blog

Πηγή: Τα Νέα

Οι λέξεις είναι πράξεις

Πόσο ευσταθεί η «φιλελεύθερη» διάκριση ρατσιστικού λόγου και πράξης

της Βάσως Κιντή

Το ανέκδοτο με τα κουνούπια του Νείλου που τρώνε σπιτικό φαγητό με τόσους Αφρικανούς στην Ελλάδα, το οποίο αναπαρήγαγε η Βούλα Παπαχρήστου στο twitter με τα γνωστά αποτελέσματα, προκάλεσε πολλές συζητήσεις για το κατά πόσον ήταν όντως ρατσιστικό ώστε να δικαιολογεί τη βαριά τιμωρία της. Υποστηρίχθηκε ότι δεν υπάρχει τίποτε μειωτικό για τους Αφρικανούς στη συγκεκριμένη φράση, οπότε η τιμωρία ήταν αδικαιολόγητη.

Σε συνάφεια με το περιστατικό αυτό, ο Δ. Χριστόπουλος, σε κείμενό του στα «ΝΕΑ» (28/7/12) για την ποινικοποίηση του ρατσιστικού λόγου, διακρίνει μεταξύ λόγου και πράξης για να υποστηρίξει ότι σε μια δημοκρατία μπορεί καθένας να λέει «ό,τι ανατριχιαστικό θέλει» αλλά όταν ο ρατσιστικός λόγος γίνεται πράξη, με ηθική ή κυρίως με φυσική αυτουργία, πρέπει να τιμωρείται αμείλικτα.

Και στις δύο περιπτώσεις στο επίκεντρο βρίσκεται το νόημα και ο ρόλος των λέξεων.

Συνήθως θεωρούμε ότι οι λέξεις που όταν είναι γραπτές δεν είναι παρά υλικά σημάδια σε μια επιφάνεια (μελάνι στο χαρτί, χαράξεις σε μάρμαρο, ίχνη κιμωλίας στον πίνακα κ.λπ.) ή όταν είναι προφορικές δεν είναι παρά διαταραχές ηχητικών κυμάτων, έχουν ένα σταθερό νόημα το οποίο αποκτούν εάν συνδεθούν με ένα περιεχόμενο, μια έννοια, μια ιδέα που ορίζεται σε ένα λεξικό. Είναι σαν μια νοητική πνοή να ζωντανεύει τα νεκρά σημάδια των λέξεων. Ωστόσο, για διάφορους λόγους, νοητικές οντότητες όπως οι ιδέες δεν μπορούν να αποδώσουν νόημα στις λέξεις. Π.χ. δεν είναι σαφές πώς μπορεί να επικοινωνούμε, να έχουμε δηλαδή κοινά νοήματα, όταν το νόημα θεωρείται ότι δίνεται από μια υποκειμενική (ή ακόμη και αντικειμενική) ιδέα. Φιλόσοφοι σήμερα υποστηρίζουν πως το νόημα των λέξεων παγιώνεται με τη χρήση της γλώσσας σε συγκεκριμένες καταστάσεις. Επικοινωνούμε δηλαδή με τις λέξεις επειδή έχουμε μάθει να τις χρησιμοποιούμε με τον ίδιο τρόπο. Απαξ και έχουμε μάθει τη χρήση τους, τις μεταχειριζόμαστε ως εργαλεία σε νέες καταστάσεις για να επιτύχουμε διάφορους σκοπούς. Υπό αυτήν την έννοια, κάθε φορά που χρησιμοποιούμε λέξεις και προτάσεις δεν λέμε απλώς αλλά συγχρόνως κάνουμε. Προσβάλλουμε, ειρωνευόμαστε, ρωτάμε, υποσχόμαστε, κολακεύουμε, επικρίνουμε, βρίζουμε, επιδοκιμάζουμε, αμφιβάλλουμε, καταδικάζουμε, τρομοκρατούμε κ.λπ. Π.χ., αν πω σε ένα γεύμα τη φράση «το φαγητό δεν έχει αλάτι», μπορεί να μεταφέρω απλώς μια πληροφορία ή να επιτιμώ τη μαγείρισσα, να προειδοποιώ κάποιον να το αποφύγει ή να παροτρύνω κάποιον άλλον να το προτιμήσει, μπορεί να παραπλανώ, να υπεκφεύγω κ.λπ. Η πράξη δεν είναι κάτι που προστίθεται σε ένα δεδομένο νόημα αλλά συνιστά το νόημα.

Οι λέξεις είναι πράξεις έλεγε ο Wittgenstein. Ακούγοντας ή διαβάζοντας τις λέξεις καταλαβαίνουμε την προσβολή, την ειρωνεία, την κολακεία κ.λπ. Οι λέξεις συνιστούν την προσβολή ή την ειρωνεία. Ομως, δεν καταλαβαίνουμε μόνο τη φράση που εκφέρεται, καταλαβαίνουμε και πολλά άλλα που δεν διατυπώνονται ρητά. Για να χρησιμοποιήσω το παράδειγμα του φιλοσόφου Paul Grice: αν γράψω μία συστατική επιστολή για έναν φοιτητή και αναφέρω απλώς ότι έχει ωραίο γραφικό χαρακτήρα, δεν λέω μόνο αυτό αλλά σαφώς υπονοώ δι’ αυτού ότι δεν είναι καλός φοιτητής και αυτό θα καταλάβουν όσοι τη διαβάσουν. Είναι επίσης σημαντικό να τονίσουμε ότι το νόημα είναι δημόσιο. Μπορεί μία ομιλήτρια να έχει δικούς της σκοπούς όταν μεταχειρίζεται τη γλώσσα, αλλά τα λόγια της έχουν το δημόσιο νόημα της χρήσης τους. [Παρένθεση: στην προηγούμενη φράση επέλεξα να γράψω «μία ομιλήτρια» ενώ θα μπορούσα να γράψω «ένας ομιλητής». Η συγκεκριμένη επιλογή υπονοεί περισσότερα απ’ όσα λέει.]

Στο ανέκδοτο της Β. Παπαχρήστου καταλαβαίνουμε πολλά περισσότερα απ’ όσα λένε οι λέξεις που χρησιμοποιούνται. Πράγματι, δεν λέγεται κάτι ευθέως και κυριολεκτικά μειωτικό για τους Αφρικανούς, αλλά σαφώς υπονοείται, αφού το ανέκδοτο εστιάζει σε αυτούς που συνήθως γίνονται αντικείμενο ρατσιστικής μεταχείρισης, τους παρουσιάζει ως φαγητό για έντομα, και είναι ακριβώς ένα «αστείο» που για να λειτουργήσει χρειάζεται τη μειωτική μεταχείριση. Την ίδια μειωτική μεταχείριση έχουν σε αστεία οι Πόντιοι, οι Αλβανοί κ.λπ. Γι’ αυτό και τέτοια αστεία είναι, με διαβαθμίσεις, κακόγουστα, προσβλητικά, μειωτικά, εν τέλει ρατσιστικά. Επιπλέον, ακόμη κι αν ορισμένοι δεν θεωρούν αυτή τη χρήση της γλώσσας ρατσιστική, η ευρύτερη διεθνής κοινότητα την αντιμετωπίζει ως τέτοια. Εφόσον λοιπόν θέλει κανείς να κινηθεί στο πλαίσιο αυτής της διεθνούς κοινότητας, πρέπει να ξέρει και τους κανόνες.

Η διάκριση του Δ. Χριστόπουλου μεταξύ λόγου και πράξεων στηρίζεται ίσως στην αντίληψη ότι η πράξη είναι κάτι υλικό, απτό, που παράγει αποτελέσματα και ειδικά βλάβη, ενώ ο λόγος είναι κάτι άυλο, ανώδυνο, περαστικό. Αλλά όπως είδαμε, οι λέξεις είναι πράξεις και μπορεί να προξενήσουν βλάβη: να προσβάλουν, να εξευτελίσουν, να γελοιοποιήσουν, να μειώσουν, με σοβαρές συνέπειες στα άτομα και στην κοινωνία. Γι’ αυτό, ακόμη και στη φιλελεύθερη αντίληψη που υποστηρίζει τη διάκριση, υπάρχουν λόγοι που δεν επιτρέπονται (π.χ. η συκοφαντία). Οπότε, το να είναι κάτι λόγος δεν σημαίνει αυτόματα ότι εξαιρείται εκ προοιμίου από τυχόν τιμωρία.

Η Βάσω Κιντή είναι αναπληρώτρια καθηγήτρια Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών

 

Πηγή: mpananas.wordpress.com

Ένα βαγόνι γεμάτο νεκρούς

Άνοιξα τα μάτια λίγο πριν χτυπήσει το ξυπνητήρι. Αυτό συμβαίνει τις μέρες του άγχους. Πρώτη σκέψη της ημέρας ‘δεν έχω πληρώσει τη δεη’. Γαμώ τη δεή η επόμενη σκέψη. Το αντίδοτο του άγχους κοιμάται δίπλα μου. Ευτυχώς. Μέχρι να φτάσω στο μετρό η δεη έχει γίνει μια δουλειά που θα ταχτοποιήσω αύριο.

Μπαίνω στο μετρό. Αλλάζω γραμμή στο σύνταγμα και μπαίνω στο βαγόνι που με οδηγεί στον τελικό προορισμό. Μόλις που πρόλαβα να βρω τη γωνιά μου και να βγάλω το βιβλίο, μια σπαρακτική φωνή από δίπλα επαναλαμβάνει ‘Δε μπορώ να πάρω ανάσα’, ΄Χάνομαι’. Είναι μια γυναίκα γύρω στα 40 με τα ρούχα της δουλειάς. Έχει ιδρώσει, το βλέμμα της φανερώνει απελπισία, δε μπορεί να πάρει ανάσα. Παθαίνει έμφραγμα, κρίση πανικού, τι συμβαίνει; Οι διπλανοί της δεν την κοιτάνε καν. Την πλησιάζω. Δεν κουνιέται κανείς.

Μόνο εγώ την ακούω ρε; Τι γίνεται;

Στη διαδρομή μέχρι την επόμενη στάση, φωνάζει σπαρακτικά πως δεν έχει ανάσα. Κουνάει τα χέρια της για να κάνει αέρα στο πρόσωπο της. Σηκώνεται όρθια, το σώμα της έχει μια κλίση προς τα πάνω σαν να προσπαθεί να βγει πάνω από όλους μας για να αναπνεύσει.

Δε νιώθετε ρε σείς την απελπισία της;

Η οδηγός του μετρό έρχεται στο βαγόνι μας και με πολύ αυστηρό ύφος της λέει ‘ Σας παρακαλώ κυρία μου περάστε έξω’. Δε μπορώ να καταλάβω τι γίνεται, γιατί της μιλάει έτσι, τι έκανε λάθος; Τη βοηθάω να βγει έξω. Την ώρα που βγαίνει φωνάζει ‘είχε σταματήσει για χρόνια. Με έχει πιάσει κρίση πανικού. Χάνομαι’. Ζητάει απελπισμένα ένα μπουκάλι νερό. Το ξέρω ότι δεν έχω στην τσάντα αλλά κοιτάω. Δε ξέρω τι να κάνω. Ένα μπουκάλι νερό ρε σεις. Ο χρόνος έχει παγώσει στην αποβάθρα. Στην απόλυτη ησυχία μια γυναίκα φωνάζει την απελπισία της. Δε μπορεί να αναπνεύσει. Την ακούτε;

Γιατί κοιτάτε όλοι έτσι; Τι έχετε πάθει ρε; Τι σας συμβαίνει;

Ένας ζωντανός ανάμεσα τους της ρίχνει ένα μπουκάλι νερό στα μαλλιά, μια άλλη ζωντανή της δίνει οδηγίες για βαθιές ανάσες. Συνέρχεται. Ηρεμεί. Η ανάσα της κοπάζει, αλλάζει το βλέμμα της. Ζητάει συγνώμη.

Σας ζητάει συγνώμη ρε.

Πλησιάζει το βαγόνι, κάνει να ξαναμπεί. Δυο γυναίκες γύρω στα 60 δεν την αφήνουν. Απαγορεύεται να μπεις της λένε. Η κοπέλα που την είχε βοηθήσει νωρίτερα κι εγώ από λίγο πιο πίσω τους απαντάμε. Τι σημαίνει απαγορεύεται; Οι πόρτες κλείνουν, η γυναίκα μένει απέξω, το μετρό φεύγει.

Τι συμβαίνει; Υπάρχει κάποιος άνθρωπος εδώ μέσα ή έχετε πεθάνει όλοι ρε σεις;

Κλαίω. Δεν είναι μόνο η απελπισία της και τα σπαρακτικά της λόγια που με έχουν λυγίσει. Είναι που δεν υπάρχουν ζωντανοί. Τι έχουν πάθει; Δε μπορώ να συγκρατήσω με τίποτα τα δάκρυα μου. Τα σκουπίζω. Ό άντρας δίπλα μου με κοιτάει.

Τι με κοιτάς ρε; Κι αυτό σου φαίνεται περίεργο; Νιώθεις ρε;

Κι άλλος ένας ζωντανός, γύρω στα 60, κλαίει κι αυτός. Δεν προλαβαίνω να τα μαζέψω και πέφτουν κι άλλα. Κλαίμε εμείς για σας, τρέχουμε εμείς για σας. Για σας, τα ζόμπι με τις ωτοασπίδες που αγχώνεστε να φτάσετε στη δουλειά σας. Που κοιτάνε παγωμένοι, που μπροστά στην απελπισία του άλλου μάθατε μόνο να παγώνετε. Δε σκεφτήκατε σε καμία στιγμή άραγε πως θα μπορούσατε να είστε εσείς στη θέση της; Δε ξέρω πως τα καταφέρνετε.

Βγαίνω από το μετρό. Θέλω να μιλήσω σε έναν ζωντανό. Τα λέω. Κλαίω. Πρώτα μια περιγραφή, μετά η στεναχώρια και τα δε θέλω να ζω εδώ, κωλοέλληνες.

Εδώ, η ζωή δυσκολεύει. Νομίζεις πως θα την αντέξεις, από τη μία σκέφτεσαι πως εσύ πρέπει να συνεχίσεις να είσαι αυτός που θα βοηθήσεις τη γυναίκα που χάνεται και από την άλλη δεν αντέχεις άλλο να τους κοιτάς όλους αυτούς τους παγωμένους. Τους αδιάφορα παγωμένους.

Καθώς έμπαινα στο γραφείο, με έπιασα να φωνάζω σιωπηλά αυτά που δεν είπα στην 60άρα με το απαγορεύεται. Πόσα ‘εσείς μας φέρατε ως εδώ’ να επανέλαβα άραγε.

Την ξέρω την κρίση πανικού. Είναι μια σκέτη φρίκη. Ωμή απελπισία που σου κόβει την ανάσα. Αυτό που σε πεθαίνει όμως δεν είναι αυτό. Θάνατος είναι αυτά τα εκατοντάδες όρθια και καθιστά ζόμπι που παρακολουθούσαν. Τα σώματα τους έχουν παγώσει από το θάνατο. Η μόνη με ζεστό ακόμα χνώτο φώναζε ‘χάνομαι’ και 4-5 ζωντανοί της κρατούσαν το χέρι. Αυτοί, οι μόνοι ζεστοί.

Πηγή: tvxs.gr

…να μην φοβόμαστε, και να συγκρουστούμε με τους όλους εκείνους που θέλουν να πάνε την κοινωνία πίσω. Να είμαστε έτοιμοι για ρήξεις και ανατροπές σε όλα τα επίπεδα. Να μιλάμε ανοιχτά, να μην το βάζουμε κάτω και να συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε, όπως κάνει και το 18 Άνω. Και έτσι θα προχωρήσουμε, μέσα από άλματα” η Κατερίνα Μάτσα, ψυχίατρος – επιστημονικά υπεύθυνη του 18 Άνω, μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη, συμμετέχοντας στο δημόσιο διάλογο του tvxs, με αφορμή την κρίσιμη κοινωνικοοικονομικοπολιτική κατάσταση της χώρας, αλλά και την “επίθεση πολιτικού χαρακτήρα” που συνεχίζει να δέχεται η συγκεκριμένη μονάδα απεξάρτησης, μέσα από κατηγορίες που αντιμετωπίζονται -εκτός των άλλων- με ανακρίσεις “ασφαλίτικου τύπου”.

Θεωρώ ότι ζούμε σε μια εποχή πολύ κρίσιμη απ’ όλες τις πλευρές, μια εποχή μεγάλης κρίσης οικονομικής και κοινωνικής.

Μέσα σε συνθήκες που αλλάζουν από τη μια στιγμή στην άλλη προξενώντας ανασφάλεια και φόβο σε όλους τους ανθρώπους που ξαφνικά είδαν, όχι μόνο τα εισοδήματά τους να μειώνονται τρομακτικά, αλλά και τα όνειρά τους, τις ελπίδες τους, όπως και τα σχέδιά τους, να μην μπορούν να υλοποιηθούν.

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, λοιπόν, εμφανίζονται και φαινόμενα κοινωνικής παθολογίας, δηλαδή, αυξάνονται οι αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές, αυτοκτονούν καθημερινά πολύ περισσότεροι άνθρωποι, αυξάνονται τα κρούσματα βίας.

Επίσης, αυξάνεται το ποσοστό των ανθρώπων που στρέφονται στις ψυχότροπες ουσίες, αλλά και σε άλλου τύπου εξαρτήσεις, σαν ένα μέσον διαφυγής από μία πραγματικότητα που δεν την αντέχουν.

Και ενώ όλα αυτά τα φαινόμενα, απαιτούν ένα σχέδιο αντιμετώπισης τους, από την πλευρά των κυβερνώντων, αλλά απαιτούν και τα μέσα για να υλοποιηθεί ένα τέτοιο σχέδιο άμεσης παρέμβασης σε μια κατάσταση κρίσης, παρατηρούμε ότι συμβαίνει το αντίθετο!

Δηλαδή, η κοινωνία εμφανίζεται απροετοίμαστη να αντιμετωπίσει όλα αυτά τα φαινόμενα που εκφράζουν τη δική της κρίση, με ευθύνη αυτών που κυβερνούν.

Συγκεκριμένα, αυτό τον καιρό, παρακολουθούμε –εκτός των άλλων- μια τεράστια κρίση στην Υγεία.

Βλέπουμε καρκινοπαθείς να αφήνονται να πεθάνουν, επειδή οι εταιρείες δεν τους δίνουν τα φάρμακά τους, αφού ο προηγούμενος Υπουργός κ. Λοβέρδος, είχε δημιουργήσει όλες εκείνες τις προϋποθέσεις για να διαλυθεί το σύστημα υγείας, για να διαλυθεί ο ΕΟΠΠΥ, ώστε, πλέον, δεν μπορούν να προσφερθούν τα στοιχειώδη, σε ότι αφορά την φροντίδα της υγείας των ανθρώπων.

Ακόμη, παρακολουθήσαμε αγωνιώδεις εκκλήσεις γιατρών και άλλων αρμόδιων σε νοσοκομεία, να λένε ότι δεν μπορούν να γίνουν χειρουργεία, αφού δεν υπάρχουν υλικά, ή ακόμα και συγγενείς ασθενών, να λένε ότι δεν έχουμε ούτε τα σεντόνια για τη νοσηλεία των συγγενών μας.

Mια κατάσταση, με λίγα λόγια, διάλυσης στον χώρο της Υγείας, μαζί και στον χώρο της Ψυχικής Υγείας και στο χώρο των εξαρτήσεων, εκεί δηλαδή που θα έπρεπε να δοθεί πολύ μεγάλη έμφαση.

Αντίθετα, βλέπουμε, εδώ και λίγο καιρό, συγκριμένα λίγο πριν από τις προηγούμενες εκλογές και μέχρι σήμερα, το 18 Άνω, η μεγαλύτερη δημόσια μονάδα απεξάρτησης, να δέχεται επίθεση πολιτικού χαρακτήρα, από τον προηγούμενο Υπουργό κ. Λοβέρδο με τη συνδρομή των ΜΜΕ, των φίλα προσκείμενων σε αυτόν.

Αυτή η επίθεση, είναι σε εξέλιξη, καθώς μάλιστα, οι επιθεωρητές δημόσιας υγείας κάνουν ανακρίσεις -θα έλεγα- ασφαλίτικου τύπου!

Διότι, δεν μπορεί ο επιθεωρητής υγείας να καλεί τον θεραπευτή του προγράμματος του 18 Άνω, ο οποίος προσπαθεί να βοηθήσει τον εξαρτημένο, με αυτόν τον τόσο δύσκολο και τόσο ευάλωτο ψυχισμό, και να τον ανακρίνει ρωτώντας ακόμα και σε ποια συνδικαλιστική παράταξη είναι, ή αν ανήκει σε κάποιο πολιτικό κόμμα.

Φτάνοντας, μάλιστα στο σημείο, μετά από εξάωρη ανάκριση, να δυσφορεί, όταν ο ανακρινόμενος θεραπευτής ζητάει ένα ποτήρι νερό, λέγοντάς του, «Α, είπες πολλά και δίψασες;».

Δηλαδή, ανακρίσεις, που όχι μόνο δεν συνάδουν σε ανθρώπους που σέβονται τους επαγγελματίες θεραπευτές και το τόσο σοβαρό έργο τους, αλλά ανακρίσεις που απαξιώνουν συνολικά μία μονάδα, η οποία καθημερινά, δίνει τον εαυτό της, παλεύει με θεούς και δαίμονες, για να μπορέσει να βοηθήσει ανθρώπους που βρίσκονται αποκλεισμένοι στο κοινωνικό περιθώριο, που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα, που η υγεία τους είναι πολύ κακή, επιβαρυμένη με ηπατίτιδες, ή άλλα παθολογικά προβλήματα, όπως π.χ. με AIDS.

Τον τελευταίο καιρό, μάλιστα, έχουν αυξηθεί τα κρούσματα όπου συνυπάρχει με την εξάρτηση και λοιμώδες νόσημα αυτού του τύπου, ή συνυπάρχουν και ψυχικές διαταραχές.

Όλοι αυτοί οι άνθρωποι πρέπει να βοηθηθούν μέσα σε μία πραγματικότητα που κανείς άλλος δεν αναλαμβάνει να τους παράσχει τη φροντίδα που χρειάζονται. Έχουμε, όμως, τους ιθύνοντες του υπουργείου Υγείας, να απαξιώνουν και να συκοφαντούν το 18 Άνω.

Θεωρώ, λοιπόν, ότι πρέπει η ίδια η κοινωνία να πάρει θέση.

Προσωπικά, ως διευθύντρια αυτής της μονάδας, και ως επιστημονικά υπεύθυνη, επισκέφτηκα τον υπηρεσιακό υπουργό Υγείας κ. Κίττα στις 12 Ιουνίου, μολονότι είναι υπηρεσιακός υπουργός και δεν μπορεί να πάρει αποφάσεις ή να λύσει προβλήματα, για να τον ενημερώσω για την αήθη επίθεση, καταθέτοντάς του και ένα υπόμνημα, που συμπεριελάμβανε και την ιστορία του 18 Άνω, με στοιχεία από τα 25 χρόνια της μονάδας, όπου γίνεται σαφές ότι χιλιάδες ανθρώποι πέρασαν από το 18 Άνω και θεραπεύτηκαν, και αυτό, σαν μία καταγγελία όσο και διαμαρτυρία, της στάσης της Πολιτείας, προς το 18 Άνω.

Κρ.Π.: Και όχι μόνον πόσους ανθρώπους έχετε θεραπεύσει, αλλά και πόσους άραγε, έχετε εκπαιδεύσει – ένας από αυτούς, μάλιστα, είμαι και εγώ προσωπικά, μέσω του προγράμματος Θησέας- και επίσης, πόσους έχετε, ευαισθητοποιήσει – ενημερώσει, και πόσα έχετε προσφέρει, για την πρόληψη όσο και για την επανένταξη, εκτός από τη θεραπεία;

Ακριβώς, γιατί αυτό είναι μέσα στους τομείς που ανέφερα στο υπόμνημα, ότι δηλαδή, η πρόληψη όπως και η εκπαίδευση με αντικείμενο τις εξαρτήσεις, είναι πολύ σημαντικοί παράγοντες γιατί αυτοί θα βοηθήσουν, ώστε η επόμενη γενιά να μην αντιμετωπίζει τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η τωρινή γενιά.

Κρ.Π.: Παρόλαυτά, περιγράφετε σκηνές ανακρίσεων και καταστάσεις, δεκάδων χρόνων πριν… Δηλαδή, έχουμε γυρίσει πίσω, όχι μόνο κοινωνικοοικονιμικά και πολιτικά, αλλά αναζωπυρώνονται αναγκαστικά και θέματα, για βασικά ανθρώπινα δικαιώματα;

Ακριβώς. Γιατί η στάση αυτών των ανθρώπων, είναι εντελώς οπισθοδρομική, αντιδραστική, μια επίδειξη ακραίας αλαζονείας της εξουσίας.

Σαν να μην έχουν γίνει τόσοι αγώνες για να κατοχυρωθούν τα ανθρώπινα δικαιώματα! Να σεβαστούν, για παράδειγμα, οι ανακριτές ότι μιλούν όχι με εξ ορισμού εγκληματίες αλλά με επιστήμονες θεραπευτές.

Εμείς, ξεκαθαρίσαμε από την πρώτη στιγμή, ότι αυτό για το οποίο εγκαλείται το 18 Άνω, αφορούσε ένα πρόβλημα της θεραπείας, συγκεκριμένων θεραπευόμενων και έτσι αντιμετωπίστηκε από την θεραπευτική ομάδα.

Η συγκεκριμένη ιστορία, άλλωστε, αφορά το εξής: μετά την μεγάλη διαδήλωση ενός εκατομμυρίου λαού στις 12 Φεβρουαρίου 2012, όταν ψηφίζονταν η νέα δανειακή σύμβαση στη Βουλή, τέσσερις θεραπευόμενοι στην φάση της κοινωνικής επανένταξης, επιστρέφοντας, βρήκαν στο δρόμο κάποια ρούχα από καταστήματα που άλλοι είχαν λεηλατήσει και τα φέρανε στον ξενώνα όπου διέμεναν.

Συμπεριφέρθηκαν, δηλαδή, όπως και παλιά, παίρνοντας πράγματα που δεν τους ανήκαν, παλιδρομώντας έτσι σε συμπεριφορές ενός παλιού τρόπου ζωής.

Αυτό ήταν το περιβόητο «πλιάτσικο» στο οποίο αναφέρονται χωρίς να ντρέπονται οι ιθύνοντες του υπουργείου Υγείας κι οι οποίοι είχαν την απαίτηση να καταδώσουμε στην αστυνομία, καταλύοντας το θεραπευτικό και ιατρικό απόρρητο, που το αποκαλούν , με περισσό θράσος, μαφιόζικη «ομερτά»!!

Κρ.Π.: Η ουσία, πιστεύετε, της αντιμετώπισης αυτής, από την πολιτεία, ποια είναι;

Η ουσία, είναι να απαξιώσουν το έργο του 18 άνω, και να παρουσιαστεί μία ψεύτικη άθλια εικόνα όπου η θεραπευτική δουλειά που γίνεται δεν είναι έγκυρη και αποτελεσματική, με άλλα λόγια, δεν είναι αναγκαία!

Συνεπώς, μ’ αυτό το αυθαίρετο σκεπτικό, θα υποστηριχτεί η παύση της λειτουργίας των περισσοτέρων εξωτερικών τμημάτων της Μονάδας.

Η κυρίαρχη πολιτική για τα ναρκωτικά και τις εξαρτήσεις, είναι η πολιτική της προώθησης των υποκαταστάτων, τα οποία κοστίζουν ελάχιστα και χορηγούνται από δημόσια νοσοκομεία, πλέον, άρα δεν χρειάζεται, για τους κρατούντες, μία μονάδα σαν το 18 Άνω, η οποία είναι δομημένη, είναι οργανωμένη, έχει έμπειρους θεραπευτές, και βέβαια κοστίζει παραπάνω από τα υποκατάστατα, επομένως θα πρέπει να καταργηθεί!

Προφανώς, όμως, σκέφτηκαν, ότι η κοινωνία θα αντιδράσει εάν καταργήσουν αυτά τα τμήματα του 18 Άνω, οπότε, είπαν, ας δημιουργήσουμε, μία ατμόσφαιρα κατασυκοφάντησης και απαξίωσης, ώστε σε αυτό το θολό τοπίο να αρχίσουν όλοι όσοι δεν γνωρίζουν και δεν έχουν άμεση εμπειρία με το 18 Άνω, να αμφισβητούν αυτό που γίνεται, και έτσι, να περάσουν πιο εύκολα αυτά τα σχέδια!

Κρ.Π.: Τι αποτελέσματα θα υπάρξουν, εάν καταργηθούν αυτά τα τμήματα του 18 Άνω;

Αν λάβουμε υπόψη μας, ότι μέσα σε συνθήκες κρίσης, αυξάνεται ο αριθμός των ατόμων που στρέφονται προς εξαρτητικές συμπεριφορές, τότε, εάν περάσει αυτή η πολιτική που αντιμετωπίζει το πρόβλημα, δηλαδή, μόνο με υποκατάσταση, σημαίνει πρώτα από όλα, ότι καταργείται η θεραπεία απεξάρτησης των εξαρτημένων ατόμων.

Διότι τα υποκατάστατα, δεν είναι θεραπεία!

Το μήνυμα, δε, που δίνεται στην κοινωνία, από την πολιτική του κ. Λοβέρδου, μέσα στην οποία εντάσσεται και η επίθεση προς το 18 Άνω, είναι:

ότι, δεν χρειάζεται η θεραπεία απεξάρτησης, αλλά, χρειάζεται μόνον ένας μηχανισμός κοινωνικού ελέγχου και η καταστολή- όπως έγινε και με τις δυστυχισμένες οροθετικές γυναίκες που διαπόμπευσαν οι Λοβέρδος-Χρυσοχοΐδης , οδηγώντας τες στην φυλακή και όχι σε κέντρα θεραπείας.

Κρ.Π.: Και οι χρήστες, θα παραμένουν, εξαρτημένοι από τα υποκατάστατα, και τους φορείς που τους τα παρέχουν…

Και ταυτόχρονα, δεν θα είναι μέσα στον κοινωνικό ιστό, αλλά θα παραμένουν στο περιθώριο, με ό,τι αυτό συνεπάγεται, μεταξύ των άλλων, και την αύξηση της διάδοσης της χρήσης ουσιών. Την ίδια στιγμή άλλοι θα πλουτίζουν από τις φαρμακευτικές εταιρείες που παράγουν τα υποκατάστατα.

Κρ.Π.: Εξάρτηση από ουσίες, εξάρτηση από υποκατάστατα, εξάρτηση από την τηλεόραση, εξάρτηση από τις τράπεζες, εξάρτηση από τη βία, διότι η βία, είναι η μεγαλύτερη εξάρτηση όλων… Τελικά, τι κοινωνία είναι αυτή;

Μια κοινωνία που τρώει τις σάρκες της. Και μάλιστα με την βία να προβάλλεται, και να μυθοποιείται, ιδιαίτερα σε παιδιά που είναι, αυτόν τον καιρό, πολύ ευάλωτα, προπαντός στην εφηβεία και στην προεφηβεία.

Οι φασίστες της Χ.Α. εξασκημένοι στις πολεμικές τέχνες, έτοιμοι να δείρουν δημόσια ακόμα και μία γυναίκα δημοσιογράφο και πολιτικό, εμφανίζονται σαν πρότυπα!

Αυτό καλλιεργούν τα ΜΜΕ αυτή την περίοδο, και είναι ότι πιο καταστροφικό που μπορεί να γίνει στη νεολαία.

Κρ.Π.: Δηλαδή, προβάλλεται ο φασισμός και η βία που είναι επακόλουθό του, ως… κοινωνική αξία;

Ακριβώς. Και τα παιδιά που ζουν μέσα στην ανασφάλεια και τον φόβο, τούς βλέπουν ως πρότυπα προς μίμηση, που τα βάζουν, δήθεν, με όλους…

Κρ.Π.: Εσείς, τι θα είχατε να προτείνετε απέναντι σε όλα αυτά;

Καταρχήν, χρειάζεται να μην φοβόμαστε, και να συγκρουστούμε με τους όλους εκείνους που θέλουν να πάνε την κοινωνία πίσω.

Να είμαστε έτοιμοι για ρήξεις και ανατροπές σε όλα τα επίπεδα. Να μιλάμε ανοιχτά, να μην το βάζουμε κάτω και να συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε, όπως κάνει και το 18 Άνω. Και έτσι θα προχωρήσουμε, μέσα από άλματα.

Κρ.Π.: Και ο κάθε πολίτης, τι θα ήταν καλό να κάνει, κατά τη γνώμη σας;

Να βρεί έναν τρόπο να αυτοοργανωθεί, να εκφραστεί μέσα από κει, και να διεκδικήσει ο ίδιος λύσεις για τα πολυάριθμα προβλήματα που έχει, στο περιβάλλον του, στη γειτονιά του, στη δουλειά του, όπου κι αν βρίσκεται, με λίγα λόγια, να αγωνιστεί. Διότι τίποτα δεν είναι δεδομένο. Για όλα τα προβλήματα πρέπει να δοθεί συλλογικός αγώνας.

Αν περιμένουμε να μας λύσουν οι άλλοι τα προβλήματα, όχι μόνο δεν θα λυθούν, αλλά θα μεγαλώσουν, και θα μας πνίξουν!

Και από αυτή την άποψη, δεν έχουμε κανέναν λόγο να φοβόμαστε. Είναι η εποχή που θα τα δώσουμε όλα… ενάντια στις πολιτικές που καταστρέφουν τη ζωή μας.

Και δεν πρέπει να φοβόμαστε, ειδικά, επειδή, όπως είπα, προσπαθούν να περάσουν αυτό το κλίμα του φόβου.

Πρέπει σ’ αυτό ακριβώς να αντισταθούμε, διότι ο φόβος σε κάνει να σκύβεις το κεφάλι, να κλείνεσαι στον εαυτό σου, να γίνεσαι ένα άτομο που βλέπει παντού σκιές που το απειλούν, να παραλύεις.

Αντίθετα, η συνεργασία και η συλλογικότητα μπορούν να ανοίξουν έναν δρόμο.

Απέναντι λοιπόν, στον φόβο, την αποξένωση και την εξατομίκευση, πρέπει να αντιπαραβάλλουμε τη συλλογικότητα και την αλληλεγγύη. Έτσι μόνο υπάρχει ελπίδα για το αύριο.

Έτσι και το 18 Άνω, μετά από αυτή την επίθεση, έχει καταφέρει να συγκεντρώνει πάρα πολύ μεγάλη συμπαράσταση, από όλο τον κόσμο, χιλιάδες υπογραφές, ανάμεσά τους και από γνωστές προσωπικότητες, οι οποίοι είναι αποφασισμένοι να σταθούν δίπλα μας για να μην καταστραφεί το 18 Άνω.

Και όχι μόνο να μην καταστραφεί, αλλά αντίθετα να επεκτείνει το έργο του. Διότι, υπάρχουν τέτοια σχέδια από μέρους μας, και αυτή είναι η απάντηση η δική μας. Εμείς δεν θα κάνουμε πίσω, αντίθετα, θα αναπτύξουμε το έργο μας σε όλους τους τομείς των εξαρτήσεων και στν παρέμβασή μας μέσα στο κοινωνικό γίγνεσθαι.

Με την στάση μας θα δώσουμε ένα μάθημα ζωής, σε όλους αυτούς που θέλουν να καταστρέψουν μια υπόθεση που δεν αφορά άτομα, αφορά την κοινωνία και κυρίως τη νεολαία.

Κρ.Π.: Ποιο είναι, πιστεύετε, το προφίλ, ενός ανεξάρτητου –μια και μιλάμε για μία μονάδα απεξάρτησης- πολίτη, μιας δημοκρατικής χώρας;

Ένας ανεξάρτητος πολίτης δεν σκύβει το κεφάλι! Μπορεί να έχει οποιονδήποτε χαρακτήρα και προσωπικότητα, αλλά θα πρέπει να μην σκύβει το κεφάλι! Αντίθετα, να δίνει τον αγώνα μέχρι το τέλος.

Να μην κάνει παζάρια σε σχέση με τις αξίες του και τις αρχές του, να μην συνθηκολογεί, και προπάντων να μην προσαρμόζεται στην εκάστοτε εξουσία.

Να έχει ένα σεβασμό στην ιστορία των αγώνων αυτού του τόπου, σε όλα αυτά που έχουν γίνει, το αίμα που έχει χυθεί για να μπορούμε να μιλάμε αυτή τη στιγμή ελεύθερα, και να βλέπει στο μέλλον.

Να οραματίζεται αυτό το μέλλον. Το μέλλον μιας κοινωνίας πραγματικά ανθρώπινης, χωρίς εκμετάλλευση, χωρίς καταπίεση και εξευτελισμό ανθρώπου από άνθρωπο, μιας πανανθρώπινης αταξικής κοινωνίας.-

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΝΑΡΚΩΤΙΚΩΝ

Η Μονάδα Απεξάρτησης 18 ΑΝΩ του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου Αττικής είναι το μεγαλύτερο δημόσιο «στεγνό» πρόγραμμα του ΕΣΥ στην Ελλάδα.

Aπό το 1987 έως σήμερα, η μονάδα του 18 ΑΝΩ αναπτύσσεται διαρκώς σε τομείς πρόληψης, θεραπείας και επανένταξης. Παρέχει θεραπευτικές υπηρεσίες χωρίς υποκατάστατα, για τοξικομανείς, γυναίκες και μητέρες τοξικομανείς, οικογένειες, εφήβους, μετανάστες, άτομα «διπλής διάγνωσης» και άτομα που αντιμετωπίζουν ζητήματα διατροφικών διαταραχών και προβληματικής χρήσης διαδικτύου. Όλα αυτά τα χρόνια έχουν αξιοποιήσει τις υπηρεσίες μας περισσότεροι από 100.000 άνθρωποι.

Η ανθρωποκεντρική, ψυχοκοινωνική προσέγγιση του εξαρτημένου ατόμου, με τη διαλεκτική ως κύριο μεθοδολογικό εργαλείο και τη θεραπευτική ομάδα ως συλλογικότητα, καθορίζουν τη διαμόρφωση του θεραπευτικού μας πλαισίου.

Μέσα σε αυτό λειτουργεί ένας αστερισμός ομάδων (ψυχοθεραπείας, Τέχνης θεραπείας, δραματοθεραπείας, χοροθεραπείας, κοινωνικού προβληματισμού, φωτογραφίας, δημιουργίας και πολιτισμού, αγγειοπλαστικής κ.α) διαμορφώνοντας τους όρους των αναγκαίων αλλαγών (στις ψυχολογικές λειτουργίες, τον τρόπο προσέγγισης του εαυτού και των άλλων, την συνειδητοποίηση, την κοινωνικοποίηση, την συμπεριφορά), που κάνουν δυνατή την απελευθέρωση του εξαρτημένου ατόμου σε όλα τα επίπεδα από τα δεσμά της εξάρτησης και την ισότιμη επανένταξη του στο κοινωνικό γίγνεσθαι.

Πρόκειται για ένα αγώνα ζωής, που έχει ανάγκη όχι μόνο τους θεραπευτές της απεξάρτησης αλλά ολόκληρη την κοινωνία. Το 18 Άνω, στις δύσκολες ώρες που περνά, στη δύσκολη εποχή που ζούμε, χρειάζεται όλους εσάς στο πλευρό του. Είναι λοιπόν χαρά και τιμή μας να πάρετε μέρος στις εκδηλώσεις του 18 Άνω τον Ιούνιο, μήνα κατά των ναρκωτικών (και όχι μόνο μια μέρα, στις 26 Ιούνη).

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

Τρίτη 19 Ιουνίου 2012

Βιβλιοπωλείο ΠΑΤΑΚΗ- Ακαδημίας 85

Συνέντευξη Τύπου στην οποία η Μονάδα Απεξάρτησης 18 ΑΝΩ θα παρουσιάσει το κλινικό και κοινωνικό της έργο καθώς επίσης και το πρόγραμμα εκδηλώσεων με αφορμή την Παγκόσμια ημέρα κατά των ναρκωτικών

Εισηγητές: Κατερίνα Μάτσα – Ψυχίατρος, Επιστημονικά υπεύθυνη του 18 ΑΝΩ- Αλέκος Κυρούσης, Ψυχίατρος-Διευθυντής 2ου τομέα 18 Άνω, καθώς και Κατερίνα Σαρρημιχάλη θεραπεύτρια από το τμήμα Έρευνας και Τεκμηρίωσης 18 ΑΝΩ.

Ώρα έναρξης: 12: 00

Ελεύθερη Είσοδος

Τρίτη 19 Ιουνίου 2012

«Τεχνόπολις» του Δήμου Αθηναίων: Πειραιώς 100, Γκάζι ( Σταθμός Μετρό Κεραμεικός

Συναυλία με τους

DILEMMA, DOMENICA, ΥΠΟΓΕΙΑ ΡΕΥΜΑΤΑ, GAD, TRANSISTOR, ΡΟΥΣ

Χαιρετισμός : Κατερίνα Μάτσα – Ψυχίατρος, Επιστημονικά υπεύθυνη του 18 ΑΝΩ .

Ώρα έναρξης: 20: 00

Ελεύθερη Είσοδος

Τετάρτη 20 Ιουνίου 2012

Συνεδριακό Κέντρο Δήμου Νέας Ιωνίας, Πατριάρχου Ιωακείμ 4

Προβολή της ταινίας «Εγώ είμαι ένας άλλος: από την θεραπεία (18 ΑΝΩ)στην κοινωνική ένταξη»

Συζήτηση με ομιλητές:

Γιώργος Ζέρβας- Σκηνοθέτης,

Κατερίνα Μάτσα- Ψυχίατρος, Επιστημονικά υπεύθυνη 18 ΑΝΩ,&

Γιάννης Κολμανιώτης – Αντιδήμαρχος Κοινωνικών υπηρεσιών Δήμου Νέας Ιωνίας

Ώρα έναρξης:21:00

Ελεύθερη Είσοδος

Πέμπτη 21 Ιουνίου 2012

Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης – Β. Γεωργίου Β΄17-19 & Ρηγίλλης -Αθήνα

Προβολή VIDEO ART .Από το φωτογραφικό εργαστήριο της κοινωνικής επανένταξης του 18 ΑΝΩ

Χαιρετισμός εκ μέρους του 18 ΑΝΩ: Κατερίνα Μάτσα – Ψυχίατρος, Επιστημονικά υπεύθυνη του 18 ΑΝΩ .

Ώρα έναρξης: 20:00

Ελεύθερη Είσοδος

Παρασκευή 22 Ιουνίου 2012

Θέατρο Ροές – Ιάκχου 16, Γκάζι ( Σταθμός Μετρό Κεραμεικός)

ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ Η θεατρική ομάδα της κοινωνικής επανένταξης του 18 άνω στο έργο «Το μεγάλο μας τσίρκο» του Ιάκωβου Καμπανέλλη. Σε διασκευή της Θεατρικής 0μάδας του 18 ΆΝΩ.

Χαιρετισμός : Κατερίνα Μάτσα – Ψυχίατρος, Επιστημονικά υπεύθυνη του 18 ΑΝΩ .

Ώρα έναρξης: 21:00

Ελεύθερη Είσοδος

Παρασκευή 22 Ιουνίου 2012

Λαϊκή Συνέλευση Πατησίων- Βίλλα Δρακόπουλου

Προβολή της ταινίας «Εγώ είμαι ένας άλλος: από την θεραπεία (18 ΑΝΩ)στην κοινωνική ένταξη»

Συζήτηση με ομιλητές:

Γιώργος Ζέρβας- Σκηνοθέτης &

Αλέκος Κυρούσης, Ψυχίατρος-Διευθυντής 2ου τομέα 18 Άνω

Ώρα έναρξης:21:00

Ελεύθερη Είσοδος

Σάββατο 23 Ιουνίου 2012

ΤΟΥΡΝΟΥΑ ΣΚΑΚΙ :18ΑΝΩ-Σκακιστικό τμήμα του ορειβατικού Συλλόγου Αχαρνών.

Διοργανωτές :Σωματείο εργαζομένων κέντρων πρόληψης.

Κέντρο πρόληψης της χρήσης εξαρτησιογόνων ουσιών Δήμου Αχαρνών ‘ΔΙΕΞΟΔΟΣ’

18ανω

Με την υποστήριξη του Δήμου Αχαρνών.

Ώρα έναρξης:11:00

Κυριακή 24 Ιουνίου 2012

Πλατεία Ηρώ -Πετρούπολη

Αγώνας σκάκι

18 άνω-Σκακιστικός όμιλος Πετρούπολης

Διοργανωτές: Κέντρο πρόληψης ΦΑΕΘΩΝ,

18 ΆΝΩ,

Σύλλογος εργαζομένων κέντρων πρόληψης

Δήμος Πετρούπολης

Ταυτόχρονα θα υπάρχει μουσική από μαθητές του Δημοτικού Ωδείου Πετρούπολης και το νεανικό συγκρότημα (ΣΧΗΜΑ ΠΑΡΑΛΟΓΟΥ), οι οποίοι θα συμμετέχουν εθελοντικά.

Τρίτη 26 Ιουνίου 2012

Πλατεία Κύπρου Καλλιθέας

Μουσική εκδήλωση σε συνεργασία με το πρόγραμμα αντιμετώπισης της εξάρτησης «ΘΗΣΕΑΣ» του Δήμου Καλλιθέας. Παίζουν: Ο Σταμάτης Κραουνάκης με την ορχήστρα του , η μουσική ομάδα της κοινωνικής επανένταξης 18 ΆΝΩ ,και οι kinky swingers.

Ώρα έναρξης: 21:00

Ελεύθερη Είσοδος

Τεταρτη 27 Ιουνίου 2012

Κέντρο ημέρας του Κέντρου Ζωής

Διοχάρους 9 Ιλλίσια (Πλησίον HILTON)

Μουσική βραδιά από την μουσική ομάδα της κοινωνικής επανένταξης 18 ΆΝΩ

Στο Κέντρο ημέρας του κέντρου Ζωής

Ώρα έναρξης: 19:30

Δευτέρα 2 Ιουλίου 2012

Υπαίθριο Δημοτικό θέατρο Ζωγράφου

Αγίου Γεωργίου 17

ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ Η θεατρική ομάδα της κοινωνικής επανένταξης του 18 άνω στο έργο «Το μεγάλο μας τσίρκο» του Ιάκωβου Καμπανέλλη. Σε διασκευή της Θεατρικής 0μάδας του 18 ΆΝΩ.

Χαιρετισμος : Κώστας Καλλίρης – Δήμαρχος Ζωγράφου, Παναγιώτης Τριανταφύλλου – Πρόεδρος εργαζομένων κέντρων πρόληψης.

Στέργιος Σαππάς: Πρόεδρος κέντρου πρόληψης Δήμου Ζωγράφου

Παναγιώτης Ζαγανιάρης :Ηθοποιός, σκηνοθέτης, Δραματοθεραπευτής 18άνω

Ώρα έναρξης: 20:30

Ελεύθερη Είσοδος