ακραία εκμετάλλευση σε βάρος κοινωνικά μη προνομιούχων ανηλίκων για να θεωρηθεί μια πράξη ειδεχθής και καταδικαστέα από θεσμούς, κόμματα και φορείς συνολικά;

Και εδώ η απάντηση μπορεί δυστυχώς να είναι η ίδια: μάλλον όχι.

* ψυχολόγος, επιστημονικά υπεύθυνη Ελληνικού Προγράμματος Πιστοποίησης Θυμάτων Βασανιστηρίων, επιστημονικά υπεύθυνης Orlando LGBT+

 Posted by at 10:19  άρθρα  Comments Off on Παιδεραστία, trafficking και το ξέπλυμα της εξουσίας
Mar 032019
 
Γιάννης Μπεχράκης

Έφυγε από τη ζωή ο πολυβραβευμένος φωτορεπόρτερ Γιάννης Μπεχράκης.

Πηγή: ΕφΣυν

Έπειτα από μακρά μάχη με τον καρκίνο ο φωτογράφος Γιάννης Μπεχράκης έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 58 ετών

Ο Γιάννης Μπεχράκης ήταν από τους πιο πολυβραβευμένους φωτορεπόρτερ του Reuters, για το οποίο δούλευε τα τελευταία τριάντα χρόνια καλύπτοντας συνταρακτικά γεγονότα σε όλο τον κόσμο: από τις συρράξεις στο Αφγανιστάν, στην Αφρική, στην Τσετσενία, μέχρι τον καταστροφικό σεισμό στο Κασμίρ και την εξέγερση στην Αίγυπτο το 2011.

Στην επαγγελματική του πορεία κέρδισε τον σεβασμό των συναδέλφων του αλλά και πολλών ανταγωνιστών του για την ικανότητα και το θάρρος του. Ήταν ο επικεφαλής της ομάδας του πρακτορείου που έλαβε το Βραβείο Πούλιτζερ το 2016 για την κάλυψη της προσφυγικής κρίσης.

Οι συνάδελφοί του τόνισαν πως το Reuters έχασε έναν ταλαντούχο, απόλυτα αφοσιωμένο φωτορεπόρτερ και δημοσιογράφο. Αναφερόμενος στη ματιά και το στιλ της δουλειάς του Μπεχράκη, ο βετεράνος φωτορεπόρτερ του Reuters Γκόραν Τομάσεβιτς σχολίασε ότι για τον εκλιπόντα πάντα το ζητούμενο «ήταν να αφηγηθεί την ιστορία με όσο πιο άρτιο, καλλιτεχνικό τρόπο ήταν δυνατόν». «Δεν θα συναντήσετε κανέναν εξίσου αφοσιωμένο, τόσο εστιασμένο, κάποιον που θα θυσίαζε τα πάντα για να καταγράψει την πιο σημαντική εικόνα», πρόσθεσε.

Φωτογραφίζω για να μην πει κανείς «δεν γνώριζα»

Αυτή η αφοσίωση του Μπεχράκη, που γεννήθηκε στην Αθήνα το 1960, ήταν βασικό στοιχείο της προσωπικότητάς του. Ο φίλος και συνάδελφός του Βασίλης Τριανταφύλλου, που συνεργάστηκε μαζί του τριάντα χρόνια, τον περιγράφει ως «θυελλώδη» τύπο, που δεν σταμάταγε να δουλεύει μέρα-νύχτα, ενίοτε με κίνδυνο ακόμα και για τη ζωή του, για να τραβήξει τη φωτογραφία που ήθελε.

«Ο Γιάννης ήταν από τους καλύτερους φωτορεπόρτερ της γενιάς του, ήταν παθιασμένος, γεμάτος ζωή, γεμάτος ένταση στη δουλειά του και στη ζωή του», σημείωσε η Ντίνα Κυριακίδου-Κοντίνη, η οποία δουλεύει για το πρακτορείο στις ΗΠΑ. «Οι φωτογραφίες του είναι εκπληκτικές, ορισμένες είναι έργα τέχνης. Όμως ήταν η βαθιά κατανόηση των θεμάτων αυτή που τον έκανε σπουδαίο φωτορεπόρτερ».

Αυτό που βρισκόταν πίσω από όλα όσα έκανε ο Μπεχράκης στην επαγγελματική του σταδιοδρομία ήταν η σπάνια αποφασιστικότητά του να αποκαλύψει στον κόσμο τι συνέβαινε στις εμπόλεμες χώρες και στις χώρες σε κρίση. Πίστευε στη δύναμη της εικόνας, της φωτογραφίας που μπορούσε να προσελκύσει την προσοχή του κόσμου, ακόμη και να αλλάξει τη συμπεριφορά του. Αυτή η πεποίθησή του τον ώθησε να δημιουργήσει ένα έργο-παρακαταθήκη που θα μείνει στη συλλογική μνήμη για πολλά χρόνια μετά τη φυγή του.

«Η αποστολή μου είναι να σας αφηγηθώ την ιστορία ώστε εσείς να αποφασίσετε τι θέλετε να κάνετε», είχε πει συζητώντας για το Πούλιτζερ που πήρε η ομάδα του Reuters που κάλυψε την κρίση των προσφύγων στην Ευρώπη. «Η αποστολή μου είναι να εξασφαλίσω ότι κανείς δεν θα μπορεί να πει: “δεν γνώριζα”».

 Posted by at 13:20  άνθρωποι  Comments Off on Αυτός που φωτογράφιζε για να μην πει κανείς “δεν γνώριζα”