Oct 162012
 

Εγγραφές μαθητών στο Ελεύθερο Σχολείο της ΑΡΣΙΣ

Πηγή: Αρσαίων Κοινότητα

Για τέταρτη συνεχή χρονιά είμαστε στην ευχάριστη θέση να ανακοινώσουμε την έναρξη των εγγραφών στο Ελεύθερο Σχολείο της ΑΡΣΙΣ. Από σήμερα (15 Οκτωβρίου) έως την Τετάρτη 31 Οκτωβρίου 2012 οι ενδιαφερόμενοι μαθητές δημοτικού, γυμνασίου και λυκείου μπορούν να βρουν στο Ελεύθερο Σχολείο της ΑΡΣΙΣ, δωρεάν στήριξη στα μαθήματα της Γλωσσικής διδασκαλίας (Αρχαία, Νέα), των Μαθηματικών, της Φυσικής, της Χημείας, της Αγγλικής Γλώσσας και της χρήσης των Ηλεκτρονικών Υπολογιστών. Παράλληλα, τα παιδιά του Ελεύθερου Σχολείου της ΑΡΣΙΣ συμμετέχουν σε εργαστήρια δημιουργικής απασχόλησης, πραγματοποιούν επισκέψεις σε πολιτιστικά δρώμενα της πόλης, παίζουν, συμμετέχουν και δημιουργούν.

Στόχος, στη βάση της αρχής της ελευθερίας, η απρόσκοπτη εξέλιξη των ικανοτήτων του κάθε παιδιού και η δημιουργία μιας ανοιχτής δομής που θα ενθαρρύνει την αυτοπεποίθηση, την κριτική ικανότητα και την προσωπική ανάπτυξη των παιδιών. Η μάθηση στο Ελεύθερο Σχολείο της ΑΡΣΙΣ είναι διασκεδαστική με απώτερο σκοπό την εμπειρία μέσα από την αποδοχή της διαφορετικότητας, την πίστη στην ισότητα και όχι την παπαγαλία και τη βαθμοθηρία. Σύμφωνα με τον Jean Piaget “Ο στόχος της εκπαίδευσης δεν πρέπει να είναι να γεμίζει το μυαλό του παιδιού με στεγνές πληροφορίες, μα να δημιουργεί το ίδιο το παιδί ευκαιρίες μάθησης, να ανακαλύψει τους άλλους ανθρώπους και να είναι σε θέση να κάνει καινούργια πράγματα”.
Στο Ελεύθερο Σχολείο της ΑΡΣΙΣ μπορούν να εγγραφούν μαθητές οι οικογένειες των οποίων διαβιούν κάτω από το όριο της φτώχειας και μπορεί να είναι άνεργοι, χαμηλά αμειβόμενοι εργαζόμενοι, μονογονεϊκές οικογένειες, μετανάστες κ.α. Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να επικοινωνείτε: με το Γραφείο της ΑΡΣΙΣ, οδός Αμύντα 4, στο τηλέφωνο 2461049799, στο e-mail: infokoz@arsis.gr, ή μέσω της σελίδας www.facebook.com/Arsis.Kozanis.
Σήμερα, που τα παιδιά βιώνουν ίσως με το χειρότερο τρόπο τις συνέπειες της οικονομικής κρίσης, σήμερα, που η ενεργοποίηση των κοινωνικών αυτοματισμών οδηγεί στην ολοκληρωτική διάσπαση της κοινωνικής συνοχής, σήμερα, που όλα αυτά είναι δύσκολο να τα εξηγήσεις στα παιδιά, σήμερα, είναι ιδιαίτερα σημαντικό για μας να απελευθερώσουμε τη δυναμική της δημιουργικότητας μας και να προσπαθήσουμε στο τώρα και στο εδώ να χτίσουμε διαδικασίες μάθησης, όπου η ελευθερία, η αλληλεγγύη και η ισότητα θα αποκτούν υπόσταση καθημερινά στην πράξη και στη ζωή μας.
Oct 102012
 

ΔΩΡΕΑΝ ΕΙΔΗ ΔΙΑΤΡΟΦΗΣ

ΑΝΟΙΓΕΙ ΤΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΠΑΝΤΟΠΩΛΕΙΟ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΝΕΑΣ ΣΜΥΡΝΗΣ

Στην τελική του φάση εισήλθε η λειτουργία του Κοινωνικού Παντοπωλείου του Δήμου, ύστερα από την έγκριση του κανονισμού του λειτουργίας του από το Δημοτικό Συμβούλιο στις 7 Μαρτίου 2012.

Θα λειτουργήσει σε χώρο που ήδη διαμορφώνεται και εξοπλίζεται στην οδό Αρτάκης δίπλα στο Α΄ ΚΑΠΗ ( Αρτάκης 34 ), στο ύψος του Δημοτικού Γυμναστηρίου.

Θα προσφέρει ΔΩΡΕΑΝ είδη διατροφής, καθαριότητας, υγιεινής και βρεφοανάπτυξης.

Δικαιούχοι θα είναι οι πολίτες – οικογένειες με ετήσιο εισόδημα έως 6.000 € ( μοναχικά άτομα και άγαμοι ),διμελείς οικογένειες με ετήσιο εισόδημα 7.500 € με προσαύξηση 1.500 € για κάθε προστατευόμενο άτομο. Άρα απευθύνεται σε οικονομικά αδύναμους και ανέργους συμπολίτες μας.

Ο δικαιούχος θα καταθέτει τα δικαιολογητικά του στο Δήμο και θα παραλαμβάνει μια μαγνητική κάρτα, η οποία θα «φορτώνεται» ανάλογα με τη κατηγορία που θα ανήκει με ένα μηνιαίο ποσό και με κάθε αγορά από το Κοινωνικό Παντοπωλείο θα αφαιρείται το αντίστοιχο ποσό.

Όλα τα είδη θα είναι ΔΩΡΕΑΝ και η επιλογή από τα ράφια ΕΛΕΥΘΕΡΗ ανάλογα με τις ανάγκες κάθε ατόμου ή οικογένειας.

Τα είδη που θα προσφέρει το Κοινωνικό Παντοπωλείο θα τα προμηθεύεται ο Δήμος και θα συμπληρώνονται από όσους πολίτες, συλλόγους, φορείς και επιχειρήσεις επιθυμούν να συμβάλλουν ΕΘΕΛΟΝΤΙΚΑ στο πρόγραμμα.

Δείτε τον κανονισμό λειτουργίας

Oct 102012
 

Εναλλακτικό Φεστιβάλ

Αλληλέγγυας & Συνεργατικής Οικονομίας

19-20-21 Οκτώβρη

Πολιτιστικό Κέντρο Ελληνικού (δίπλα στο Πολιτιστικό Κέντρο Ελληνικού,200 μέτρα από την Τροχαία Ελληνικού)παλιά αμερικανική βάση

Τα τελευταία χρόνια βλέπουμε να αναδύονται και να αναπτύσσονται όλο και περισσότερες ομάδες και δίκτυα αλληλέγγυας, αχρήματης, ανταλλακτικής οικονομίας σε όλη την Ελλάδα αλλά και κολεκτίβες εργασίας.

Η δράση και η συμμετοχή σ’ αυτά αποδεικνύει σε όλους μας ότι ένας άλλος κόσμος είναι όχι απλά εφικτός αλλά υπαρκτός.

Ένας κόσμος όπου οι νόμοι της αγοράς και το υπάρχον οικονομικό σύστημα της εκμετάλλευσης της ανθρώπινης εργασίας για το κέρδος καταρρέουν και όπου οι ανθρώπινες σχέσεις αποκτούν εκ νέου νόημα.

Η εξαθλίωση και η περιθωριοποίηση που μας επιβάλλονται, στο όνομα της κρίσης και της ανάπτυξης, αντιμετωπίζονται μέσα από την συλλογική δημιουργία και την αλληλεγγύη (με τελευταίο το παράδειγμα των εργαζομένων της βιομηχανικής μεταλλευτικής). Σε πολλούς από εμάς που συμμετέχουμε σε ομάδες και δίκτυα αλληλέγγυας οικονομίας γεννήθηκε η ιδέα πραγματοποίησης ενός φεστιβάλ. Θα θέλαμε το Φεστιβάλ να αποτελέσει σημείο συνάντησης, ανταλλαγής απόψεων και επικοινωνίας μεταξύ όλων αυτών των εγχειρημάτων, αλλά κυρίως να μπορέσει όλο αυτό το ρεύμα αυτόνομης και αλληλέγγυας δημιουργίας να έρθει σε επαφή με όσο το δυνατόν περισσότερα κομμάτια της κοινωνίας, που αυτή την περίοδο βρίσκεται σε αναζήτηση διεξόδου από το οικονομικό και πολιτικό αδιέξοδο.

Ξέρουμε ότι είμαστε ακόμη στην αρχή μιας μακράς διαδρομής και θα βρεθούμε αντιμέτωποι με δυνάμεις του λαϊκισμού και της φιλανθρωπίας που προσπαθούν να εκμεταλλευτούν την πτώχεια και την εξαθλίωση που ήδη βιώνουν συμπολίτες μας καλλιεργώντας αυταπάτες ότι η κρίση θα περάσει και θα γυρίσουμε στην προ μνημονίου εποχή κατηγορώντας πότε τους νότιους πότε τους μετανάστες, πότε τους δημόσιους υπάλληλους, πότε τους διαδηλωτές, πότε όλους μας καλλιεργώντας δηλαδή λογικές του διαίρει και βασίλευε.

Ξέρουμε ακόμη ότι ζούμε τις τελευταίες στιγμές ενός κόσμου, βασισμένου στην εκμετάλλευση, την αδικία και σε μια ψευδαίσθηση αιώνιας αφθονίας. Ο κόσμος αυτός καταρρέει, και είναι στο χέρι μας να αναδείξουμε τώρα τις δομές, που όχι μόνο θα αντικαταστήσουν το υπάρχον αδιέξοδο, αλλά θα αποτελέσουν απτό παράδειγμα για τη δημιουργία σχέσεων αλληλεγγύης, συνεργατικότητας και αλληλοβοήθειας!

Το φεστιβάλ θα περιλαμβάνει τις εξής θεματικές:

  • Εγχειρήματα εργασιακής αυτοδιαχείρισης-κολεκτίβες εργασίας
  • Αλληλέγγυα και ανταλλακτική οικονομία
  • Τοπικοποίηση, κοινωνικοποίηση, αποανάπτυξη

Κατά την διάρκεια του φεστιβάλ θα πραγματοποιηθούν συζητήσεις, εργαστήρια, ανταλλακτικά παζάρια, συναυλίες και άλλα καλλιτεχνικά δρώμενα.

Καλούμε όλες τις ομάδες που έχουν αναπτύξει δομές αλληλέγγυας και συνεργατικής οικονομίας και τον καθένα και την καθεμία που θέλει να βοηθήσει αυτή την προσπάθεια στην ανοιχτή συνέλευση του φεστιβάλ.

Πληροφορίες και στα site

athensfest-economyofsolidarity.weebly.com
www.festival4sce.org (σύντομα κοντά σας)

Oct 052012
 

Η γυναίκα του 2ου ορόφου και όλα όσα συνέβησαν στο τρόλεϊ #15, αφορμή για να ακούσω ξανά την ομιλία της Brene Brown στα TedTalks. Μελετά την ανθρώπινη σύνδεση — την ικανότητά μας να συμπάσχουμε, να εντασσόμαστε, να αγαπάμε. Σε αυτήν την ομιλία της στο TEDxHouston, μοιράζεται μια βαθιά γνώση από την έρευνά της, που αποτέλεσε αιτία για μια προσωπική αναζήτηση με στόχο να μάθει τον εαυτό της καθώς και να καταλάβει την ανθρωπότητα.

 

 

Και τα δυο άρθρα από το lifo.gr

Η γυναίκα του 2ου ορόφου: μια πράξη αλληλεγγύης στο κέντρο της Αθήνας

Πριν λίγες μέρες από το μπαλκόνι του σπιτιού μου, παρατηρούσα κάποιον που έβαζε στο καρότσι του μεταλλικά κουτιά. Φαινόταν εξαθλιωμένος και λίγο χαμένος αλλά συνέχισε με πείσμα την δουλειά του. Αμέσως σκέφτηκα ότι είναι λίγο πιο τυχερός από τους άλλους που ψάχνουν για φαγητό στα σκουπίδια, γιατί θα τα δώσει και θα πάρει λίγα χρήματα. Είναι τρομακτικό το πως μας έχουν κάνει να σκεφτόμαστε πια βλέποντας εικόνες εξαθλίωσης στο κέντρο της Αθήνας. Ο πήχης πέφτει όλο και πιο χαμηλά.

Ξαφνικά καθώς παρατηρούσα τον εξαθλιωμένο άντρα ακούστηκε η γυναίκα που μένει στον δεύτερο όροφο. Τον ρώτησε αν θέλει ένα παντελόνι. Ο άντρας ακούγοντας τις φωνές τραβήχτηκε προς τα πίσω. Μπορεί να μην κατάλαβε τι του έλεγε. Η γυναίκα το πέταξε μέσα σε μια σακούλα λέγοντας ότι αν ξαναπεράσει από κάτω σε λίγη ώρα θα του έδινε και κάποια άλλα ρούχα που είχε. Πέταξε το παντελόνι. Ο άντρας το πήρε σαστισμένος και έφυγε. Ύστερα από λίγα λεπτά πέρασε από κάτω και του έριξε μια σακούλα με ρούχα, τονίζοντας ότι είναι πλυμένα και καθαρά. Εκείνος την ευχαρίστησε χωρίς να μιλήσει βάζοντας το χέρι του στο στήθος.

Γράφω το περιστατικό για τον εξής λόγο: Είναι ακριβώς ο ίδιος δρόμος που έχω δει μαυροντυμένους άντρες να ξυλοκοπούν μετανάστη. Ο ίδιος δρόμος που έχουν σηκώσει κάποιοι στα μπαλκόνια τους ελληνικές σημαίες μόνο και μόνο για να αποφύγουν το μπλέξιμο με τους μαυροντυμένους. Ο ίδιος δρόμος όπου ένα ανοιξιάτικο βράδυ άκουσα από μια ταβέρνα να λένε ότι «λίγες τις έριξε ο Κασιδιάρης έπρεπε να τις μαυρίσει τα μάτια». Σε αυτό το δρόμο συνέβη λοιπόν και αυτό. Μια κίνηση αλληλεγγύης ανάμεσα σε μια ελληνίδα και έναν ξένο στο κέντρο της Αθήνας.

Αλληλεγγύη ανάμεσα στους ανθρώπους. Ο χειρότερος εχθρός των media. Το φως που πέφτει πάνω στον σκοταδισμό που εκπέμπει η οθόνη. Ο ελάχιστος αέρας που βρίσκει μια χαραμάδα για να τρυπώσει στο στοιχειωμένο σπίτι του ρατσισμού που κρύβουνε μέσα τους. Αλληλεγγύη. Ο φόβος και ο τρόμος των πολιτικών. Μας θέλουν απομονωμένους στον μικρόκοσμο μας ώστε να μας χειρίζονται καλύτερα. Αλληλεγγύη. Ίσως να μην χρειάζεται μόνο αυτή για να βγούμε από το τούνελ αλλά χωρίς αυτή δεν θα αντέξουμε να δούμε κάποια στιγμή το φως.

Επιστολή Αναγνώστη: ”Συνέβη στο τρόλεϊ με αριθμό 15, στρίβοντας απ’ την Πατησίων στη Λ. Αλεξάνδρας”

Δημοσιεύω επιστολή Αθηναίου αναγνώστη που περιγράφει μια ενδιαφέρουσα εμπειρία του. (τα στοιχεία του είναι στη διάθεση του LIFO.gr – όχι ότι έχουν σημασία)

Τι είναι άνθρωπος; Τι είναι πολιτισμός; Τι είναι παιδεία και τι αγωγή;

Εγώ θα σας πω…

Βρίσκομαι στο τρόλεϊ με αριθμό 15 και στρίβουμε από την Πατησίων στη Λ. Αλεξάνδρας. Στη επόμενη στάση διακρίνω πάρα πολλούς ανθρώπους, κυρίως γυναίκες,από την Αφρική με ενδυμασία ανάλογη της καταγωγής τους (μαντίλια κ.α.)

Το τρόλεϊ σταματά και γεμίζει με αυτές τις γυναίκες. Περίπου 20 πανέμορφες, χαμογελαστές, μαύρες γυναίκες γεμίζουν το τρόλεϊ. Το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να δω τις αντιδράσεις των υπόλοιπων επιβατών. Τρομαγμένοι… Οι μητέρες κράτησαν γερά τα παιδιά τους από το χέρι και οι ηλικιωμένοι έσφιξαν τις τσάντες τους και τα σακάκια τους.

Μία κοπέλα η οποία κάθεται μπροστά μου έχει καρφώσει το βλέμμα της πάνω σε μία κοπέλα από την Αφρική. Ξαφνικά την πλησιάζει ένας Αφρικανός και τη ρωτάει…”Τι είναι περίεργο; Τι κοιτάς;” Η κοπέλα σαστίζει και λέει… “Τίποτα απλά είναι κάτι που δεν έχω ξαναδεί και μου έκανε εντύπωση”

Τότε λοιπόν πλησιάζει και η κοπέλα με την ενδυμασία και ξεκινούν με τον άντρα να εξηγούν στην κοπέλα τους λόγους για τους οποίους φορούσαν αυτά τα ρούχα. Κάποια γιορτή είχαν σε ένα ξενοδοχείο εκεί κοντά στην Αλεξάνδρας και γι’ αυτό είχαν μαζευτεί πολλοί μαζί.

Εκείνη τη στιγμή πλησιάζει μια κυρία από τα δίπλα καθίσματα και αρχίζει να κάνει τις δικές της ερωτήσεις στις κοπέλες και στον άντρα από την Αφρική. Αυτοί με τεράστια περηφάνια αρχίζουν να εξιστορούν ιστορικά και θρησκευτικά τους λόγους της ενδυμασίας τους. Τότε ξανακοιτώ τους υπόλοιπους επιβάτες. Ήταν η πρώτη φορά που δεν ήθελα το τρόλεϊ να φτάσει στη στάση μου.

Όλες οι κοπέλες με την συγκεκριμένη ενδυμασία από την Αφρική χαμογελούν γιατί κάποια κοπέλα θέλησε να μάθει 5 πράγματα γι’ αυτούς, για τον τόπο τους, για την ιστορία τους, για τον τρόπο ζωής τους. Ήξεραν ότι σε 2 στάσεις έπρεπε να κατέβουν, οπότε πλησίασαν κι άλλες κοπέλες και όλες μαζί έλυναν μία μία τις απορίες των δύο γυναικών. Ήθελαν να τις λύσουν όλες!

Οι υπόλοιποι επιβάτες μπορεί να μην εξέφρασαν τις δικές τους απορίες αλλά δεν ήταν πια τρομαγμένοι. Τα δάχτυλα ηρέμησαν και σταμάτησαν να σφίγγουν τις τσάντες. Και τα μάτια σταμάτησαν να κάνουν βόλτες ώστε να πιάσουν κάποιον στα πράσα την ώρα που βουτάει ένα πορτοφόλι. Οι επιβάτες πλέον δεν φοβούνταν…

Δυστυχώς, όμως το τρόλεϊ έφτασε στον τερματισμό του…Δεν μπορούσε να συνεχίσει για μια ζωή…;

Ίσως κάποια στιγμή στη διαδρομή να καταφέρναμε να γίνουμε και φίλοι, να ανταλλάξουμε τηλέφωνα, να μάθουμε περισσότερα για την Αφρική, για τον πολιτισμό, για την ιστορία και τη θρησκεία τους.

Να μάθουμε γενικώς…

Ήξερα πως τα ΜΜΕ κάνουν ότι μπορούν για να προωθήσουν το ρατσισμό και την τρομοκρατία απέναντι σε κάθε τι διαφορετικό.

Δεν φανταζόμουν όμως ότι 5 λεπτά τέτοιων στιγμών αρκούν για να γκρεμίσουν τους ψεύτικους φόβους μας.

ΤΕΛΙΚΑ…

Τι είναι πολιτισμός; Πολιτισμός είναι να θες να γνωρίσεις και άλλους πολιτισμούς.

Τι είναι παιδεία και τι αγωγή; Παιδεία και αγωγή είναι να δίνεις χώρο στο διαφορετικό.

Τι είναι άνθρωπος; Δεν ξέρω ακόμα… Πάντως εγώ αισθάνθηκα άνθρωπος ανάμεσα σε ανθρώπους μέσα στο τρόλεϊ!

Oct 032012
 

(φωτογραφία από τοίχο της Αθήνας)

Η ‘Εθνικη Εταιρεία Ψυχοθεραπείας Ελλάδος (Ε.Ε.Ψ.Ε.) διοργανώνει Ημερίδα, με θέμα:

«Η Έννοια του Συλλογικού και Ατομικού Φόβου  στην Ψυχοθεραπεία»

Κυριακή, 4 Νοεμβρίου 2012

Ξενοδοχείο «Αμαλία»

(Λ. Αμαλίας 10, Πλατεία Συντάγματος)

Ο φόβος, ως βασικό και πρωταρχικό συναίσθημα, αποτελεί κύριο χαρακτηριστικό της ανθρώπινης εμπειρίας. Είναι χωρίς φύλο, ηλικία ή οποιονδήποτε άλλο περιορισμό ή προσδιορισμό.

Έχει πλήθος μορφών και εκδηλώσεων, αιτιολογήσεων και συνεπειών, τις οποίες αναπόφευκτα καλείται να αποδεχτεί και να επεξεργαστεί και η ψυχοθεραπεία.

Είτε ως εκλυτικός παράγοντας, είτε ως σύμπτωμα, είτε ως παγιωμένο μοτίβο βιώματος και συμπεριφοράς απασχολεί και προκαλεί συνεχώς την ψυχοθεραπευτική διαδικασία, ιδιαίτερα στις παρούσες συνθήκες κρίσης όπου η νοηματοδότησή του καθίσταται αναγκαία και απαραίτητη.

Στην ημερίδα μας θα συζητηθούν και θα διερευνηθούν μέσα από τις διαφορετικές Ψυχοθεραπευτικές προσεγγίσεις:

  • η πολυπλοκότητα του φόβου,
  • τα πολλά του πρόσωπα
  • οι συνέπειές του, καθώς και
  • οι πιθανοί τρόποι διεξόδου από αυτόν

Η ημερίδα αυτή, όπως και οι προηγούμενες, θα αποτελέσει μία ακόμη ευκαιρία καλύτερης γνωριμίας, ανταλλαγής γνώσεων, απόψεων και εμπειριών τόσο μεταξύ μας όσο και με άλλους συναδέλφους του ευρύτερου ψυχοθεραπευτικού χώρου αλλά και συναφών επιστημονικών πεδίων.

Το πρόγραμμα θα περιλαμβάνει θεωρητικές παρουσιάσεις των διαφόρων προσεγγίσεων για την έννοια του συλλογικού και ατομικού φόβου στην ψυχοθεραπεία και μεθόδους αντιμετώπισής του καθώς επίσης και εργαστήρια. Θα χορηγηθεί βεβαίωση συμμετοχής.

Εισηγήσεις

  • «Φοβού τους Δαναούς και Δώρα φέροντας!» – Οι φοβικές Επιδράσεις των ΜΜΕ / Ρόη Παναγιωτοπούλου
  • Η επίδραση της οικονομικής, κοινωνικής και αξιακής κρίσης στη σχέση θεραπευτή-θεραπευόμενου / Μαρίνα Καλοτεράκη
  • Ο Φόβος φυλάει τα …έρμα / Κωνσταντίνα Εικοσιπεντάρχου
  • Η Οιδιπόδεια Εμπειρία και ο Φόβος / Θανάσης Γεωργάς

Εργαστήρια

  • Τι θα κάνουμε με τους Δράκους ; Ο Φόβος, Αντίσταση στην Αυτονόμηση / Γιώτα Αντωνοπούλου και Βίκυ Ζέρβα Σπανού
  • Διασχίζοντας το Φόβο που ακινητοποιεί. Ένα Ταξίδι προς τη Συνειδητότητα με Οδηγό το Σώμα και Πυξίδα την Επιθυμία / Σαντρίνα Βάις και Ευτυχία Χριστοδήμου
  • Ο Φόβος Σύμμαχος στην προσωπική Ενδυνάμωση και την κοινωνική Αλληλεγγύη / Αλεξάνδρα Βασιλείου
  • Περπατώ εις το Δάσος όταν ο Λύκος είναι εδώ / Ευρώπη Παπαδοπούλου
  • Χρόνιο Άγχος : Το «καθημερινό» Πρόσωπο τού Φόβου. Δρόμοι Εξοικείωσης και Επεξεργασίας στην Τραυματοθεραπεία / Ζωή Παραδομενάκη Σίλλατ
  • Αν φοβάσαι μη μιλάς. Αν μιλήσεις μη φοβάσαι. Δραματοθεραπευτικός Διάλογος με τον ατομικό και το συλλογικό Φόβο / Ανθή Κασταμονίτου και Γιασμίνα Βουνάτσου
  • Εμψύχωση Ομάδας με την μη κατευθυντική παρεμβατική Μέθοδο πάνω στον ατομικό και συλλογικό Φόβο / Σεβαστιάνα Κουτρουμπάνου
  • «Είμαι ο Φόβος και είμαι εντάξει! Το δύσκολο Συναίσθημα του Φόβου, μας προσκαλεί να μην το φοβηθούμε και να το κατανοήσουμε…» / Μαρία Μαραγκοπούλου
  • Εμπιστοσύνη και Φόβος στην ψυχοθεραπεία / Ευσταθία Θεοδώρου
  • Όταν ο συλλογικός Φόβος συναντάει τον ατομικό. Τα Δωμάτια του Φόβου στο Σώμα μας / Κωστής Γκουρτσούλης και Ιωάννα Χαραλάμπους

Κόστος συμμετοχής:

50 Ευρώ, έως 15 Οκτωβρίου

60 Ευρώ, από 16 Οκτωβρίου.

Φοιτητές: 30Ευρώ.

Πληροφορίες-Δηλώσεις συμμετοχής: στη γραμματεία της Ε.Ε.Ψ.Ε.

Τηλ.:210 6460833 Δευτέρα & Τετάρτη 5.00-800 μμ. ή στα e-mails της Ε.Ε.Ψ.Ε.: nopg@otenet.gr, info@nopg.gr

Ένα κλικ εδώ για το αναλυτικό πρόγραμμα της ημερίδας…

Sep 252012
 

Καλά τα λέει ο Καρτέσιος. Δεν περίμενα ποτέ οτι θα έφτανε η μέρα που θα συζητάγαμε για το δικαίωμα στην ανοησία. Κι όμως…

Πηγή: Καρτέσιος

Το να γελοιοποιείς την πίστη κάποιου είναι βλακώδες και δείχνει ασέβεια στο δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού του ατόμου. Το να διασκεδάζεις μ’ έναν νεκρό είναι φτηνό και πρόστυχο. Το να χρησιμοποιείς όμως την πίστη κάποιων για να επιβάλεις τον φασισμό είναι τραγικό κι επικίνδυνο χωρίς όρια.

Όσοι κυνήγησαν τη σελίδα του Παστίτσιου στο fb, όσοι χρυσαυγίτες έκαναν ερώτηση στη Βουλή, όσοι εισαγγελείς διέταξαν τη δίωξη, ένα είναι σίγουρο. Ότι δεν είχαν γνωρίσει τον γέροντα Παΐσιο. Ίσως να τον είχαν ακουστά, ίσως να τον είχαν στο μυαλό τους σαν μέντιουμ, σαν κάτι υπερφυσικό από αυτά που αρέσκονται τα στείρα μυαλά να φαντασιώνονται, όμως σίγουρα δεν τον είχαν γνωρίσει.

Τον γέροντα Παΐσιο τον είχα γνωρίσει σε πολύ δύσκολες προσωπικές μου στιγμές. Δεν πρόκειται να δώσω λογαριασμό σε κανένα επειδή τον σεβόμουν και τον αγαπούσα. Όταν κάποιοι μ’ έφτυσαν χοντρά για το πρόβλημά μου, εκείνος με παρηγορούσε κι όσοι μιλάνε θεωρητικά και με στόμφο για αλληλεγγύη, ας μάθουν ότι εκείνος μου έδειξε πώς είναι να τη βιώνεις.

Αυτοί λοιπόν που μ’ έφτυσαν στα δύσκολά μου, αυτοί τώρα τρέχουν σαν υστερικοί να υπερασπιστούν τη μνήμη του γέροντα Παΐσιου. Όμως αυτοί είναι απλώς υποκριτές. Οι χειρότεροι είναι οι μηχανισμοί του Κράτους. Αυτοί που επέβαλαν την αδικία, που αδιαφορούν για όσους αυτοκτονούν, που θεωρούν λογικό να εξαθλιώνονται οι άνθρωποι για τον πλουτισμό των τραπεζών, ανέλαβαν να υπερασπιστούν τον γέροντα Παΐσιο. Είναι γελοίο. Είναι γελοίοι. Όμως κυρίως είναι επικίνδυνοι γιατί παίζουν με τη μνήμη ενός ανθρώπου που υπηρέτησε την πίστη του δίχως να ενοχλήσει κανέναν, για να κάνουν επίδειξη δύναμης της κρατικής καταστολής.

Όλοι αυτοί που κερδοσκόπησαν πάνω στον γέροντα Παΐσιο εκδίδοντας βιβλία ακόμη και με φανταστικές ιστορίες που είχαν πρωταγωνιστή τον ίδιο, πλαστογραφώντας τα χαρίσματά του και μετατρέποντάς τα σε τσίρκο, είναι αυτοί που σήμερα «θίγονται» για την προσβολή του σε ένα social media. Οι κερδοσκόποι πάντα είχαν απύθμενο θράσος.

Δεν ξέρω πώς θα αντιδρούσε σήμερα ο γέροντας Παΐσιος αν ζούσε. Μάλλον θα αδιαφορούσε, ίσως και να γελούσε. Άλλωστε, όσο ζούσε είχε ακούσει πολύ χειρότερα πράγματα για εκείνον όχι μόνο από άθεους αλλά κι από τους ζηλωτές της Εσφιγμένου και τους παλιοημερολογίτες ανά την Ελλάδα.

Για να το τελειώνω το θέμα, επειδή δε νιώθω άνετα να μιλάω για έναν άνθρωπο που μόνο ευγνωμοσύνη του χρωστάω, θα θυμίσω σε όλους αυτούς τους Ελληναράδες ότι ο γέροντας Παΐσιος μόνο νερό και λουκούμι είχε στην καλύβα του για να κερνάει. Λοιπόν, ποτέ δε στέρησε το κέρασμά του σε αλλόθρησκο ή ξένο. Με όλους μιλούσε και σε όλους έδινε νερό να ξεδιψάσουν. Ούτε τα λόγια του στέρησε από μουσουλμάνο, ούτε τη γαλήνη και την ξεκούραση από αλβανό.

Όσοι λοιπόν θέλουν να κάνουν καριέρα ελληνόψυχου και χριστιανού πάνω στον γέροντα Παΐσιο, ατύχησαν. Όσοι πάλι, αρέσκονται σε διαδικτυακούς ηρωισμούς απέναντι σε νεκρούς, είναι ήδη καταδικασμένοι από τη δειλία και το φόβο τους να τα βάλουν με τους ζωντανούς.

Όμως, παρ’ όλα αυτά, οι δεύτεροι είναι ελεύθεροι να το κάνουν. Οι πτωχοί τω πνεύματι δεν είναι πάντα μακάριοι και κανένα δικαστήριο δεν έχει δικαίωμα να δικάζει απόψεις.

Sep 232012
 

Πηγή: Miss Gourgourini

Τι μου έμαθαν 2,5 χρόνια κρίσης

(μιλάει ένα κορίτσι 33 χρονών, μετά απο 2 απολύσεις, μια παραίτηση, κάποια θαύματα, άπειρα βιογραφικά, πολλά interview και ένα μίνι start – up )

Υποθέτω – τι υποθέτω, σίγουρη είμαι – πως αν κάνεις μια ειλικρινή έρευνα στο διαδίκτυο θα βρείς πάμπολλα κείμενα απείρως αξιολογότερα απο αυτό διαβάζεις αυτή τη στιγμή. Είναι εισαγωγή ενοχική το γνωρίζω αυτό, αλλά ακουμπά στο γεγονός πως πάντα μα πάντα απεχθανόμουν τα αποφθέγματα και τις διδαχές. Νομίζω πως μπορούν να τα κάνουν μονάχα οι πολύ σπουδαίοι, ή ο Ουμπέρτο Έκο.

Με την επίφαση λοιπόν αυτή – πως και καλά γλύτωσα την αυταρέσκεια – θα μοιραστώ την εμπειρία μου και θα σου πω τι έμαθα αυτά τα 2,5 χρόνια κρίσης και ενίοτε ανεργίας.Σκέφτομαι πως ίσως σε βοηθήσουν,

1. Είμαστε όλες οι επανηλειμμένες, παταγώδεις, ίσως και λίγο ντροπιαστικές αποτυχίες μας. Σε καμία απο αυτές δεν έχουμε ξυπνήσει την επόμενη μέρα οι ίδιοι. Γίναμε άλλοι, γίναμε λίγοι, χωθήκαμε την ματαιότητα. Είσαι εκείνος που σηκώθηκε πάλι πάνω. Ή εκείνος που έβαλε την ταφόπλακα. Εσύ αποφασίζεις.

2. Ο μόνος τρόπος για να νικήσεις την ανεργία, είναι να εργάζεσαι συνέχεια. Σήκω το πρωί και κάνε οτιδήποτε. Βοήθα την μάνα σου να μαγειρέψει, φτιάξε τον κήπο, βοήθησε ένα φίλο που προσπαθεί, κάνε τα ψώνια στη γιαγιά, κάνε συνολάκια στο διαδίκτυο, φτιάξε κουλουράκια, επαναλαμβάνω, ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ. Bοήθησε τον εαυτό σου να βρει σκοπό, να νιώσει υπερήφανος. Ακόμα και αν δεν ξέρεις πως θα πληρώσεις το ενοίκιο τον επόμενο μήνα. Μην ηττηθείς, κανείς δεν αγοράζει τον νικημένο. Στο λέω τόσο σκληρά.

3. Το μεγαλύτερο καρκίνωμα της Ελληνικής κοινωνίας, είναι μια τεράστια διπολική μάνα, που σε βυζαίνει μέχρι την βαθιά ενηλικίωση και μετά σε βαράει αηδιασμένη που δεν είσαι κουλ ανεξάρτητο Δανεζάκι.

4. Δεν είσαι μοναδικός, απίθανος, ανεπανάληπτος. Θα στο πω καλύτερα – είμαστε ένα κακκαδάκι στο τεράστιο πρόσωπο του σύμπαντος. Όμως είσαι τώρα, είσαι εδώ, νέος, κρίση – ξεκρίση. Αποφάσισε τι θα κάνεις με το κακκαδάκι σου.

5. Επειδή δεν είσαι μοναδικός, απίθανος, ανεπαληπτος, κανείς δεν σου χρωστάει τίποτα. Κανένας αφεντικός, γκόμενος, μάνα, πατέρας, ξαδέλφι, φίλος. Σταμάτα να απαιτείς πράγματα γιατί έτσι. Σκέψου τι δίνεις, και αν το δίνεις φτηνά, μάλλον δεν είναι τόσο καλό. Αν όχι, πάλι δεν φταίει κανένας άλλος εκτός απο εσένα.

6. Μεγαλώσαμε σε μια κουλτούρα που μας μπαμπάκιασε το μυαλό με αστείρευτες ιστορίες αγάπης όπου τελείωναν όταν το ζευγάρι έσμιγε τελικά, σε πλήρη συντονία. Κανείς δεν ασχολήθηκε με το μετά. Μάθαμε να κυνηγάμε λυσσαλέα το σμίξιμο της τέλειας συντονίας και είμαστε εντελώς ανέντοιμοι για την σκληρή δουλειά του μετέπειτα ασυντόνιστου. Η σκληρή δουλειά της αγάπης είναι η μόνη που σε βγάζει απο το βούρκο. Είναι αυτή που σε φωτίζει μυστικά, σε στιγμές, εκεί που δεν το περιμένεις :)

7. Οι φίλοι, είναι η μεγαλύτερη σου περιουσία, το στίγμα των στιγμών. Κάνε φίλους που είναι καλύτεροι απο σένα σε κάτι, που κοιτάζουν διαφορετικά, αλλά που γελάτε στα ίδια αστεία. Να τους δίνεις, να μην το σκέφτεσαι, να τους φροντίζεις, πολλές φορές και μυστικά για να μην το καταλαβαίνουν.

8. Μην κάνεις πράγματα για τσάμπα ή για πολύ μα πολύ λίγα λεφτά που απαιτούν τις ιδέες σου, την μόρφωση σου την πνευματικότητα σου και δεν σε εμπνέουν καν. Είναι άτιμες και ανθρωπορουφήχτρες. Είναι πιο τίμια η όποια χειρωνακτική δουλειά που σου δίνει σχεδόν τα ίδια λεφτά ( όχι βέβαια τίτλο) η οποία σου αφήνει το μυαλό να το χειριστείς για πάρτη σου, για να κάνει τα δικά του.

9. Δεν υπάρχει τίποτα που δεν μπορείς να καταφέρεις. Αλήθεια. Η ζωή σε ξεπερνάει κάθε μέρα και στο αποδεικνύει περιπαιχτικά, συντονίσου στο λίκνισμα της και θα δεις πόσο δίκιο έχω.

10. Ο χρόνος είναι μια εφεύρεση εξαιρετικά αστεία. Στην ουσία δεν υπάρχει. Μην τον φόβάσαι, βούτα και κολύμπα.

11. Είσαι πολύ όμορφος. Κανένας άσχημος δεν θα διάβαζε το κείμενο αυτό.

Καλή τύχη.

Sep 202012
 

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ

ΣΤΗΝ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΥΧΟΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗ ΕΠΑΝΕΝΤΑΞΗ

(Σ.Ε.Π.Ε.Ψ.Α.Ε.Ε.)

Κιλκίς 8 Κορυδαλλός, Τ.Κ. 18120, Τηλ. & FAX 2104968988, email: sepepsaee@yahoo.gr

Συνάδελφοι – συναδέλφισσες,

Με την παρούσα επιστολή σας ενημερώνουμε για την αποφάσεις που έλαβαν τα μέλη του σωματείου εργαζομένων στην ΠΕΨΑΕΕ στις Γενικές τους Συνελεύσεις της 31ης Αυγούστου και της 14ης Σεπτεμβρίου.

H συνεχής υποχρηματοδότηση από τον κρατικό προϋπολογισμό είναι γνωστή σε όλους, άλλωστε τα τελευταία χρόνια το να δουλεύουμε απλήρωτοι για μεγάλες περιόδους έχει γίνει καθεστώς. Τη χαριστική βολή έδωσε φέτος η μείωση κατά 55% του προϋπολογισμού σε σχέση με τον περσινό, που σημαίνει πως οι πόροι για τη διατήρηση των δομών ψυχικής υγείας έχουν ήδη εξαντληθεί και με μεγάλη μας λύπη διαπιστώνουμε ότι δεν υπάρχει κάποια έστω ένδειξη από την πολιτική ηγεσία του υπουργείου ότι έχει κάνει κάποια ενέργεια για να καλύψει το υπόλοιπο μέχρι το τέλος του 2012. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι οι εργαζόμενοι στην Π.Ε.Ψ.Α.Ε.Ε. έχουν να πληρωθούν από τον Μάιο του 2012 και τους οφείλονται μέχρι αυτή την στιγμή 3 1/2 μισθοί.

Μέσα σε αυτό το εξαιρετικά δυσμενές πλαίσιο, οι εργαζόμενοι δίνουμε έναν καθημερινό αγώνα για να μπορούμε να βρισκόμαστε στις δουλειές μας και να προσφέρουμε υπηρεσίες ψυχικής υγείας στους ανθρώπους που τις έχουν ανάγκη. Καλούμαστε να δουλέψουμε μέσα σε ένα κλίμα ανασφάλειας και εργασιακής εξουθένωσης, νιώθουμε καθημερινή πια αβεβαιότητα για το αν θα επιβιώσουν ή όχι οι δομές στις οποίες εργαζόμαστε, η προσθήκη νέων αντικειμένων εντατικοποιεί την εργασία, συνάδελφοι αποχωρούν και δεν αναπληρώνονται, η κάλυψη βασικών λειτουργικών δαπανών γίνεται όλο και πιο δύσκολη, και όλα αυτά εν μέσω επαπειλούμενων αποφάσεων που προβλέπουν μειώσεις αποδοχών.

Πλέον τίθεται θέμα επιβίωσης όχι μόνο για την ψυχιατρική μεταρρύθμιση αλλά και για εμάς τους ίδιους, καθώς δυσκολευόμαστε να ανταποκριθούμε σε καθημερινές βιοποριστικές ανάγκες.

Για μας είναι ξεκάθαρο ότι η μόνη λύση είναι να παλέψουμε όλοι μαζί και μαζί με εργαζόμενους από άλλους χώρους της ψυχικής υγείας, τους λήπτες των υπηρεσιών μας και τις οικογένειές τους για να αποτρέψουμε την εγκατάλειψη της ψυχιατρικής μεταρρύθμισης και να διεκδικήσουμε αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας και σεβασμό στα δικαιώματα των ληπτών και στην ποιοτική παροχή υπηρεσιών.

Στις γενικές μας συνελεύσεις, συνυπολογίζοντας όλα τα παραπάνω αποφασίσαμε και ήδη πραγματοποιήσαμε προειδοποιητική πενθήμερη τετράωρη στάση εργασίας από τις 10 ως τις 14 του μήνα, διεκδικώντας την άμεση καταβολή των δεδουλευμένων μας.

ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ!!!!

ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΟΥΜΕ 5ΝΘΗΜΕΡΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ 17 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ – 21 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ

ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΣΤΕ ΓΙΑ

  1. την διασφάλιση της λειτουργίας των δομών με επιχορήγηση για το έτος 2012 καθώς και την αύξηση του προϋπολογισμού για το 2013, ώστε να επιβιώσουν οι δομές και να ανταποκρινόμαστε στις ολοένα και αυξανόμενες ανάγκες για υπηρεσίες ψυχικής υγείας μιας κοινωνίας σε ανθρωπιστική κρίση.
  2. ένα σύστημα ψυχικής υγείας που θα παρέχει ποιοτική και δωρεάν φροντίδα στους συνανθρώπους μας που έχουν ανάγκη, στη κατεύθυνση της αποϊδρυματοποίησης και της κοινοτικής φροντίδας.
  3. άμεση καταβολή των δεδουλευμένων στους εργαζόμενους στον χώρο της Ψυχικής Υγείας

Καλούμε όλους τους συναδέλφους που εργάζονται στον χώρο της Ψυχικής Υγείας να συμμετέχουν μαζικά στις κινητοποιήσεις που πραγματοποιούνται.

Συμμετέχουμε μαζικά στην Γενική Απεργία Γ.Σ.Ε.Ε. – Α.Δ.Ε.Δ.Υ. της 26ης Σεπτεμβρίου – Διαδηλώνουμε όλοι μαζί με το μπλόκ της Ψυχικής Υγείας στην πορεία (σημείο συγκέντρωσης έξω από το Υπουργείο Υγείας).

Sep 192012
 

(φωτογραφία www.vinchen.com)

Το Δίκτυο Δράσης Κοινωνικών Λειτουργών δημοσίευσε ένα άρθρο της Δήμητρας Γιάννου που αποτελεί μια εισαγωγή στην Κριτική Κοινωνική Εργασία.

Σε αυτό, αναφέρει η συγγραφέας:

Η κριτική κοινωνική εργασία είναι ένας όρος- ομπρέλα που μπορεί να περιλαμβάνει κάθε μορφή άσκησης κοινωνικής εργασίας που κατευθύνεται από μια ή και περισσότερες κριτικές θεωρίες όπως είναι η μαρξιστική, φεμινιστική, ριζοσπαστική, αντικαταπιεστική, αντιρατσιστική κ.α. Γενικά, κριτική είναι η κοινωνική εργασία όταν εστιάζει, αναλύει, ερμηνεύει, αναδεικνύει και δρα πάνω στις κοινωνικές, πολιτικές και οικονομικές δομές που διαμορφώνουν συνθήκες κοινωνικής αδικίας και καταπίεσης για τους ανθρώπους. Η κριτική κοινωνική εργασία θεμελιώνεται στην ιδέα, που συνδέει όλες τις κριτικές θεωρίες, ότι η κοινωνία συνεχώς αλλάζει και οτιδήποτε στη κοινωνία εξελίσσεται και υπόκειται σε επαναστατικού τύπου αλλαγές (Payne et al.2002). Η έμφαση λοιπόν που δίνει η κριτική κοινωνική εργασία στην κοινωνική αλλαγή είναι στην ουσία και ένα κάλεσμα προς τους επαγγελματίες να απεγκλωβιστούν αρχικά από την εντύπωση της στατικότητας της κοινωνίας και των δομών που την καθορίζουν.

Σύμφωνα με τις κριτικές θεωρίες οι άνθρωποι μπορούν να φέρουν αλλαγή στη κοινωνία μέσα από τη χρήση της δύναμής τους. Μια αλλαγή λοιπόν στην κοινωνία έρχεται όταν οι κοινωνικές ομάδες που επιθυμούν μια αλλαγή συγκεντρώσουν περισσότερη δύναμη από εκείνες που προστατεύουν το “status quo” χρησιμοποιώντας την δική τους δύναμη. Η έννοια της κοινωνικής δομής είναι μια συνθήκη που έχει την ικανότητα να αναπαράγεται και ως εκ τούτου να επιφέρει τις ίδιες συνέπειες μόνο και μόνο επειδή αυτή η δομή προστατεύεται από αυτές τις κοινωνικές ομάδες που έχουν την δύναμη να την προστατεύουν. Για την κριτική κοινωνική εργασία λοιπόν οποιοδήποτε «status quo» ή θεωρούμενη κοινωνική, πολιτική, οικονομική σταθερότητα δεν είναι απαραίτητα επιθυμητή αν αυτή δεν διασφαλίζει την ευτυχία και την ευημερία των ανθρώπων. Σκοπός λοιπόν της κριτικής κοινωνικής εργασίας είναι να παλέψει ενάντια σε εκείνες τις κοινωνικές δομές οι οποίες καταλύουν ή παρεμποδίζουν την κοινωνική δικαιοσύνη.

Αξίζει ένα κλικ εδώ για να διαβάσεις ολόκληρο το άρθρο…

Sep 152012
 

(φωτογραφία από το  something that I like)

Πηγή: το βυτίο

δεν ήμουν

Θα σε πετύχω τυχαία στο δρόμο. Καλησπέρα, τί κάνεις; Όλα καλά; Σκατά, τα ίδια, αντέχουμε. Θα περπατήσουμε μαζί.

Δεν ήμουν φτιαγμένος για αυτό, θα πεις.

Δεν ήμουν φτιαγμένος να έρθω εδώ, να περπατήσω αυτούς τους δρόμους, να κοιτάξω αυτά τα πρόσωπα, να ζήσω αυτές τις μέρες.

Δεν ήμουν φτιαγμένος να φοβάμαι μέσα στο τρένο, να απελπίζομαι στις κεντρικές λεωφόρους, να ελίσσομαι ανάμεσα στα πτώματα, να αποφεύγω τα απλωμένα χέρια, να παρατηρώ τα παραιτημένα πόδια.

Δεν ήμουν φτιαγμένος να ζήσω αυτά τα χρόνια, αυτές τις ουρές, αυτά τις αγωνίες, αυτές τις φτώχειες.

Δεν ήμουν φτιαγμένος για αυτό, θα πεις και θα σκέφτεσαι τις φωτογραφίες κάποιων διακοπών, τότε που ήμαστε όλοι είκοσι και τίποτα δεν μπορούσε να πάει στραβά. Τίποτα δεν έμπαινε ανάμεσα στον εαυτό και την επιθυμία.

Θα πεις. Ήμουν φτιαγμένος για εκείνη την μακρινή παραλία με την παράταιρη καντίνα, τις παγωμένες μπύρες και την πίτα κάτω απ’ το αρμυρίκι. Για αυτοσχέδιες συναυλίες, μυστήριες γυναίκες, σπιτικά ποτά, αγέραστα καφενεία και νυχτερινές μπάρες. Ήμουν φτιαγμένος για πρωινές βόλτες και σακούλες γεμάτες βιβλία. Για βραδινά μπάνια και κοφτές ντρίπλες.

Οι ώμοι μου ήταν φτιαγμένοι για ένα σακίδιο που θα ξυπνούσε στη μία μεριά του κόσμου και θα κοιμόταν στην άλλη. Τα δάχτυλά μου ήταν φτιαγμένα για να γράφω εξυπνακίστικες ιστορίες και εντυπώσεις από απερίγραπτα τοπία. Το στόμα μου ήταν φτιαγμένο για να γελάει με φριχτά ανέκδοτα και να πίνει (άλλο) ένα τελευταίο κονιάκ και να φιλάει εξωτικούς λαιμούς, ξαπλωμένα χέρια και σεντονένια πόδια.

Ήμουν φτιαγμένος να γνωρίσω τη δυστυχία του κόσμου ως μυθιστόρημα, κακιά ανάμνηση, μελαγχολική ταινία και δυσπρόφερτο πετίσιον.

Τώρα κάνω βόλτες σε έρημους δρόμους πνιγμένους απ’ τα εκατοντάδες ενοικιάζεται. Γράμματα στοιβάζονται σε εισόδους, ζητιάνοι και πρεζάκια στοιβάζονται σε πεζοδρόμια, άνεργοι στοιβάζονται σε βιογραφικά, μετανάστες στοιβάζονται σε στρατόπεδα.

Δεν ήμαστε φτιαγμένοι για να βαδίζουμε ατρόμητοι καταπάνω σε όλα τα ζόρια – λογαριασμοί, απολύσεις, ερημιές, μπάτσοι, φασίστες, βιβλιάρια υγείας. Εμείς υπολογίζαμε ότι θα κλαίγαμε μόνο από έρωτα και εθιμοτυπικά, σε μεγάλες αθλητικές νίκες και επετείους. Άντε πότε πότε κι ένας θάνατος. Εμείς υπολογίζαμε ότι θα διαβάζαμε τους θεωρητικούς για λόγους κουλτούρας και ότι θα τα βάζαμε με την υπερκατανάλωση, την αλλοτρίωση και άλλες έννοιες απ’ τις εκθέσεις ιδεών.

Δεν περιμέναμε ότι πρέπει να βγάλουμε φωτιά απ’ τις λέξεις, ότι πρέπει να περπατήσουμε ξανά μαζί σε χαμένες απεργίες, ότι πρέπει να ηττηθούμε όπως οι άλλοι, αυτοί που κάποτε θαυμάζαμε. Δεν περιμέναμε ότι η ζωή θα μας ζητήσει το λόγο.

Και τώρα, μείναμε να περπατάμε ανάμεσα στα λυσσασμένα για αίμα θύματα . Ο χαλασμός παντού γύρω. Ίσως κάναμε λάθος, ίσως ήμαστε αφελείς, ίσως συνοψίσαμε το όνειρο σε ότι χωρούσε στην αγοραστική μας δύναμη.

Δεν ήμαστε φτιαγμένοι για αυτό, θα σου πω.

Ύστερα, θα κοιτάξουμε τριγύρω, τους δρόμους που περπατήσαμε. Την Καραγιώργη Σερβίας, την Αιόλου, την Αθηνάς απ’ την Ομόνοια ως την Πλάκα. Περιφερόμενοι μετανάστες, μικρομάγαζα, βιοτεχνίες, παπατζήδες, διάσημα εμπορικά καταστήματα, ξεχασμένες κόκκινες σημαίες, πρεζάκια στην Κλαυθμώνος, στένσιλ “welcome to the dark side”, δυο τρία μπαράκια που κάποτε παραήπιες, το τμήμα στην κάθετη της Κολολοτρώνη – περνάς και φτύνεις πάντα – , η πλατεία Συντάγματος γεμάτη κόσμο μπερδεμένο, μαλόξ στα μάτια στην Πανεπιστημίου, Δεκέμβριος 2008 καθισμένος στην άσφαλτο – δίπλα σου περνάει ένας και στο πλακάτ η Κούνεβα, την άλλη την πιάνουν ξαφνικά τα κλάματα – βόλτες στη Σωκράτους να δεις με τα ίδια σου τα μάτια, οι μαύρες σου μαυρίζουν την ψυχή, ένοχος γιατί μόλις βγήκες από το πάλαι ποτέ «σόουλ», πεταχτά φιλιά, μια γριά με αίματα και μάσκα σε κάποια διαδήλωση, το μεταξουργείο καθημερινή πρωί, μια ρακή στο Γιλμάζ στα Εξάρχεια, το παρκάκι απέναντι καθώς φτιαχνόταν, τα σουβλάκια των Κούρδων στην Κάνιγγος, ένας Πακιστανός που σου λέει ευχαριστώ σαν τρελός για ένα δίευρω. Κοιτάξαμε την πόλη μας, τους δρόμους που περπατήσαμε.

Θα γυρίσεις με ένα θυμό, όλο χαμόγελο, και το τσιγάρο στο στόμα και θα μου πεις, μη φοβάσαι ρε. Από δω και πέρα, δεν είμαστε φτιαγμένοι για να μας παγώνει ο φόβος. Από δω και πέρα είμαστε φτιαγμένοι για να ζήσουμε.

Sep 112012
 

Πηγή: Τα Νέα

Ας ξυπνήσουμε, οι «αθώοι»

γράφει η Άννα Φραγκουδάκη

Με τίτλο «Μίσος στους δρόμους: η ξενοφοβική βία στην Ελλάδα», το διεθνές Παρατηρητήριο για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα δημοσίευσε τον Ιούλιο 2012 μακροσκελή (100 σελίδες) έκθεση, που η ανάγνωσή της (με ντροπή ομολογώ) με άφησε εμβρόντητη. Οχι πως δεν ήξερα για επιθέσεις εναντίον μεταναστών, υπάρχουν πολλά δημοσιεύματα καιρό τώρα. Αυτό που μου προκάλεσε σοκ είναι οι τεκμηριωμένες περιγραφές μεγάλου αριθμού από συμβάντα αποτρόπαια, σημάδια κοινωνικής παρακμής πρωτοφανή, εκφοβιστικά και σχεδόν ακατανόητα ως προς τι είδους άνθρωποι τα πράττουν. Αισθάνομαι ντροπή και ενοχή, είναι ανεπίτρεπτο να ξαφνιάζομαι, άρα να μην ξέρω τι συμβαίνει δίπλα μου και να το μαθαίνω από έναν διεθνή θεσμό.

Συμμορίες από μικρές και συχνά μεγάλες (15-20 άτομα) ομάδες, με μαύρα ρούχα και κάσκες μοτοσικλέτας που κρύβουν τα πρόσωπα, κυκλώνουν δυο – τρεις ανθρώπους μαζί και συχνότερα έναν άνθρωπο που είτε περπατάει στον δρόμο ή κατεβαίνει από το λεωφορείο, κάθεται σε ένα πάγκο κ.ο.κ. Η ηπιότερη εκδοχή είναι να τον σπρώχνουν, κλωτσάνε, φτύνουν απειλώντας τον με χυδαίες βρισιές και να πηγαίνουν παρακάτω, η χειρότερη να τον μαχαιρώνουν και ενδιάμεσες να τον χτυπάνε με κλωτσιές, σιδηρογροθιές και ρόπαλα, ακόμα και αιμόφυρτο πεσμένο χάμω ή λιπόθυμο. Οι συμμορίες αποτελούνται κατά κανόνα από νέους άνδρες αλλά σε πολλές συμμετέχουν και μερικές γυναίκες. Γυναίκες που κι αυτές βρίζουν χυδαία, φτύνουν αλλά και χτυπάνε και κλωτσάνε τα αιμόφυρτα θύματα.

Τι είναι αυτοί οι νέοι άνθρωποι; Αυτές οι γυναίκες(!); Θα πρέπει να είναι πολλοί γιατί τα συμβάντα, τα τεκμηριωμένα μόνο, είναι εκατοντάδες. Από ποια κόλαση βαρβαρότητας βγήκαν; Πώς είναι δυνατό να είναι ομαδικά σε κατάσταση μανιακού δολοφόνου, ψύχραιμα, προμελετημένα και κατά συρροή; Πώς γέννησε η ελληνική κοινωνία ομάδες νέων ανδρών και γυναικών που κλωτσάνε με αρβύλες στο κεφάλι αιμόφυρτους και λιπόθυμους ανθρώπους; Απάντηση δεν έχω, μόνο μεγάλη ενοχή. «Αθώοι» και «αθώες» Ελληνες και Ελληνίδες, ας ξυπνήσουμε. Ας αντιδράσουμε όλοι όσοι, και είμαστε πάρα πολλοί, αντέχουμε όλα τα στραβά της χώρας μας αλλά αυτό όχι, λαός φονιάδων δεν είμαστε, όχι.

Sep 012012
 

(φωτογραφία www.vinchen.com)

Επιστολή του Σωματείου Εργαζομένων ‘Περιβολάκι’ στα πολιτικά κόμματα

Προς:

  • Νέα Δημοκρατία
  • Συνασπισμό ΡΙΖοσπαστικής Αριστεράς
  • Πανελλήνιο ΣΟσιαλιστικό Κίνημα
  • Ανεξάρτητους Έλληνες
  • Δημοκρατική Αριστερά
  • Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας

Κοινοποίηση σε:

  • Καθημερινή
  • Το Βήμα
  • Αυγή
  • Ριζοσπάστης
  • Εργατικό Κέντρο Αθήνας
  • Γενική Συνομοσπονδία Εργατών Ελλάδας
  • Ελληνική Ψυχιατρική Εταιρεία
  • Σύλλογος Ελλήνων Ψυχολόγων
  • Παρατηρητήριο για τα Δικαιώματα στην Ψυχική Υγεία

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ‘ΠΕΡΙΒΟΛΑΚΙ’

Ύδρας 25, Χαλάνδρι, 15232

Χαλάνδρι, 29 Αυγούστου 2012

 

Αξιότιμες κυρίες, αξιότιμοι κύριοι,

Ως εργαζόμενοι στο χώρο της ψυχοκοινωνικής φροντίδας στην Ελλάδα σας απευθύνουμε αυτή την επιστολή για να εκθέσουμε την κατάσταση που επικρατεί αυτή τη στιγμή στις υπηρεσίες μας και για τους ανθρώπους που εμπλέκονται καθημερινά, μετά από δύο χρόνια εφαρμογής του μνημονίου στη χώρα μας.

Οι υπηρεσίες πρόληψης, θεραπείας και αποκατάστασης ψυχικών νοσημάτων κρέμονται από μία κλωστή. Η ψυχιατρική μεταρρύθμιση έχει καταρρεύσει προ πολλού. Τα δικαιώματα και οι ζωές των ασθενών παραβιάζονται ως συνέπεια κλεισίματος και συγχωνεύσεων δομών και μονάδων φροντίδας, εξαιτίας των βάρβαρων περικοπών σε πόρους και επαγγελματίες ψυχικής υγείας. Το 1989 οι εικόνες των ασθενών που δένονταν γυμνοί με ιμάντες στα κρεβάτια, έκαναν ομαδικό μπάνιο με λάστιχο και άλλες σκηνές φρίκης, έκαναν τον γύρο του κόσμου σοκάροντας με την απανθρωπιά των συνθηκών νοσηλείας που επικρατούσαν στο ψυχιατρείο – κολαστήριο της Λέρου. Ενδεικτικό της κατάστασης που επικρατεί σήμερα είναι όσα παραθέτονται σε επίσημο έγγραφο της διοίκησης του Κρατικού Ψυχιατρείου Λέρου που φέρνει και πάλι στην επικαιρότητα τις μνήμες του 1989. Εν έτη 2012, οι τρόφιμοι κινδυνεύουν να χάσουν τη ζωή τους από ασιτία την ώρα που – βάσει νόμου (Ν. 2071/92 ΦΕΚ 123/92 τ.α , άρθρο 47) – «ο ασθενής έχει το δικαίωμα της παροχής φροντίδας σε αυτόν με τον οφειλόμενο σεβασμό στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια του. Αυτή η φροντίδα περιλαμβάνει όχι μόνο την εν γένει άσκηση της ιατρικής και της νοσηλευτικής, αλλά και τις παραϊατρικές υπηρεσίες, την κατάλληλη διαμονή, την κατάλληλη μεταχείριση και την αποτελεσματική διοικητική και τεχνική εξυπηρέτηση». Oι γιατροί της Λέρου, από τις 5 Ιουνίου, έχουν ενημερώσει εγγράφως το Υπουργείο Υγείας – με αρ. πρωτοκόλλου 5779 και με το χαρακτηρισμό του “εξαιρετικά επείγοντος” – ότι το Κρατικό Ψυχιατρείο της Λέρου, αδυνατεί να ταΐσει τους 350 ασθενείς, εξαιτίας των χρεών του ιδρύματος προς τους προμηθευτές, οι οποίοι έχουν σταματήσεις τις παραδόσεις σε τρόφιμα. Η έκφραση «ανθρωπιστική κρίση» μπορεί να μην φτάνει για να περιγράψει τη μαζική εξόντωση στην οποία εξωθείται, λόγω των αλλεπάλληλων μέτρων, ένας ολόκληρος –ο πιο ευαίσθητος- πληθυσμός. Μάλιστα, στην πιο δύσκολη περίοδο, αυτή της οικονομικής κρίσης, που σοβαρότατες ψυχικές ασθένειες όπως κατάθλιψη παρουσιάζουν δραματική αύξηση, το κοινωνικό κράτος αντί να ενισχύεται καταργείται. Αυτό είναι κάτι που το καταγγέλλουμε και θα συνεχίσουμε να το καταγγέλλουμε με κάθε δυνατό τρόπο.

Οι μόνοι που σηκώνουμε το βάρος διατήρησης μιας υποτυπώδους προσφοράς υπηρεσιών ψυχικής υγείας, τόσο στους ενήλικους ασθενείς εντός και εκτός στεγαστικών δομών, όσο και στα παιδιά και τους έφηβους με σοβαρές αναπτυξιακές διαταραχές, είμαστε εμείς, οι απλήρωτοι εργαζόμενοι. Σημειώνουμε ότι έχουν υπάρξει περικοπές σε μισθούς των 1000 και 900 ευρώ, ενώ έχουμε από το 2005 υπάρξει πολλές φορές απλήρωτοι για περιόδους που έχουν φτάσει και τους 9 μήνες(!). Επίσης, η μείωση 55% του προϋπολογισμού που έχει ανακοινωθεί για το τρέχον έτος σημαίνει πως τα χρήματα για τη διατήρηση των δομών ψυχικής υγείας ήδη εξανεμίστηκαν προ πολλού.

Όσον αφορά το χώρο μας, οι 43 από του 78 έμπειρους επαγγελματίες Ψυχικής Υγείας, οι οποίοι, μέχρι τον Ιούλιο 2012, εργαζόμασταν στις τρεις δομές του Περιβολάκι (ΝΠΙΔ χρηματοδοτούμενο από το ΥΥΚΑ, που παρέχει υπηρεσίες σε παιδιά με διάχυτες αναπτυξιακές διαταραχές, δηλ αυτισμό, παιδική ψύχωση κλπ. και στις οικογένειές τους, στο πλαίσιο του Ψυχαργώς), είμαστε κυριολεκτικά στον αέρα. Δυστυχώς, η διοίκηση του Περιβολάκι μεθόδευσε με τρόπο αυθαίρετο και χωρίς καμία διαφάνεια το κλείσιμο των δύο δομών του στο Χαλάνδρι, στερώντας από τον πληθυσμό που εξυπηρετούσε: Α) Κέντρα Ημέρας, Β) το μοναδικό στην Ελλάδα Ξενώνα βραχείας διαμονής και Γ) την Ομάδα Διάγνωσης και Αξιολόγησης. Επέλεξε να παραδώσει μέρος του επιστημονικά καταρτισμένου και έμπειρου προσωπικού στο ΥΥΚΑ με δυο άδεια από εξοπλισμό κτήρια, χωρίς αντικείμενο εργασίας, αφήνοντας στον αέρα εργαζόμενους που έχουν στηρίξει τον φορέα πολλά χρόνια. Τα κριτήρια της επιλογής δεν κοινοποιήθηκαν, ενώ υπάρχουν εργαζόμενοι οι οποίοι αρνήθηκαν να παραμείνουν στην δομή. Τα παιδιά σχολικής ηλικίας παραπέμφθηκαν σε ειδικά δημόσια σχολεία – όπως απαιτεί ο νόμος για την ειδική αγωγή- παρόλο που τα σχολεία αυτά, κατ’ ομολογία και των συναδέλφων εκπαιδευτικών που εργάζονται σε αυτά και παρά τις συνεχείς προσπάθειες τους, αδυνατούν να καλύψουν τις ήδη υπάρχουσες ανάγκες, πόσο μάλλον ορισμένα ιδιαίτερα βαριά περιστατικά, ενώ τα υπόλοιπα παιδιά, προσχολικής ηλικίας θα μεταφερθούν στο Περιβολάκι 3, στην Παιανία, για να εξασφαλιστεί η λειτουργία του. Παράλληλα θα θέλαμε να επιστήσουμε την προσοχή σας στο γεγονός ότι αν και η διοίκηση του Περιβολάκι μαζί με το ΥΥΚΑ υπόσχονταν και δεσμευόταν ότι μέχρι τέλος Ιουλίου θα δρομολογούταν η μεταβίβαση, αφού υπήρξε ενδιαφέρον από άλλον φορέα να αναλάβει τις 2 δομές, ακόμα δε φαίνεται να έχουμε καμία εξέλιξη. Ως εργαζόμενοι θα συνεχίσουμε στο σύνολο μας να αγωνιζόμαστε να διατηρηθούν οι υπηρεσίες της Ψυχικής Υγείας σε ένα τόσο ευαίσθητο κλινικά πληθυσμό.

Καταγγέλλουμε τη διοίκηση Περιβολάκι και τους επιστημονικά υπευθύνους που πήραν αυτές τις αποφάσεις για συρρίκνωση των υπηρεσιών στον πιο ευαίσθητο πληθυσμό των παιδιών, αλλά και το ΥΥΚΑ που το επιτρέπει. Τα Υπουργεία Υγείας όλα αυτά τα χρόνια, άλλωστε, επιδίωκαν τη συρρίκνωση των δομών με την επιλογή τους να μη χρηματοδοτούν επαρκώς και έγκαιρα τις υπηρεσίες ψυχικής υγείας, ιδιαίτερα όσες είχαν αναθέσει σε μη κερδοσκοπικά σωματεία ή σε αστικές μη κερδοσκοπικές εταιρίες. Άφησαν την ψυχική υγεία χωρίς κεντρικό σχεδιασμό και χωρίς ουσιαστικό έλεγχο σχετικά με την ποιότητα των υπηρεσιών αλλά και την οικονομική διαχείριση με αποτέλεσμα μεταξύ άλλων τη κακοδιαχείριση κονδυλίων. Σήμερα, επικαλούμενοι την κρίση και με μηδαμινή χρηματοδότηση για το 2ο εξάμηνο του 2012 ουσιαστικά μεθοδεύουν με τη σειρά τους το κλείσιμο των δομών ή τη μετατροπή τους σε άσυλα πάλι.

Επειδή θεωρούμε ότι οι υπηρεσίες αυτές δεν περισσεύουν στην κοινότητα, ειδικά την περίοδο αυτή, επειδή η χρηματοδότηση που δόθηκε για τις υποδομές και το σχεδιασμό των δομών από τα ευρωπαϊκά προγράμματα και το ελληνικό κράτος δόθηκε για να υπάρξει συνέχεια των αναγκαίων υπηρεσιών, επειδή οι υπηρεσίες δεν ανήκουν στη διοίκηση αλλά στα παιδιά και τις οικογένειες τους, σας ζητάμε να υποστηρίξετε τη μη διακοπή της λειτουργίας των δομών αυτών, όπου θα συνεχίσουν να εργάζονται οι έμπειροι επαγγελματίες του χώρου, ώστε να μη βρεθούν κι αυτοί στο ήδη μεγάλο πηγάδι της ανεργίας.

Εμείς, από τη μεριά μας θα παλέψουμε μαζί με εργαζόμενους, χρήστες υπηρεσιών και τις οικογένειες τους, από όσο το δυνατό περισσότερους χώρους της ψυχικής υγείας αλλά και από άλλους ευαίσθητους κοινωνικούς χώρους, καθώς και από το χώρο της υπόλοιπης υγείας για να αποτρέψουμε την έκπτωση του κοινωνικού κράτους. Οι πολιτικές του μνημονίου εξαθλιώνουν και σκοτώνουν κόσμο στο όνομα μιας σωτηρίας που δεν αφορά όμως εμάς.

Είμαστε στη διάθεσή σας για να σας ενημερώσουμε με κάθε λεπτομέρεια αν ενδιαφέρεστε να πάρετε θέση δίπλα μας στον αγώνα αυτό, γιατί μόνο αν κάθε διαθέσιμη φωνή δημοσιοποιήσει άμεσα το πρόβλήμα μας και βρεθεί συμπαραστάτης στους αγώνες μας υπάρχει ελπίδα να αποτρέψουμε το κοινωνικό έγκλημα που συντελείται.

Με εκτίμηση,

το Δ.Σ. του Σωματείου Εργαζομένων στο Περιβολάκι

Aug 312012
 

Πηγή: Δίκτυο Δράσης Κοινωνικών Λειτουργών

Το Δίκτυο Δράσης Κοινωνικών Λειτουργών με μεγάλη ικανοποίηση ενημερώνει πως εκδόθηκε το πρώτο βιβλίο ριζοσπαστικής κοινωνικής εργασίας στα ελληνικά. Ο τίτλος του βιβλίου που εκδόθηκε απο τις εκδόσεις ΙΩΝ είναι “Κοινωνική Εργασία για την Κοινωνική Δικαιοσύνη” με επιμελητή έκδοσης τον Βασίλη Ιωακειμίδη. Μέλη του Δικτύο μας συνέβαλλαν καθοριστικά στην ολοκλήρωση του συγκεκριμένου εκδοτικού εγχειρήματος, εκτιμώνας πως ένα μεγάλο μέρος της προσπάθειάς για την ενίσχυση και ανάδειξη των ριζοσπαστικών πρακτικών στην κοινωνική εργασία, οφείλει να εστιάζει και στην παραγωγή θεωρίας και έρευνας.

Έπειτα από άδεια του εκδότη είμαστε στην ευχάριστη θέση να δημοσιεύσουμε την εισαγωγή και το καταληκτικό κεφάλαιο του συλλογικού αυτού τόμου. Μπορείτε να “κατεβάσετε” τα συγκεκριμένα κεφάλαιο κάνοντας κλίκ στον σύνδεσμο ‘Εισαγωγή-Επίλογος’

Το βιβλίο μπορεί να παραγγελθεί απο την ιστοσελίδα των εκδόσεων ΙΩΝ.

Περιγραφή περιεχομένων

Στο νέο αυτό συλλογικό τόμο και για πρώτη φορά στην ελληνική βιβλιογραφία, γίνεται μια συστηματική προσπάθεια ανάδειξης της πολιτικής και ριζοσπαστικής πρακτικής μέσα στο πλαίσιο της κοινωνικής εργασίας. Οι συγγραφείς κρίνουν, επαναξιολογούν και αποδομούν τα παραδοσιακά μοντέλα κοινωνικής εργασίας και τον τρόπο που αυτά εφαρμόστηκαν στην Ελλάδα. Μέσα από μια σειρά ερευνητικών, θεωρητικών και εμπειρικών αναλύσεων αναζητούνται νέα μοντέλα θεωρίας και δράσης με έμφαση στην επανασύνδεση της κοινωνικής εργασίας με την κοινωνία και την απαίτηση της κοινωνικής δικαιοσύνης.

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ:

Εισαγωγή: “Τρείς προκλήσεις και μια Ελπίδα”. Βασίλης Ιωακειμίδης

Ενότητα Α: Κριτικές προσεγγίσεις στην ανάπτυξη της κοινωνικής εργασίας στην Ελλάδα και διεθνώς

1. Η “σκοτεινή πλευρά” της κοινωνικής εργασίας στην Ελλάδα. Μια κριτική αποτίμηση της πρώιμης ιστορίας του επαγγέλματος (1945-1967). Βασίλης Ιωακειμίδης

2. Διεθνής Κοινωνική Εργασία και νεοφιλελευθερισμός. Michael Lavalette

3. Η επαγγελματική ζωή των κοινωνικών λειτουργών στις κοινωνικές υπηρεσίες του δημόσιου τομέα στην Κρήτη. Υπερβολικές εργασιακές απαιτήσεις-περιορισμένη επαγγελματική ανάπτυξη, μικρή υποστήριξη. Ελένη Παπαδάκη

4. Προστασία από την επισφάλεια, ή επισφάλεια στην προστασία;

Αποκέντρωση και εργασιακες σχέσεις στις κοινωνικές υπηρεσίες της Τοπικής Αυτοδιοίκησης στην εποχή της κρίσης. Γιώργος Μπιθυμήτρης

5. Η μετάλλαξη της κοινωνικής εργασίας. Το Βρετανικό μοντέλο. Chris Jones

Ενότητα Β: Από τη Θεωρία στην Πράξη της κριτικής και ριζοσπαστικής κοινωνικής εργασίας

6. Ανάπτυξη Αντιρατσιστικών προσεγγίσεων στην εκπαίδευση Κοινωνικής Εργασίας. Μια κριτική διερεύνηση του Βρετανικού μοντέλου. Laura Penketh

7. Κοινωνική δράση και κοινωνική εργασία στην κοινότητα με μετανάστες/πρόσφυγες: Η περίπτωση της Πάτρας ως ένα εναλλακτικό μοντέλο δράσης. Δήμητρα-Δώρα Τελώνη

8. Κάποιοι κριτικοί φεμινιστικοί προβληματισμοί περί πορνείας. Πενταράκη Μαρία και Σιακαβέλλα Ελένη

9. Ένα πλαίσιο δράσης για την καταπολέμηση των διακρίσεων βάσει σεξουαλικού προσανατολισμού και έκφρασης φύλου. Δήμητρα Γιάννου

10. Η κοινωνική έρευνα ως μέθοδος προώθησης της ριζοσπαστικής κοινωνικής εργασίας: Έρευνα δράσης για ποιους; Στέφανος Σπανέας

Ενότητα Γ: Αναπτύσσοντας κοινωνική εργασία για την κοινωνική δικαιοσύνη

11. Βιώνοντας και αναβιώνοντας την ηθική της κοινωνικής εργασίας: Η πρόκληση του ηθικού ακτιβισμού. Δήμητρα Γιάννου

12. “Μια άλλη κοινωνική εργασία είναι εφικτή!” Επανακτώντας την ριζοσπαστική παράδοση. Iain Ferguson

13. Αντί επιλόγου, Κοινωνική εργασία για την Κοινωνική δικαιοσύνη. Βασίλης Ιωακειμίδης

Δ. Παράρτημα: “ΚΕΑ”, Κοινωνική Εργασία της Αντίστασης: Ένα κάλεσμα για τον επαναπροσδιορισμό της κοινωνικής εργασίας στην Ελλάδα

—-

(υ.γ. στατιστικό στοιχείο της ημέρας: αυτό είναι το χιλιοστό ποστάρισμα του blog του processwork.gr!)

Aug 272012
 

Πηγή: Αρσαίων Κοινότητα

Με αφορμή την πρόσφατη απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου Παλλήνης-Γέρακα να καταργήσει την από νόμο ισχύουσα σχολική μεταφορά των μαθητών του Καλλιτεχνικού Σχολείου Γέρακα, η οποία αναγκάζει παιδιά 12-17 ετών να χρησιμοποιούν μιαν ατέλειωτη αλυσίδα αστικών συγκοινωνιών για να μεταβαίνουν στο σχολείο τους και τα οδηγεί σε μια καθημερινή περιπέτεια, που εκτός από την τεράστια απώλεια χρόνου (2-4 ώρες) ενέχει σοβαρούς κινδύνους για τη σωματική ακεραιότητα και την ψυχική ισορροπία τους και η οποία, αντικειμενικά, οδηγεί στη συρρίκνωση του σχολείου, δηλώνουμε ότι:

1. Η απόφαση αυτή αντιτίθεται στο γράμμα, αλλά και στο πνεύμα βασικών δικαιωμάτων των παιδιών, όπως το Συνταγματικό Δικαίωμά τους να λαμβάνουν ανεμπόδιστα το αγαθό της εκπαίδευσης που όχι απλά έχουν επιλέξει αλλά και στο οποίο έχουν διακριθεί.

2. Η καλλιτεχνική παιδεία δεν είναι προνόμιο πολυτελείας, αλλά αδήριτη ανάγκη, ελπίδα και φως για κάθε κοινωνία.

3. Ο θεσμός της καλλιτεχνικής εκπαίδευσης είναι μια σημαντική επένδυση για το μέλλον μιας χώρας, ειδικότερα σε συνθήκες κρίσης, καθώς συμβάλλει με καταλυτικό τρόπο στη διαμόρφωση καταρτισμένων ανθρώπων μα πάνω απ΄ όλα ανθρώπων με ανησυχία, δημιουργικότητα, πάθος, νόημα, προοπτική.

4. Ο θεσμός των Καλλιτεχνικών Σχολείων είναι απαραίτητο όχι απλά να συνεχίσει να υπάρχει αλλά και να ενισχυθεί, καθώς αντιλαμβανόμαστε το δημιουργικό ρόλο της καλλιτεχνικής παιδείας στη διαμόρφωση της προσωπικότητας των παιδιών, έχοντας παράλληλα βιώσει την άσχημη εμπειρία της απουσίας της στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση εδώ και δεκαετίες.

5. Καθήκον της Πολιτείας, των αρμόδιων Υπουργείων και της Κυβέρνησης, είναι να επεξεργαστεί μια οριστική λύση στο πρόβλημα αυτό άμεσα και χωρίς καθυστέρηση, ώστε να μπορέσει να λειτουργήσει το σχολείο απρόσκοπτα όχι μόνο τον ερχόμενο Σεπτέμβρη αλλά σε βάθος χρόνου.

Αρνούμενοι τη συρρίκνωση του Καλλιτεχνικού Σχολείου Γέρακα γιατί αισθανόμαστε βαθιά την αξία και τον κοινωνικό ρόλο του, καλούμε κάθε αρμόδιο να σκύψει με συναίσθηση ευθύνης και ευαισθησία απέναντι στη λειτουργία του Σχολείου, δίνοντας οριστικές λύσεις στα προβλήματα σήμερα!

Για το Καλλιτεχνικό Σχολέιο Γέρακα

Λειτουργεί στο Γέρακα του Δήμου Παλλήνης Αττικής από το Σεπτέμβριο του 2004. Είναι το πρώτο σχολείο αυτού του τύπου που ιδρύθηκε στην Ελλάδα και έχει σκοπό τον εμπλουτισμό και τη διεύρυνση της παρεχόμενης γενικής παιδείας μέσα από την καλλιέργεια των δεξιοτήτων των μαθητών για τις τέχνες και την ενθάρρυνση και στήριξη του ενδιαφέροντός τους για αυτές. Στο σχολείο λειτουργούν 3 καλλιτεχνικές κατευθύνσεις: Εικαστικών Τεχνών, Θεάτρου, Κινηματογράφου, και Χορού. Κάθε χρόνο, η εισαγωγή μαθητών στην Α’ Γυμνασίου γίνονται κατόπιν εξετάσεων. Το καθημερινό ωράριο μαθημάτων περιλαμβάνει 9 και 8 διδακτικές ώρες (08:30-15:30).

Η μεταφορά των μαθητών με λεωφορεία παρέχεται δωρεάν από το Κράτος (Ιδρυτικό ΦΕΚ 1497/2003). Σήμερα στη χώρα μας λειτουργούν ακόμα δυο Καλλιτεχνικά Σχολεία, ένα στη Θεσσαλονίκη και ένα στο Ηράκλειο Κρήτης. Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να επισκεφθείτε το site του σχολείου.