Mar 012013
 

Με τη μέθοδο της παραπληροφόρησης επιχειρείται υποτίμηση ενός δίκαιου αγώνα που δίνουν εδώ και χρόνια οι κάτοικοι της Χαλκιδικής. Επιπλέον επιδιώκεται η ποινικοποίηση ανθρώπων, επιτροπών και συλλογικοτήτων που εναντιώνονται στη περιβαλλοντική καταστροφή της περιοχής τους και υψώνουν μία διαφορετική πρόταση από τον κυρίαρχο λόγο της εταιρίας και της κυβέρνησης.

Πηγή: soshalkidiki

Ο Μπερναίς, οι Σκουριές και τα μέσα ενημέρωσης

Τα όσα διαδραματίστηκαν τα ξημερώματα της προηγούμενης Κυριακής στο εργοτάξιο της εταιρείας “Ελληνικός Χρυσός” στις Σκουριές της Χαλκιδικής εμφανίστηκαν στα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης σαν “βόμβα”από το πουθενά. O Edward Bernays, ο “πατέρας της παραπληροφόρησης” που χρησιμοποίησε διάφορες τεχνικές και μεθόδους χειραγώγησης στην Αμερική του 20ου αιώνα , θα ήταν υπερήφανος για τους συνεχιστές μαθητές του. Ωστόσο τα όσα γέμισαν τις οθόνες μας -μετά την επίθεση στο εργοτάξιο- δεν είναι παρά μόνο ένα κομμάτι αλληλένδετων πρακτικών χειραγώγησης, που στην περίπτωση των Σκουριών ακολουθούνται κατά γράμμα από τη πλειονότητα των μέσων ενημέρωσης.

Ο αγώνας των κατοίκων της Χαλκιδικής ενάντια στη καταστροφή του φυσικού πλούτου και περιβάλλοντος από την εκμετάλλευση των μεταλλείων χρυσού κρατάει εδώ και πάρα πολλούς μήνες σ’ ένα κλίμα οξυμένης αστυνομικής καταστολής, βίας και αντιπαράθεσης. Οι μαζικές, μαχητικές (αντί)δράσεις τόσο των κατοίκων όσο και των ανθρώπων της ευρύτερης περιοχής, αναδεικνύει τη κεντρικότητα που έχει το ζήτημα της εκμετάλλευσης των μεταλλείων στη ζωή και στο τόπο των ‘άμεσα’ ενδιαφερόμενων . Παρ’ όλη την προσπάθεια του κόσμου να δημοσιοποιήσει τη ζημιά που προκαλεί ήδη μία τέτοια επενδυτική κίνηση, κανένα κυρίαρχο μέσο ενημέρωσης δεν έχει δώσει όλο αυτό τον καιρό την απαραίτητη έμφαση. Οι διάφορες εκδηλώσεις και τα μαζικά συλλαλητήρια που έχουν οργανωθεί από κινήσεις των κατοίκων δεν καλύπτονται από τα τηλεοπτικά συνεργεία ενώ δεν έχει γίνει κανένα δημοσιογραφικό ρεπορτάζ σχετικά με τις βάσιμες καταγγελίες των διάφορων επιτροπών ενάντια στην εταιρεία που έχει αναλάβει τα έργα εκμετάλλευσης. Στη συγκεκριμένη περίπτωση εντοπίζουμε τη τακτική της αποσιώπησης . Με το να περνάει στα ”ψιλά’ από τα κύρια θέματα των ειδήσεων, το γεγονός χάνει εύκολα τη σημασία και την αξία του, απομονώνεται και περιθωριοποιείται. Φυσικά όπως διαπιστώσαμε συχνά απλώς παραλείπεται.

Μία άλλη πρακτική είναι αυτή της επιλεκτικής παρουσίασης των γεγονότων, που επιλέγεται προκειμένου να αναπτυχθεί μονόπλευρα η άποψη της εργοδοσίας και της κυβερνητικής πολιτικής (και εν τέλει να υιοθετηθεί ευκολότερα ως επικρατούσα!). Όταν για παράδειγμα, αναπαράγεται σαν μοναδική είδηση, η αναφορά των στελεχών του ΥΠΕΚΑ σχετικά με τις αντίστοιχες εγκαταστάσεις στη περιβαλλοντικά προηγμένη Φιλανδία , ενώ αντίθετα δεν δημοσιοποιούνται τα πορίσματα επιστημονικών φορέων όπως του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδας (τμήμα κεντρικής Μακεδονίας) και του Α.Π.Θ, που καταγγέλλουν την ολοκληρωτική καταστροφή του περιβάλλοντος , τότε πρόκειται ουσιαστικά για μία προσπάθεια καθοδήγησης της κοινής γνώμης σε μία συγκεκριμένη κατεύθυνση για την εξυπηρέτηση συγκεκριμένων συμφερόντων. Στη περίπτωση αυτή η προσπάθεια επικεντρώνεται στο να καταστεί ο κυρίαρχος δημόσιος λόγος ο καθολικός τρόπος ερμηνείας έτσι ώστε μία τέτοια επιχειρηματική δραστηριότητα να παρουσιάζεται ως απόλυτα ασφαλής (βάσει μονομερών ερευνών που έχουν ήδη παρουσιαστεί).

Στο αρχέγονο δάσος των Σκουριών πολλές φορές έχουν λάβει χώρα συμπλοκές με βίαιη καταστολή από την πλευρά της αστυνομίας, διευρυμένες συγκρούσεις και σοβαρούς τραυματισμούς διαδηλωτών. Οι χιλιάδες αυτοί λοιπόν άνθρωποι που ήταν ”αόρατοι” τόσους μήνες στα δελτία ειδήσεων εμφανίζονται τώρα καθημερινά πια μεταμορφωμένοι σε κουκουλοφόρους. Κάτοικοι της περιοχής που αγωνίζονται και αγωνιούν για τον τόπο τους εμφανίζονται σαν ”γνωστοί- άγνωστοι” στους δέκτες ενώ η χρήση μεγάλων ποσοτήτων χημικών αερίων και πλαστικών σφαιρών από τις ειδικές μονάδες της αστυνομίας ενάντια στους διαδηλωτές δεν αναφέρεται καν. Με αυτόν τον τρόπο η είδηση ενός γεγονότος(πεδίο πληροφόρησης) περνάει στην αλλοίωση του και -μακριά πλέον από την απλή παραπλάνηση- στη σφαίρα της ωμής παραπληροφόρησης .

Η σκόπιμη διάδοση ψεύτικων ειδήσεων ‘έχει τη δυνατότητα να δημιουργήσει ”ταυτότητα, αξίες ακόμη και κουλτούρα”. Τη ταυτότητα ενός σκιώδους κουκουλοφόρου, δίχως ηθική μόνο με την αδικαιολόγητη βία ενάντια στην ανάπτυξη και το κοινό καλό. Αυτό είναι για τα μεγάλα κανάλια το μήνυμα και η περιγραφή των κατοίκων Σκουριών. Ο ”’όρος” κουκουλοφόρος που αποδόθηκε στους επιτιθέμενους άλλωστε τείνει να παραπέμπει σε ένα πλαίσιο βίας, καταστροφής και φωτιάς στο φαντασιακό της κοινής γνώμης. Τα αντίστοιχα δεκάδες ρεπορτάζ για την τρομοκρατία που έχουμε παρακολουθήσει το τελευταίο διάστημα έχουν το μεγαλύτερο μερίδιο συμβολής στηνοικοδόμησηαυτής της εικόνας.

Έτσι οι εναντιώσεις των κατοίκων στις εξορύξεις χαρακτηρίζονται τρομοκρατικές και η εικονοποιία της τρομοκρατίας που αναπαράγουν τα ΜΜΕ συμβάλει στο να εξάγεται ένα καθόλα αρνητικό μήνυμα. Με τη μέθοδο της παραπληροφόρησης επιχειρείται υποτίμηση ενός δίκαιου αγώνα που δίνουν εδώ και χρόνια οι κάτοικοι της Χαλκιδικής. Επιπλέον επιδιώκεται η ποινικοποίηση ανθρώπων, επιτροπών και συλλογικοτήτων που εναντιώνονται στη περιβαλλοντική καταστροφή της περιοχής τους και υψώνουν μία διαφορετική πρόταση από τον κυρίαρχο λόγο της εταιρίας και της κυβέρνησης.

Στο σημείο αυτό μπορούμε να πούμε ότι όλη η προσπάθεια φίμωσης και διαστρέβλωσης της διαμαρτυρίας των κατοίκων των Σκουριών έχει πάρει τη μορφή εκστρατείας από τη μεγαλύτερη μερίδα των μέσων ενημέρωσης της χώρας. Και όπως τότε στα μέσα της δεκαετίας του 1910 E. Bernays , μέσω θεωριών ψυχολογίας της μάζας, προπαγάνδιζε τη κατανάλωση καπνού και αλκοόλ στην αμερικανική κοινωνία για λογαριασμό συγκεκριμένων εταιρειών έτσι και σήμερα ειδήμονες των μέσων ενημέρωσης (και όχι μόνο) έχουν ταχθεί με τη πλευρά της εργοδοσίας αναγκάζοντας έναν ολόκληρο πληθυσμό να θυσιάσει υγεία και επίπεδο ζωής στο βωμό ενός κέρδους που τους αποσπάται πραξικοπηματικά για λογαριασμό του πανίσχυρου Γ. Μπόμπολα, συνέταιρου της εταιρείας Eldorado Gold. Ή αλλιώς: τα μέσα ενημέρωσης στην υπεράσπιση της διαπλοκής.

—–

(1) Αυστριακός ψυχολόγος που εργάστηκε για τις αμερικανικές υπηρεσίες προπαγάνδας εφαρμόζοντας τις θεωρίες της ψυχολογίας της μάζας για λογαριασμό μεγάλων εταιριών και πολιτικών κομμάτων.

Βαγγέλης Γκαγκέλης

Χριστίνα- Μαριλύ Μπουρμά

πολιτικοί αναλυτές

Mar 012013
 

Η φτώχεια και η ανέχεια χτυπάει όλη την κοινωνία, στις μέρες μας.

Μια ομάδα παιδιών όμως αντιμετωπίζουν περισσότερα προβλήματα, γιατί αναγκάζονται να εργάζονται και να ζητιανεύουν στους δρόμους, χάνοντας το δικαίωμα που έχουν όλα τα παιδιά να πηγαίνουν σχολείο και να παίζουν.

Η κοινωνική οργάνωση ΑΡΣΙΣ βρίσκεται συστηματικά κοντά στα παιδιά που εργάζονται στους δρόμους της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης, με στελέχη και εθελοντές της, για να τα ανακουφίσει και να τα βοηθήσει να απομακρυνθούν από την παραμέληση, την εκμετάλλευση και την εξαθλίωση.

Τους τελευταίους μήνες σε κεντρικούς δρόμους της Αθήνας καταγράφηκαν περισσότερα από 200 παιδιά που εργάζονταν ή επαιτούσαν, ενώ στη Θεσσαλονίκη περισσότερα από 400.

Στις 10 του Μάρτη, η Πρωτοβουλία “Τρέχοντας για τα Παιδιά στο Δρόμο” συμμετέχει για τρίτη φορά στον αγώνα δρόμου 20.000 μέτρων του Αγίου Κοσμά, που διοργανώνει ο Σύλλογος Δρομέων Υγείας Αθήνας και το περιοδικό Runner. Όπως κάθε φορά, αφιερώνουμε την προσπάθειά μας, στη συγκέντρωση χρημάτων για τις δράσεις της ΑΡΣΙΣ στο δρόμο και την υποστήριξη των παιδιών που έχουν ανάγκη.

Σας καλούμε να πάρετε μέρος στην προσπάθειά μας, τρέχοντας ή υποστηρίζοντας κάποιο δρομέα, και δηλώνοντας συμμετοχή μέσα από το site  μας  (συμπληρώνοντας την αντίστοιχη φόρμα τις σελίδες ΔΡΟΜΕΙΣ ή ΥΠΟΣΤΗΡΙΧΤΕΣ).

Η υποστήριξη των δρομέων που τρέχουν στον αγώνα, έστω και με ένα συμβολικό ποσό είναι κίνητρο για την προσπάθειά μας.

Διαδώστε την είδηση που έχουμε αναρτήσει και στο facebook:

Βοηθήστε μας να βοηθήσουμε τα παιδιά που εργάζονται στο δρόμο για να βρουν το δρόμο που πραγματικά δικαιούνται στη ζωή τους!

Jan 192013
 

Παίρνω μια ανάσα βλέποντας την οργάνωση και το πέρασμα διαχωριστικών γραμμών για κοινή δράση, την εναντίωση κι ανάληψη ευθύνης για αυτό που γίνεται γύρω μας, την προσπάθεια να κάνουμε κάτι διαφορετικό, να σταθούμε ενάντια στην στόχευση και το διωγμό, την δολοφονική βία, τρομοκράτηση κι αποκλεισμό συγκεκριμέων κοινωνικών ομάδων. Μα κι ανησυχώ. .Εάν μείνουμε μόνο σε αυτό, το απαραίτητο και πρωταρχικό – την αντίδραση, την εναντίωση, την ξεκάθαρη τοποθέτηση της θέσης μας – θα συντείνουμε στην κλιμάκωση της σύγκρουσης.Η συσπείρωσή μας ενάντια σε αυτό που μας απειλεί, σπρώχνει σε περαιτέρω συσπείρωση του. Όταν απειλείσαι συσπειρώνεσαι για να πολεμήσεις την “απειλή”.Χρειάζεται ταυτόχρονα (;) μετέπειτα (;) και κάτι άλλο για να μην παραμείνουμε δυο πλευρές, η μια συσπειρωμένη ενάντια στην άλλη, τροφοδοτώντας με την συσπείρωσή μας μια κλιμακούμενη ένταση που θα ξεσπάσει σε πόλεμο μεταξύ μας.

Η αρχική σύγκρουση δεν είναι απαραίτητα “κακή”. Διαφορετικές πραγματικότητες κι ανάγκες αναζητάνε χώρο έκφρασης και ύπαρξης..

Χρειάζεται με κάποιο τρόπο να προχωρήσουμε μέσα από τη σύγκρουση στην δημιουργία συνθηκών συνύπαρξης..

Πως θα δημιουργήσουμε το κόσμο που θέλουμε;

Πως να σταθούμε ΕΝΑΝΤΙΑ σε αυτούς που απειλούν την ύπαρξη μας, ΧΩΡΙΣ να τους διαγράψουμε σαν ανθρώπους…

Πως να κάνουμε αυτήν την υπέρβαση, να ξεχωρίσουμε την συμπεριφορά από τον άνθρωπο, να πούμε όχι στη συμπεριφορά αλλά ναι στο άνθρωπο, ναι στο δικαίωμά ύπαρξης του; Πως να κάνουμε χώρο στις ανάγκες που τον διακινούν;

Έχω την αίσθηση οτι η δυνατότητα μιας τέτοιας υπέρβασης βρίσκεται στην “δικιά” μας πλευρά

αλλά είναι απλά δυνατότητα, αν δεν την κάνουμε δεν θα γίνει..

και χρειαζόμαστε ο ένας τον άλλον για να την κάνουμε, γιατί οι στιγμές που έχουμε μια λίγο πιο ευρύτερη ματιά και μια συναισθηματική στάση που βλέπει όλη αυτήν την κατάσταση σαν το ‘σπίτι’ μας κι όλους σαν ‘παιδιά’ μας είναι κάτι μικροδευτερόλεπτα…

Jan 192013
 

Πηγή: tvxs.gr

Πρόσφυγες και μετανάστες: Tα ανεπιθύμητα θύματα της λήθης μας

της Μελίνας Σπαθάρη

Η Νερμίν, 16 ετών, ξεκίνησε από ένα βομβαρδισμένο, ετοιμόρροπο σπίτι στη Βόρεια Συρία. Για έξι μήνες αυτή, οι γονείς της και τα επτά της αδέρφια προσπαθούσαν να γλιτώσουν από τις συγκρούσεις, μετακινούμενοι από το ένα μέρος στο άλλο σε μια από τις φτωχότερες περιοχές της πατρίδας της ώστε να γλιτώσουν από τους βομβαρδισμούς. Η περίπτωσή της είναι σταγόνα στον ωκεανό, αφού 1,2 εκατομμύρια συμπατριώτες της έχουν εκτοπιστεί από τις εστίες τους από τότε που άρχισε ο πόλεμος.

Οι περισσότεροι δεν λαμβάνουν σχεδόν καμιά βοήθεια, ενώ οι ανθρωπιστικές ανάγκες τους μεγαλώνουν. «Είδα πολλές οικογένειες και πολλούς γείτονες να φεύγουν οδικώς, κουβαλώντας τα ρούχα τους, ό,τι μπορούσαν. Τα σπίτια όλων μας είχαν βομβαρδιστεί..» γράφει κάπου στο ημερολόγιό της που βρέθηκε από τις ομάδες των Γιατρών Χωρίς Σύνορα στους καταυλισμούς Σύριων προσφύγων στην Τουρκία*. Και συνεχίζει: «Τώρα μένουμε σε μια ακατοίκητη περιοχή, σε ένα άδειο σπίτι, Βρισκόμαστε εδώ από τις 19 Σεπτεμβρίου, και θα μείνουμε μέχρι…». Έτσι απότομα τελειώνει το ημερολόγιό της Νερμίν. Πιθανώς κατάφερε να επιστρέψει στη χώρα της. Άλλα κορίτσια της ηλικίας της όμως επιλέγουν το δρόμο της μετανάστευσης προς την Ευρώπη προκειμένου να επιβιώσουν, και σε έναν ενδιάμεσο σταθμό, φτάνουν σε κάποιο από τα νησιά του Αιγαίου. Όπως η Σαμίρα.

Η 17χρονη Σαμίρα έφτασε με βάρκα στη Λέσβο ένα πρωί του Δεκέμβρη, την εβδομάδα που ακραίες καιρικές συνθήκες έπλητταν το νησί. Περιφερόταν άστεγη και βρεγμένη στην πόλη μαζί με τη μητέρα της, την αδελφή της και άλλους συμπατριώτες της, ώσπου μεταφέρθηκε στο «αυτοσχέδιο» κέντρο υποδοχής προσφύγων που οι ντόπιοι έστησαν για να διαχειριστούν τις ανάγκες των ευάλωτων αυτών πληθυσμών. Εκεί, καθώς και σ’ άλλα σημεία στο νησί, οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα στις αρχές Νοέμβρη άρχισαν να προσφέρουν πρωτοβάθμια περίθαλψη και να διανέμουν είδη πρώτης ανάγκης σε όσους έφταναν σε αυτό και σε άλλα νησιά, μέσα από ένα δίκτυο τοπικών συνεργατών και φορέων. Η Σαμίρα εγκατέλειψε πριν μήνες την ιστορική και πολύπαθη περιοχή Γκάζνι του Αφγανιστάν, απ’ όπου πολλοί συμπατριώτες της φεύγουν για να γλιτώσουν από τις επιθέσεις των Ταλιμπάν.

«Σκότωσαν τον πατέρα μας, βίασαν την μητέρα μου και τις δύο μου αδελφές, μόνο εγώ γλίτωσα» αφηγείται καθώς εξετάζεται από τον γιατρό των MSF. «Έτσι αποφασίσαμε με τη μαμά και τις αδελφές μου να φύγουμε. Για μήνες διασχίζαμε βουνά μέσα στο σκοτάδι και το κρύο μέχρι να φτάσουμε ως εδώ σε ακραία εξάντληση. Στα σύνορα με το Ιράν μάς χωρίσανε με την άλλη μου αδελφή, την έβαλαν σε άλλο φορτηγό, και έκτοτε τη χάσαμε», αφηγείται. Η Σαμίρα δεν ξέρει ποιος είναι ο τελικός προορισμός τους. «Κάπου που να έχει ειρήνη, που να μην κινδυνεύουμε» λέει. Ενδιάμεσος σταθμός σ’ αυτό το ταξίδι, η Αθήνα, απ’ όπου γράφει, δέκα μέρες μετά τη Λέσβο: «Αυτή η πόλη έχει πολύ κόσμο, κι όλα τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα και πολύ ακριβά, φοβάμαι ακόμη και να περπατήσω στο δρόμο..». Δύο μέρες μετά, έχασα τα ίχνη της.

Κανείς δεν γνωρίζει αν η Νερμίν συνάντησε ή θα συναντήσει ποτέ τη Σαμίρα σε κάποιο καταυλισμό προσφύγων ή άλλο «σταθμό» της περιπέτειάς τους. Ωστόσο, μοιάζει να συνδέονται κατά κάποιον τρόπο με μια κοινή μοίρα, με μια κοινή ταυτότητα. Αυτή του «ανεπιθύμητου» πρόσφυγα, του ανθρώπου που στην προσπάθειά του να επιβιώσει από συνθήκες που επεβλήθησαν βίαια ανατρέποντας τη ζωή του στη χώρα του, αναγκάζεται να τεθεί σε «κίνηση» και να αναζητήσει ασφαλές καταφύγιο μακριά.

H μετανάστευση ήταν πάντα ένα σταθερό φαινόμενο στην ανθρώπινη ιστορία. Ωστόσο, οι ολοένα αυξανόμενες διαφορές βιοτικού επιπέδου μεταξύ χωρών, τα πιο σύγχρονα μέσα μεταφοράς, οι πόλεμοι, η φτώχεια και οι φυσικές καταστροφές έχουν συμβάλει ώστε όλο και περισσότεροι άνθρωποι να εγκαταλείπουν τις εστίες τους. Σύμφωνα με τον Διεθνή Οργανισμό Μετανάστευσης, ο αριθμός των μεταναστών υπολογίζεται από περίπου 150 εκατομμύρια που ήταν το 2000, σε 214 εκατομμύρια σήμερα. Δηλαδή, ένας στους 33 ανθρώπους σήμερα στον κόσμο έχει εγκαταλείψει το μόνιμο τόπο κατοικίας του. Στη διάρκεια αυτής της δεκαετίας οι χώρες του αναπτυσσόμενου κόσμου και όχι οι πλούσιες χώρες –όπως πιστεύεται- είναι αυτές που δέχθηκαν το μεγαλύτερο μερίδιο της παγκόσμιας μετανάστευσης. Σήμερα υπολογίζεται ότι οι πλούσιες χώρες δέχονται λιγότερο από το 40% των ανθρώπων που μεταναστεύουν από τις αναπτυσσόμενες χώρες.

Μάλιστα, την προηγούμενη δεκαετία οι πλούσιες χώρες -μεταξύ αυτών και κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης- υιοθέτησαν περιοριστικές πολιτικές για τη μετανάστευση παρά το τεράστιο δημογραφικό πρόβλημα που αντιμετωπίζουν (υπογεννητικότητα, έλλειψη εργατικού δυναμικού). Κι αυτό διότι η μεταναστευτική πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης συνδέεται πρωτίστως με την ατζέντα της ασφάλειας και λιγότερο της οικονομικής ανάπτυξης ενώ στο δημόσιο λόγο οι μετανάστες όλο και περισσότερο προβάλλονται με αρνητικό τρόπο. Οι πολιτικές περιορισμού της μετανάστευσης περιλαμβάνουν το «σφράγισμα» των συνόρων, συμφωνίες συνεργασίας με χώρες προέλευσης και διέλευσης και επιστροφές (απελάσεις) ή επαναπροωθήσεις.

Το ανθρώπινο κόστος αυτών των πρακτικών κατά κανόνα δεν αποτιμάται από τους υπεύθυνους ούτε γίνεται γνωστό στο ευρύ κοινό. Η ανθρωπιστική πλευρά του ζητήματος αποσιωπείται συστηματικά και οι αφίξεις των μεταναστών παρουσιάζονται συστηματικά ως απειλή για τη σταθερότητα και την ευημερία της Ελλάδας και της Ευρώπης. Σήμερα, στην Ελλάδα, μετανάστες, πρόσφυγες από εμπόλεμες χώρες, εκτοπισμένοι από περιοχές που έχουν υποστεί φυσικές καταστροφές, αντιμετωπίζουν με την είσοδό τους κράτηση που μπορεί να φτάσει τους 12 μήνες, σε συνθήκες που το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων έχει κρίνει απάνθρωπες και εξευτελιστικές. Είναι σ’ αυτό το σημείο που «μπαίνουν στο κάδρο» οργανώσεις ιατρικές, ανθρωπιστικές όπως οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα, στην προσπάθειά τους να καλύψουν άμεσες ιατρικές και ανθρωπιστικές ανάγκες των ευάλωτων αυτών ανθρώπων, χωρίς διακρίσεις εθνικότητας, φύλου ή πεποιθήσεων ακολουθώντας τον παγκόσμιο κώδικα ιατρικής ηθικής.

Η Σαμίρα, αφού καταγράφηκε από τις αρχές αφέθηκε ελεύθερη από τις αρχές λόγω της περιορισμένης χωρητικότητας των χώρων κράτησης και ελλείψει κάποιου ειδικού χώρου υποδοχής. Αλλά ακόμη κι όταν η κράτηση είναι σύντομη, το μέλλον γι’ αυτούς τους ανθρώπους δεν είναι ευοίωνο. Η πρόσβαση στο σύστημα ασύλου παραμένει εξαιρετικά δύσκολη ενώ οι πιθανότητες χορήγησης διεθνούς προστασίας εξαιρετικά μικρές. Η κάθε «Νερμίν» ή «Σαμίρα» θα δυσκολευτεί πολύ να βρει το πολυπόθητο και ασφαλές «Ελ Ντοράντο» που θα της παράσχει άσυλο. Αυτό που συνήθως βρίσκει στη χώρα μας είναι κοινωνικός αποκλεισμός (έλλειψη πρόσβασης στην περίθαλψη), στιγματισμός, ρατσιστικές επιθέσεις ή επιχειρήσεις- σκούπα όπως η Ξένιος Δίας που συνεπάγεται εκ νέου κράτηση και πιθανώς απέλαση μετά από πολλούς μήνες εγκλεισμού. Αυτές οι πρακτικές εντείνουν εκ νέου την ξενοφοβία και τελικά όχι μόνο δεν καταπραΰνουν αλλά τρέφουν φαινόμενα ρατσιστικής βίας, ακραίας πόλωσης της κοινής γνώμης και χειραγώγησης της ενημέρωσης. Γιατί οι «άλλοι» θα συνεχίσουν να φτάνουν όσο υπάρχει πόλεμος, ανασφάλεια και ανέχεια, όπως και «εμείς» αναζητούμε ένα αύριο με μεγαλύτερη αξιοπρέπεια αλλού.

Και όσο πιο σκληρά μέτρα εφαρμόζονται για την αποτροπή των μεταναστευτικών ροών τόσο πιθανότερες και συχνότερες είναι οι παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ο κίνδυνος για τη ζωή αυτών των ανθρώπων. Χωρίς ασφαλείς και νόμιμες εναλλακτικές αναγκάζονται να επιλέγουν όλο και πιο επικίνδυνα περάσματα και πολύ συχνά δεν έχουν επιλογή από το να εμπιστευτούν τη ζωή τους σε διακινητές που εκμεταλλεύονται την ευάλωτη κατάστασή τους συχνά με τραγικά αποτελέσματα.

Γιατί η Σαμίρα και οι υπόλοιποι «ανεπιθύμητοι» συμπατριώτες της, παρά την εξαθλίωση που υφίστανται, ουσιαστικά είναι ακόμη οι «τυχεροί». Αυτοί που ακόμη επιζούν. Σύμφωνα με τις Αρχές, τον περασμένο χειμώνα, μέσα σε ένα μόλις μήνα, τρία άτομα δεν κατάφεραν να περάσουν τα σύνορα, έχασαν τη ζωή τους στα παγωμένα νερά του Έβρου ενώ άλλοι οκτώ αγνοούνταν. Ένα 9χρονο κορίτσι μαζί με τον 55χρονο παππού του από το Αφγανιστάν χάθηκαν στα νερά του ποταμιού όταν η βάρκα τους ανατράπηκε.

Όταν η θερμοκρασία έπεσε στους -10, ένας Παλαιστίνιος έχασε τη ζωή του από υποθερμία περιμένοντας ώρες μαζί με άλλους δεκατέσσερις συνοδοιπόρους σε ένα μικρό νησί του ποταμού όπου τους εγκατέλειψε ο δουλέμπορος οδηγός της βάρκας τους. Το περασμένο καλοκαίρι, λίγο έξω από τη Σμύρνη, 60 επιβάτες από τη Συρία, κυρίως γυναίκες και παιδιά, πνίγηκαν. Και πολύ πρόσφατα, μια βδομάδα μετά την άφιξη της Σαμίρα, 28 άτομα πνίγηκαν όταν η βάρκα τους βυθίστηκε λίγο έξω από τις ακτές της Λέσβου. Ο ακριβής αριθμός των ανθρώπων που χάθηκαν, πνίγηκαν ή πέθαναν από το κρύο στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, στην προσπάθειά τους να διασχίσουν σύνορα από την ξηρά ή δια θαλάσσης μόνο κατά προσέγγιση μπορεί να υπολογιστεί. Είναι τα «ξεχασμένα» θύματα ενός σιωπηλού πολέμου. Οι μάρτυρες της εκούσιας λήθης μας.

Παρά τη εξαθλίωση στην οποία τους οδηγεί η αδιαφορία των κυβερνήσεων μας για την οποία συνυπεύθυνοι είμαστε όλοι μας, εξακολουθούμε να αντιλαμβανόμαστε την κάθε «Νερμίν» ή «Σαμίρα», τον κάθε μετανάστη ή πρόσφυγα ως απειλή, μετατρέποντάς τον σε «αποδιοπομπαίο τράγο» ή σε συλλογικό εχθρό, υπεύθυνο για τις εθνικές κακοτυχίες μας. Το γεγονός ότι πλέον στην Ελλάδα αυξάνεται και η δική μας «ευαλωτότητα», και δίνουμε πλέον κι εμείς οι ίδιοι και τα παιδιά μας μάχη για να κρατηθούμε μέσα σε ένα περιβάλλον που υφίσταται ακραίους κοινωνικοπολιτικούς κραδασμούς, δεν φαίνεται να μετρά όταν βρισκόμαστε αντιμέτωποι με τον «ξένο».

Όλοι γνωρίζουμε ότι παίρνει χρόνο, ενέργεια και πόνο για να χτιστεί μια ζωή και να συντηρηθεί. Και μαθαίνουμε με οδυνηρό τρόπο ότι το κλειδί στην επιβίωση είναι η αλληλεγγύη. Τότε γιατί αποκλείουμε αυτούς τους ανθρώπους από την υποστήριξή μας; Γιατί τους κρίνουμε ως ανεπιθύμητους, στιγματίζοντάς τους και στερώντας τους αγαθά που θα έπρεπε να είναι αυτονόητα σε μια ανθρώπινη κοινωνία; Πόσος χρόνος χρειάζεται για να ωριμάσει στον εθνικό μας «ψυχισμό» η συναίσθηση του πόνου του «άλλου», του «ξένου», και να απαλλαγούμε από προκαταλήψεις χρώματος, φυλής, θρησκείας, κουλτούρας;

Κι αν ακόμη δεν είμαστε σε θέση να δώσουμε συλλογικά απαντήσεις, τουλάχιστον ας μπορούμε να θέτουμε καθημερινά, υπεύθυνα στους εαυτούς μας τις ερωτήσεις. Είναι το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε για να κρατήσουμε ζωντανό το πρώτο και πλέον απαραίτητο κύτταρο ενός πολιτισμού: την αλληλεγγύη.

Οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα προσφέρουν ιατρική και ανθρωπιστική βοήθεια σε μετανάστες και πρόσφυγες στην Ελλάδα από το 2008. Από τα μέσα του Νοέμβρη αναπτύσσουν σε ολόκληρη την Ελλάδα την εκστρατεία ευαισθητοποίησης και ανεύρεσης πόρων «Παστίλιες για τον πόνο του άλλου» για τα προβλήματα των ευάλωτων, κοινωνικά αποκλεισμένων ασθενών στην Ελλάδα και τον υπόλοιπο κόσμο.

Τα ονόματα σ’ αυτό το άρθρο έχουν αλλαχθεί.

Η Μελίνα Σπαθάρη είναι Υπεύθυνη Τμήματος Επικοινωνίας στο ελληνικό τμήμα των Γιατρών Χωρίς Σύνορα

* Περισσότερα για το ημερολόγιο της Νερμίν

Jan 152013
 

 

…. η Ελλάδα συνεχίζει να τρώει τα παιδιά της…

Προσδοκώ στη μέρα που θα σταματήσουμε να κυνηγάμε Ανθρώπους που με την Ψυχή και την Καρδιά τους, Εντιμότητα, Διαχρονική Συνέπεια, έχουν βάλει με την Ζωή και την Δουλειά τους το Λιθαράκι τους για να πάμε μπροστά Υπηρετώντας τις Αξίες της Ζωής.

Νιώθω πόνο και ντροπή…

Μας συγχωρείτε Κατερίνα Μάτσα και όλοι στο 18 Άνω που σαν κοινωνία είμαστε ακόμα τόσο αποπροσανατολισμένοι που δεν μπορούμε να διακρίνουμε και να στηρίξουμε αυτά που Υπηρετούν το Ζείν …

Με εκτίμηση κι ευγνωμοσύνη για όλους όσους έχετε βοηθήσει και για τους δρόμους που έχετε ανοίξει στην Ελλάδα…

Έχει δημιουργηθεί μια Δήλωση Συμπαράστασης  στο GoPetition – υπογράψτε και διαδώστε!

Dec 052012
 

 

Θα χαρούμε πολύ να μοιραστούμε μαζί σας και φέτος μια διαφορετική Χριστουγεννιάτικη ημέρα στο QUILOMBO! 

Ελάτε αυτήν την ΚΥΡΙΑΚΗ 9 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2012 από τις 11.00 το πρωί μέχρι αργά το απόγευμα για να προσφέρετε αλλά και για να περάσετε μια όμορφη, γιορτινή ημέρα γεμάτη καλλιτεχνικές δράσεις, μουσική, θέατρο, yoga για εγκύους, εργαστήρια, λιχουδιές, ποτά και άλλα πολλά, στο Quilombo Centro Cultural!

Αφιερώνουμε την ενάτη Δεκεμβρίου στις οικογένειες προσφύγων που φιλοξενούνται στην Εστία Προσφύγων της κοινωνικής οργάνωσης «Άρσις».

Μοιραζόμαστε από καρδιάς με όλους εσάς δράσεις, παραστάσεις εργαστήρια για παιδιά και ενήλικες:

 

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ:

  • 13:00-14:30   PRENATAL YOGA (yoga για εγκύους), με την Κατερίνα Κάππου (δηλώσεις συμμετοχής:   6972072702)
  • 15:00-17:00   ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ ΜΟΥΣΙΚΟΚΙΝΗΤΙΚΗΣ (μουσική και χορός για παιδιά με Χριστουγεννιάτικο   θέμα), με την Ανατολή Αρουτζίδη (δύο τμήματα: για παιδιά 5-8 και 8-12 ετών, δηλώσεις συμμετοχής: 6974821555)
  • 15:00-17:00   ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ ΚΟΜΜΩΤΙΚΗΣ με πανέμορφα ράστα (dreadlocks), lines και χτενίσματα, από τις φιλοξενούμενες γυναίκες της Εστίας Προσφύγων
  • 17:15- 18:30  «ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΠΟΥ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΑΓΓΙΞΕΙ ΤΟ ΜΙΣΟΦΕΓΓΑΡΟ» από το Κουκλοθέατρο ParaMana (Σύγχρονο Πειραματικό Θέατρο Σκιών, με Ηλεκτρονική Μουσική, Ζωντανή Αφήγηση και Τρισδιάστατη Απεικόνιση Σκιάς). Για παιδιά από 6+
  • 19:30-21:00  LIVE ΜΕ ΑΦΡΙΚΑΝΙΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ από τη Σιέρρα Λεόνε, με τους “African Heritage Dance Troup” – μουσική, χορός και ακροβατικά από τη Δυτική Αφρική

Σας καλούμε επίσης να απολαύσετε κατά τη διάρκεια της ημέρας:

  • Γεύσεις, μεζέδες και λιχουδιές από την Αφρική και το Αφγανιστάν, παραδοσιακά μη αλκοολούχα ποτά από τις γυναίκες της Εστίας Προσφύγων και την Ένωση Αφρικανών Γυναικών
  • Ελληνικές παραδοσιακές λιχουδιές από το Συνεργατικό Καφενείο της Ακαδημίας Πλάτωνος
  • Νοστιμότατο ζεστό κρασί με μπαχαρικά και εσπεριδοειδή, γλυκές και αλμυρές εκπλήξεις από το Quilombo Centro Cultural.

Αλλά και να χαζέψετε και να συνεισφέρετε σε ένα ΠΟΛΥΧΡΩΜΟ ΠΑΖΑΡΙ με:

  • σπιτικές μαρμελάδες, χριστουγεννιάτικα στολίδια και κούκλες φτιαγμένες από ύφασμα, από τις γυναίκες της Εστίας Προσφύγων και την ομάδα «Λόγος και Ύφασμα» των γυναικείων φυλακών στον Ελαιώνα Θήβας
  • χειροποίητες κατασκευές, από την Ένωση Αφρικανών Γυναικών
  • προϊόντα από μικρούς παραγωγούς και συνεταιρισμούς από την Ελλάδα και όλον τον κόσμο, από το Παντοπωλείο-καφέ Lacandona
  • προϊόντα εναλλακτικού και αλληλέγγυου0 εμπορίου από αγωνιζόμενους παραγωγούς του παγκόσμιου Νότου, από τονΣυνεταιρισμό για την Αλληλέγγυα Οικονομία «Συνάλλοις»
  • φυσικά αρωματικά σαπούνια, καλλυντικά, θεραπευτικά σκευάσματα, αιθέρια έλαια, από το «Βάλσαμο»
  • ζωγραφική σε ύφασμα, διακίνηση ιδεών μέσα από τα ρούχα, ανεξίτηλα χρώματα, από την léfia
  • χειροποίητες δημιουργίες με δέρμα, από την Κατερίνα
  • βιολογικά και παραδοσιακά προϊόντα από ολόκληρη την Ελλάδα, από την Κατερίνα Ευτυχιάδου
  • κοσμήματα macramé, χειροποίητη κατασκευή με κηροκλώστες και ημιπολύτιμους λίθους, από την Ειρήνη-Κλεοπάτρα Αρσενικού
  • t-shirts με απεικονισμένη την ιστορία του Μεξικού, από τη Βιβή
  • χειροποίητα γούρια και κοσμήματα από χυτό γυαλί, από το «Iliofos»
  • κοσμήματα από πολυμερή πηλό μοντελισμού, με χάντρες φτιαγμένες στο χέρι, από την Κορίνα Παπαφράγκου

— ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΜΕ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΙΣΟΔΟ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΔΡΑΣΕΙΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ & ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑ ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ, ΣΥΝΑΥΛΙΕΣ, ΑΦΡΙΚΑΝΙΚΕΣ ΚΟΜΜΩΣΕΙΣ, ΓΙΟΓΚΑ

— ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΜΕ ΔΙΚΗ ΣΑΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΣΥΝΕΙΣΦΟΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΧΡΗΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΕΙΔΩΝ (βρεφικά γάλατα, πάνες) ΓΙΑ ΝΑ ΥΠΟΣΤΗΡΙΧΘΕΙ Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΗΣ ΕΣΤΙΑΣ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ

— ΦΕΡΤΕ μαζί σας:

  • γάλα σε σκόνη (1ης ή 2ης βρεφικής ηλικίας) και φρέσκο γάλα μακράς διάρκειας
  • πάνες (για μωρά βάρους 6-14 κιλών)
  • ρούχα και παπούτσια σε καλή κατάσταση (για τους συνανθρώπους μας που έχουν ανάγκη)

Στις δύσκολες μέρες που ζούμε, η αλληλεγγύη, η συλλογικότητα και η αλληλοστήριξη δεν πρέπει να εκλείψουν.

Μην ξεχνάμε ότι το να προσφέρουμε, πρώτα από όλα εμάς κάνει να νιώθουμε καλύτερα!

Καλές Γιορτές!

Nov 072012
 

Δελτίο Τύπου 7.11.2012

Τρέχοντας για τα παιδιά στο δρόμο, στον Κλασσικό Μαραθώνιο της Αθήνας

Ο 30ος Διεθνής Κλασσικός Μαραθώνιος Δρόμος που διεξάγεται στις 11.11.2012 είναι μια μεγάλη γιορτή του αθλητισμού και παράλληλα μια ευκαιρία για πολλούς δρομείς να βοηθήσουν στη συγκέντρωση χρημάτων για κοινωφελείς σκοπούς και ιδίως για δράσεις που απευθύνονται σε παιδιά που έχουν ανάγκη. Ανάμεσα σε αυτούς, μια ομάδα δρομέων τρέχουν και φέτος υποστηρίζοντας τις δράσεις της ΑΡΣΙΣ για τα παιδιά που εργάζονται στο δρόμο.

Η ΑΡΣΙΣ εδώ και πολλά χρόνια, στη Θεσσαλονίκη και στην Αθήνα, προσεγγίζει με εθελοντές της παιδιά που εργάζονται στο δρόμο και πουλάν μικροαντικείμενα, παίζουν μουσική ή επαιτούν, και τους προσφέρει τη δυνατότητα ενός ευχάριστου διαλείμματος με παιχνίδια, δημιουργικές και ψυχαγωγικές δραστηριότητες. Μέσα από αυτές τις δράσεις δημιουργούνται σχέσεις εμπιστοσύνης και σταδιακά γίνεται προσπάθεια για την υποστήριξη της σχολικής φοίτησης των παιδιών και την προστασία τους από την οικονομική εκμετάλλευση. Παράλληλα, με την υλοποίηση εξειδικευμένου προγράμματος που υποστηρίζεται από το ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, στελέχη της οργάνωσης καταγράφουν την έκταση του φαινομένου της παιδικής εργασίας στις δύο πόλεις, προσεγγίζουν τις οικογένειες των παιδιών, όπου αυτό είναι εφικτό, και ανάλογα με την περίπτωση, ενεργούν για την προστασία των δικαιωμάτων τους προς τις αρμόδιες αρχές (σχολεία, κοινωνικές υπηρεσίες, εισαγγελία ανηλίκων, κλπ). Επί πλέον, με το πρόγραμμα Κινητό Σχολείο / Mobile School επισκέπτεται χώρους που βρίσκονται τα παιδιά αυτά και τους προσφέρει ενδιαφέρουσες εμπειρίες μάθησης.

Από τα τέλη του 2010 συγκροτήθηκε μια πρωτοβουλία από δρομείς μεγάλων αποστάσεων, με στόχο την συγκέντρωση χρημάτων για την υποστήριξη των δράσεων της ΑΡΣΙΣ με τα παιδιά που εργάζονται στο δρόμο. Μέσω του site www.running4children.org ανακοινώνονται οι συμμετοχές δρομέων σε αγώνες μεγάλων αποστάσεων και πολίτες που επιθυμούν να ενισχύσουν την προσπάθειά τους, δηλώνουν την υποστήριξή τους και την κατάθεση χρημάτων, εφόσον αυτοί τερματίσουν. Υπάρχει λογαριασμός στον οποίο συγκεντρώνονται τα χρήματα αυτά και αναλυτικός απολογισμός δημοσιεύεται στο τέλος της κάθε χρονιάς.

Η ΑΡΣΙΣ ευχαριστεί θερμά τους δρομείς που συμμετέχουν στην πρωτοβουλία και καλεί τους πολίτες να δηλώσουν την υποστήριξή τους, μέσω του παραπάνω ιστοχώρου, συμπληρώνοντας την σχετική φόρμα στην υποσελίδα «Υποστηρικτές».

Δείτε τα σχετικά βίντεο:

Πρωτοβουλία Τρέχοντας για τα Παιδιά στο Δρόμο [D] [D]

Κινητό Σχολείο / Mobile School [D] [D]

Nov 052012
 

Ο Ξενώνας της ΑΡΣΙΣ «Εστία Προσφύγων» για μονογονεεϊκές οικογένειες με παιδιά από 4 μηνών έως 12 ετών, αντιμετωπίζει τεράστια οικονομικά προβλήματα λόγω των μεγάλων καθυστερήσεων καταβολής των προβλεπόμενων χρημάτων από το ΕΤΠ 2011.

Υπάρχει επείγουσα ανάγκη για προσφορά ειδών για την κάλυψη των καθημερινών αναγκών των ευάλωτων αυτών οικογενειών.

Συγκεκριμένα :

  • Φρέσκο γάλα μακράς διαρκείας ή γάλα νουνού
  • Γάλα Noulac για τα παιδιά δεύτερης βρεφικής ηλικία
  • Πάνες για μωρά 6 μηνών
  • Σιρόπι depon για παιδιά
  • Σιρόπι Muscosolvan για παιδιά
  • Aerolyn inhaler 50άρι
  • Hansaplast
  • Οινόπνευμα-Ιώδιο-Βαμβάκι

Σας παρακαλούμε όλες και όλους για την άμεση ανταπόκριση σας.

Λεωφόρος Συγγρού 352, Καλλιθέα

τηλ. 210 9416210, 210 9416242 (fax)

Nov 032012
 

Πρόσκληση Ανοικτής Δημοσίας Συζήτησης για την Φτώχεια στην Ελλάδα και την Ευρώπη

Αθήνα, Ξενοδοχείο Τιτάνια, Πανεπιστημίου 52

Πέμπτη 08.11.12 και ώρα: 17.30 μ.μ

συντονίζει ο Κώστας Αρβανίτης (δημοσιογράφος )

Το Ελληνικό Δίκτυο για την Καταπολέμηση της Φτώχειας σας καλεί σε έναν ανοικτό δημόσιο διάλογο για τη φτώχεια στην Ελλάδα και την Ευρώπη και τις αναγκαίες πολιτικές και πρωτοβουλίες για την αντιμετώπιση της διαρκούς εξάπλωσης της σε όλο και ευρύτερες ομάδες πληθυσμού.

 

Oct 262012
 

Ένα τραγικό περιστατικό συνέβη στις 10 Οκτωβρίου στο Γκάζι, κοντά στις γραμμές, όταν το τρένο χτύπησε έναν νέο άνθρωπο που περνούσε εκείνη την ώρα με το ποδήλατο του τις γραμμές, έχοντας ως αποτέλεσμα να τον αφήσει χωρίς πόδια.

Ο νεαρός, είναι γνωστός σερβιτόρος σε μαγαζί της περιοχής, φιλότιμο, εργατικό και αγαπητό, ενώ παράλληλα ασχολούταν και με τον αθλητισμό. Την ημέρα που είχε ρεπό στο μαγαζί που δούλευε, πήρε το ποδήλατό του, ώστε να επιστρέψει στο σπίτι του. Περνώντας από τις γραμμές του τρένου, επί της Κωνσταντινουπόλεως, κάποιος τον χαιρέτησε. Εκείνος γύρισε να απαντήσει, χωρίς να δει και να ακούσει το τρένο που ερχόταν με μεγάλη ταχύτητα.

Έτσι, το τρένο τον χτύπησε, τον παρέσυρε και συνέχισε την πορεία του. Όταν ο νεαρός σερβιτόρος προσπάθησε να σηκωθεί, διαπίστωσε ότι δεν μπορεί να σταθεί, γιατί δεν είχε πόδια.

Ο Γιάννης, όπως ονομάζεται, παρακάλεσε τον γιατρό του νοσοκομείου «Γ. ΓΕΝΝΗΜΑΤΑΣ» να κάνει ότι μπορεί, επειδή μόνο εκείνος εργάζεται, αλλά ακρωτηρίασε και τα δύο του πόδια. Ο ίδιος παραμένει δυνατός, χαμογελά και ελπίζει να βρεθεί ο τρόπος που θα συνεχίζει να βάζει χρήματα στο σπίτι με άνεργους και ανήλικα παιδιά.

Από το φιλικό του περιβάλλον, διοργανώνουν μία συναυλία στις 6 Νοεμβρίου στον Βοτανικό, με πολλούς και σπουδαίους καλλιτέχνες, οι οποίοι αποδέχτηκαν την πρόσκληση να τραγουδήσουν αφιλοκερδώς.

Το εισιτήριο κοστίζει 8 ευρώ.

Οι καλλιτέχνες που θα δώσουν το «παρών» είναι οι:

Φώτης Ανδρικόπουλος, Αντίπερα όχθη, Ρίτα Αντωνοπούλου, Μελίνα Ασλανίδου, Χρήστος Θηβαίος, Ματούλα Ζαμάνη, Αλκίνοος Ιωαννίδης, Δημήτρης Καρράς, Λήδα Μανιατάκου, Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, Θάνος Μικρούτσικος, Πάνος Μουζουράκης, Λεωνίδας Μπαλάφας, Σταύρος Νταντούς, Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Μίλτος Πασχαλίδης Παύλος Παυλίδης, Μιχάλης Τζουγανάκης, Υπόγεια ρεύματα, Μαριέττα Φαφούτη, Γιάννης Χαρούλης, Burger project, Georgia (Μπλε), Fundracar, Magic de spell.

Προπώληση εισιτηρίων

Ticket House, Πανεπιστημίου 42

www.ticketpro.gr

Cartone,Τριπτολέμου & Περσεφόνης, Γκάζι

Ash in Art, Hρακλέους 10 & Λαχούρη 1, N. Κόσμος

Καφέ μπαρ ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΑ, Πλατεία Συντάγματος

Τaki Chan Tattoo, Νέα Ερυθραία & Νέα Ιωνία

Μusic Factory,Φιλολάου 168 Παγκράτι

πηγή

Oct 162012
 

Εγγραφές μαθητών στο Ελεύθερο Σχολείο της ΑΡΣΙΣ

Πηγή: Αρσαίων Κοινότητα

Για τέταρτη συνεχή χρονιά είμαστε στην ευχάριστη θέση να ανακοινώσουμε την έναρξη των εγγραφών στο Ελεύθερο Σχολείο της ΑΡΣΙΣ. Από σήμερα (15 Οκτωβρίου) έως την Τετάρτη 31 Οκτωβρίου 2012 οι ενδιαφερόμενοι μαθητές δημοτικού, γυμνασίου και λυκείου μπορούν να βρουν στο Ελεύθερο Σχολείο της ΑΡΣΙΣ, δωρεάν στήριξη στα μαθήματα της Γλωσσικής διδασκαλίας (Αρχαία, Νέα), των Μαθηματικών, της Φυσικής, της Χημείας, της Αγγλικής Γλώσσας και της χρήσης των Ηλεκτρονικών Υπολογιστών. Παράλληλα, τα παιδιά του Ελεύθερου Σχολείου της ΑΡΣΙΣ συμμετέχουν σε εργαστήρια δημιουργικής απασχόλησης, πραγματοποιούν επισκέψεις σε πολιτιστικά δρώμενα της πόλης, παίζουν, συμμετέχουν και δημιουργούν.

Στόχος, στη βάση της αρχής της ελευθερίας, η απρόσκοπτη εξέλιξη των ικανοτήτων του κάθε παιδιού και η δημιουργία μιας ανοιχτής δομής που θα ενθαρρύνει την αυτοπεποίθηση, την κριτική ικανότητα και την προσωπική ανάπτυξη των παιδιών. Η μάθηση στο Ελεύθερο Σχολείο της ΑΡΣΙΣ είναι διασκεδαστική με απώτερο σκοπό την εμπειρία μέσα από την αποδοχή της διαφορετικότητας, την πίστη στην ισότητα και όχι την παπαγαλία και τη βαθμοθηρία. Σύμφωνα με τον Jean Piaget “Ο στόχος της εκπαίδευσης δεν πρέπει να είναι να γεμίζει το μυαλό του παιδιού με στεγνές πληροφορίες, μα να δημιουργεί το ίδιο το παιδί ευκαιρίες μάθησης, να ανακαλύψει τους άλλους ανθρώπους και να είναι σε θέση να κάνει καινούργια πράγματα”.
Στο Ελεύθερο Σχολείο της ΑΡΣΙΣ μπορούν να εγγραφούν μαθητές οι οικογένειες των οποίων διαβιούν κάτω από το όριο της φτώχειας και μπορεί να είναι άνεργοι, χαμηλά αμειβόμενοι εργαζόμενοι, μονογονεϊκές οικογένειες, μετανάστες κ.α. Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να επικοινωνείτε: με το Γραφείο της ΑΡΣΙΣ, οδός Αμύντα 4, στο τηλέφωνο 2461049799, στο e-mail: infokoz@arsis.gr, ή μέσω της σελίδας www.facebook.com/Arsis.Kozanis.
Σήμερα, που τα παιδιά βιώνουν ίσως με το χειρότερο τρόπο τις συνέπειες της οικονομικής κρίσης, σήμερα, που η ενεργοποίηση των κοινωνικών αυτοματισμών οδηγεί στην ολοκληρωτική διάσπαση της κοινωνικής συνοχής, σήμερα, που όλα αυτά είναι δύσκολο να τα εξηγήσεις στα παιδιά, σήμερα, είναι ιδιαίτερα σημαντικό για μας να απελευθερώσουμε τη δυναμική της δημιουργικότητας μας και να προσπαθήσουμε στο τώρα και στο εδώ να χτίσουμε διαδικασίες μάθησης, όπου η ελευθερία, η αλληλεγγύη και η ισότητα θα αποκτούν υπόσταση καθημερινά στην πράξη και στη ζωή μας.
Oct 102012
 

ΔΩΡΕΑΝ ΕΙΔΗ ΔΙΑΤΡΟΦΗΣ

ΑΝΟΙΓΕΙ ΤΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΠΑΝΤΟΠΩΛΕΙΟ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΝΕΑΣ ΣΜΥΡΝΗΣ

Στην τελική του φάση εισήλθε η λειτουργία του Κοινωνικού Παντοπωλείου του Δήμου, ύστερα από την έγκριση του κανονισμού του λειτουργίας του από το Δημοτικό Συμβούλιο στις 7 Μαρτίου 2012.

Θα λειτουργήσει σε χώρο που ήδη διαμορφώνεται και εξοπλίζεται στην οδό Αρτάκης δίπλα στο Α΄ ΚΑΠΗ ( Αρτάκης 34 ), στο ύψος του Δημοτικού Γυμναστηρίου.

Θα προσφέρει ΔΩΡΕΑΝ είδη διατροφής, καθαριότητας, υγιεινής και βρεφοανάπτυξης.

Δικαιούχοι θα είναι οι πολίτες – οικογένειες με ετήσιο εισόδημα έως 6.000 € ( μοναχικά άτομα και άγαμοι ),διμελείς οικογένειες με ετήσιο εισόδημα 7.500 € με προσαύξηση 1.500 € για κάθε προστατευόμενο άτομο. Άρα απευθύνεται σε οικονομικά αδύναμους και ανέργους συμπολίτες μας.

Ο δικαιούχος θα καταθέτει τα δικαιολογητικά του στο Δήμο και θα παραλαμβάνει μια μαγνητική κάρτα, η οποία θα «φορτώνεται» ανάλογα με τη κατηγορία που θα ανήκει με ένα μηνιαίο ποσό και με κάθε αγορά από το Κοινωνικό Παντοπωλείο θα αφαιρείται το αντίστοιχο ποσό.

Όλα τα είδη θα είναι ΔΩΡΕΑΝ και η επιλογή από τα ράφια ΕΛΕΥΘΕΡΗ ανάλογα με τις ανάγκες κάθε ατόμου ή οικογένειας.

Τα είδη που θα προσφέρει το Κοινωνικό Παντοπωλείο θα τα προμηθεύεται ο Δήμος και θα συμπληρώνονται από όσους πολίτες, συλλόγους, φορείς και επιχειρήσεις επιθυμούν να συμβάλλουν ΕΘΕΛΟΝΤΙΚΑ στο πρόγραμμα.

Δείτε τον κανονισμό λειτουργίας

Oct 032012
 

Ο Bruce Levine, Ph.D., μιλά για τη σχέση της ψυχολογίας με τις δομές εξουσίας. Μια σχέση διαχρονική και επικίνδυνη. Αξίζει μια ανάγνωση, μάλλον πολλές αναγνώσεις.

Πηγή: Mad in America

How Psychologists Meet the Needs of the “Power Structure”: A Talk at the Psychologists for Social Responsibility Conference

By the 1980s, as a clinical psychology graduate student, it had become apparent to me that the psychology profession was increasingly about meeting the needs of the “power structure” to maintain the status quo so as to gain social position, prestige, and other rewards for psychologists.

The Backward March of Psychologists

The academic psychology that I entered as a psychology major in the 1970s was by no means perfect. There was a dominating force of manipulative, control-freak behaviorists who appeared to get their rocks off conditioning people as if they were rats in a maze. However, there was also a significant force of people such as Erich Fromm who believed that an authoritarian and undemocratic society results in alienation, and that this was a source of emotional problems. Fromm was concerned about mental health professionals helping people to adjust to a society with no mind to how dehumanizing that society had become. Back then, Fromm was not a marginalized figure; his ideas were taken seriously as he had best sellers such as The Art of Loving, and he appeared on national television.

However, by the time that I received my Ph.D. in 1985—from an American Psychological Association approved clinical psychology program—people with ideas such as Fromm’s were at the far margins. By then, the focus was the competition as to what treatment could get patients back on the assembly line quickest. The competition winners that emerged, owing much more to public relations than science, were cognitive-behavioral therapy in psychology and biochemical psychiatry in psychiatry. By the mid-1980s, psychiatry was beginning to become annexed by pharmaceutical companies and forming what we now have, a “psychiatric-pharmaceutical industrial complex.” And increasingly marginalized was the idea that treatment that consisted of manipulating and medicating alienated people to adjust to this crazy rat race and thus maintain the status quo was a political act, a problematic one for people who cared about democracy.

My “Tactical Withdrawal” from Mainstream Psychology

After graduating, it seemed clear to me that academic clinical psychology and psychiatry departments, hospitals, and the mainstream clinical institutional worlds were going to depress, damage, and enrage me more than I was going to make a dent in reforming them, so I made a “tactical withdrawal” into private practice. Only several years later, in the late 1990s, did I begin to go public—writing articles and books, giving media interviews and talks about the problems in the mental health profession.

A major motivation for my going public was that I was embarrassed by the direction of my profession, and I wanted to separate myself from it. I remember thinking, half seriously, that when all these kids who were having a difficult time fitting into dehumanizing environments and who were getting increasingly drugged—first with psychostimulants and then with antidepressants and antipsychotics—grew up and figured out what had happened to them, they would get pretty enraged; and if ever there was a revolution and it resembled the French Revolution, then instead of kings, queens, and priests’ heads being placed in guillotines, it would be shrinks’ heads; and I thought that if I spoke out, maybe I might get spared.

Over the years, I discovered a handful of other psychologists and even a few courageous psychiatrists who were also speaking out against mainstream psychology and psychiatry, and most of them have paid a severe professional price of marginalization. I also came across psychologist authors who were not routinely discussed by mainstream mental health professionals but whom I respected. One such psychologist author/activist was Ignacio Martin-Baró.

Martin-Baró was a social psychologist and priest in El Salvador who popularized the term “liberation psychology” and who was ultimately assassinated by a U.S. trained Salvadoran death squad in 1989. Most U.S. psychologists are unaware of him, though he is known to many of you here at this Psychologists for Social Responsibility conference.

One observation by Martin-Baró about U.S. psychology was that “in order to get social position and rank, it negotiated how it would contribute to the needs of the established power structure.” We can see that in many ways. I want to start with the most visible evidence of this at the tip of the iceberg, but I also want to talk about the more submerged part of this iceberg that may even be more troubling for democracy and democratic movements.

Meeting the Needs of the Power Structure: The Tip of the Iceberg

On the obvious level, we can see psychologists meeting the needs of the power structure for social position and rank in the recent policies of the American Psychological Association (APA). For several years, the APA not only condoned but actually applauded psychologists’ assistance in interrogation/torture in Guantánamo and elsewhere. When it was discovered that psychologists were working with the U.S. military and the CIA to develop brutal interrogation methods, the APA assembled a task force in 2005 to examine the issue and concluded that psychologists were playing a “valuable and ethical role” in assisting the military. And in 2007, an APA Council of Representatives retained this policy by voting overwhelmingly to reject a measure that would have banned APA members from participating in abusive interrogation of detainees. It took until 2008 for APA members to vote for prohibiting consultations in interrogations.

Also at the tip of this iceberg of how psychologists have met the needs of the power structure are the efforts of perhaps the most famous academic psychologist in the U.S., who is also a former president of the APA, a man who once did some worthwhile work with learned helplessness. Of course, I’m talking about Martin Seligman, who more recently has consulted with the U.S. army’s Comprehensive Soldier Fitness program—this for not only social position and rank but for several million dollars for his University of Pennsylvania Positive Psychology Center, according to the Philadelphia Inquirer, which quoted Seligman saying, “We’re after creating an indomitable military.”

To give you an example of how positive psychology is used in this Comprehensive Soldier Fitness program, in one role play, a sergeant is asked to take his exhausted men on one more difficult mission, and the sergeant is initially angry saying that “It’s not fair”; but in the role play, he’s “rehabilitated” to reframe the order as a compliment, concluding, “Maybe he’s hitting us because he knows we’re more reliable.”

This kind of “positive reframing” and the use of psychology and psychiatry to manipulate and medicate people— one in six U.S. armed service members are taking at least one psychiatric drug, many in combat zones —so as to adjust to dehumanizing environments has concerned many critical thinkers for quite some time, from Aldous Huxley in Brave New World, to Erich Fromm in The Sane Society, to more recently, Barbara Ehrenreich in Bright-Sided.

The Submerged Iceberg: How Psychologists Subvert Democratic Movements

I want to turn now to the more submerged, less visible but more ubiquitous ways that psychologists are meeting the needs of the power structure and subverting democracy and democratic movements.

One major area that concerns me is the everyday pathologizing and diseasing of anti-authoritarians. This is quite scary because anti-authoritarians are absolutely vital for democracy and democratic movements. I want to talk about how this is being done, but first let me define authoritarianism and anti-authoritarianism

Authoritarianism is unquestioning obedience to authority. Authoritarians in control demand unquestioning obedience, and authoritarian subordinates give them that unquestioning obedience. In contrast, anti-authoritarians question the legitimacy of an authority before taking it seriously. Does the authority know what it’s talking about or not? Does it tell the truth or lie? Does it care about the people who are taking it seriously or is it exploitative? And if anti-authoritarians assess an authority to be illegitimate, they then challenge and resist it.

So, of course anti-authoritarians are essential for democracy and democratic movements. And by pathologizing and “treating” anti-authoritarians, psychologists and other mental health professionals are taking them off “democracy battlefields.”

I began to think about this problem of psychologists pathologizing anti-authoritarians when I was in graduate school in the early 1980s. Prior to that, in 1970s—when mental health professionals were moving forward instead of backward—psychiatry, in response to the pressure of gay activists, had removed homosexuality as a mental illness from their diagnostic bible, the DSM. But 1980 was a sad year—Erich Fromm died, Ronald Reagan became president, and the DSM III was published in 1980, my second year of graduate school.

The DSM III was a huge expansion of psychiatric disorders, with many more child and adolescent diagnoses, and I immediately noticed that the DSM III was pathologizing stubbornness, rebellion, and anti-authoritarianism. Some of these new diagnoses subtly pathologized rebellion, but one diagnosis was in-your-face obvious pathologizing of rebellion—“oppositional defiant disorder” (ODD).

For those of you who are not clinicians, ODD kids are not doing anything illegal. ODD kids are not the kids who once were labeled “juvenile delinquents”—that’s “conduct disorder.” No, the official symptoms of ODD include “often actively defies or refuses to comply with adult requests or rules” and “often argues with adults.”

When I discovered ODD, I told some of my professors that I was already a little embarrassed by the profession but now I’m really embarrassed—didn’t psychologists realize that just about every great American activist from Saul Alinsky to Harriet Tubman, to many great artists and scientists, to scientist-activists such as Albert Einstein would have been diagnosed with ODD? In response, they diagnosed me as having “issues with authority.” I definitely do have issues with authorities who don’t know what the hell they are talking about—this another reason that I withdraw from the mainstream mental health professional world.

Anti-Authoritarians Kept Off Democracy Battlefields

So, I went into private practice, and I have received many referrals for these teenagers diagnosed with ODD from colleagues who are uncomfortable with these kids. As I worked with these kids, I found that not only did I like most of them but I also respected the vast majority of them, as they have real courage. They don’t comply with authorities whom they consider to be illegitimate, and most of the time, I concur with their assessment. If they do respect an authority, they aren’t obnoxious, and usually they clamor for adults whom they can respect and who genuinely respect them. Not only are these kids not mentally ill, many of them are what I consider to be the hope of the nation.

Over the years, I have worked not only with ODD teens but also with adults diagnosed with depression, anxiety disorder, and substance abuse, and with psychiatric survivors who have been previously diagnosed with various psychoses. What’s impossible for me to ignore is how many of these individuals diagnosed with mental disorders are essentially anti-authoritarians. It began to be increasingly clear to me that this was potentially a large army of anti-authoritarian activists that mental health professionals are keeping off democracy battlefields by convincing them that their depression, anxiety, and anger are solely a result of their mental illnesses and not, in part, a result of their pain over being in dehumanizing environments.

Earlier this year, I wrote a piece for AlterNet called “Would We Have Drugged Up Einstein?” about why anti-authoritarians are diagnosed with mental illness, and it was picked up by several other Internet zines. I received a huge response, including many emails from people who have been diagnosed with depression and anxiety disorder who positively resonated with this particular sentence: “Often a major pain of their lives that fuels their anxiety and/or depression is fear that their contempt for illegitimate authorities will cause them to be financially and socially marginalized, but they fear that compliance with such illegitimate authorities will cause them existential death.”

So, over the years, I have become increasingly confident that there is huge group, a potential army of anti-authoritarian activists who are being pacified by the mental health profession and taken off democracy battlefields. And this, I think, is one important reason why the number of Americans actively involved in democratic movements is so low.

Of course this is not the only reason for political passivity in the United States, as there are many spokes on the U.S. political passivity wheel. The decimation of labor unions disempowering working people, as 35% of working people in the 1950s were in unions, compared to 12% today and only 7% among non-public employees. Increased workplace surveillance to go along with government surveillance which pacifies people. Social isolation—25% of Americans don’t have a single confidante in their lives—preventing even the possibility of solidarity. Staggering student-loan debt, which breaks young people’s spirit of resistance. Extremist consumerism that weaken us. And so forth. But the pacifying spoke in the wheel that I feel the greatest obligation to talk about most loudly is how our mental health profession is taking anti-authoritarians off democracy battlefields.

Psychologists’ Unavoidable Political Choice

If you look at the history of top-down hierarchical civilization, the reality is that there have always been power structures. There has been the ruling power structure of the combination of the monarchy and the church. And today in the U.S. and many other nations, the ruling power structure is the corporatocracy—giant corporations, the wealthy elite, and their politician collaborators.

All power structures throughout history have sought to use groups of people, especially among so-called professionals, who will control the population from rebelling against injustices. Power structures have used clergy—that’s why clergy who cared about social justice and who were embarrassed by their profession created “liberation theology.” Power structures have certainly used police and armies, as has been done throughout American history to try to break the U.S. labor movement. And the U.S. power structure now uses mental health professionals to manipulate and medicate people to adapt and adjust and thereby maintain the status quo, regardless of how insane the status quo has become.

So, mental health professionals have a choice. They can meet the needs of the power structure by only focusing on adjusting and adapting to what I think is an increasingly insane U.S. society. By insane I mean multiple senseless wars that Americans don’t even know why we are fighting. By insane I mean prisons-for-profit corporations such as Correction Corporation of America buying prisons from states and demanding in return a 90% occupancy guarantee—this actually occurred recently in my state of Ohio. And so on.

Or mental health professionals can act very differently. Clinicians can recognize that many among their clientele diagnosed with depression, anxiety disorder, and substance abuse are not essentially biochemicaly ill but are essentially anti-authoritarians. Not all of them are anti-authoritarians but many of them are. And that self-destructive behaviors are fueled by a variety of pains, one such pain is the direct and indirect impact of illegitimate authorities at all kinds of levels in people’s lives. And pained anti-authoritarians can be exposed to the idea that throughout history many people, famous and not-so-famous, from Buddha to Malcolm X, have transformed their pain and their self-destructive behaviors to constructive behaviors through art, spirituality, and also activism.

And once anti-authoritarians have their pain and their anti-authoritarianism validated and feel more whole, they are likely to become less on the defensive and more secure. That’s when the real fun begins, as we can move to the next level—we can learn to get along with one another. When anti-authoritarians regain the energy to do battle with the corporatocracy and learn to get along with one another, watch out—we might actually achieve something closer to democracy in the United States.

Bruce E. Levine, a practicing clinical psychologist, writes and speaks about how society, culture, politics and psychology intersect. His latest book is Get Up, Stand Up: Uniting Populists, Energizing the Defeated, and Battling the Corporate Elite. His Web site is www.brucelevine.net. This article is also being simultaneously published in the October Z Magazine.

Sep 012012
 

(φωτογραφία www.vinchen.com)

Επιστολή του Σωματείου Εργαζομένων ‘Περιβολάκι’ στα πολιτικά κόμματα

Προς:

  • Νέα Δημοκρατία
  • Συνασπισμό ΡΙΖοσπαστικής Αριστεράς
  • Πανελλήνιο ΣΟσιαλιστικό Κίνημα
  • Ανεξάρτητους Έλληνες
  • Δημοκρατική Αριστερά
  • Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας

Κοινοποίηση σε:

  • Καθημερινή
  • Το Βήμα
  • Αυγή
  • Ριζοσπάστης
  • Εργατικό Κέντρο Αθήνας
  • Γενική Συνομοσπονδία Εργατών Ελλάδας
  • Ελληνική Ψυχιατρική Εταιρεία
  • Σύλλογος Ελλήνων Ψυχολόγων
  • Παρατηρητήριο για τα Δικαιώματα στην Ψυχική Υγεία

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ‘ΠΕΡΙΒΟΛΑΚΙ’

Ύδρας 25, Χαλάνδρι, 15232

Χαλάνδρι, 29 Αυγούστου 2012

 

Αξιότιμες κυρίες, αξιότιμοι κύριοι,

Ως εργαζόμενοι στο χώρο της ψυχοκοινωνικής φροντίδας στην Ελλάδα σας απευθύνουμε αυτή την επιστολή για να εκθέσουμε την κατάσταση που επικρατεί αυτή τη στιγμή στις υπηρεσίες μας και για τους ανθρώπους που εμπλέκονται καθημερινά, μετά από δύο χρόνια εφαρμογής του μνημονίου στη χώρα μας.

Οι υπηρεσίες πρόληψης, θεραπείας και αποκατάστασης ψυχικών νοσημάτων κρέμονται από μία κλωστή. Η ψυχιατρική μεταρρύθμιση έχει καταρρεύσει προ πολλού. Τα δικαιώματα και οι ζωές των ασθενών παραβιάζονται ως συνέπεια κλεισίματος και συγχωνεύσεων δομών και μονάδων φροντίδας, εξαιτίας των βάρβαρων περικοπών σε πόρους και επαγγελματίες ψυχικής υγείας. Το 1989 οι εικόνες των ασθενών που δένονταν γυμνοί με ιμάντες στα κρεβάτια, έκαναν ομαδικό μπάνιο με λάστιχο και άλλες σκηνές φρίκης, έκαναν τον γύρο του κόσμου σοκάροντας με την απανθρωπιά των συνθηκών νοσηλείας που επικρατούσαν στο ψυχιατρείο – κολαστήριο της Λέρου. Ενδεικτικό της κατάστασης που επικρατεί σήμερα είναι όσα παραθέτονται σε επίσημο έγγραφο της διοίκησης του Κρατικού Ψυχιατρείου Λέρου που φέρνει και πάλι στην επικαιρότητα τις μνήμες του 1989. Εν έτη 2012, οι τρόφιμοι κινδυνεύουν να χάσουν τη ζωή τους από ασιτία την ώρα που – βάσει νόμου (Ν. 2071/92 ΦΕΚ 123/92 τ.α , άρθρο 47) – «ο ασθενής έχει το δικαίωμα της παροχής φροντίδας σε αυτόν με τον οφειλόμενο σεβασμό στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια του. Αυτή η φροντίδα περιλαμβάνει όχι μόνο την εν γένει άσκηση της ιατρικής και της νοσηλευτικής, αλλά και τις παραϊατρικές υπηρεσίες, την κατάλληλη διαμονή, την κατάλληλη μεταχείριση και την αποτελεσματική διοικητική και τεχνική εξυπηρέτηση». Oι γιατροί της Λέρου, από τις 5 Ιουνίου, έχουν ενημερώσει εγγράφως το Υπουργείο Υγείας – με αρ. πρωτοκόλλου 5779 και με το χαρακτηρισμό του “εξαιρετικά επείγοντος” – ότι το Κρατικό Ψυχιατρείο της Λέρου, αδυνατεί να ταΐσει τους 350 ασθενείς, εξαιτίας των χρεών του ιδρύματος προς τους προμηθευτές, οι οποίοι έχουν σταματήσεις τις παραδόσεις σε τρόφιμα. Η έκφραση «ανθρωπιστική κρίση» μπορεί να μην φτάνει για να περιγράψει τη μαζική εξόντωση στην οποία εξωθείται, λόγω των αλλεπάλληλων μέτρων, ένας ολόκληρος –ο πιο ευαίσθητος- πληθυσμός. Μάλιστα, στην πιο δύσκολη περίοδο, αυτή της οικονομικής κρίσης, που σοβαρότατες ψυχικές ασθένειες όπως κατάθλιψη παρουσιάζουν δραματική αύξηση, το κοινωνικό κράτος αντί να ενισχύεται καταργείται. Αυτό είναι κάτι που το καταγγέλλουμε και θα συνεχίσουμε να το καταγγέλλουμε με κάθε δυνατό τρόπο.

Οι μόνοι που σηκώνουμε το βάρος διατήρησης μιας υποτυπώδους προσφοράς υπηρεσιών ψυχικής υγείας, τόσο στους ενήλικους ασθενείς εντός και εκτός στεγαστικών δομών, όσο και στα παιδιά και τους έφηβους με σοβαρές αναπτυξιακές διαταραχές, είμαστε εμείς, οι απλήρωτοι εργαζόμενοι. Σημειώνουμε ότι έχουν υπάρξει περικοπές σε μισθούς των 1000 και 900 ευρώ, ενώ έχουμε από το 2005 υπάρξει πολλές φορές απλήρωτοι για περιόδους που έχουν φτάσει και τους 9 μήνες(!). Επίσης, η μείωση 55% του προϋπολογισμού που έχει ανακοινωθεί για το τρέχον έτος σημαίνει πως τα χρήματα για τη διατήρηση των δομών ψυχικής υγείας ήδη εξανεμίστηκαν προ πολλού.

Όσον αφορά το χώρο μας, οι 43 από του 78 έμπειρους επαγγελματίες Ψυχικής Υγείας, οι οποίοι, μέχρι τον Ιούλιο 2012, εργαζόμασταν στις τρεις δομές του Περιβολάκι (ΝΠΙΔ χρηματοδοτούμενο από το ΥΥΚΑ, που παρέχει υπηρεσίες σε παιδιά με διάχυτες αναπτυξιακές διαταραχές, δηλ αυτισμό, παιδική ψύχωση κλπ. και στις οικογένειές τους, στο πλαίσιο του Ψυχαργώς), είμαστε κυριολεκτικά στον αέρα. Δυστυχώς, η διοίκηση του Περιβολάκι μεθόδευσε με τρόπο αυθαίρετο και χωρίς καμία διαφάνεια το κλείσιμο των δύο δομών του στο Χαλάνδρι, στερώντας από τον πληθυσμό που εξυπηρετούσε: Α) Κέντρα Ημέρας, Β) το μοναδικό στην Ελλάδα Ξενώνα βραχείας διαμονής και Γ) την Ομάδα Διάγνωσης και Αξιολόγησης. Επέλεξε να παραδώσει μέρος του επιστημονικά καταρτισμένου και έμπειρου προσωπικού στο ΥΥΚΑ με δυο άδεια από εξοπλισμό κτήρια, χωρίς αντικείμενο εργασίας, αφήνοντας στον αέρα εργαζόμενους που έχουν στηρίξει τον φορέα πολλά χρόνια. Τα κριτήρια της επιλογής δεν κοινοποιήθηκαν, ενώ υπάρχουν εργαζόμενοι οι οποίοι αρνήθηκαν να παραμείνουν στην δομή. Τα παιδιά σχολικής ηλικίας παραπέμφθηκαν σε ειδικά δημόσια σχολεία – όπως απαιτεί ο νόμος για την ειδική αγωγή- παρόλο που τα σχολεία αυτά, κατ’ ομολογία και των συναδέλφων εκπαιδευτικών που εργάζονται σε αυτά και παρά τις συνεχείς προσπάθειες τους, αδυνατούν να καλύψουν τις ήδη υπάρχουσες ανάγκες, πόσο μάλλον ορισμένα ιδιαίτερα βαριά περιστατικά, ενώ τα υπόλοιπα παιδιά, προσχολικής ηλικίας θα μεταφερθούν στο Περιβολάκι 3, στην Παιανία, για να εξασφαλιστεί η λειτουργία του. Παράλληλα θα θέλαμε να επιστήσουμε την προσοχή σας στο γεγονός ότι αν και η διοίκηση του Περιβολάκι μαζί με το ΥΥΚΑ υπόσχονταν και δεσμευόταν ότι μέχρι τέλος Ιουλίου θα δρομολογούταν η μεταβίβαση, αφού υπήρξε ενδιαφέρον από άλλον φορέα να αναλάβει τις 2 δομές, ακόμα δε φαίνεται να έχουμε καμία εξέλιξη. Ως εργαζόμενοι θα συνεχίσουμε στο σύνολο μας να αγωνιζόμαστε να διατηρηθούν οι υπηρεσίες της Ψυχικής Υγείας σε ένα τόσο ευαίσθητο κλινικά πληθυσμό.

Καταγγέλλουμε τη διοίκηση Περιβολάκι και τους επιστημονικά υπευθύνους που πήραν αυτές τις αποφάσεις για συρρίκνωση των υπηρεσιών στον πιο ευαίσθητο πληθυσμό των παιδιών, αλλά και το ΥΥΚΑ που το επιτρέπει. Τα Υπουργεία Υγείας όλα αυτά τα χρόνια, άλλωστε, επιδίωκαν τη συρρίκνωση των δομών με την επιλογή τους να μη χρηματοδοτούν επαρκώς και έγκαιρα τις υπηρεσίες ψυχικής υγείας, ιδιαίτερα όσες είχαν αναθέσει σε μη κερδοσκοπικά σωματεία ή σε αστικές μη κερδοσκοπικές εταιρίες. Άφησαν την ψυχική υγεία χωρίς κεντρικό σχεδιασμό και χωρίς ουσιαστικό έλεγχο σχετικά με την ποιότητα των υπηρεσιών αλλά και την οικονομική διαχείριση με αποτέλεσμα μεταξύ άλλων τη κακοδιαχείριση κονδυλίων. Σήμερα, επικαλούμενοι την κρίση και με μηδαμινή χρηματοδότηση για το 2ο εξάμηνο του 2012 ουσιαστικά μεθοδεύουν με τη σειρά τους το κλείσιμο των δομών ή τη μετατροπή τους σε άσυλα πάλι.

Επειδή θεωρούμε ότι οι υπηρεσίες αυτές δεν περισσεύουν στην κοινότητα, ειδικά την περίοδο αυτή, επειδή η χρηματοδότηση που δόθηκε για τις υποδομές και το σχεδιασμό των δομών από τα ευρωπαϊκά προγράμματα και το ελληνικό κράτος δόθηκε για να υπάρξει συνέχεια των αναγκαίων υπηρεσιών, επειδή οι υπηρεσίες δεν ανήκουν στη διοίκηση αλλά στα παιδιά και τις οικογένειες τους, σας ζητάμε να υποστηρίξετε τη μη διακοπή της λειτουργίας των δομών αυτών, όπου θα συνεχίσουν να εργάζονται οι έμπειροι επαγγελματίες του χώρου, ώστε να μη βρεθούν κι αυτοί στο ήδη μεγάλο πηγάδι της ανεργίας.

Εμείς, από τη μεριά μας θα παλέψουμε μαζί με εργαζόμενους, χρήστες υπηρεσιών και τις οικογένειες τους, από όσο το δυνατό περισσότερους χώρους της ψυχικής υγείας αλλά και από άλλους ευαίσθητους κοινωνικούς χώρους, καθώς και από το χώρο της υπόλοιπης υγείας για να αποτρέψουμε την έκπτωση του κοινωνικού κράτους. Οι πολιτικές του μνημονίου εξαθλιώνουν και σκοτώνουν κόσμο στο όνομα μιας σωτηρίας που δεν αφορά όμως εμάς.

Είμαστε στη διάθεσή σας για να σας ενημερώσουμε με κάθε λεπτομέρεια αν ενδιαφέρεστε να πάρετε θέση δίπλα μας στον αγώνα αυτό, γιατί μόνο αν κάθε διαθέσιμη φωνή δημοσιοποιήσει άμεσα το πρόβλήμα μας και βρεθεί συμπαραστάτης στους αγώνες μας υπάρχει ελπίδα να αποτρέψουμε το κοινωνικό έγκλημα που συντελείται.

Με εκτίμηση,

το Δ.Σ. του Σωματείου Εργαζομένων στο Περιβολάκι