Τι μου έμαθαν 2,5 χρόνια κρίσης…

Sep 232012
 

Πηγή: Miss Gourgourini

Τι μου έμαθαν 2,5 χρόνια κρίσης

(μιλάει ένα κορίτσι 33 χρονών, μετά απο 2 απολύσεις, μια παραίτηση, κάποια θαύματα, άπειρα βιογραφικά, πολλά interview και ένα μίνι start – up )

Υποθέτω – τι υποθέτω, σίγουρη είμαι – πως αν κάνεις μια ειλικρινή έρευνα στο διαδίκτυο θα βρείς πάμπολλα κείμενα απείρως αξιολογότερα απο αυτό διαβάζεις αυτή τη στιγμή. Είναι εισαγωγή ενοχική το γνωρίζω αυτό, αλλά ακουμπά στο γεγονός πως πάντα μα πάντα απεχθανόμουν τα αποφθέγματα και τις διδαχές. Νομίζω πως μπορούν να τα κάνουν μονάχα οι πολύ σπουδαίοι, ή ο Ουμπέρτο Έκο.

Με την επίφαση λοιπόν αυτή – πως και καλά γλύτωσα την αυταρέσκεια – θα μοιραστώ την εμπειρία μου και θα σου πω τι έμαθα αυτά τα 2,5 χρόνια κρίσης και ενίοτε ανεργίας.Σκέφτομαι πως ίσως σε βοηθήσουν,

1. Είμαστε όλες οι επανηλειμμένες, παταγώδεις, ίσως και λίγο ντροπιαστικές αποτυχίες μας. Σε καμία απο αυτές δεν έχουμε ξυπνήσει την επόμενη μέρα οι ίδιοι. Γίναμε άλλοι, γίναμε λίγοι, χωθήκαμε την ματαιότητα. Είσαι εκείνος που σηκώθηκε πάλι πάνω. Ή εκείνος που έβαλε την ταφόπλακα. Εσύ αποφασίζεις.

2. Ο μόνος τρόπος για να νικήσεις την ανεργία, είναι να εργάζεσαι συνέχεια. Σήκω το πρωί και κάνε οτιδήποτε. Βοήθα την μάνα σου να μαγειρέψει, φτιάξε τον κήπο, βοήθησε ένα φίλο που προσπαθεί, κάνε τα ψώνια στη γιαγιά, κάνε συνολάκια στο διαδίκτυο, φτιάξε κουλουράκια, επαναλαμβάνω, ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ. Bοήθησε τον εαυτό σου να βρει σκοπό, να νιώσει υπερήφανος. Ακόμα και αν δεν ξέρεις πως θα πληρώσεις το ενοίκιο τον επόμενο μήνα. Μην ηττηθείς, κανείς δεν αγοράζει τον νικημένο. Στο λέω τόσο σκληρά.

3. Το μεγαλύτερο καρκίνωμα της Ελληνικής κοινωνίας, είναι μια τεράστια διπολική μάνα, που σε βυζαίνει μέχρι την βαθιά ενηλικίωση και μετά σε βαράει αηδιασμένη που δεν είσαι κουλ ανεξάρτητο Δανεζάκι.

4. Δεν είσαι μοναδικός, απίθανος, ανεπανάληπτος. Θα στο πω καλύτερα – είμαστε ένα κακκαδάκι στο τεράστιο πρόσωπο του σύμπαντος. Όμως είσαι τώρα, είσαι εδώ, νέος, κρίση – ξεκρίση. Αποφάσισε τι θα κάνεις με το κακκαδάκι σου.

5. Επειδή δεν είσαι μοναδικός, απίθανος, ανεπαληπτος, κανείς δεν σου χρωστάει τίποτα. Κανένας αφεντικός, γκόμενος, μάνα, πατέρας, ξαδέλφι, φίλος. Σταμάτα να απαιτείς πράγματα γιατί έτσι. Σκέψου τι δίνεις, και αν το δίνεις φτηνά, μάλλον δεν είναι τόσο καλό. Αν όχι, πάλι δεν φταίει κανένας άλλος εκτός απο εσένα.

6. Μεγαλώσαμε σε μια κουλτούρα που μας μπαμπάκιασε το μυαλό με αστείρευτες ιστορίες αγάπης όπου τελείωναν όταν το ζευγάρι έσμιγε τελικά, σε πλήρη συντονία. Κανείς δεν ασχολήθηκε με το μετά. Μάθαμε να κυνηγάμε λυσσαλέα το σμίξιμο της τέλειας συντονίας και είμαστε εντελώς ανέντοιμοι για την σκληρή δουλειά του μετέπειτα ασυντόνιστου. Η σκληρή δουλειά της αγάπης είναι η μόνη που σε βγάζει απο το βούρκο. Είναι αυτή που σε φωτίζει μυστικά, σε στιγμές, εκεί που δεν το περιμένεις :)

7. Οι φίλοι, είναι η μεγαλύτερη σου περιουσία, το στίγμα των στιγμών. Κάνε φίλους που είναι καλύτεροι απο σένα σε κάτι, που κοιτάζουν διαφορετικά, αλλά που γελάτε στα ίδια αστεία. Να τους δίνεις, να μην το σκέφτεσαι, να τους φροντίζεις, πολλές φορές και μυστικά για να μην το καταλαβαίνουν.

8. Μην κάνεις πράγματα για τσάμπα ή για πολύ μα πολύ λίγα λεφτά που απαιτούν τις ιδέες σου, την μόρφωση σου την πνευματικότητα σου και δεν σε εμπνέουν καν. Είναι άτιμες και ανθρωπορουφήχτρες. Είναι πιο τίμια η όποια χειρωνακτική δουλειά που σου δίνει σχεδόν τα ίδια λεφτά ( όχι βέβαια τίτλο) η οποία σου αφήνει το μυαλό να το χειριστείς για πάρτη σου, για να κάνει τα δικά του.

9. Δεν υπάρχει τίποτα που δεν μπορείς να καταφέρεις. Αλήθεια. Η ζωή σε ξεπερνάει κάθε μέρα και στο αποδεικνύει περιπαιχτικά, συντονίσου στο λίκνισμα της και θα δεις πόσο δίκιο έχω.

10. Ο χρόνος είναι μια εφεύρεση εξαιρετικά αστεία. Στην ουσία δεν υπάρχει. Μην τον φόβάσαι, βούτα και κολύμπα.

11. Είσαι πολύ όμορφος. Κανένας άσχημος δεν θα διάβαζε το κείμενο αυτό.

Καλή τύχη.

Ο Μάνος Χατζιδάκις για την ελληνικότητα…

Sep 172012
 

Πηγή: dim/art

 

 Ο Μάνος Χατζιδάκις για την ελληνικότητα.

«Φωνές» — από το αρχείο του Γιώργου Ζεβελάκη.

Το ελληνικό, τώρα: από την ώρα που μας βοηθάει η Ελλάς να γίνουμε άνθρωποι, με μια παγκοσμιότητα, πολύ καλώς. Από την ώρα που μας δίδει μια φουστανέλα και μας εμποδίζει να υπάρχουμε με τους άλλους συνανθρώπους, είναι αντιδραστικό. Αν αυτό που λέμε ελληνικό είναι εμπόδιο στο να ενωθούμε με έναν μαύρο, είναι καταδικαστέο. Αν, αντιθέτως, αυτό είναι βοηθητικό για να ενωθούμε με τους άλλους, είναι υπέροχο.

Η έννοια του ελληνικού για πολλούς ανθρώπους έχει διαφορετική όψη. Εγώ πιστεύω σ’ εκείνη την ελληνικότητα που εξαφανίζει τις διαφορές.

Φυσικά, από κάπου ξεκινάμε. Όλοι ξεκινάμε και τις πρώτες λέξεις που ψελλίζουμε είναι της μάνας μας. Αλλά δεν μένουμε με τις τέσσερις λέξεις που μάθαμε απ’ τη μάνα μας: πηγαίνουμε και μαθαίνουμε και μιλάμε και σκεπτόμαστε και ξαναμαθαίνουμε να μιλάμε και απορρίπτουμε σκέψεις και προχωράμε…

Οι λέξεις είναι πράξεις…

Aug 142012
 

Πηγή: Τα Νέα

Οι λέξεις είναι πράξεις

Πόσο ευσταθεί η «φιλελεύθερη» διάκριση ρατσιστικού λόγου και πράξης

της Βάσως Κιντή

Το ανέκδοτο με τα κουνούπια του Νείλου που τρώνε σπιτικό φαγητό με τόσους Αφρικανούς στην Ελλάδα, το οποίο αναπαρήγαγε η Βούλα Παπαχρήστου στο twitter με τα γνωστά αποτελέσματα, προκάλεσε πολλές συζητήσεις για το κατά πόσον ήταν όντως ρατσιστικό ώστε να δικαιολογεί τη βαριά τιμωρία της. Υποστηρίχθηκε ότι δεν υπάρχει τίποτε μειωτικό για τους Αφρικανούς στη συγκεκριμένη φράση, οπότε η τιμωρία ήταν αδικαιολόγητη.

Σε συνάφεια με το περιστατικό αυτό, ο Δ. Χριστόπουλος, σε κείμενό του στα «ΝΕΑ» (28/7/12) για την ποινικοποίηση του ρατσιστικού λόγου, διακρίνει μεταξύ λόγου και πράξης για να υποστηρίξει ότι σε μια δημοκρατία μπορεί καθένας να λέει «ό,τι ανατριχιαστικό θέλει» αλλά όταν ο ρατσιστικός λόγος γίνεται πράξη, με ηθική ή κυρίως με φυσική αυτουργία, πρέπει να τιμωρείται αμείλικτα.

Και στις δύο περιπτώσεις στο επίκεντρο βρίσκεται το νόημα και ο ρόλος των λέξεων.

Συνήθως θεωρούμε ότι οι λέξεις που όταν είναι γραπτές δεν είναι παρά υλικά σημάδια σε μια επιφάνεια (μελάνι στο χαρτί, χαράξεις σε μάρμαρο, ίχνη κιμωλίας στον πίνακα κ.λπ.) ή όταν είναι προφορικές δεν είναι παρά διαταραχές ηχητικών κυμάτων, έχουν ένα σταθερό νόημα το οποίο αποκτούν εάν συνδεθούν με ένα περιεχόμενο, μια έννοια, μια ιδέα που ορίζεται σε ένα λεξικό. Είναι σαν μια νοητική πνοή να ζωντανεύει τα νεκρά σημάδια των λέξεων. Ωστόσο, για διάφορους λόγους, νοητικές οντότητες όπως οι ιδέες δεν μπορούν να αποδώσουν νόημα στις λέξεις. Π.χ. δεν είναι σαφές πώς μπορεί να επικοινωνούμε, να έχουμε δηλαδή κοινά νοήματα, όταν το νόημα θεωρείται ότι δίνεται από μια υποκειμενική (ή ακόμη και αντικειμενική) ιδέα. Φιλόσοφοι σήμερα υποστηρίζουν πως το νόημα των λέξεων παγιώνεται με τη χρήση της γλώσσας σε συγκεκριμένες καταστάσεις. Επικοινωνούμε δηλαδή με τις λέξεις επειδή έχουμε μάθει να τις χρησιμοποιούμε με τον ίδιο τρόπο. Απαξ και έχουμε μάθει τη χρήση τους, τις μεταχειριζόμαστε ως εργαλεία σε νέες καταστάσεις για να επιτύχουμε διάφορους σκοπούς. Υπό αυτήν την έννοια, κάθε φορά που χρησιμοποιούμε λέξεις και προτάσεις δεν λέμε απλώς αλλά συγχρόνως κάνουμε. Προσβάλλουμε, ειρωνευόμαστε, ρωτάμε, υποσχόμαστε, κολακεύουμε, επικρίνουμε, βρίζουμε, επιδοκιμάζουμε, αμφιβάλλουμε, καταδικάζουμε, τρομοκρατούμε κ.λπ. Π.χ., αν πω σε ένα γεύμα τη φράση «το φαγητό δεν έχει αλάτι», μπορεί να μεταφέρω απλώς μια πληροφορία ή να επιτιμώ τη μαγείρισσα, να προειδοποιώ κάποιον να το αποφύγει ή να παροτρύνω κάποιον άλλον να το προτιμήσει, μπορεί να παραπλανώ, να υπεκφεύγω κ.λπ. Η πράξη δεν είναι κάτι που προστίθεται σε ένα δεδομένο νόημα αλλά συνιστά το νόημα.

Οι λέξεις είναι πράξεις έλεγε ο Wittgenstein. Ακούγοντας ή διαβάζοντας τις λέξεις καταλαβαίνουμε την προσβολή, την ειρωνεία, την κολακεία κ.λπ. Οι λέξεις συνιστούν την προσβολή ή την ειρωνεία. Ομως, δεν καταλαβαίνουμε μόνο τη φράση που εκφέρεται, καταλαβαίνουμε και πολλά άλλα που δεν διατυπώνονται ρητά. Για να χρησιμοποιήσω το παράδειγμα του φιλοσόφου Paul Grice: αν γράψω μία συστατική επιστολή για έναν φοιτητή και αναφέρω απλώς ότι έχει ωραίο γραφικό χαρακτήρα, δεν λέω μόνο αυτό αλλά σαφώς υπονοώ δι’ αυτού ότι δεν είναι καλός φοιτητής και αυτό θα καταλάβουν όσοι τη διαβάσουν. Είναι επίσης σημαντικό να τονίσουμε ότι το νόημα είναι δημόσιο. Μπορεί μία ομιλήτρια να έχει δικούς της σκοπούς όταν μεταχειρίζεται τη γλώσσα, αλλά τα λόγια της έχουν το δημόσιο νόημα της χρήσης τους. [Παρένθεση: στην προηγούμενη φράση επέλεξα να γράψω «μία ομιλήτρια» ενώ θα μπορούσα να γράψω «ένας ομιλητής». Η συγκεκριμένη επιλογή υπονοεί περισσότερα απ’ όσα λέει.]

Στο ανέκδοτο της Β. Παπαχρήστου καταλαβαίνουμε πολλά περισσότερα απ’ όσα λένε οι λέξεις που χρησιμοποιούνται. Πράγματι, δεν λέγεται κάτι ευθέως και κυριολεκτικά μειωτικό για τους Αφρικανούς, αλλά σαφώς υπονοείται, αφού το ανέκδοτο εστιάζει σε αυτούς που συνήθως γίνονται αντικείμενο ρατσιστικής μεταχείρισης, τους παρουσιάζει ως φαγητό για έντομα, και είναι ακριβώς ένα «αστείο» που για να λειτουργήσει χρειάζεται τη μειωτική μεταχείριση. Την ίδια μειωτική μεταχείριση έχουν σε αστεία οι Πόντιοι, οι Αλβανοί κ.λπ. Γι’ αυτό και τέτοια αστεία είναι, με διαβαθμίσεις, κακόγουστα, προσβλητικά, μειωτικά, εν τέλει ρατσιστικά. Επιπλέον, ακόμη κι αν ορισμένοι δεν θεωρούν αυτή τη χρήση της γλώσσας ρατσιστική, η ευρύτερη διεθνής κοινότητα την αντιμετωπίζει ως τέτοια. Εφόσον λοιπόν θέλει κανείς να κινηθεί στο πλαίσιο αυτής της διεθνούς κοινότητας, πρέπει να ξέρει και τους κανόνες.

Η διάκριση του Δ. Χριστόπουλου μεταξύ λόγου και πράξεων στηρίζεται ίσως στην αντίληψη ότι η πράξη είναι κάτι υλικό, απτό, που παράγει αποτελέσματα και ειδικά βλάβη, ενώ ο λόγος είναι κάτι άυλο, ανώδυνο, περαστικό. Αλλά όπως είδαμε, οι λέξεις είναι πράξεις και μπορεί να προξενήσουν βλάβη: να προσβάλουν, να εξευτελίσουν, να γελοιοποιήσουν, να μειώσουν, με σοβαρές συνέπειες στα άτομα και στην κοινωνία. Γι’ αυτό, ακόμη και στη φιλελεύθερη αντίληψη που υποστηρίζει τη διάκριση, υπάρχουν λόγοι που δεν επιτρέπονται (π.χ. η συκοφαντία). Οπότε, το να είναι κάτι λόγος δεν σημαίνει αυτόματα ότι εξαιρείται εκ προοιμίου από τυχόν τιμωρία.

Η Βάσω Κιντή είναι αναπληρώτρια καθηγήτρια Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών

 

Power and immunity; can we correct the corrupting influence of power?

Jul 162012
 

Πηγή: A User’s Guide to Power

Power and immunity; can we correct the corrupting influence of power?

by Julie Diamond, Ph.D.

Question:

Which of the follow define power and which define magic?

1. The ability to influence the course of events

2. Having great influence or control over others

3. Ability to act or produce or effect

Answer: All of them.

Magic and power are closely related. They are having the ability to influence the world around us, but they do it through different means. Or do they?

Power is not only the ability to control and influence, but to not be influenced. Like magic, power also can make us invisible. How does it do that? Deborah Gruenfeld, professor of organizational behavior at Stanford University, and one of the top researchers in the field of power, calls this power’s “disinhibiting effect.” Her research shows that power grants us immunity from social pressures and norms to which others are prone. Like Harry Potter’s Invisibility Cloak, when we have power, we become invisible: we’re protected from peer pressure, social norms, and others’ opinions that would otherwise constrain us.

Conventional wisdom about power tells us that people in power act this way because of their personality: they’re megalomaniacs, narcissists, psychopaths, and ego maniacs who are drawn to positions of power. As if disinhibition were a pre-existing condition. But Gruenfeld’s research shows otherwise. When conditions can be manipulated to create arbitrary and temporary power differentials between people of equal status, the same behavior applies. She shows this in one of her favorite studies conducted by a co-author who:

used groups of three undergraduates who were told they were participating in a study of their attitudes about a number of different social issues. They were to discuss each issue, come to a group position, and write a brief essay on each one. Before they started, one of the three was chosen at random to evaluate the performance of the other two and assign points that reflected how well they performed. The points mattered because they went into a lottery that affected their chances of winning a cash bonus when the experiment was over. About 30 minutes into the experiment, the experimenter came into the room with a plate of cookies. There were five cookies on the plate and three people in the room. Everyone can take one cookie with no tension, there’s nothing awkward there, but then you have two cookies left and three people in the room. What we found is that not only did the participants in high power eat more cookies, but they ate with greater abandon and were more likely to get food on their faces and crumbs on the table

There is no doubt, as she and her co- authors say

Those with power roam in a very different psychological space than those without power.

Is it good or bad? Well, without immunity, leaders would be buffeted about by the pressures and demands of those lobbying them. When you’re a leader, everyone wants or needs something from you. You are constantly lobbied and pressured by factions, interests groups, advisors, and public opinion. Without this magical immunity, you couldn’t think straight, your head would be spinning with everyone else’s opinions, criticisms, and demands. But like every magical power, the magic has to be managed.

The same immunity that allows us to make decisions in spite of peer pressure can make us feel above the law, impervious to constraints and doubts, even recklessly so. While it gives us the independence to think outside the box, it also reduces the impact of feedback from the human community that make us ethical beings.

Here’s the tricky thing. It’s a sort of ‘perfect storm’ for abuse of power: we are more self-directed, not predisposed to listen to or solicit others’ advice, and it’s magnified by the fact that we are surrounded by people who seek our approval, benefit from being associated with us, and depend on us for promotion or advancement. And so, they cease being honest with us. We can become dangerously unmoored from the correcting influences of friends, advisors, spouses, and colleagues who challenge us, pressure us, and ultimately keep us from going astray.

In the research I’m doing for my book on power, it’s become clear that power does indeed have a corrupting influence. And this disinhibition, coupled with the isolation from feedback, is one of the main causes of that corruption. What can we do about it?

A. Put yourself in a beginner role. Somewhere. Anywhere. Cultivate experiences, activities and friends which challenge your knowledge, sense of certainty, and expertise. It’s imperative that you are reflected by others outside your high ranking role in some area of your life.

B.Ask friends, colleagues, and mentors to be honest with you. Ask them to tell you if they can’t be.

C. Be aware of the dual roles and conflict of interests in those closest to you. What do they stand to gain and lose by being honest with you? What do you stand to gain and lose if they are not honest with you?

D. Enjoy and use your disinhibition, but notice whether others have the same privilege. If not, try to use your own disinhibition to their advantage.

Ένα βαγόνι γεμάτο νεκρούς…

Jun 292012
 

Πηγή: mpananas.wordpress.com

Ένα βαγόνι γεμάτο νεκρούς

Άνοιξα τα μάτια λίγο πριν χτυπήσει το ξυπνητήρι. Αυτό συμβαίνει τις μέρες του άγχους. Πρώτη σκέψη της ημέρας ‘δεν έχω πληρώσει τη δεη’. Γαμώ τη δεή η επόμενη σκέψη. Το αντίδοτο του άγχους κοιμάται δίπλα μου. Ευτυχώς. Μέχρι να φτάσω στο μετρό η δεη έχει γίνει μια δουλειά που θα ταχτοποιήσω αύριο.

Μπαίνω στο μετρό. Αλλάζω γραμμή στο σύνταγμα και μπαίνω στο βαγόνι που με οδηγεί στον τελικό προορισμό. Μόλις που πρόλαβα να βρω τη γωνιά μου και να βγάλω το βιβλίο, μια σπαρακτική φωνή από δίπλα επαναλαμβάνει ‘Δε μπορώ να πάρω ανάσα’, ΄Χάνομαι’. Είναι μια γυναίκα γύρω στα 40 με τα ρούχα της δουλειάς. Έχει ιδρώσει, το βλέμμα της φανερώνει απελπισία, δε μπορεί να πάρει ανάσα. Παθαίνει έμφραγμα, κρίση πανικού, τι συμβαίνει; Οι διπλανοί της δεν την κοιτάνε καν. Την πλησιάζω. Δεν κουνιέται κανείς.

Μόνο εγώ την ακούω ρε; Τι γίνεται;

Στη διαδρομή μέχρι την επόμενη στάση, φωνάζει σπαρακτικά πως δεν έχει ανάσα. Κουνάει τα χέρια της για να κάνει αέρα στο πρόσωπο της. Σηκώνεται όρθια, το σώμα της έχει μια κλίση προς τα πάνω σαν να προσπαθεί να βγει πάνω από όλους μας για να αναπνεύσει.

Δε νιώθετε ρε σείς την απελπισία της;

Η οδηγός του μετρό έρχεται στο βαγόνι μας και με πολύ αυστηρό ύφος της λέει ‘ Σας παρακαλώ κυρία μου περάστε έξω’. Δε μπορώ να καταλάβω τι γίνεται, γιατί της μιλάει έτσι, τι έκανε λάθος; Τη βοηθάω να βγει έξω. Την ώρα που βγαίνει φωνάζει ‘είχε σταματήσει για χρόνια. Με έχει πιάσει κρίση πανικού. Χάνομαι’. Ζητάει απελπισμένα ένα μπουκάλι νερό. Το ξέρω ότι δεν έχω στην τσάντα αλλά κοιτάω. Δε ξέρω τι να κάνω. Ένα μπουκάλι νερό ρε σεις. Ο χρόνος έχει παγώσει στην αποβάθρα. Στην απόλυτη ησυχία μια γυναίκα φωνάζει την απελπισία της. Δε μπορεί να αναπνεύσει. Την ακούτε;

Γιατί κοιτάτε όλοι έτσι; Τι έχετε πάθει ρε; Τι σας συμβαίνει;

Ένας ζωντανός ανάμεσα τους της ρίχνει ένα μπουκάλι νερό στα μαλλιά, μια άλλη ζωντανή της δίνει οδηγίες για βαθιές ανάσες. Συνέρχεται. Ηρεμεί. Η ανάσα της κοπάζει, αλλάζει το βλέμμα της. Ζητάει συγνώμη.

Σας ζητάει συγνώμη ρε.

Πλησιάζει το βαγόνι, κάνει να ξαναμπεί. Δυο γυναίκες γύρω στα 60 δεν την αφήνουν. Απαγορεύεται να μπεις της λένε. Η κοπέλα που την είχε βοηθήσει νωρίτερα κι εγώ από λίγο πιο πίσω τους απαντάμε. Τι σημαίνει απαγορεύεται; Οι πόρτες κλείνουν, η γυναίκα μένει απέξω, το μετρό φεύγει.

Τι συμβαίνει; Υπάρχει κάποιος άνθρωπος εδώ μέσα ή έχετε πεθάνει όλοι ρε σεις;

Κλαίω. Δεν είναι μόνο η απελπισία της και τα σπαρακτικά της λόγια που με έχουν λυγίσει. Είναι που δεν υπάρχουν ζωντανοί. Τι έχουν πάθει; Δε μπορώ να συγκρατήσω με τίποτα τα δάκρυα μου. Τα σκουπίζω. Ό άντρας δίπλα μου με κοιτάει.

Τι με κοιτάς ρε; Κι αυτό σου φαίνεται περίεργο; Νιώθεις ρε;

Κι άλλος ένας ζωντανός, γύρω στα 60, κλαίει κι αυτός. Δεν προλαβαίνω να τα μαζέψω και πέφτουν κι άλλα. Κλαίμε εμείς για σας, τρέχουμε εμείς για σας. Για σας, τα ζόμπι με τις ωτοασπίδες που αγχώνεστε να φτάσετε στη δουλειά σας. Που κοιτάνε παγωμένοι, που μπροστά στην απελπισία του άλλου μάθατε μόνο να παγώνετε. Δε σκεφτήκατε σε καμία στιγμή άραγε πως θα μπορούσατε να είστε εσείς στη θέση της; Δε ξέρω πως τα καταφέρνετε.

Βγαίνω από το μετρό. Θέλω να μιλήσω σε έναν ζωντανό. Τα λέω. Κλαίω. Πρώτα μια περιγραφή, μετά η στεναχώρια και τα δε θέλω να ζω εδώ, κωλοέλληνες.

Εδώ, η ζωή δυσκολεύει. Νομίζεις πως θα την αντέξεις, από τη μία σκέφτεσαι πως εσύ πρέπει να συνεχίσεις να είσαι αυτός που θα βοηθήσεις τη γυναίκα που χάνεται και από την άλλη δεν αντέχεις άλλο να τους κοιτάς όλους αυτούς τους παγωμένους. Τους αδιάφορα παγωμένους.

Καθώς έμπαινα στο γραφείο, με έπιασα να φωνάζω σιωπηλά αυτά που δεν είπα στην 60άρα με το απαγορεύεται. Πόσα ‘εσείς μας φέρατε ως εδώ’ να επανέλαβα άραγε.

Την ξέρω την κρίση πανικού. Είναι μια σκέτη φρίκη. Ωμή απελπισία που σου κόβει την ανάσα. Αυτό που σε πεθαίνει όμως δεν είναι αυτό. Θάνατος είναι αυτά τα εκατοντάδες όρθια και καθιστά ζόμπι που παρακολουθούσαν. Τα σώματα τους έχουν παγώσει από το θάνατο. Η μόνη με ζεστό ακόμα χνώτο φώναζε ‘χάνομαι’ και 4-5 ζωντανοί της κρατούσαν το χέρι. Αυτοί, οι μόνοι ζεστοί.

Μια είδηση από Το Βήμα κι ένα ποστάρισμα από το protagon.gr…

Jun 272012
 

Η αμηχανία μπροστά στον παραλογισμό της εποχής… Ένα άρθρο κι ένα ποστάρισμα που μου έκαναν εντύπωση.

Πηγή: Το Βήμα

Διαπόμπευση στο Κολωνάκι

Τοξικομανείς έγδυσαν και κυνήγησαν βορειοαφρικανό μετανάστη

Τετάρτη 9.30 ώρα το πρωί. Ένα άντρας, πιθανότατα βορειαφρικανικής καταγωγής τρέχει γυμνός, ολόγυμνος επί της οδού Ακαδημίας. Στο στόμα του έχει αίματα. Πίσω του τον κυνηγούν καμιά δεκαριά άτομα κατά πάσα πιθανότατα τοξικομανείς.

Για το τι έχει προηγηθεί μεταξύ τους μόνο υποθέσεις μπορούν να γίνουν. Τους κορόιδεψε; Πήρε τα χρήματά τους, χωρίς να τους δώσει τη δόση για την οποία πλήρωσαν; Έγινε κάτι άλλο; Εξαρτάται από το πόσα θα πει το θύμα, όταν θα δώσει κατάθεση στην Αστυνομία.

Στη συμβολή των οδών Βουκουρεστίου και Ακαδημίας, πάντως, εξαντλημένος από το κυνηγητό ο γυμνός άντρας πέφτει κάτω. Η ομάδα των τοξικομανών που τον ακολουθούσε σκορπίζει μεμιάς. «Αμέσως κάλεσα την αστυνομία. Ήρθε μετά από περίπου ένα τέταρτο μαζί με ασθενοφόρο Πέρα από το σοκαριστικό της εικόνας, τέτοιες σκηνές είναι βούτυρο στο ψωμί ακροδεξιών οργανώσεων» λέει δικηγόρος που εργάζεται στην περιοχή, αυτόπτης μάρτυρας στο περιστατικό, ο οποίος και απαθανάτισε τη σκηνή με τη φωτογραφική του μηχανή.

Τετάρτη 27 Ιουνίου, μια μέρα μετά την Παγκόσμια Μέρα Κατά των Ναρκωτικών.

Πηγή: protagon.gr

Σε είδα: να τρέμεις απ´ το φόβο σου

της Λένας Διβάνη

Σε είδα να τρέμεις απ´ το φόβο σου. Καθόσουν απέναντί μου στο μετρό σ´ αναμμένα κάρβουνα. Τα μάτια σου έψαχναν το παιδί με τα μαύρα και το σουγιά κάθε που άνοιγε η πόρτα κι έμπαινε κόσμος. Τα χέρια σου σε θέση άμυνας. Είστε καλά; Σε ρώτησα. Βλακεία μου. Μη φοβάσαι, έπρεπε να σου πω. Είμαστε κι εμείς εδω. Αλλά σιγά μην είμαστε…

 

 

 

Η αποτρόπαια σιωπή μας…

Jun 242012
 

Μέρες τώρα, ακούω, διαβάζω για τα περιστατικά βίας και με πιάνει μια λύπη απίστευτη. Στην αρχή αντιδρούσα με οργή, τώρα έχει γίνει βαθιά λύπη. Δεν θέλω να συνηθίσω τη βία. Δεν θέλω να υποκύψω στο φόβο. Θέλω να βρω άλλους τρόπους αντίδρασης, ονειρεύομαι ένα διαφορετικό τρόπο σχέσης, μια άλλου είδους συναλλαγή μέσε στην κοινότητα. Δεν είναι εύκολο, ακούγεται ονειροπόλο και εκτός πραγματικότητας. Χθες βράδυ, σε μάζωξη με φίλους, άκουσα κι άλλους να λένε το ίδιο και αναθάρρησα. Είχα αρχίσει να νιώθω μόνη μου και εκτός πραγματικότητας. Έχουμε πολύ δρόμο μπροστά μας. Η βία που ζούμε δεν είναι αποτέλεσμα των τελευταίων δυο χρόνων. Είναι αποτέλεσμα της αποσύνδεσης και του αποπροσανατολισμού που επιτρέψαμε τις τελευταίες τρεις δεκαετίες. Συνειδητά ή ασυνείδητα, δεν έχει σημασία… Καλά τα λέει ο Niko Ago στο άρθρο του στο protagon.gr

Καθημερινά, όλο και η σιωπή μας μεγαλώνει. Συμφιλιωνόμαστε με τη βία και η συμφιλίωση δεν διαφέρει και πολύ από την  ίδια τη βία. «Η γενιά μας, θα πρέπει να απολογηθεί, όχι τόσο για τις μοχθηρές πράξεις των κακών ανθρώπων, όσο για την αποτρόπαιη σιωπή των καλών ανθρώπων” είχε πει ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ.  Αρχίζω να ντρέπομαι. Να ντρέπομαι τη σιωπή των καλών, περισσότερο από όσο φοβάμαι τη βία των κακών.

Η αποτρόπαια σιωπή μας

Περίπου δυο η ώρα το μεσημέρι. Αρχές της οδού 3ης Σεπτεμβρίου στην Αθήνα, λίγα μέτρα από την Ομόνοια. Στη στάση λεωφορείων, πενήντα – εξήντα άτομα. Κάνει «διαολεμένη» ζέστη. Ένας νεαρός, έχει πέσει μπρούμυτα στο πεζοδρόμιο, σχεδόν ουρλιάζει: «Μη με αφήσετε, θα με σκοτώσουν! Μην τους αφήσετε να με πάρουν, θα με κρεμάσουν!» Δυο άλλοι νεαροί, προσπαθούν να τον σηκώσουν. Τον τραβάνε από τα ρούχα, γδέρνεται στα πλακάκια το δέρμα του. Συνεχίζει να ουρλιάζει. Τον αφήνουν προς στιγμήν να… ξεκουραστούν και συνεχίζουν το τραβολόγημα. Αδιάφορα βλέμματα, αδιάφορα και τρομαγμένα μαζί, συνοδεύουν τα ουρλιαχτά και τα παρακαλετά του. Οι δυο, σίγουροι πως κανείς δεν θα τους εμποδίσει, συνεχίζουν να τον τραβάνε. «Ναρκομανείς είναι, θα τα βρουν μεταξύ τους», λέει ο δίπλα. Το λεωφορείο έρχεται, ανέβηκα και έφυγα. Πήρα μαζί τον φόβο να βοηθήσω και την ατολμία όλων, να τους σταματήσουμε. Η συνέχεια είναι άγνωστη. Είπα μέσα μου «σαν εφιαλτικό όνειρο είναι αυτό».

Στο σταθμό του Μετρό στην Αττική, ομάδα νεαρών, στρατολογημένων από τη «Χρυσή Αυγή», μπροστά στα μάτια του Security, επιφορτισμένου με την ασφάλεια των επιβατών και του σταθμού, μαχαιρώνουν ένα μετανάστη. Ρωτάνε, μάλιστα, ο ένας τον άλλον, αν «μπήκε το μαχαίρι καλά» και η απάντηση είναι ξεκάθαρη «φυσικά, όλο». Ούτε ο υπάλληλος προσπάθησε να τους σταματήσει, ούτε κάποιος περαστικός. Μήτε ο ειδικός φρουρός, που βρίσκεται (;) στο σταθμό. Εκατό ειδικοί φρουροί είναι αποσπασμένοι στους σταθμούς του μετρό, εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ πληρώνει η εταιρία στο κράτος αλλά, αν εξαιρέσεις το σταθμό του Συντάγματος, πουθενά αλλού δεν τους βλέπεις. Αόρατοι φρουροί, ορατή η βία στους σταθμούς. Κυρίως τα βράδια. Η συνέχεια του περιστατικού είναι προβλεπόμενη. Ο νεαρός θα πήγε στο νοσοκομείο, πήρε την ιατρική φροντίδα και επέτρεψε στον φόβο του. Η καταγγελία της ρατσιστικής βίας δεν είναι το ευκολότερο πράγμα στις μέρες μας.

Καθημερινά, όλο και πληθαίνουν τα θύματα της βίας των νεοναζί. Καθημερινά, όλο και η σιωπή μας μεγαλώνει. Συμφιλιωνόμαστε με τη βία και η συμφιλίωση δεν διαφέρει και πολύ από την ίδια τη βία. «Η γενιά μας, θα πρέπει να απολογηθεί, όχι τόσο για τις μοχθηρές πράξεις των κακών ανθρώπων, όσο για την αποτρόπαιη σιωπή των καλών ανθρώπων” είχε πει ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ. Αρχίζω να ντρέπομαι. Να ντρέπομαι τη σιωπή των καλών, περισσότερο από όσο φοβάμαι τη βία των κακών.

Γεφυρώνοντας Οπτικές

Jun 202012
 

Mε καθυστέρηση λίγων ημερών αυτό το ποστάρισμα για την δουλειά που κάναμε με μια ομάδα δημοτικών υπαλλήλων και δημοτικών αστυνομικών στην Άρτα την προηγούμενη βδομάδα, στα πλαίσια του προγράμματος «Ανοιχτή Πολιτεία» Πανελλαδικό πρόγραμμα διαπολιτισμικής επιμόρφωσης του προσωπικού της τοπικής αυτοδιοίκησης και δημοτικών αστυνομικών που συναλλάσσονται με υπηκόους τρίτων χωρών.

Κάτω από ένα πλατάνι, άνω των 1000 ετών, όπως μου είπαν οι άνθρωποι εκεί, στην όχθη του ποταμού που βρίσκεται το παλιό γεφύρι της Άρτας σκεφτόμουν την Παρασκευή το μεσημέρι την εμπειρία που είχαμε όλοι μαζί.

Οι άνθρωποι συμμετείχαν ενεργά καταθέτοντας ο καθένας την εμπειρία του, τις σκέψεις και τα συναισθήματά του. Με άγγιξαν σαν άνθρωποι και σαν επαγγελματίες και εκτίμησα την προσπάθεια που κάνουν μέσα σε πολύ δύσκολες συνθήκες να συνεχίσουν να υπηρετούν τις ανάγκες των ανθρώπων με τους οποίους έρχονται σε επαφή.

Από τις ιστορίες τους, αλλά κι από ιστορίες άλλων ανθρώπων που εργάζονται σε διαφορετικά πλαίσια (νοσοκομεία, υπηρεσίες παροχής ψυχικής υγείας, σχολεία) είναι προφανές οτι τα πράγματα αυτήν τη στιγμή στην Ελλάδα συνεχίζουν και λειτουργούν μόνο χάρη στο φιλότιμο των εργαζομένων…

Εκτίμησα την ικανότητα αυτής της ομάδας να κάνει χώρο για να ακουστούν διαφορετικές απόψεις και για να έρθουν σε συνδιαλλαγή καθώς και την ανοιχτότητά της να αξιοποιήσει τα ερεθίσματα που παρείχε η επιμόρφωση για διεύρυνση της οπτικής των μελών της.

Η ομάδα επεξεργάστηκε τα θέματα της μετανάστευσης και της επαγγελματικής καθημερινότητας των μελών της και όλη την ένταση και συναισθηματική φόρτιση που αυτά εμπεριέχουν.

Στο κλείσιμο της επιμόρφωσης τα συναισθήματα που εκφράστηκαν ήταν «χαρά, ικανοποίηση, ευχαρίστηση, χαλάρωση και ξεγνοιασιά». Παράδοξο, εάν σκεφτεί κανείς την ένταση των προβλημάτων… αλλά και ίσως ακριβώς και γιατί είχαμε την ευκαιρία να εστιάσουμε στις δυσκολίες και στις αντιπαραθέσεις και να κάνουμε χώρο σε ένα διάλογο που αναζητάει να γίνει μεταξύ όλων μας. Ισως το σχετίζεσθαι είναι πιο σημαντικό από ότι αντιλαμβανόμαστε..

Oι ζωγραφιές απεικονίζουν την εμπειρία των μελών της ομάδας

ένα βιβλίο, το διάβασα κι απέκτησα γνώσεις

είμαι χαρούμενη, πιο σοφή, ξεκουράστηκα κι έκανα καινούργιες γνωριμίες

υπήρχε αλλαγή από την καθημερινότητα, επικοινωνία και καινούργιες εμπειρίες

μια λέξη – μετανάστες

η ομάδα – Πως; Δεν το ήξερα. Σωστά. Α!!! Τι λες; Αποκλείεται. Αυτό είναι. Ναι, έτσι, όλοι μαζί

ζωγράφισα την ομάδα, από πάνω έβαλα συνεφάκια – άγχος, αγωνία, φτώχεια, πείνα, αλλοδαποί, μαύροι, και ανάμεσά μας βελάκια – γνωριμία, επικοινωνία, προβληματισμοί, δράση, αντίδραση, νέες ιδέες, γνώσεις – αυτό που έγινε εδώ

πέρασα καλά, ευχάριστα, μάθαμε, χαλαρώσαμε

αυτό που μου έμεινε είναι η μετανάστευση – έβαλα έναν να φεύγει από την Νιγηρία για την Γαλλία

από πάντα μεταναστεύαν οι λαοί, μετανάστες πάντα υπήρχαν και πάντα θα υπάρχουν

ζωγράφισα την αίθουσα, από πάνω είναι ο λόγος που διαχέεται

Να είσαστε καλά για τη συνεύρεση και την διεύρυνση και της δικιάς μου οπτικής για την Ελλάδα και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε…

 

 

Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων…

Jun 202012
 

Σήμερα, Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων, σας καλούμε να μπείτε στη θέση ενός πρόσφυγα και να αναλογιστείτε τα τρομερά διλήμματα με τα οποία έρχονται αντιμέτωποι πολλοί πρόσφυγες. Εσύ τι θα έκανες στη θέση τους; Θα είχες τη δύναμη να επιβιώσεις;

Περισσότερα στο www.unhcr.gr/takeaction

 

Κατερίνα Μάτσα: Να συγκρουστούμε με όσους θέλουν να πάνε την κοινωνία πίσω…

Jun 172012
 

Πηγή: tvxs.gr

…να μην φοβόμαστε, και να συγκρουστούμε με τους όλους εκείνους που θέλουν να πάνε την κοινωνία πίσω. Να είμαστε έτοιμοι για ρήξεις και ανατροπές σε όλα τα επίπεδα. Να μιλάμε ανοιχτά, να μην το βάζουμε κάτω και να συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε, όπως κάνει και το 18 Άνω. Και έτσι θα προχωρήσουμε, μέσα από άλματα” η Κατερίνα Μάτσα, ψυχίατρος – επιστημονικά υπεύθυνη του 18 Άνω, μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη, συμμετέχοντας στο δημόσιο διάλογο του tvxs, με αφορμή την κρίσιμη κοινωνικοοικονομικοπολιτική κατάσταση της χώρας, αλλά και την “επίθεση πολιτικού χαρακτήρα” που συνεχίζει να δέχεται η συγκεκριμένη μονάδα απεξάρτησης, μέσα από κατηγορίες που αντιμετωπίζονται -εκτός των άλλων- με ανακρίσεις “ασφαλίτικου τύπου”.

Θεωρώ ότι ζούμε σε μια εποχή πολύ κρίσιμη απ’ όλες τις πλευρές, μια εποχή μεγάλης κρίσης οικονομικής και κοινωνικής.

Μέσα σε συνθήκες που αλλάζουν από τη μια στιγμή στην άλλη προξενώντας ανασφάλεια και φόβο σε όλους τους ανθρώπους που ξαφνικά είδαν, όχι μόνο τα εισοδήματά τους να μειώνονται τρομακτικά, αλλά και τα όνειρά τους, τις ελπίδες τους, όπως και τα σχέδιά τους, να μην μπορούν να υλοποιηθούν.

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, λοιπόν, εμφανίζονται και φαινόμενα κοινωνικής παθολογίας, δηλαδή, αυξάνονται οι αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές, αυτοκτονούν καθημερινά πολύ περισσότεροι άνθρωποι, αυξάνονται τα κρούσματα βίας.

Επίσης, αυξάνεται το ποσοστό των ανθρώπων που στρέφονται στις ψυχότροπες ουσίες, αλλά και σε άλλου τύπου εξαρτήσεις, σαν ένα μέσον διαφυγής από μία πραγματικότητα που δεν την αντέχουν.

Και ενώ όλα αυτά τα φαινόμενα, απαιτούν ένα σχέδιο αντιμετώπισης τους, από την πλευρά των κυβερνώντων, αλλά απαιτούν και τα μέσα για να υλοποιηθεί ένα τέτοιο σχέδιο άμεσης παρέμβασης σε μια κατάσταση κρίσης, παρατηρούμε ότι συμβαίνει το αντίθετο!

Δηλαδή, η κοινωνία εμφανίζεται απροετοίμαστη να αντιμετωπίσει όλα αυτά τα φαινόμενα που εκφράζουν τη δική της κρίση, με ευθύνη αυτών που κυβερνούν.

Συγκεκριμένα, αυτό τον καιρό, παρακολουθούμε –εκτός των άλλων- μια τεράστια κρίση στην Υγεία.

Βλέπουμε καρκινοπαθείς να αφήνονται να πεθάνουν, επειδή οι εταιρείες δεν τους δίνουν τα φάρμακά τους, αφού ο προηγούμενος Υπουργός κ. Λοβέρδος, είχε δημιουργήσει όλες εκείνες τις προϋποθέσεις για να διαλυθεί το σύστημα υγείας, για να διαλυθεί ο ΕΟΠΠΥ, ώστε, πλέον, δεν μπορούν να προσφερθούν τα στοιχειώδη, σε ότι αφορά την φροντίδα της υγείας των ανθρώπων.

Ακόμη, παρακολουθήσαμε αγωνιώδεις εκκλήσεις γιατρών και άλλων αρμόδιων σε νοσοκομεία, να λένε ότι δεν μπορούν να γίνουν χειρουργεία, αφού δεν υπάρχουν υλικά, ή ακόμα και συγγενείς ασθενών, να λένε ότι δεν έχουμε ούτε τα σεντόνια για τη νοσηλεία των συγγενών μας.

Mια κατάσταση, με λίγα λόγια, διάλυσης στον χώρο της Υγείας, μαζί και στον χώρο της Ψυχικής Υγείας και στο χώρο των εξαρτήσεων, εκεί δηλαδή που θα έπρεπε να δοθεί πολύ μεγάλη έμφαση.

Αντίθετα, βλέπουμε, εδώ και λίγο καιρό, συγκριμένα λίγο πριν από τις προηγούμενες εκλογές και μέχρι σήμερα, το 18 Άνω, η μεγαλύτερη δημόσια μονάδα απεξάρτησης, να δέχεται επίθεση πολιτικού χαρακτήρα, από τον προηγούμενο Υπουργό κ. Λοβέρδο με τη συνδρομή των ΜΜΕ, των φίλα προσκείμενων σε αυτόν.

Αυτή η επίθεση, είναι σε εξέλιξη, καθώς μάλιστα, οι επιθεωρητές δημόσιας υγείας κάνουν ανακρίσεις -θα έλεγα- ασφαλίτικου τύπου!

Διότι, δεν μπορεί ο επιθεωρητής υγείας να καλεί τον θεραπευτή του προγράμματος του 18 Άνω, ο οποίος προσπαθεί να βοηθήσει τον εξαρτημένο, με αυτόν τον τόσο δύσκολο και τόσο ευάλωτο ψυχισμό, και να τον ανακρίνει ρωτώντας ακόμα και σε ποια συνδικαλιστική παράταξη είναι, ή αν ανήκει σε κάποιο πολιτικό κόμμα.

Φτάνοντας, μάλιστα στο σημείο, μετά από εξάωρη ανάκριση, να δυσφορεί, όταν ο ανακρινόμενος θεραπευτής ζητάει ένα ποτήρι νερό, λέγοντάς του, «Α, είπες πολλά και δίψασες;».

Δηλαδή, ανακρίσεις, που όχι μόνο δεν συνάδουν σε ανθρώπους που σέβονται τους επαγγελματίες θεραπευτές και το τόσο σοβαρό έργο τους, αλλά ανακρίσεις που απαξιώνουν συνολικά μία μονάδα, η οποία καθημερινά, δίνει τον εαυτό της, παλεύει με θεούς και δαίμονες, για να μπορέσει να βοηθήσει ανθρώπους που βρίσκονται αποκλεισμένοι στο κοινωνικό περιθώριο, που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα, που η υγεία τους είναι πολύ κακή, επιβαρυμένη με ηπατίτιδες, ή άλλα παθολογικά προβλήματα, όπως π.χ. με AIDS.

Τον τελευταίο καιρό, μάλιστα, έχουν αυξηθεί τα κρούσματα όπου συνυπάρχει με την εξάρτηση και λοιμώδες νόσημα αυτού του τύπου, ή συνυπάρχουν και ψυχικές διαταραχές.

Όλοι αυτοί οι άνθρωποι πρέπει να βοηθηθούν μέσα σε μία πραγματικότητα που κανείς άλλος δεν αναλαμβάνει να τους παράσχει τη φροντίδα που χρειάζονται. Έχουμε, όμως, τους ιθύνοντες του υπουργείου Υγείας, να απαξιώνουν και να συκοφαντούν το 18 Άνω.

Θεωρώ, λοιπόν, ότι πρέπει η ίδια η κοινωνία να πάρει θέση.

Προσωπικά, ως διευθύντρια αυτής της μονάδας, και ως επιστημονικά υπεύθυνη, επισκέφτηκα τον υπηρεσιακό υπουργό Υγείας κ. Κίττα στις 12 Ιουνίου, μολονότι είναι υπηρεσιακός υπουργός και δεν μπορεί να πάρει αποφάσεις ή να λύσει προβλήματα, για να τον ενημερώσω για την αήθη επίθεση, καταθέτοντάς του και ένα υπόμνημα, που συμπεριελάμβανε και την ιστορία του 18 Άνω, με στοιχεία από τα 25 χρόνια της μονάδας, όπου γίνεται σαφές ότι χιλιάδες ανθρώποι πέρασαν από το 18 Άνω και θεραπεύτηκαν, και αυτό, σαν μία καταγγελία όσο και διαμαρτυρία, της στάσης της Πολιτείας, προς το 18 Άνω.

Κρ.Π.: Και όχι μόνον πόσους ανθρώπους έχετε θεραπεύσει, αλλά και πόσους άραγε, έχετε εκπαιδεύσει – ένας από αυτούς, μάλιστα, είμαι και εγώ προσωπικά, μέσω του προγράμματος Θησέας- και επίσης, πόσους έχετε, ευαισθητοποιήσει – ενημερώσει, και πόσα έχετε προσφέρει, για την πρόληψη όσο και για την επανένταξη, εκτός από τη θεραπεία;

Ακριβώς, γιατί αυτό είναι μέσα στους τομείς που ανέφερα στο υπόμνημα, ότι δηλαδή, η πρόληψη όπως και η εκπαίδευση με αντικείμενο τις εξαρτήσεις, είναι πολύ σημαντικοί παράγοντες γιατί αυτοί θα βοηθήσουν, ώστε η επόμενη γενιά να μην αντιμετωπίζει τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η τωρινή γενιά.

Κρ.Π.: Παρόλαυτά, περιγράφετε σκηνές ανακρίσεων και καταστάσεις, δεκάδων χρόνων πριν… Δηλαδή, έχουμε γυρίσει πίσω, όχι μόνο κοινωνικοοικονιμικά και πολιτικά, αλλά αναζωπυρώνονται αναγκαστικά και θέματα, για βασικά ανθρώπινα δικαιώματα;

Ακριβώς. Γιατί η στάση αυτών των ανθρώπων, είναι εντελώς οπισθοδρομική, αντιδραστική, μια επίδειξη ακραίας αλαζονείας της εξουσίας.

Σαν να μην έχουν γίνει τόσοι αγώνες για να κατοχυρωθούν τα ανθρώπινα δικαιώματα! Να σεβαστούν, για παράδειγμα, οι ανακριτές ότι μιλούν όχι με εξ ορισμού εγκληματίες αλλά με επιστήμονες θεραπευτές.

Εμείς, ξεκαθαρίσαμε από την πρώτη στιγμή, ότι αυτό για το οποίο εγκαλείται το 18 Άνω, αφορούσε ένα πρόβλημα της θεραπείας, συγκεκριμένων θεραπευόμενων και έτσι αντιμετωπίστηκε από την θεραπευτική ομάδα.

Η συγκεκριμένη ιστορία, άλλωστε, αφορά το εξής: μετά την μεγάλη διαδήλωση ενός εκατομμυρίου λαού στις 12 Φεβρουαρίου 2012, όταν ψηφίζονταν η νέα δανειακή σύμβαση στη Βουλή, τέσσερις θεραπευόμενοι στην φάση της κοινωνικής επανένταξης, επιστρέφοντας, βρήκαν στο δρόμο κάποια ρούχα από καταστήματα που άλλοι είχαν λεηλατήσει και τα φέρανε στον ξενώνα όπου διέμεναν.

Συμπεριφέρθηκαν, δηλαδή, όπως και παλιά, παίρνοντας πράγματα που δεν τους ανήκαν, παλιδρομώντας έτσι σε συμπεριφορές ενός παλιού τρόπου ζωής.

Αυτό ήταν το περιβόητο «πλιάτσικο» στο οποίο αναφέρονται χωρίς να ντρέπονται οι ιθύνοντες του υπουργείου Υγείας κι οι οποίοι είχαν την απαίτηση να καταδώσουμε στην αστυνομία, καταλύοντας το θεραπευτικό και ιατρικό απόρρητο, που το αποκαλούν , με περισσό θράσος, μαφιόζικη «ομερτά»!!

Κρ.Π.: Η ουσία, πιστεύετε, της αντιμετώπισης αυτής, από την πολιτεία, ποια είναι;

Η ουσία, είναι να απαξιώσουν το έργο του 18 άνω, και να παρουσιαστεί μία ψεύτικη άθλια εικόνα όπου η θεραπευτική δουλειά που γίνεται δεν είναι έγκυρη και αποτελεσματική, με άλλα λόγια, δεν είναι αναγκαία!

Συνεπώς, μ’ αυτό το αυθαίρετο σκεπτικό, θα υποστηριχτεί η παύση της λειτουργίας των περισσοτέρων εξωτερικών τμημάτων της Μονάδας.

Η κυρίαρχη πολιτική για τα ναρκωτικά και τις εξαρτήσεις, είναι η πολιτική της προώθησης των υποκαταστάτων, τα οποία κοστίζουν ελάχιστα και χορηγούνται από δημόσια νοσοκομεία, πλέον, άρα δεν χρειάζεται, για τους κρατούντες, μία μονάδα σαν το 18 Άνω, η οποία είναι δομημένη, είναι οργανωμένη, έχει έμπειρους θεραπευτές, και βέβαια κοστίζει παραπάνω από τα υποκατάστατα, επομένως θα πρέπει να καταργηθεί!

Προφανώς, όμως, σκέφτηκαν, ότι η κοινωνία θα αντιδράσει εάν καταργήσουν αυτά τα τμήματα του 18 Άνω, οπότε, είπαν, ας δημιουργήσουμε, μία ατμόσφαιρα κατασυκοφάντησης και απαξίωσης, ώστε σε αυτό το θολό τοπίο να αρχίσουν όλοι όσοι δεν γνωρίζουν και δεν έχουν άμεση εμπειρία με το 18 Άνω, να αμφισβητούν αυτό που γίνεται, και έτσι, να περάσουν πιο εύκολα αυτά τα σχέδια!

Κρ.Π.: Τι αποτελέσματα θα υπάρξουν, εάν καταργηθούν αυτά τα τμήματα του 18 Άνω;

Αν λάβουμε υπόψη μας, ότι μέσα σε συνθήκες κρίσης, αυξάνεται ο αριθμός των ατόμων που στρέφονται προς εξαρτητικές συμπεριφορές, τότε, εάν περάσει αυτή η πολιτική που αντιμετωπίζει το πρόβλημα, δηλαδή, μόνο με υποκατάσταση, σημαίνει πρώτα από όλα, ότι καταργείται η θεραπεία απεξάρτησης των εξαρτημένων ατόμων.

Διότι τα υποκατάστατα, δεν είναι θεραπεία!

Το μήνυμα, δε, που δίνεται στην κοινωνία, από την πολιτική του κ. Λοβέρδου, μέσα στην οποία εντάσσεται και η επίθεση προς το 18 Άνω, είναι:

ότι, δεν χρειάζεται η θεραπεία απεξάρτησης, αλλά, χρειάζεται μόνον ένας μηχανισμός κοινωνικού ελέγχου και η καταστολή- όπως έγινε και με τις δυστυχισμένες οροθετικές γυναίκες που διαπόμπευσαν οι Λοβέρδος-Χρυσοχοΐδης , οδηγώντας τες στην φυλακή και όχι σε κέντρα θεραπείας.

Κρ.Π.: Και οι χρήστες, θα παραμένουν, εξαρτημένοι από τα υποκατάστατα, και τους φορείς που τους τα παρέχουν…

Και ταυτόχρονα, δεν θα είναι μέσα στον κοινωνικό ιστό, αλλά θα παραμένουν στο περιθώριο, με ό,τι αυτό συνεπάγεται, μεταξύ των άλλων, και την αύξηση της διάδοσης της χρήσης ουσιών. Την ίδια στιγμή άλλοι θα πλουτίζουν από τις φαρμακευτικές εταιρείες που παράγουν τα υποκατάστατα.

Κρ.Π.: Εξάρτηση από ουσίες, εξάρτηση από υποκατάστατα, εξάρτηση από την τηλεόραση, εξάρτηση από τις τράπεζες, εξάρτηση από τη βία, διότι η βία, είναι η μεγαλύτερη εξάρτηση όλων… Τελικά, τι κοινωνία είναι αυτή;

Μια κοινωνία που τρώει τις σάρκες της. Και μάλιστα με την βία να προβάλλεται, και να μυθοποιείται, ιδιαίτερα σε παιδιά που είναι, αυτόν τον καιρό, πολύ ευάλωτα, προπαντός στην εφηβεία και στην προεφηβεία.

Οι φασίστες της Χ.Α. εξασκημένοι στις πολεμικές τέχνες, έτοιμοι να δείρουν δημόσια ακόμα και μία γυναίκα δημοσιογράφο και πολιτικό, εμφανίζονται σαν πρότυπα!

Αυτό καλλιεργούν τα ΜΜΕ αυτή την περίοδο, και είναι ότι πιο καταστροφικό που μπορεί να γίνει στη νεολαία.

Κρ.Π.: Δηλαδή, προβάλλεται ο φασισμός και η βία που είναι επακόλουθό του, ως… κοινωνική αξία;

Ακριβώς. Και τα παιδιά που ζουν μέσα στην ανασφάλεια και τον φόβο, τούς βλέπουν ως πρότυπα προς μίμηση, που τα βάζουν, δήθεν, με όλους…

Κρ.Π.: Εσείς, τι θα είχατε να προτείνετε απέναντι σε όλα αυτά;

Καταρχήν, χρειάζεται να μην φοβόμαστε, και να συγκρουστούμε με τους όλους εκείνους που θέλουν να πάνε την κοινωνία πίσω.

Να είμαστε έτοιμοι για ρήξεις και ανατροπές σε όλα τα επίπεδα. Να μιλάμε ανοιχτά, να μην το βάζουμε κάτω και να συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε, όπως κάνει και το 18 Άνω. Και έτσι θα προχωρήσουμε, μέσα από άλματα.

Κρ.Π.: Και ο κάθε πολίτης, τι θα ήταν καλό να κάνει, κατά τη γνώμη σας;

Να βρεί έναν τρόπο να αυτοοργανωθεί, να εκφραστεί μέσα από κει, και να διεκδικήσει ο ίδιος λύσεις για τα πολυάριθμα προβλήματα που έχει, στο περιβάλλον του, στη γειτονιά του, στη δουλειά του, όπου κι αν βρίσκεται, με λίγα λόγια, να αγωνιστεί. Διότι τίποτα δεν είναι δεδομένο. Για όλα τα προβλήματα πρέπει να δοθεί συλλογικός αγώνας.

Αν περιμένουμε να μας λύσουν οι άλλοι τα προβλήματα, όχι μόνο δεν θα λυθούν, αλλά θα μεγαλώσουν, και θα μας πνίξουν!

Και από αυτή την άποψη, δεν έχουμε κανέναν λόγο να φοβόμαστε. Είναι η εποχή που θα τα δώσουμε όλα… ενάντια στις πολιτικές που καταστρέφουν τη ζωή μας.

Και δεν πρέπει να φοβόμαστε, ειδικά, επειδή, όπως είπα, προσπαθούν να περάσουν αυτό το κλίμα του φόβου.

Πρέπει σ’ αυτό ακριβώς να αντισταθούμε, διότι ο φόβος σε κάνει να σκύβεις το κεφάλι, να κλείνεσαι στον εαυτό σου, να γίνεσαι ένα άτομο που βλέπει παντού σκιές που το απειλούν, να παραλύεις.

Αντίθετα, η συνεργασία και η συλλογικότητα μπορούν να ανοίξουν έναν δρόμο.

Απέναντι λοιπόν, στον φόβο, την αποξένωση και την εξατομίκευση, πρέπει να αντιπαραβάλλουμε τη συλλογικότητα και την αλληλεγγύη. Έτσι μόνο υπάρχει ελπίδα για το αύριο.

Έτσι και το 18 Άνω, μετά από αυτή την επίθεση, έχει καταφέρει να συγκεντρώνει πάρα πολύ μεγάλη συμπαράσταση, από όλο τον κόσμο, χιλιάδες υπογραφές, ανάμεσά τους και από γνωστές προσωπικότητες, οι οποίοι είναι αποφασισμένοι να σταθούν δίπλα μας για να μην καταστραφεί το 18 Άνω.

Και όχι μόνο να μην καταστραφεί, αλλά αντίθετα να επεκτείνει το έργο του. Διότι, υπάρχουν τέτοια σχέδια από μέρους μας, και αυτή είναι η απάντηση η δική μας. Εμείς δεν θα κάνουμε πίσω, αντίθετα, θα αναπτύξουμε το έργο μας σε όλους τους τομείς των εξαρτήσεων και στν παρέμβασή μας μέσα στο κοινωνικό γίγνεσθαι.

Με την στάση μας θα δώσουμε ένα μάθημα ζωής, σε όλους αυτούς που θέλουν να καταστρέψουν μια υπόθεση που δεν αφορά άτομα, αφορά την κοινωνία και κυρίως τη νεολαία.

Κρ.Π.: Ποιο είναι, πιστεύετε, το προφίλ, ενός ανεξάρτητου –μια και μιλάμε για μία μονάδα απεξάρτησης- πολίτη, μιας δημοκρατικής χώρας;

Ένας ανεξάρτητος πολίτης δεν σκύβει το κεφάλι! Μπορεί να έχει οποιονδήποτε χαρακτήρα και προσωπικότητα, αλλά θα πρέπει να μην σκύβει το κεφάλι! Αντίθετα, να δίνει τον αγώνα μέχρι το τέλος.

Να μην κάνει παζάρια σε σχέση με τις αξίες του και τις αρχές του, να μην συνθηκολογεί, και προπάντων να μην προσαρμόζεται στην εκάστοτε εξουσία.

Να έχει ένα σεβασμό στην ιστορία των αγώνων αυτού του τόπου, σε όλα αυτά που έχουν γίνει, το αίμα που έχει χυθεί για να μπορούμε να μιλάμε αυτή τη στιγμή ελεύθερα, και να βλέπει στο μέλλον.

Να οραματίζεται αυτό το μέλλον. Το μέλλον μιας κοινωνίας πραγματικά ανθρώπινης, χωρίς εκμετάλλευση, χωρίς καταπίεση και εξευτελισμό ανθρώπου από άνθρωπο, μιας πανανθρώπινης αταξικής κοινωνίας.-

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΝΑΡΚΩΤΙΚΩΝ

Η Μονάδα Απεξάρτησης 18 ΑΝΩ του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου Αττικής είναι το μεγαλύτερο δημόσιο «στεγνό» πρόγραμμα του ΕΣΥ στην Ελλάδα.

Aπό το 1987 έως σήμερα, η μονάδα του 18 ΑΝΩ αναπτύσσεται διαρκώς σε τομείς πρόληψης, θεραπείας και επανένταξης. Παρέχει θεραπευτικές υπηρεσίες χωρίς υποκατάστατα, για τοξικομανείς, γυναίκες και μητέρες τοξικομανείς, οικογένειες, εφήβους, μετανάστες, άτομα «διπλής διάγνωσης» και άτομα που αντιμετωπίζουν ζητήματα διατροφικών διαταραχών και προβληματικής χρήσης διαδικτύου. Όλα αυτά τα χρόνια έχουν αξιοποιήσει τις υπηρεσίες μας περισσότεροι από 100.000 άνθρωποι.

Η ανθρωποκεντρική, ψυχοκοινωνική προσέγγιση του εξαρτημένου ατόμου, με τη διαλεκτική ως κύριο μεθοδολογικό εργαλείο και τη θεραπευτική ομάδα ως συλλογικότητα, καθορίζουν τη διαμόρφωση του θεραπευτικού μας πλαισίου.

Μέσα σε αυτό λειτουργεί ένας αστερισμός ομάδων (ψυχοθεραπείας, Τέχνης θεραπείας, δραματοθεραπείας, χοροθεραπείας, κοινωνικού προβληματισμού, φωτογραφίας, δημιουργίας και πολιτισμού, αγγειοπλαστικής κ.α) διαμορφώνοντας τους όρους των αναγκαίων αλλαγών (στις ψυχολογικές λειτουργίες, τον τρόπο προσέγγισης του εαυτού και των άλλων, την συνειδητοποίηση, την κοινωνικοποίηση, την συμπεριφορά), που κάνουν δυνατή την απελευθέρωση του εξαρτημένου ατόμου σε όλα τα επίπεδα από τα δεσμά της εξάρτησης και την ισότιμη επανένταξη του στο κοινωνικό γίγνεσθαι.

Πρόκειται για ένα αγώνα ζωής, που έχει ανάγκη όχι μόνο τους θεραπευτές της απεξάρτησης αλλά ολόκληρη την κοινωνία. Το 18 Άνω, στις δύσκολες ώρες που περνά, στη δύσκολη εποχή που ζούμε, χρειάζεται όλους εσάς στο πλευρό του. Είναι λοιπόν χαρά και τιμή μας να πάρετε μέρος στις εκδηλώσεις του 18 Άνω τον Ιούνιο, μήνα κατά των ναρκωτικών (και όχι μόνο μια μέρα, στις 26 Ιούνη).

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

Τρίτη 19 Ιουνίου 2012

Βιβλιοπωλείο ΠΑΤΑΚΗ- Ακαδημίας 85

Συνέντευξη Τύπου στην οποία η Μονάδα Απεξάρτησης 18 ΑΝΩ θα παρουσιάσει το κλινικό και κοινωνικό της έργο καθώς επίσης και το πρόγραμμα εκδηλώσεων με αφορμή την Παγκόσμια ημέρα κατά των ναρκωτικών

Εισηγητές: Κατερίνα Μάτσα – Ψυχίατρος, Επιστημονικά υπεύθυνη του 18 ΑΝΩ- Αλέκος Κυρούσης, Ψυχίατρος-Διευθυντής 2ου τομέα 18 Άνω, καθώς και Κατερίνα Σαρρημιχάλη θεραπεύτρια από το τμήμα Έρευνας και Τεκμηρίωσης 18 ΑΝΩ.

Ώρα έναρξης: 12: 00

Ελεύθερη Είσοδος

Τρίτη 19 Ιουνίου 2012

«Τεχνόπολις» του Δήμου Αθηναίων: Πειραιώς 100, Γκάζι ( Σταθμός Μετρό Κεραμεικός

Συναυλία με τους

DILEMMA, DOMENICA, ΥΠΟΓΕΙΑ ΡΕΥΜΑΤΑ, GAD, TRANSISTOR, ΡΟΥΣ

Χαιρετισμός : Κατερίνα Μάτσα – Ψυχίατρος, Επιστημονικά υπεύθυνη του 18 ΑΝΩ .

Ώρα έναρξης: 20: 00

Ελεύθερη Είσοδος

Τετάρτη 20 Ιουνίου 2012

Συνεδριακό Κέντρο Δήμου Νέας Ιωνίας, Πατριάρχου Ιωακείμ 4

Προβολή της ταινίας «Εγώ είμαι ένας άλλος: από την θεραπεία (18 ΑΝΩ)στην κοινωνική ένταξη»

Συζήτηση με ομιλητές:

Γιώργος Ζέρβας- Σκηνοθέτης,

Κατερίνα Μάτσα- Ψυχίατρος, Επιστημονικά υπεύθυνη 18 ΑΝΩ,&

Γιάννης Κολμανιώτης – Αντιδήμαρχος Κοινωνικών υπηρεσιών Δήμου Νέας Ιωνίας

Ώρα έναρξης:21:00

Ελεύθερη Είσοδος

Πέμπτη 21 Ιουνίου 2012

Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης – Β. Γεωργίου Β΄17-19 & Ρηγίλλης -Αθήνα

Προβολή VIDEO ART .Από το φωτογραφικό εργαστήριο της κοινωνικής επανένταξης του 18 ΑΝΩ

Χαιρετισμός εκ μέρους του 18 ΑΝΩ: Κατερίνα Μάτσα – Ψυχίατρος, Επιστημονικά υπεύθυνη του 18 ΑΝΩ .

Ώρα έναρξης: 20:00

Ελεύθερη Είσοδος

Παρασκευή 22 Ιουνίου 2012

Θέατρο Ροές – Ιάκχου 16, Γκάζι ( Σταθμός Μετρό Κεραμεικός)

ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ Η θεατρική ομάδα της κοινωνικής επανένταξης του 18 άνω στο έργο «Το μεγάλο μας τσίρκο» του Ιάκωβου Καμπανέλλη. Σε διασκευή της Θεατρικής 0μάδας του 18 ΆΝΩ.

Χαιρετισμός : Κατερίνα Μάτσα – Ψυχίατρος, Επιστημονικά υπεύθυνη του 18 ΑΝΩ .

Ώρα έναρξης: 21:00

Ελεύθερη Είσοδος

Παρασκευή 22 Ιουνίου 2012

Λαϊκή Συνέλευση Πατησίων- Βίλλα Δρακόπουλου

Προβολή της ταινίας «Εγώ είμαι ένας άλλος: από την θεραπεία (18 ΑΝΩ)στην κοινωνική ένταξη»

Συζήτηση με ομιλητές:

Γιώργος Ζέρβας- Σκηνοθέτης &

Αλέκος Κυρούσης, Ψυχίατρος-Διευθυντής 2ου τομέα 18 Άνω

Ώρα έναρξης:21:00

Ελεύθερη Είσοδος

Σάββατο 23 Ιουνίου 2012

ΤΟΥΡΝΟΥΑ ΣΚΑΚΙ :18ΑΝΩ-Σκακιστικό τμήμα του ορειβατικού Συλλόγου Αχαρνών.

Διοργανωτές :Σωματείο εργαζομένων κέντρων πρόληψης.

Κέντρο πρόληψης της χρήσης εξαρτησιογόνων ουσιών Δήμου Αχαρνών ‘ΔΙΕΞΟΔΟΣ’

18ανω

Με την υποστήριξη του Δήμου Αχαρνών.

Ώρα έναρξης:11:00

Κυριακή 24 Ιουνίου 2012

Πλατεία Ηρώ -Πετρούπολη

Αγώνας σκάκι

18 άνω-Σκακιστικός όμιλος Πετρούπολης

Διοργανωτές: Κέντρο πρόληψης ΦΑΕΘΩΝ,

18 ΆΝΩ,

Σύλλογος εργαζομένων κέντρων πρόληψης

Δήμος Πετρούπολης

Ταυτόχρονα θα υπάρχει μουσική από μαθητές του Δημοτικού Ωδείου Πετρούπολης και το νεανικό συγκρότημα (ΣΧΗΜΑ ΠΑΡΑΛΟΓΟΥ), οι οποίοι θα συμμετέχουν εθελοντικά.

Τρίτη 26 Ιουνίου 2012

Πλατεία Κύπρου Καλλιθέας

Μουσική εκδήλωση σε συνεργασία με το πρόγραμμα αντιμετώπισης της εξάρτησης «ΘΗΣΕΑΣ» του Δήμου Καλλιθέας. Παίζουν: Ο Σταμάτης Κραουνάκης με την ορχήστρα του , η μουσική ομάδα της κοινωνικής επανένταξης 18 ΆΝΩ ,και οι kinky swingers.

Ώρα έναρξης: 21:00

Ελεύθερη Είσοδος

Τεταρτη 27 Ιουνίου 2012

Κέντρο ημέρας του Κέντρου Ζωής

Διοχάρους 9 Ιλλίσια (Πλησίον HILTON)

Μουσική βραδιά από την μουσική ομάδα της κοινωνικής επανένταξης 18 ΆΝΩ

Στο Κέντρο ημέρας του κέντρου Ζωής

Ώρα έναρξης: 19:30

Δευτέρα 2 Ιουλίου 2012

Υπαίθριο Δημοτικό θέατρο Ζωγράφου

Αγίου Γεωργίου 17

ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ Η θεατρική ομάδα της κοινωνικής επανένταξης του 18 άνω στο έργο «Το μεγάλο μας τσίρκο» του Ιάκωβου Καμπανέλλη. Σε διασκευή της Θεατρικής 0μάδας του 18 ΆΝΩ.

Χαιρετισμος : Κώστας Καλλίρης – Δήμαρχος Ζωγράφου, Παναγιώτης Τριανταφύλλου – Πρόεδρος εργαζομένων κέντρων πρόληψης.

Στέργιος Σαππάς: Πρόεδρος κέντρου πρόληψης Δήμου Ζωγράφου

Παναγιώτης Ζαγανιάρης :Ηθοποιός, σκηνοθέτης, Δραματοθεραπευτής 18άνω

Ώρα έναρξης: 20:30

Ελεύθερη Είσοδος

Δημήτρης Αποστολάκης: Πρέπει να κάμομε μια παληκαριά ενηλικίωσης…

Jun 162012
 

Πηγή: tvxs.gr

Πρέπει να κάμομε μια παληκαριά ενηλικίωσης. Απ΄αυτήν θα προκύψει ένα καινούργιο Αφήγημα.Το ρίσκο πρέπει να ναι σοκαριστικό, πρωτότυπο, καθοριστικό, παράτολμο, να εξάπτει την περιέργεια και να γοητεύει ακόμα και τους πιο δύσπιστους” ο Χαϊνης Δημήτρης Αποστολάκης, ένας από τους πιο αυθεντικούς και σημαντικούς Έλληνες καλλιτέχνες – δημιουργούς, μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη με αφορμή τις κρίσιμες επερχόμενες εθνικές εκλογές της 17ης Ιουνίου 2012, θέτοντας απλά και ίσως αστεία ερωτήματα για την σημερινή κατάσταση της Ελλάδας, αλλά και προτείνοντας λύσεις, συμμετέχοντας στον δημόσιο διάλογο του tvxs.

“Πολλά πράγματα σε αυτόν τον κόσμο διευθετήθηκαν, όταν αναρωτηθήκαμε για το προφανές. Πολλά προβλήματα λύθηκαν, όταν τέθηκαν τα ερωτήματα, απλά και αστεία ή πολλές φορές και ονειρικά…

Για παράδειγμα: Οι νόμοι της παγκόσμιας Μηχανικής και της κίνησης των ουρανίων σωμάτων, αποκαλύφθηκαν από την αστεία ερώτηση του Ισαάκ Νιούτον (Νεύτωνα στα ελληνικά), γιατί το μήλο, έπεσε στο κεφάλι του…

Η αρχή της αμοιβαιότητας, αποκαλύφθηκε στον Άλμπερτ Αϊνστάιν, όταν διερωτήθηκε πολύ απλά, γιατί όταν βρίσκομαι σε ένα τραίνο και ξεκινάει το διπλανό, νομίζω ότι κινούμαι εγώ…

Ή ακόμη και σε κατάσταση ονειρική, όταν ο Κεκουλέ, βρήκε την απάντηση για την εξαγωνική δομή του βενζολίου, όταν είδε στο όνειρό του ένα φίδι να δαγκώνει την ουρά του!

Γι αυτό, λοιπόν, φλερτάρει κάποιος καλλιτέχνης ή επιστήμονας με την τραγικότητα και την γελοιοποίηση, θέτοντας απλά και αστεία ερωτήματα, εκκινώντας από μια παιγνιδιάρικη διάθεση, από τη δίψα της έρευνας ή από περιέργεια, απλά και μόνο.

Ερώτηση 1η (από τον Σοπενάουερ) : Πόσοι τρόποι υπάρχουν για να πεθάνεις;

Δύο και μόνο: Ή από βάσανα ή από πλήξη.

Υπάρχει, λέει, μία μόνη διέξοδος από αυτό το πεπρωμένο, κι αυτή είναι ο τρόπος του ηρωισμού μέσα από την τέχνη.

Κάθε άνθρωπος μπορεί να κάνει τέχνη τη ζωή του, αρκεί η κοινότητα των ανθρώπων, να τον βοηθήσει να βρει την ιδιαίτερη – μοναδική κλίση του.

Εδώ, υπεισέρχεται το θέμα της Παιδείας.

Ερώτηση 2η : Ποιο είναι το καλό σχολείο; Το κρατικό της Αριστεράς, ή το επιχειρηματικό της Δεξιάς;

Η ερώτηση είναι άστοχη, αφού βραχυκυκλώνεται στα επίθετα (κρατικός, επιχειρηματικός) και δεν επικεντρώνεται στο ουσιαστικό (σχολείο).

Σύμφωνα με τους πιο φωτισμένους σύγχρονους εκπαιδευτικούς το σχολείο προσφέρει τα ελάχιστα, σχεδόν τίποτα, παρά μόνο, καταπολέμηση της φαντασίας, καλλιέργεια της στείρας αποστήθισης και κατασκευή υπάκουων ομοιόμορφων κοινωνικών πλίνθων(τούβλων, δηλαδή, που λέει ο λαός).

Ενώ, τουναντίον, λένε οι ίδιοι εκπαιδευτικοί, μια κοινωνική εργασία, μια προσωπική έρευνα, μια διεκπεραίωση μιας κοινωνικής αποστολής, μπορεί να διδάξει σε πολύ πιο σύντομο χρόνο, ότι δεν είχαν φανταστεί οι θιασώτες της ιδρυματοποιημένης εκπαίδευσης.

Ούτως ή άλλως, δεν έχει παρατηρηθεί ποτέ στή φύση, θηλαστικά, να παραμένουν ακινητοποιημένα τα χρόνια ενηλικίωσης τους (τουναντίον είναι αεικίνητα) και αποξενωμένα από όλες τις δραστηριότητες της αγέλης, της φυλής, της κοινότητας.

Συνεπώς η αποκλειστικά έγκλειστη εκπαίδευση είναι εξ΄ορισμού παρα φύσιν. Το σχολείο προπαρασκευάζει πειθήνιες καταναλωτικές μονάδες.Ο οποιοσδήποτε δύσπιστος, ας αναλογιστεί πόσο μοιάζουν τα ωράρια του σχολείου, του στρατού, της φυλακής και της μισθωτής εργασίας. Ας βρει,κι ο πιο καχύποπτος,κάποιο άλλο παράδειγμα στη φύση, γεγονότος με τόσο ακραίο χωρικό και χρονικό ντετερμινισμό.

Ο πολίτης (σε αντιδιαστολή με τον καταναλωτή) έχει εποπτική εικόνα και άμεση συμμετοχή σ΄όλες τις κοινωνικές διεργασίες (πολιτικές, οικονομικές, πολιτισμικές κ.α.). Κι αυτό το μαθαίνει εξαιρετικά δύσκολα ο ενήλικος.

Διερωτώμαι πολλές φορές, μήπως ολαυτά είναι ουτοπίες;

Ανατρέχω στον εαυτό μου:

Τον τρόπο να μαζεύω τις ελιές, τον έμαθα από τον πατέρα μου. Μου τον ενέπνευσε, γιατί τραγουδούσε στο χωράφι. Πρακτικά, αυτό έγινε, όταν πήραμε το ρίσκο από κοινού, να συνθέσουμε δύο αντιθέσεις: του νέου και του παλιού, αναλαμβάνοντας μαζί την ευθύνη της συλλογής του ελαιοκάρπου.

Το πολύπλοκο μαθηματικό μοντέλο Standard Model, που εξηγεί τα φαινόμενα του μικρόκοσμου και του μεγάκοσμου, δεν μου το ‘μαθε κανένα σχολείο και καμιά ιδρυματοποιημένη εκπαίδευση, αλλά, η προσωπική μου σχέση κι η καθημερινή μου επαφή με τον καθηγητή Πέτρο Δίτσα, και ο τρόπος ήταν η κοινή εργασία, το κοινό τόλμημα, δηλαδή, η δημοσίευση, στο Διεθνή επιστημονικό Τύπο, πρωτότυπης εργασίας για το σωματίδιο Higgs.

Στην κρητική μουσική, μυήθηκα από τον δάσκαλο Ψαρογιάννη Ξυλούρη, που πήραμε μαζί το ρίσκο να παίξουμε στα πανηγύρια και να συμπράξομε σ΄ στο δίσκο του «Ερωτόκριτος».

Στην Βυζαντινή μουσική από τον πρωτοψάλτη Γιάννη Δαμαλάκη, συμμετέχοντας στο δίσκο «Της θάλασσας τα κύμματα».

Στ’ αραβοπέρσικα μακάμια, (αρχικά) από τον τούρκο βιρτουόζο Σενίχ Ουντεγέρ, μεταφράζοντας το θεωρητικό του Καραντενίζ και συμμετέχοντας στο δίσκο «Του Λιβικού το πέλαγος».

Στην αντίστιξη με τον Θοδωρή Ρέλλο, συνεργαζόμενοι σε παραστάσεις και συμμετέχοντας στον δίσκο «Μητροπολιτικά», κλπ.

Σ’ αυτές τις περιπτώσεις, τις αυτο-οργανωμένης μαθητείας, ο δάσκαλος εμπνέει τον μαθητή και εμπνέεται από τον μαθητή.

Ο διαχωρισμός αρχίζει να αμβλύνεται με την παρουσίαση κοινού έργου, ενός τολμήματος με πραγματικά πυρά που επισφραγίζει τη διάχυση της γνώσης, τη συμπόρευση και τη συμμαθητεία των μερών.

Είμαι σίγουρος ότι αν σκαλίσετε με ειλικρίνεια τη μνήμη σας, θα δείτε πως ότι μάθατε το οφείλετε στην προσωπική γοητεία ενός δασκάλου, που η ύπαρξη του,πάντα είναι εξαίρεση και όχι ο κανόνας.

Όμως μη νομίσετε ότι το σύστημα της παιδείας σκλαβώνει μόνο τα παιδιά. Σκλαβώνει διπλά τους γονείς. Μη νομίσετε ότι η «αγία» σας οικογένεια είναι η κολυμβήθρα του Σιλωάμ για τα μέλη της.

Αλλά ας δουμε την ιδιότυπη σκλαβιά των ενηλίκων μελών, που συνθλίβονται στο μαγκανοπήγαδο του ‘ιερού’ θεσμού της οικογένειας και των εκπαιδευτικών επιλογών της.

Στις σημερινές κοινότητες των ανθρώπων (του δυτικού κόσμου κυρίως), έχουμε να κάνουμε με Πυρηνικές και όχι με Φυλετικές οικογένειες(που υπάρχουν σε πολλά μέρη του πλανήτη και στην Ελλάδα ως επί το πλείστον μέχρι το ’80). Αν ανατρέχω συχνά σε παλαιότερες κοινωνίες, δεν το κάνω προτείνοντας να τις μιμηθούμε, αλλά να δούμε την άρρητη, συχνά, θέσμισή τους, τη σμιλεμένη από το χρόνο φυσική οικονομία τους κι ίσως πάρουμε στοιχεία, για να οικοδομήσουμε το νέο κόσμο που ονειρευόμαστε.

Στις φυλετικές, λοιπόν, οικογένειες, τα παιδιά είχαν ( τροπον τινά) πολλούς πατεράδες, και πολλές μανάδες. Αυτό σημαίνει, ελεύθερος χρόνος και ελεύθερος χώρος για μικρούς και μεγάλους και πολύ περισσότερες αλληλεπιδράσεις .( Σήμερα δεν υπάρχουν παιδιά, να παίζουν χωρίς επίβλεψη!).

Η χαλαρή αυτή σχέση ήταν πράξη έξοχης φυσικής οικονομίας, ακριβώς όπως κάνει η φύση για να δημιουργήσει οργανική ύλη (δηλαδή ζωή): Φτιάχνει ανθρακικές αλυσίδες που τα ηλεκτρόνια είναι απεντοπισμένα σ΄ όλο το μήκος των πυρήνων.

Στις σύγχρονες πυρηνικές οικογένειες, οι γονείς, εκτός από σκλάβοι των αφεντικών και του μικροαστικού εορτολόγιου, γίνονται σκλάβοι των ίδιων των παιδιών τους. Δηλαδή, η μητέρα κι ο πατέρας δαπανούν όλο το χρόνο τους σε γραφειοκρατικές πράξεις, σε μπέιμπι σίτινγκ, γίνονται ταξιτζήδες φροντιστηρίων, με αποτέλεσμα να χάνουν πολύ γρήγορα, όχι μόνο το δημιουργικό εαυτό τους αλλά και την ταυτότητά τους ως αναπαραστάσεις φύλων.

Παύουν, δηλαδή, να είναι μάχιμα θηλυκά και αρσενικά. Ευνουχίζονται. Το φαινόμενο της παιδεραστίας που γιγαντώνεται στις δυτικές χώρες, είναι η αρρωστημένη αντίδραση σ΄αυτόν τον ευνουχισμό κι η αναζήτηση λύσης μέσα στο κλειστοφοβικό περιβάλλον των οικογενειακών εστιών και των σχολικών κτηρίων(αυτοαναφορά).

Το σχολικό κτήριο (αν είναι καλόγουστο), μπορεί να υπάρξει σε μια μελλοντική κοινωνία μόνο σαν συμπλήρωμα της προσωπικής(άμεση σχέση δασκάλου-μαθητή) και της περιρρέουσας (δημόσιοι χώροι) παιδείας.

Πιο παράλογη από τη σημασία της ιδιοκτησίας των αγαθών, είναι η σημασία της ιδιοκτησίας των παιδιών.

Ερώτηση 3η (Για φυσικούς και όχι μόνο) : Τι σχέση έχει ο Αϊνστάιν με την εγκληματικότητα;

Η μεγάλη συνεισφορά του Αϊνστάιν δεν είναι αυτά που λένε τα εκλαϊκευμένα άρθρα των εφημερίδων.

Μια από τις δύο πιο ανατρεπτικές προτάσεις του 20ού αιώνα, που καθόρισαν τη ζωή μας, ήταν η Γενική Θεωρία της Σχετικότητας, του κυρίου Άλμπερτ…

Το συμπέρασμα αυτής της καταπληκτικής θεωρίας (1917) του Αλβέρτου Αϊνστάιν, συνεπικουρούμενου από τις μελέτες του μαθηματικού Μπέρναρντ Ρίμαν, στις μη Ευκλείδειες Γεωμετρίες, αποτυπώνεται στο εξης αφάνταστο, έξοχο και ανατρεπτικό λήμμα : Η Γεωμετρία του χωρόχρονου, και τα Φυσικά Χαρακτηριστικά της ύλης, σχετίζονται! Σχετίζονται! Σχετίζονται! Σχετίζονται!

Αυτό τι σημαίνει; Ότι, δηλαδή, η καμπύλωση του χωρόχρονου (η καμπυλότητα είναι γεωμετρικό χαρακτηριστικό), γεννά τη μάζα που είναι ένα φυσικό μετρήσιμο. Συμβαίνει και το ακριβώς αντίστροφο: Η μάζα προκαλεί καμπύλωση του χωροχρόνου.

Με μια αναγωγή στο κοινωνικό γίγνεσθαι, θα μπορούσε να πει κανείς, ότι, η γεωμετρία του χώρου και του χρόνου μας, γεννά τα κοινωνικά φαινόμενα και το αντίστροφο. Παρατηρείστε ότι τα φαινόμενα της βίας και της εγκληματικότητας έχουν εστιακούς πυρήνες όπου υπάρχει αφύσικη, άσχημη δόμηση, παραγκουπόλεις ή πυκνοκατοικημένες περιοχές κι απάνθρωπες συνθήκες διαβίωσης. (Το ίδιο ισχύει για τον χρόνο που τον καταλαβαίνομε μόνο από τις αλλαγές του χώρου).

Η άσχημη αυτή γεωμετρία δημιουργήθηκε (κατ΄αντιστροφή) από τα κοινωνικά φαινόμενα της βίας παλιότερων γενεών. Η οπτική αναπαράσταση του κόσμου γύρω μας είναι η αμεσότερη στις αισθησεις κι η γεωμετρία της, αντανακλά την κληρονομιά της βίας πολλών γενεών, ενώ είναι γεννήτορας ή εν δυνάμει γεννήτορας καινούργιας βίας.

Ε, λοιπόν θέλω να βγω απ΄αυτόν το φαύλο κύκλο.Η επανάληψη είναι η κόλαση μας. Δεν αποδέχομαι την κληρονομιά αυτή.

Η δόμηση του χώρου μας είναι η πολιτισμική μας ταυτότητα και ο καθρέφτης της ηθικής μας.

Εδώ, θα προτείνω, ότι, μια λύση (και μάλιστα θεαματική), θα ήταν, η σωστή-επιτέλους- χρήση της πολεμικής μας αεροπορίας για ειρηνικούς σκοπούς.

Ερώτηση 4η (για μαθηματικούς και όχι μόνο): Ποία η πιθανότητα εμφάνισης ενός διαρρήκτη.

Στις σύγχρονες κοινωνίες η πιθανότητα εμφάνισης ενός διαρρήκτη, είναι ίση ακριβώς, με την πιθανότητα εμφάνισης ενός τραπεζίτη.

Όταν υπάρχει αφύσικη συσσώρευση αγαθών, νομοτελειακά, κάποιος τα διαχειρίζεται, κάποιος τα φυλάει και κάποιος άλλος τα επιβουλεύεται.

Το πρόβλημα, λοιπόν, δεν είναι ο διαρρήκτης, ή ο αστυνομικός ή ο τραπεζίτης, ή ο… φρονιμίτης. Το πρόβλημα έγκειται στη σχέση τους, δηλαδή στην ιδιοκτησία (= πρωτογενή κλοπή εις βάρος της κοινότητας). Κατάργηση της ιδιοκτησίας σημαίνει αυτόματα κατάργηση της βίας και της καταστολής της.

Σκεπτικιστή αναγνώστη κάνε την εξης απλή παρατήρηση: Ο τραπεζίτης, ο αστυνομικός και ο διαρήκτης έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό: Κι οι τρεις δεν παράγουν και δε δημιουργούν απολύτως τίποτα!(δεν παραβλέπω την …τεράστια οργανωτική τους συνεισφορά). Σαν κοινότητα όμως ,θα χρειαζόμασταν το παιδιάστικο και δημιουργικό κομμάτι των ανθρώπων που κατέληξαν στα πραναφερθέντα επαγγέλματα.

Οι άνθρωποι, θα ‘πρεπε, να ενδιαφέρονται για τη χρήση και όχι την ιδιοκτησία των αγαθών. Για παράδειγμα, το καλό βιβλίο είναι θέμα περιρρέουσας παιδείας, διάχυσης πολιτισμικού κεφαλαίου και ύπαρξης βιβλιοθηκών σε κάθε πόλη ή χωριό, και όχι η αντιμετώπιση του σαν ένα ακόμη εμπορικό προ’ι’όν που θα κοσμίσει τη σαλοτραπεζαρία μας ή θα γίνει επικίνδυνο βλήμα κατά τη διάρκεια συζυγικών καβγάδων.

Συμπερασματικά οι αστικές δημοκρατίες (με το δίπολο ιδιοκτησία-εγκληματικότητα) έχουν σχέση με τον ορθό λόγο(αληθείς μαθηματικές προτάσεις), όση σχέση έχουν οι Βεδου’ί’νοι με το αλπικό σκι.

Ερώτηση 5η (για χριστιανούς και όχι μόνο): Πως εξηγείται λογικά, ο Ιησούς που είχε ένα και μόνο χιτώνα κι επιτέθηκε σφόδρα στην ιδιοκτησία και τον πλούτο, να λατρεύεται σα Θεός από τους χριστιανούς, που υπερασπίζονται με λύσσα την περιουσία τους και με ακόμη μεγαλύτερη λύσσα την αύξηση της;

Το εγχείρημα απάντησης σ΄αυτό το ερώτημα έχει τον ίδιο βαθμό δυσκολίας μ΄αυτό της επίλυσης του προβλήματος του τετραγωνισμού τιυ κύκλου. Η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά.

Ερώτηση 6η : Ένα εργοστάσιο ανήκει σε έναν καπιταλιστή ιδιοκτήτη. Αν η ιδιοκτησία περάσει εξ’ ολοκλήρου στους εργαζόμενους, γίνεται αυτομάτως κομμουνιστικό; (Δηλαδή, ελληνιστί, κοινοτικό);

Η απάντηση είναι «όχι».

Ο εργαζόμενος πάλι θα είναι αποξενωμένος από το προϊόν και τη διαδικασία παραγωγής του. Ο εργαζόμενος θα σιχαίνεται αυτό που κάνει, γιατί δεν θα είναι παρά ένας μηχανιστικός κρίκος της αλυσίδας παραγωγής.

Καμιά αλλαγή δεν γίνεται, αν ο πολίτης εργαζόμενος, δεν έχει σαφή και εποπτική άποψη για το τι θέλει να παράξει και με ποιον τρόπο να το παράξει (παρακαλώ, να μην ταυτίσει κανείς την εξειδίκευση με τη μονομέρεια).

Ερώτηση 7η : Ποιά είναι η διαφορά, μεταξύ παραγωγής και δημιουργίας;

Τα παραγόμενα είναι αντίτυπα, ενώ τα δημιουργήματα μοναδικότητες.

Ερώτηση 8η : Ποιος είναι ο πιο καταπιεσμένος σ’ αυτόν τον κόσμο;

Η ερώτηση έχει λάθος στο γένος.

Το πιο καταπιεσμένο πλάσμα δεν είναι ο μαύρος αλλά η μαύρη.

Η πιο καταπιεσμένη, διαχρονικά και παγκοσμίως, ονομάζεται γυναίκα.

Και η πιο καταπιεσμένη γυναίκα, η πόρνη.

Και η πιο καταπιεσμένη πόρνη, η τοξικομανής.

Η πιο καταπιεσμένη πόρνη – τοξιμανής; Η οροθετική.

Συνεπώς, το να διαπομπεύεις τον τελευταίο τροχό της αμάξης, τον πιο αδύνατο, χωρίς να γίνεται κοινωνική επανάσταση, είναι σημάδι κανιβαλικής, ανήθικης και υπανάπτυκτης κοινωνίας.

Ο ρατσισμός (κοινωνικός,φυλετικός κ.α.) είναι το κτήνος που έχομε μέσα μας. Ο λα’ι’κισμός πολλών δεκαετιών, γαλούχισε φοβικές και άρα επιθετικές(το φοβισμένο ζώο επιτίθεται) συνειδήσεις απέναντι στο διαφορετικό. Μπροστά στο χρόνιο συγκεκαλυμμένο, ύπουλο ρατσισμό κι εθνικισμό των καθωσπρέπει αστικών κομμάτων πολλοί αναρωτιούνται για την είσοδο της ρατσιστικής ακροδεξιάς στη βουλή(τουλάχιστον είναι ειλικρινέστερη των παραπάνω).

Προσωπικά, ανησυχούσα μήπως δεν μπεί στη βουλή, γιατί αυτό που έχει η ελληνική κοινωνία μέσα της, καλό είναι να το βλέπει στον κοινοβουλευτικό καθρέφτη της με τον καθαρότερο δυνατό τρόπο.

Ερώτηση 9η : Ποιό είναι ένα από τα πιο φρικιαστικά γεγονότα των τελευταίων δεκαετιών στον πλανήτη;

Η δολοφονία 800 χιλιάδων Τούτσι και Χούτου στη Ρουάντα, μέσα σε λίγες μέρες. Αλλά η Ρουάντα δεν έχει πετρέλαια. Δεν υπάρχουν γεγονότα, αλλά μόνο ερμηνείες γεγονότων και σίγουρα τα ΜΜΕ μας αφηγούνται τις…σημαντικότερες και προβάλλουν την …ευαισθησία των παγκόσμιων ειρηνευτικών δυνάμεων.

Ερώτηση 10η : Ποιό είναι το πιο επικίνδυνο θηλαστικό για τον άνθρωπο;

Ο Ιπποπόταμος (μετά τον άνθρωπο).

Και μόνο αν μπει στην περιοχή του. Με ενδιαφέρει όχι μόνο η ανθρωπότητα, αλλά και η φαλαινότητα, η αρκουδότητα, η πευκότητα και η κεδρότητα.

Ερώτηση 11η :Παλιότερα οι άνθρωποι πίστευαν ότι η γη είναι επίπεδη κι ο Θεός κατοικεί στον ουρανό. Υπάρχει σήμερα μια ανάλογη αφελής δοξασία;

Ναι. Πιστεύουν ότι ο εαυτός τους σταματά στην εξωτερική πλευρά του δέρματος τους. Αν υπάρχουν δυο αλήθειες σ΄αυτή τη ζωή, είναι η αδιάσπαστη ενότητα του σύμπαντος και η ακατάπαυστη ροή του.

Ερώτηση 12η : Σε έναν τόπο για πολλά χρόνια υπάρχει ένα γήπεδο και μέσα παίζεται κάποιο άθλημα. Η πληροφορία που έχουμε είναι, ότι α) οι θεατές είναι σχεδόν πάντα θεατές-αν και ονειρεύονται να γίνουν παίχτες, φτωχοί, και χτυπιούνται μεταξύ τους, β) Οι παίκτες είναι πλούσιοι, προσφέρουν κακό θέαμα και στημένα αποτελέσματα. Ποιος φταίει;

Αν βάλετε όπου «γήπεδο» τις «ετερόνομες κοινωνίες» (για παράδειγμα στα θεοκρατικά καθεστώτα της Αραβίας ο νόμος έρχεται από τη Σαρία, δηλ. από το Θεό, ενώ στα δυτικά καθεστώτα από τις αγορές), και όπου «άθλημα» το «κυνήγι της εξουσίας», θα βρείτε την απάντηση στην παραπάνω ερώτηση: Φταίει το γήπεδο και το άθλημα.

Ερώτηση 13η : Μπορεί κανείς να πατάξει τη διαφθορά που εμφανίζεται σε όλες τις εξουσίες διαχρονικά και παγκοσμίως;

Όχι. Η διαφθορά είναι η πρώτη θυγατέρα της εξουσίας. Η συσσώρευση, γεννά το φαινόμενο της διαφθοράς, σαν μια πράξη ανακατανομής των συμβόλων εξουσίας ,από τους δεύτερους τη τάξει απέναντι στους πρώτους, στη φαντασιακή ιεραρχία της εξουσίας.

Ερώτηση 14η : Αν πηγαίνεις πέντε βήματα μπρος και δύο πίσω, σε πόσο χρόνο θα πας από την Αθήνα στην Κόρινθο;

Το ερώτημα είναι χαρακτηριστικό των α-νόητων ερωτημάτων και διλημμάτων της αστικής δημοκρατίας.Η απάντηση, πάντως, σε αυτή την ερώτηση είναι, ότι δε θα φτάσεις ποτέ. Θα σε κρατήσουν στο Δαφνί.

Ερώτηση 15η : Είναι καλοί οι μετανάστες και κακοί οι ντόπιοι; Ή είναι καλοί οι ντόπιοι και κακοί οι μετανάστες;

Παιδαριώδες ερώτημα. Αφού υπάρχουν ντόπιοι που εκμεταλλεύονται ντόπιους, και αφού υπάρχουν μετανάστες που εκμεταλλεύονται μετανάστες.

Άρα, το βασικό δεν είμαστε εμείς. Το βασικό είναι οι σχέσεις μας. Ο άνθρωπος είναι απλά το φαινόμενο. Η ύπαρξη είναι η ουσία. Το κοινωνικό φαντασιακό βρίσκεται πίσω από το πρόβλημα και όχι η δαιμονοποίηση κάθε φορά ενός ανθρώπου ή μιας κοινωνικής ομάδας.

Ερώτηση 16η (για κληρικούς και όχι μόνο): Πως εξηγείται ο Ιησούς να λέει ότι ενώπιον μου δεν υπάρχουν άντρες ή γυναίκες, εθνικοί ή ιουδαίοι και σεις να μιλείτε για ευλογημένα και κατηρραμένα έθνη;

Η απάντηση σ΄αυτό είναι πανομοιότυπη μ΄αυτήν του ερωτήματος υπ΄αριθμόν 5.

Ερώτηση 17η : Ποιά χώρα της Ευρώπης, έχει αιώνες τώρα Οθωμανική διοίκηση;

Η Ελλάδα. Η Οθωμανική διοίκηση στηρίχτηκε στους πυλώνες δύο εννοιών. Θα τις πω στα τούρκικα αλλά θα τις καταλάβουν όλοι οι Έλληνες:

Μπαξίς και Ρουσφέτ.

Οι υπήκοοι της Ελλάδος, είναι κοτζαμπάσηδες, κλέφτες και κατσαπλιάδες από τα ανώτερα μέχρι τα κατώτερα στρώματα (στατιστικά).

Σημείωση:Ο γεωγραφικός χώρος που σήμερα ονομάζεται Ελλάδα, τα τελευταία 1.700 χρόνια ανήκε στις διεφθαρμένες φεουδαρχικές αυτοκρατορίες της Ανατολής κι από το 1828 στις εξ΄ίσου διεφθαρμένες αποικιοκρατικές αυτοκρατορίες της Δύσης.

Ερώτηση 18η : Γιατί οι Κρητικοί παίζουνε μπαλωθιές;

Για να ξεσκάσουν από την πίεση που τους ασκούν οι Κρητικές! Η κρητική κοινωνία είναι από τις τελευταίες μητρογραμμικές κοινωνίας της Ευρώπης.

Εννοείται, φυσικά, ότι είμαι υπέρ της διαχείρισης των αγαθών της κοινότητας(από τη μικρότερη μέχρι τη μεγαλύτερη), από τις γυναίκες. Νομίζω ότι λόγω βιολογικής και κοινωνικής διαφοροποίησης, έχουν ευρύτερη και καθολική αντίληψη των πραγμάτων, της ταξινόμησης και κατανομής τους και είναι πιο κοντά στο συναίσθημα και στο ένστικτο. Τα χαρακτηριστικά τους είναι η κατανόηση, η δεκτικότητα και η έντονη διαίσθηση.

Μην τις συγχέει, παρακαλώ, κανείς, με τις γυναίκες πολιτικούς , που διαμορφώνονται σ’ ένα κλίμα ανταγωνισμού των πατριαρχικών δυτικών κοινωνιών, και ουσιαστικά είναι αντρικά κακέκτυπα.

Ερώτηση 19η : Τελικά, που εδράζεται το πολιτικόν;

Μα φυσικά στο κοινωνικό φαντασιακό. Στην κλασσική αρχαιότητα, τα κοινωνικά προτάγματα ήταν η «τιμή», η «ανδρεία» και το «κάλος».

Σήμερα η κοινωνική μονάδα νοηματοδοτείται από τα προτάγματα της «συσσώρευσης» και της «παραγωγής», με καταστροφικά, όπως βλέπουμε, αποτελέσματα.

Χρειαζόμαστε επειγόντως, ριζική κοινωνική αναπλαισίωση και επανανοηματοδότηση της ατομικής οντότητας με άλλα σύγχρονα προτάγματα, όπως «γοητεία» και «δημιουργία».

Μόνο το γοητευμένο υποκείμενο αλλάζει (γοητεία= γητιά=θεραπεία).

Κι ο καθρέφτης της αλλαγής του υποκειμένου είναι η δημιουργία του.

Και αν η αλλαγή είναι η βάση της ζωής (αεικίνητο σύμπαν) της βιοποικιλότητας και του πολιτισμού, καταλαβαίνουμε το ρόλο της γοητείας, από το ζωϊκό και φυτικό βασίλειο, μέχρι τη διαπίστωση, πως, διαμορφωθήκαμε, αποκλειστικά, από ό,τι και όποιον μας γοήτευσε.

Σήμερα, περιγράφομε τον κόσμο με Καταστάσεις χώρου και χρόνου (x,t). Αν αρχίσομε να τον κατανοούμε και να τον περιγράφομε με Αλλαγές Καταστάσεων (p,E) -φασικός χώρος-, ίσως αποτελέσει Μεταβολή Φάσης της ανθρώπινης ιστορίας και συνειδητότητας.

Ερώτηση 20η : Υπάρχει ελπίδα; Υπάρχει δρόμος;

Δρόμος δεν υπάρχει. Το δρόμο τον ανοίγεις περπατώντας. Ο μεταβιομηχανικός άνθρωπος ψάχνει να βρει το νέο Θεό μέσα του.

Οι παλιοί θεοί και οι παλιοί θεσμοί, έχουν σαπίσει. Είναι αβάσταχτο πια να σέρνει τα κουφάρια τους. Η επανανοηματοδότηση της ζωής είναι η πιο επιτακτική ανάγκη.

Αυτές οι σημασιακές αλλαγές, είναι συχνές στην πορεία της ιστορίας, και παρατηρούνται μετά από λοιμούς, γενικευμένες περιβαλλοντικές καταστροφές, ή ευρείας έκτασης πολέμους. Αυτό θα ‘θελα να ξορκίζαμε.

Καλώ τους ανθρώπους που κατοικούν στην Ελλάδα, να κάνομε από κοινού ένα κοινωνικό-πολιτικό-ηθικό-αισθητικό πείραμα. (Το εν λόγο πείραμα, μπορεί να γίνει με οποιοδήποτε, βέβαια, διακρατικό, υποκρατικό ή υπερκρατικό σύνολο).

Η Ελλάδα είναι μια πανσπερμία φυλών (όπως τα περισσότερα κράτη), που όμως, μιλούν -τσάτρα πάτρα- την νεοελληνική, που συγγενεύει με την ελληνιστική και που με τη σειρά της συγγενεύει με την αρχαιοελληνική. Ταυτόχρονα ζούμε στα μέρη στα οποία πριν 2.500 χρόνια ξεπήδησε το σπερματικό φως της Άμεσης Δημοκρατίας από την ανάγκη του ανθρώπου να ορίζει τη μοίρα του.

Οι έλληνες (ή ένα οποιοδήποτε άλλο σύνολο), για να αποκτήσομε τα χαρακτηριστικά του πραγματικού συνόλου, πρέπει να βρουμε ένα σημαίνον χαρακτηριστικό αυτοαναφοράς και συλλογικής ύπαρξης. Αυτό επιτυγχάνεται όταν πάρουμε ένα φαινομενικά παράλογο Ρίσκο.

Πρέπει να κάμομε μια παληκαριά ενηλικίωσης. Απ΄αυτήν θα προκύψει ένα καινούργιο Αφήγημα.

Το ρίσκο πρέπει να ναι σοκαριστικό, πρωτότυπο, καθοριστικό, παράτολμο, να εξάπτει την περιέργεια και να γοητεύει ακόμα και τους πιο δύσπιστους. Να χρειάζεται οργιώδη φαντασία και χαρούμενη, αταλάντευτη αυτοπειθαρχία. Αυτό, δεν μπορεί να είναι μία πράξη αντίδρασης σε κάτι, γιατί μια πράξη αντίδρασης σε κάτι, θα οδηγήσει σε ένα βαλς με αυτό που πολεμάς, με αποτέλεσμα να γίνεις το ίδιο με αυτό (η άλλη όψη του νομίσματος που ετεροκαθορίζεται ες αεί).

Προτείνω λοιπόν να τολμήσουμε καταστάσεις Άμεσης Δημοκρατίας κι έτσι θα σχετιστούμε επιτέλους με το αρχαίο παρελθόν, που τόσο πολύ διαφημίζομε. Αυτό γίνεται με τη δημιουργία μιας ομοσπονδιακής πολιτικής οντότητας που θα αποτελείται από (τοπικές, συντεχνιακές, ομοτεχνικές, κ.α.) κοινότητες, αυτόνομες, αυτοοργανωμένες, αυτοθεσμιζόμενες, με ισχυρή αλληλεπίδραση μεταξύ τους.

(Δεν έχω κανένα ιδεολογικό δογματισμό. Μπορώ να ακολουθήσω-και μ’ αρέσει ν’ ακολουθώ, οποιονδήποτε με εμπνεύσει. Μ΄αρέσει να συνθέτω τις ιδέες μου με τις ιδέες των άλλων, ή ακόμα και να τις απορρίπτω παντελώς άν πεισθώ γι΄αυτό).

Θα μου πείτε ότι χρειάζονται πολλές γενιές καλά εκπαιδευμένων πολιτών. Ίσως όχι. Η ιστορία δεν εξελίσεται γραμμικά κι η πορεία της είναι τρελή κι αφάνταστη.

Ίσως, τώρα που μιλούμε, μέσα στη δίνη των καιρών, να υπάρχει μια «κρίσιμη μάζα» ανθρώπων, που θα πυροδοτήσουν μια αλυσιδωτή «πυρηνική» αντίδραση.

Ένα πρώτο, άμεσο μέτρο που θα πρότεινα, θα ήταν η ισότητα μισθών και εισοδημάτων. Θα μου πει κανείς, αυτό το πράγμα δεν είναι δίκαιο.

Όμως, κοιτάξτε ποια είναι η διαφορά:

α) πρέπει να αποσυνδέσομε την προσφορά από τη χρηματική της αποτίμηση και

β) τότε, θα προσπαθήσει η κοινότητα, να εκπαιδεύσει και να αξιοποιήσει όλα της τα μέλη, ώστε μέσα σε μια γενιά, να δικαιολογηθεί αυτό το μέτρο. Γιατί καθένας είναι απαραίτητος, μοναδικός και αναντικατάστατος, με ειδικές ανάγκες και ειδικές δεξιότητες. Απλά για να αναδειχθούν χρειάζεται η ειδική παιδεία που προανάφερα.

Δηλαδή θα προπληρώσουμε την αλλαγή.

Η φύση σου δίνει, όχι ότι πληρώσεις, αλλά ότι προπληρώσεις. Αυτό κάνει ένας γεωργός, ένας επιστήμονας,ένας καλλιτέχνης: Προπληρώνει με κόπο και χρήμα, το πάντα αμφιβόλου καταλήξεως πείραμα του. Η ισότητα μισθών και εισοδημάτων είναι μια πράξη μέλλοντος και όχι παρόντος. Το παρόν που έγραψα, είναι ήδη πράξη παρελθόντος.

Φανταστείτε μιαν άλλη Ελλάδα, με επαναστατική χωροταξία και ηθική, με ισόρροπη πληθυσμιακή κατανομή, με ήπιες και συμβατές με το περιβάλλον πηγές ενέργειας, με αποκλειστικά βιοκαλλιέργειες, με μηδέν εγκληματικότητα και καταστολή(αφού καθένας, όπου κι αν βρεθεί, ότι κι αν κάνει θα έχει αξιοπρεπή, στέγη, τροφή, υγεία και παιδεία), με τα ξενοδοχεία – όσα γλιτώσουν (βλ.τέλος 3ης απαντήσεως)- να έχουν μετατραπεί σε σχολές και εργαστήρια όλων των ειδών, όπου θα συναντιούνται δάσκαλοι και μαθητές από τις τρεις ηπείρους που συνορεύομε και θα απολαμβάνουν τη συμμαθητεία,τον ήλιο, τα βουνά, τη θάλασσα και της χαρά της απλής παρέας και συναναστροφής.

Το πείραμα θα ασκήσει τόση γοητεία, πλανητικά, που θα συρρεύσουν τα καλύτερα και πιο κενοτόμα μυαλά της παγκόσμιας πνευματικής και καλλιτεχνικής κοινότητας. Αυτή η χώρα, δε θα είχε ανάγκη κανενός είδους όπλο ή σώματος για τη φύλαξη της. Ακριβώς γιατί δεν μπορεί κανείς να επιτεθεί στο γοητευτικό. Γιατί το αληθινά γοητευτικό είναι μεταφυσικό σημάδι της οικουμενικής αλλαγής μας.

Για αρχή, μπορεί κανείς να προτείνει πολλά όπως:

α) επικοινωνία με τους συγγενείς μας (αυτοί δεν είναι απαραίτητα οι εξ΄αίματος, αλλά αυτοί που έχουν όμμορες ιδέες, ήθος και αισθητική και είναι έτοιμοι να πάρομε μαζί το ρίσκο της αλλαγής). Όμορφο είναι να υπάρχουν αντιθέσεις, αλλά να συνθέτονται.

β) καταγραφή των ειδικοτήτων τους και πού μπορούν να προσφέρουν.

γ) κοινή διαχείρηση των αγαθών( αγροτικά προ’ι’όντα, υπηρεσίες, πνευματικά και καλλιτεχνικά έργα κ.α.).

δ) αιρετά συμβούλια κοινοτήτων( η πυραμιδωτή εξουσία δίνει τη θέση της στην οριζόντια ευθύνη).

ε) κλιμάκια που θα δημιουργούν εμπνευσμένα γεγονότα και άλλα που θα μιλήσουν τη γλώσσα της καρδιάς και θα συναλλαχθούν με τους ανθρώπους, πόρτα-πόρτα σε πολιτείες και χωριά.

στ) χρονοτράπεζες.

ζ) εναλλακτικά νομίσματα.

η) κέντρα ανταλλακτικής οικονομίας.

θ) τοποφαγική γεωργία της εγγύτητας

ι) αλληλομαθητεία και αλληλοεκπαίδευση

κ) αιρετά συμβούλια που θα αναλάβουν τομείς όπως η παιδεία, το περιβάλλον κ.λ.π., που αλληλέγγυα, θα σκύβουν στα προβλήματα ανθρώπων και συνόλων και θα δείχνουν ευφάνταστους τρόπους εναλλακτικής επίλυσης. Μ΄αυτόν τον τρόπο θα ερημώσουν οι παλιοί δρόμοι του κέρδους και της υποτέλειας, αφού ο καινούργιος θα έχει την ομορφιά του οράματος,της προσωπικής σχέσης και του λόγου τιμής.

Ζούμε σε μια εποχή ταραγμένων καιρών και παγκοσμιοποιημένης πληροφορίες. Για ότι γίνεται, κανείς δε μπορεί πια να δηλώσει άγνοια. Όλοι αλληλεπιδρούμε με κάποιο τρόπο.

Η τύχη μας είναι κοινή. Όσοι άνθρωποι αλληλεπιδρούν έχουν κοινή τύχη.

Η παγκόσμια κρίση είναι μια μοναδική ευκαιρία για μας, να ζήσομε τις αλλαγές που ονειρεύτηκαν γενιές και γενιές ανθρώπων. Αρκεί να τολμήσομε. Όταν φυσά δυνατός αέρας, άλλοι κρύβονται κι άλλοι χτίζουν ανεμόμυλους.

Δεν έχει σημασία αν τα καταφέρομε. Τίποτα δεν πάει χαμένο. Όλοι θα προτιμούσαμε μια ποιητική αυτοκαταστροφή από το γήρας της επανάληψης.

Εξ΄άλλου το μόνο που αφήνεις σ΄αυτόν τον κόσμο, είναι αυτό που έχεις χαρίσει. Και το μόνο πράγμα που μπορείς να χαρίσεις στις επόμενες γενιές, είναι μια Συγκινητική Αφήγηση.-“

Γράμμα σε ένα ρατσιστή…

Jun 142012
 

Πηγή: www.1againstracism.gr

Γράμμα σε ένα ρατσιστή

της Ασπασίας Παπαδοπούλου*

Δεν έχεις δικαιολογία, φίλε. Εσυ που έχεις το σουγιά στη κωλότσεπη, που αγριοφωνάζεις σε ένα περαστικό (ελαφρώς) πιο μαυρισμένο απο σένα και του κάνεις το νταή – δε σε πείραξε εκείνη τη στιγμή, αλλά εσύ κάνεις το κομμάτι σου γιατι σου φταίει η κοινωνία. Δεν εχεις δικαιολογία για το ρατσισμό σου. Όυτε όταν αποφαίνεσαι με ύφος ΄αυτό το επιχείρημα δε σηκώνει αντίρρηση΄ πως το κακό έχει παραγίνει, πρέπει να αδειάσει το κέντρο, να τους βάλουν σε στρατόπεδα ή να τους διώξουν. Δεν εξηγείς, δε δικαιώνεις το κτήνος μέσα σου. Όυτε κι αν είσαι ήπιων τόνων και δε ξεσπάς, ε δεν είσαι ακροδεξιός εσύ, αλλά κατά βάθος (και δε το λες σε κανέναν) σου τη δίνουν οι ξένοι και ονειρεύεσαι μαζικές απελάσεις, μια μέρα να ξυπνήσεις από το όνειρο και να περπατάς στην Ερμού του 1960, σα να μην ήρθανε ποτέ. Και σε ενοχλούν, εκτός ίσως απο τη γυναίκα που φροντίζει τη μάνα σου, γιατι τη χρειάζεσαι, και εκείνο το τύπο που έρχεται και σου σκαλίζει το χωράφι, καλό παιδί είναι μωρέ. Αλλά οι ξένοι σε ενοχλούν, έτσι γενικά και πατριωτικά. Και αρέσκεσαι σε κουβέντες για το μεταναστευτικό, οτι το κράτος δε κάνει τίποτα, ο κόσμος φωνάζει, η οργή φουντώνει και όλοι μαζί αγκαλιάζετε τον ίδιο φόβο που σας τυλίγει ζεστά σα φίδι.

Δε θες να κάνεις το καλό Σαμαρείτη, έχεις λες δικά σου προβλήματα. Δε σε αγγίζουν τα κυρήγματα περι ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Φαντάζομαι δε σε ενδιαφέρει πόσες εκρήξεις έχει στη Καμπούλ, και το Ντανταάμπ δε ξέρεις που πέφτει. Γελάς με τα περί ισότητας, διαφορετικότητας, ένταξης, είναι φολκλόρ εναλλακτικά. Σε όλα αυτά αντιπαραθέτεις το έγκλημα, είναι το υπέρ-επιχείρημα, σημαία στο ρατσισμό. Λες και όλοι οι ομοεθνείς μας εγκληματίες εξαφανίστηκαν απο προσώπου γης ή ξεπλύθηκαν στον Ιορδάνη – αλλά όχι, ο αλλοδαπός ειναι αλλιώς.

Δε θα σου πω οτι δεν υπάρχει πρόβλημα. Υπάρχει, και είναι τεράστιο. Και κατά πολύ, δε φταις εσύ που δημιουργήθηκε το πρόβλημα. Φταίνε όλες οι κυβερνήσεις, η μια μετά την άλλη, που πάνω από δεκαπέντε χρόνια αντιμετωπίζουν το θέμα της μετανάστευσης και του ασύλου σαν υποσημείωση. Τόσα χρόνια το μεταναστευτικό αφορούσε ανθρωπολόγους, κοινωνιολόγους και λίγους επαγγελματίες, έβγαινε που και που στις εφημερίδες, αλλά μόνο αν ρωτούσες ένα κοινωνικό λειτουργό η δικηγόρο αντιλαμβανόσουν το μέγεθος του προβλήματος. Ένας πληθυσμός αόρατος, να ζει σε συνθήκες άθλιες. Ντόπιοι εξοργισμένοι. Δεν ήταν προτεραιότητα του κράτους μια νομοθεσία με συνολική θεώρηση και μακροπρόθεσμους στόχους. Η στάση του κράτους ήταν η λούφα. Νομιμοποιήσεις κουτσές, και φτου κι απ την αρχή. Χορήγηση ασύλου στην Ελλάδα μηδέν, γιατι σιγά μη θέλουν να μείνουν εδώ. Ένταξη, ποιά ένταξη; Ιθαγένεια κόκκινη γραμμή. Και γενικά έφταιγε η Ευρώπη που δε βοηθούσε, καθώς και το όντως άδικο Δουβλίνο ΙΙ, το κλειδί για τη λύση του προβλήματος (και εδώ έκλεινε η συζήτηση). Το οτι αυτή η περιφερειακή χώρα έχει και υποχρεώσεις να παρέχει προστασία ήταν ψιλά γράμματα.

Τα τελευταία χρόνια αυξήθηκαν οι μεταναστευτικές ροές, οξύνθηκαν τα προβλήματα και εντάθηκαν οι πιέσεις να ξεκουνηθεί η χώρα να κάνει κάτι. Διατέθηκαν από την ΕΕ πάρα πολλά χρήματα για πάσεις φύσεως δράσεις. Αλλά και αυτά δεν αξιοποιούνται επαρκώς, γιατί οι δομές της δημόσιας διοίκησης είναι λειψές και μεσαιωνικές, και το κράτος χάνει το μπούσουλα στην εφαρμογή. Τα προβλήματα εγιναν δράματα και οι δύσκολες γειτονιές πεδίο μάχης, και στην Ελλάδα της κρίσης, οι εξοργισμένοι πολίτες που ψάχνουν απαντήσεις βρήκαν το φόβο-αποδιοπομπαίο τους τράγο. Δύο τρία σόου καταστολής, και στη κρίσιμη πολιτική στιγμή το πρόβλημα εκτοξεύθηκε στα άκρα, σε ένα δίπολο ρατσισμού/ αντιεξουσιασμού. Παίζοντας με τα συναισθήματα, ο ρατσιστικός λόγος απλώνει επιθετικά τα πλοκάμια του από τα άκρα προς το ευρύ κοινό για να τσιμπήσει το μέσο Έλληνα. Αντίθετα, ο αντιρατσιστικός λόγος αναπαύεται στη θαλπωρή των λίγων, οργισμένων πιστών του. Αντί να είναι η κοινή λογική και ο κυρίαρχος ψύχραιμος λόγος. Γιατί το να διώκεις κάποιον λόγω διαφορετικής εθνικότητας ισοδυναμεί με το να διώκεις κάποιον γιατί έχει άλλο φύλο, ή οποιαδήποτε άλλη διαφορά με εσένα. Δε χτυπάς έναν ανήλικο Αφγανό όπως δε χτυπάς μια ανάπηρη γυναίκα. Απλά.

Οπότε ναι μεν δε φταίς εσύ, φίλε, που δεν υπήρξε πολιτική για το μεταναστευτικό, αλλα αυτό δεν είναι η δικαιολογία να είσαι κτήνος.

Θέλω να ξέρω: αν το κράτος αύριο, δια μαγικής ράβδου, εφαρμόσει μια πολιτική που θα εντείνει τη συνοριοφύλαξη, αλλά όχι μόνο, αν δηλαδή καταγράψει τους παράτυπους μετανάστες και διευθετήσει τη νόμιμη τους υπόσταση, αν εκκαθαρίσει όλες τις χιλιάδες εκκρεμείς αιτήσεις ασύλου και χορηγήσει προστασία όπου πρεπει, αν αυτούς που δε γίνεται να μείνουν τους βοηθήσει να επιστρέψουν οικειοθελώς – τότε, εσύ θα έχεις ακόμα πρόβλημα με τους μετανάστες; Aν φτιάξει κέντρα πρώτης υποδοχής στις συνοριακές περιοχές όπου θα γίνεται καταγραφή και ταυτοποίηση, αν φτιάξει δομές φιλοξενίας για ευάλωτες ομάδες, αν δεν θέτει παιδιά υπο κράτηση και αν γενικότερα η κράτηση γίνεται κατ εξαίρεσιν και στις σωστές συνθήκες – τότε, εσύ θα έχεις ακόμα πρόβλημα με τους μετανάστες;

Δηλαδή, σε πειράζει η σχολική τάξη των δέκα εθνικοτήτων; Οτι η υπάλληλος στο ταχυδρομείο ίσως έχει όνομα πιο εξωτικό παρα Πελοποννησιακό; Μη μου λες για πατρίδα, δεν έχεις εσύ το μονοπώλιο της αγάπης για τη χώρα. Την αγαπάω και εγώ και όλοι μας, και τη παρακαταθήκη της παιδείας και της ιστορίας της την έχουμε μέσα μας πυξίδα. Μη μου λες για κρίση, θα βγούμε απο το τούνελ ζωντανοί, πιο άνθρωποι, όχι ανθρωποφάγοι.

Κοίτα μόνο, φίλε, μήπως το παιδί σου αύριο ντρέπεται για τις απόψεις σου.

* Η Ασπασία Παπαδοπούλου έχει διδακτορικό δίπλωμα από το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης σε θέματα μετανάστευσης και ασύλου, και έχει εργαστεί με διεθνείς οργανισμούς και ΜΚΟ στο Βέλγιο, την Ελβετία, την Ελλάδα, και τη Βόρειο Αφρική. Αυτό το καιρό εργάζεται στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες (ΕCRE).

Η απάντηση του Θανάση Παπακωνσταντίνου…

Jun 132012
 

Πηγή: donteverreadme.wordpress.com

ποστάρισμα στο παραπάνω blog έφερε και την απάντηση του Θανάση Παπακωνσταντίνου. Ενδιαφέρουσα e-κουβέντα…

Δεν σε αναγνωρίσαμε, κι ας μην έλειψες καιρό

είναι περίπου 9. προχωρούμε μέσα στο πλήθος του κόσμου και κάπου στο σημείο του ηχολήπτη βρίσκουμε τη θέση μας.

έχοντας την προσοχή μας στις μύτες τών ποδιών μας, μη και μας πατήσει κανείς τα ποδαράκια, έχει κόσμο, έτσι κάνεις σε συναυλία οταν φόρας πέδιλα, προσέχεις τα δαχτυλάκια σου_ βλέπουμε κάτι χαρτάκια, φέιγ βολάν απο το γαλλικό feuilles volants, που γράφουν ”τρομοκράτες τα κράτη των λαών, λευτερία στους αντάρτες των πόλεων που έχουν τα όπλα”.

Μαζεύω το χαρτάκι, το ξαναδιαβάζω. Πόσο ακραίο, να ζητάς ΕΠΙΛΕΚΤΙΚΑ, λόγω ιδεολογίας ακρό-επαναστατικό-αριστερής “λευτερία στους αντάρτες των πόλεων που έχουν τα όπλα”? τότε γιατί να μην κυκλοφορούμε ΟΛΟΙ με όπλα ελεύθερα, σκέφτομαι και ποιάνου ιδεολογία είναι αυτή που νομιμοποιεί την οπλοφορία? ’Η μήπως, θα όπλοφορούν ΜΟΝΟΝ οι όπαδοι της εκάστοτε ιδεολόγιας? και αν αυτό συμβεί, τότε αυτό ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΦΑΣΙΣΜΟΣ?

Ξανακοιτάζω το χαρτάκι, σκέφτομαι οτι ο κάθε ένας μπορεί να πεί ο,τι θέλει. Μια χαρά μέχρι εκεί. Αφήνω το χαρτάκι πάλι εκεί που το βρήκα, νιώθοντας σεβάσμο για τη διαφορετική άποψη του άλλου, διατηρώντας όμως το συναίσθημα της διαφώνιας μου. Παρόλα αυτά, ομολογώ, πως ένα κομματάκι της ρομαντικής και επαναστατικής πλευράς του εαυτού μου, χαμογέλασε στην ποιητική αφέλεια του κείμενου αυτού και στην δυνατότητα ελεύθερου λόγου που έχουμε σήμερα.

Κάπου εκεί, ακούγεται σιγά σιγά, μελωδικά ο γλυκός και νοσταλγικός ήχος μιας τρομπέτας. Η συναυλία ξεκινά. Η Τεχνόπολις μυρίζει μαριχουάνα, ο κόσμος τραγουδά δυνατά, κεφάλια κινούνται δεξιά-αριστέρα, να καταφέρουν να κλέψουν μια είκονα απο τη σκήνη… αρχίζει και ξεδιπλώνεται ένας παλμός…η ζέστη των σωμάτων…ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου τραγουδά.

Το κομμάτι τελειώνει, χειροκτρότημα… και ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου λέει: ” Επειδή θεωρώ την Αναρχία τον πιο ποιήτικο τρόπο να ζεί κανείς αυτή τη ζωή…ε…ξέρω οτι κάποιοι απο το κοινό έχουν διαφορετικές πολιτικές απόψεις…όμως θέλω να ακούσετε κάτι που έχει να μας πεί η συντρόφισσα τάδε, και επειδή ντρέπεται να βγεί στο μικρόφωνο όπως ντρέπομαι και εγώ, άπλως θα την ακούσουμε…”

Ακούγονται συνθήματα απο κάποιο γκρούπ αρκετών ανθρώπων…κάτι πίανει το αυτί μου στο σύνθημα για Πύρηνες της Φωτιάς, νιώθω μια ένταση στο πλήθος, κάτι χαοτικό, ακούμε απο το μικρόφωνο, μια νέαρη φωνή, να μας ανακοινώνει για της συνθήκες κράτησης μιας άλλης συντρόφισσας, στις φυλακές κορυδαλλού εάν δεν απατώμαι, σηκώνεται πανό ακριβώς στο κέντρο της σκηνής, αρκετά μεγάλο, δεν καταφέρνω να διαβάσω τι λέει, τι συμβαίνειαναρωτιέμαι, γίνονται όλα πολύ γρήγορα, αντιλαμβάνομαι οτι αυτό που συμβαίνει δεν μου αρέσει κάθολου, ακούγονται και άλλα συνθήματα απο άλλο σήμειο.

Μια οργανώμενη κίνηση.

Νιώθω “καπελωμένη”. Ασφυκτιώ. Είμαι σε σύγχιση. Εχει κάτι το βίαιο ολο αυτό. Δεν μου μοιάζει καθόλου γοητευτικό ούτε και ποιητικό, όπως νωριτέρα προανέφερε εισαγωγικά ο καλλιτέχνης…

Μα δεν ήρθαμε σε μια ανοιχτή συναυλία, που γίνεται για τις συνθήκες στις φύλακες, ούτε ήταν μια συναυλία δωρεάν…. τι υποκρισία είναι αυτή, πρώτα να πάρεις τα χρήματα, σαν καλός καπιταλιστής και μετά να κάνεις προπαγάνδα για μια τρομοκρατική οργάνωση? εν αγνοία μας?

και αν παραμείνω στο live δεν στήριζω με την παρουσία μου, τους Πυρήνες την Φωτίας? την ιδεολογία “οι ανταρτες των πόλεων εχουν δικαίωμα να έχουν όπλα’”?

και γιατί να στηρίξω και έσενα Θανάση, πάλι με την παρουσία μου και την χρηματική μου συνεισφορά, να δίνεις podium σε τόσο εξτρεμιστικές απόψεις? και έτσι όπως είναι τα πράγματα αυτή τη στιγμή? που το καζάνι βράζει?

Πώς μας παγίδευσες έτσι?

Νιώθω αήδια, εγκλωβισμό, νιώθω τον παραλογισμό των ημερών ολοένα και να αυξάνεται. Ανησυχώ.

που θα πάει όλο αυτό? τι μας περιμένει?

Η ανακοίνωση για τις συνθήκες στις φυλακές τελειώνει. Περιμένω να δώ πως θα αντιδράσει η μάζα.

Κοιτάζω γύρω μου να δω, βλέπω κάποιον που λέει θα φύγω μαλάκα… νιώθω πως θέλω να κάνω το ίδιο. Νιώθω αισχρά χειραγωγημένη. Βιασμένη.

Δεν βλέπω κάποιες αποχωρίσεις, δεν ακούω κάποια αντίδραση, θέλω να φωνάξω “Τα χιλιάρικα ευρώ όμως τα μάζεψες και σήμερα, ιδεόλογε ποιητή”.

Είμαι όμως μόνο μια. Καταλαβαίνω οτι αυτή η παρέα δεν με χωρά. Και εαν υπάρχει ένας τρόπος να επικοινωνησω τη δυσαρέσκεια μου, είναι η αποχώρηση μου απο τη συναυλία.

Το κοινό χειροκροτά. Κάποιοι ελαφρώς μουδιασμένοι. Κάποιοι αρκετά πιο θερμά. Μου είναι πλέον ξεκάθαρο, πως η ανοχή στο οτιδήποτε ακραίο έχει ξεπεράσει τα όρια κάθε λογικής.

Αν σήκωνε πανό η Χρυσή Αυγή, θα παραμέναμε στη συναυλία? και ποιά η διαφορά να υποστηρίζεις τους Πυρήνες της Φωτιάς απο την Χρυσή Αυγή. ΟΙ μεν πρώτοι υποστηρίζουν ξεκάθαρα τα όπλα. Αρα δεν είναι ακόμα πιο εξτρεμιστές απο τους Χρυσαυγίτες? τολμώ να σκεφτώ.

γιατί και κάποιοι απο τους τριγυρινούς δεν σκέφτονται έτσι? Είναι τόσο ξεκάθαρα όλα αυτά. Τι συμβαίνει? Τι μας περιμένει? Γιατί δεν βλέπουν” Γιατί εθελοτυφλούν?

Σκέφτομαι οτι το “εντάξει μωρέ..” δεν μας οδηγεί πουθένα πια, πέραν της ολικής καταστροφής.

Ετσι φτάσαμε εδώ που φτάσαμε. με το “ενταξει μωρέ”.

Φεύγω.

και τα 12 ευρώ? πως θα πάρω πίσω τα 12 ευρώ? γιατί με έκλεψες Θανάση Παπακωνσταντίνου? πρέπει να πάρω τα χρηματά μου πίσω. δεν μου περισσέουν να τα χαρίζω. Ειδικά σε αυτούς με πολλά φράγκα, όπως είσαι εσύ Θανάση.

Πηγαίνω στο ταμείο. Είμαι εξοργισμένη.

αννα: παρακαλώ θέλω να νου δώσετε τα χρήματα μου πίσω, γιατί δεν ήρθα εν γνώση μου σε μια πολιτικά χαρακτηρισμένη συναυλία. Αυτό που σύνεβει μέσα στο συναυλιακό χώρο είναι απαράδεκτο. Αρνούμαι να στηρίξω με τα χρήματα μου και τη συμμετοχή μου, μια συναυλία που γίνεται βήμα οργανωμένα, για την προώθηση εξτρεμιστικών ιδεών, μιας τρομοκρατικής οργάνωσης.

ταμειας 1: (με υφος) δημοκρατια εχουμε.

αννα: αυτο που συνέβει στο συναυλιακό χώρο είναι αντιδημοκρατικό. παρακαλώ θέλω να νου δώσετε τα χρήματα μου πίσω, γιατί δεν ήρθα εν γνώση μου σε μια πολιτικά χαρακτηρισμένη συναυλία. Αυτό που σύνεβει μέσα στο συναυλιακό χώρο είναι απαράδεκτο. Αρνούμαι να στηρίξω με τα χρήματα μου και τη συμμετοχή μου, μια συναυλία που γίνεται βήμα, οργανωμένα, για την προώθηση εξτρεμιστικών ιδεών, μιας τρομοκρατικής οργάνωσης.

ταμειας 1+2: τι σας πείραξαν κάποια φέιγ βολάν?

αννα: (εξηγω στις ταμείες όλο στο συμβάν και επαναλμβάνω τα παραπανω)

ταμειας 2: σας αναγκασε κάποιος να σηκώσετε κάποιο πανο? (με ύφος συμπαράστασης στον καλλιτέχνη, και αποστοφής σε έναν λογικό τρόπο σκέψης)

αννα: κυρία μου, για να μπώ σε αυτόν το συναυλιακό χώρω έπρεπε να πληρώσω. Eαν γνώριζα οτι ή συναυλία είχε τέτοια πολιτική χροιά, ΔΕΝ ΘΑ ΣΥΜΜΕΤΕΙΧΑ. αυτή τη στιγμή όμως, έχω παραπλανηθεί και έχω συμμετέχει, κατόπιν παραπλάνησης πάντα, σε μια μια συναυλία που γίνεται βήμα, οργανωμένα, για την προώθηση εξτρεμιστικών ιδεών, την προπαγανδα μιας τρομοκρατικής οργάνωσης. θέλω τα χρήματα μου πίσω.

δεν θα λείψουν σε κανέναν. απο ότι είδα, έχει πάρα πολύ κόσμο και θα πληρώθειτε όλοι. εμένα όμως θα μου λείψουν. δεν είμαι σε θέση να κάνω αγαθοεργίες και να τα χαρίσω στον κύριο Παπακωνσταντίνου και στην εταιρία σας .

ταμειας 2: ναι αλλά αν σας δώσουμε τα χρήματα σας πίσω, η ταμείας θα τα βάλει απο την τσέπη της.

αννα: αυτό μπορείτε να το συζητησετε με τον κύριο Παπακωνσταντίνου. Γιατί δεν τα ζητάτε απο αυτόν? δώστε μου τα χρηματά μου τώρα πίσω.

ταμειας 1+2: αυτό που κάνετε είναι απαράδεκτο. έχουμε δημοκρατία. ο καθένας κάνει ο,τι θέλει. (!!!)

αννα : (ακουγοντας αυτό, συνειδητοποιώ καθαρά, οτι ο ελληνικός λαός είναι σε πλάνη.) Δώστε μου τα χρήματα μου τώρα πίσω. Μπορούμε και να διαφώνουμε. Δώστε μου όμως τα χρηματά μου πίσω. Σας εξήγησα.

Εξαφνα, μου δίνουν τα 12 ευρώ πίσω. Λέω ευχαριστώ πολύ, τα βάζω στην κωλότσεπη και φεύγω.

Είμαι πάρα πολύ ταραγμένη. Αντιλαμβάνομαι πλέον, οτι ο ασθενής είναι πλέον κλινικά νεκρός.

Φοβήθηκα να αντιδράσω ανοιχτά, δηλώνωντας τη δυσαρεσκεία μου με μια φωνή ενάντια σε αυτό που συνέβαινε, φοβόμουν την ώρα που ζήταγα τα χρήματα πίσω και υπερασπιζόμουν το δικαιωμά μου στην ελευθερία και τη δημοκρατία, φοβάμαι και τώρα που γράφω αυτό το γράμμα σκέψεων, ανησυχίας, μαρτυρίας. Ποίος θα το δεί και τι θα πεί. Και τι συνέπειες θα έχει αυτό.

Και εάν τελικά φοβόμαστε να πούμε ότι θέλουμε, άλλα όχι να κάνουμε ότι θέλουμε, τελικά που ζούμε.

Σε μια δημοκρατία? ή σε έναν ανερχόμενο Σκοταδισμο?

Δεν τολμώ να το πώ αλλιώς.

Υ.Γ.: Διάβασα τη δημοσίευση αυτή πριν από λίγο στο Facebook και την αντιγράφω εδώ αυτολεξεί και χωρίς καμία παρέμβαση. Συμφωνώ εν μέρει με την κοπέλα που την ανήρτησε, το όνομα της οποίας δεν θα αναφέρω.

Ήμουν κι εγώ στη συναυλία. Αγαπώ πολύ το Θανάση Παπακωνσταντίνου. Κι εγώ πάγωσα με το βήμα που δόθηκε για τη συγκεκριμένη ανακοίνωση. Είναι γεγονός: το μήνυμα υπέρ της συντρόφισσας των Πυρήνων της Φωτιάς που αρνείται τον κολπικό έλεγχο στις φυλακές Θήβας και κάλυψε την κάμερα που εξ’ αυτής της αιτίας τοποθετήθηκε στο κελί της ουδεμία σχέση είχε με τη συναυλία, και κακώς ακούστηκε αμέσως μετά το Σαν Μικέλε.

Φάουλ, Θανάση. Μπορεί να μην έφυγα, όπως η Άννα, αλλά δεν το κρύβω: Χτες δεν σε αναγνώρισα.

Η απάντηση του Θανάση Παπακωνσταντίνου

Γεια σας.

Είμαι ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου και θα ήθελα να παρουσιάσω το δικό μου μικρό κομμάτι της αλήθειας που μου αναλογεί, χωρίς να παραγνωρίζω την αλήθεια της κυρίας που έγραψε το κείμενο αλλά και όλων των άλλων που ασχολήθηκαν με το θέμα.

Δεν γνωρίζω τη διαδικασία μέσω του facebook, γι’ αυτό απευθύνομαι σ’ αυτό το blog, με την ελπίδα ότι θα φτάσει «στα χέρια» της άμεσα ενδιαφερόμενης αλλά και αυτών που με κατηγορούν ή με υπερασπίζονται.

Πρώτα θα αναφερθώ-όσο πιο λακωνικά γίνεται- σε κάποια γενικότερα ζητήματα που με ταλανίζουν, σε κάποιες απόψεις που ενστερνίζομαι και που, έχοντας μια δυναμική σχέση με τον αυθορμητισμό και το χαοτικό της ύπαρξης, με οδηγούνε σε μια στάση ζωής και όχι σε κάποια άλλη .Ύστερα θα αναφερθώ και στο συγκεκριμένο.

α) Σε σχέση με τη μουσική (και γενικότερα την τέχνη):

Η μουσική είναι βαθύς στοχασμός πάνω στην ανθρώπινη κατάσταση. Έρχεται να στηρίξει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια που βάλλεται από εξωτερικούς εχθρούς(απάνθρωπες εξουσίες, άπληστα ανθρωποειδή, που σαν θεοί μοιάζουν τον ήλιο ,το ψωμί και το θάνατο) αλλά και από εσωτερικές συγκλονιστικές διαδικασίες.

Για να έχει αυτή τη λυτρωτική δύναμη το δημιούργημα, ο δημιουργός θα πρέπει να γεννά με τη μέγιστη αγνότητα ,την αφέλεια του νηπίου. Να αφήσει τη λάβα να τιναχτεί απ’ τα σωθικά του αρχέγονα. Ο Τσέζαρε Παβέζε έλεγε χαρακτηριστικά, ότι κάθε προσπάθεια να κατευθύνει κανείς αυτό που πηγάζει από μέσα του, το αποδυναμώνει. Έτσι λοιπόν δεν πιστεύω στη στρατευμένη τέχνη. Γι αυτό και τα τραγούδια μου είναι εν μέρει ακατανόητα στιχουργικά. Έχω γράψει συχνά με αυτόματη γραφή, λειτουργώντας ως ενδιάμεσο τυχερό-άτυχο ανθρωπάκι.

β) Σε σχέση με τη βία:

Με εξοργίζει η βία των ισχυρών.

Κατανοώ τη βία των αδύναμων και καταπιεσμένων αλλά δεν την ενστερνίζομαι.

Για δύο βασικούς λόγους. Ό ένας οφείλεται στη φτιαξιά μου. Η ψυχοσύνθεσή μου είναι τέτοια που δεν μ’ έχει οδηγήσει ποτέ στη βία. Ακόμα και έναν οικογενειακό καυγά να άκουγα στο διπλανό διαμέρισμα η καρδιά μου πάλλονταν από ταραχή λες και γκρεμιζόταν όλος ο κόσμος. Όταν βρίσκομαι σε μέθη, που τότε φαίνεται ξεκάθαρα τι βρίσκεται στον πυρήνα του καθενός-έστω και εν υπνώσει- , αγαπάω όλο τον κόσμο. Μα και στα τραγούδια μου φαίνεται αυτό. Αρκετά από αυτά τα έχω γράψει κάτω από ένα υπέρτατο συναίσθημα τρυφερότητας για τον άνθρωπο αλλά και για το σύμπαν ολόκληρο. Συμφωνώ με τον Antonio Porchia: «Αν αγαπάς τον ήλιο που σε φωτίζει, ίσως αγαπάς. Κι αν αγαπάς το έντομο που σε δαγκώνει, αγαπάς»

Ο άλλος λόγος είναι ιδεολογικός. Θεωρώ ότι στην προσπάθειά του να πραγματώσει κάποιος την κοινωνία εκείνη όπου δεν θα υπάρχει εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, δεν θα υπάρχει βία, καταπίεση παρά μόνο αλληλεγγύη και ανθρωπιά, τα μέσα που θα χρησιμοποιήσει πρέπει να αντικαθρεφτίζουν αυτό που πάει να φτιάξει. Αν θες μια κοινωνία χωρίς βία δεν μπορείς να την πετύχεις χρησιμοποιώντας βία, όσο δικαιολογημένη κι αν φαίνεται. Όταν αντιπαλεύεις τέρατα ,υπάρχει ο κίνδυνος να γίνεις-χωρίς ίσως να το καταλάβεις- κι ο ίδιος τέρας. Ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα. Ο σκοπός και τα μέσα αγιάζουν το αποτέλεσμα.

Κι όπως τα λέει καλύτερα κι ο μεγάλος-κατά τη γνώμη μου- στοχαστής και άνθρωπος Raoul Vaneigem : «Τι απάντηση προτείνει το αντάρτικο; Κάθε φορά που κουβαλά μαζί του την απάντηση, είναι για κακό. Ο θρίαμβος των όπλων οδηγεί πάντοτε σε πικρή ήττα των ανθρώπων. Το βασικό λάθος της ένοπλης πάλης είναι ότι δίνει προτεραιότητα σε έναν στόχο στρατιωτικό έναντι της δημιουργίας μιας ζωής καλύτερης για όλους. Αν πρέπει να διεισδύσεις στο πεδίο του εχθρού για να επιτύχεις τον στόχο σου, τότε έχεις ήδη προδώσει τη βούληση για ζωή υπέρ της βούλησης για δύναμη».

Και κάτι για τον αναρχισμό. Έχω πει ότι στην πράξη είμαι μικροαστός του κερατά. Οι αντιφάσεις μου είναι τέτοιες που θα γελούσε και το παρδαλό κατσίκι αν έλεγα ότι είμαι αναρχικός. Αυτό που λέω είναι ότι η ουτοπία της αναρχίας είναι η πιο γλυκιά, ανθρώπινη, αισιόδοξη και ποιητική ουτοπία που έχει γεννήσει ο άνθρωπος στην πορεία του προς το χάος. Κι ότι ο αναρχισμός δεν είναι συνυφασμένος με τη βία, όπως πολλοί ημιμαθείς διαστρεβλωτές του άθλιου συστήματος που ζούμε, προσπαθούν να περάσουν, ως μοναδική αλήθεια.

Ας πάω τώρα και στο συγκεκριμένο ζήτημα που δημιουργήθηκε. Λίγο πριν την εμφάνιση με προσέγγισαν δύο κοπέλες, νομίζω από την κατάληψη της Βίλας «Αμαλία» και με ενημέρωσαν για την περίπτωση γυναίκας που έχει φυλακιστεί για συμμετοχή στην ομάδα «Πυρήνες της φωτιάς» και η οποία κάνει απεργία πείνας γιατί δεν θέλει να εξευτελίζεται μέσα από τη διαδικασία της κολπικής εξέτασης, ζητώντας μου να κάνουν μια μικρή παρέμβαση-ενημέρωση για το θέμα.

Η αλήθεια είναι ότι αμφιταλαντεύτηκα. Από τη μια ήξερα ότι αρκετοί από όσους ήρθαν να με ακούσουν θα ένοιωθαν καπελωμένοι αν έδινα την άδεια και πιθανότατα θα τους χάσω από φίλους της μουσικής μου. «Δεν με συνέφερε». Αλλά στο τέλος είπα μέσα μου: «Τι στο καλό ρε Θανάση. Λες ότι η μουσική στηρίζει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Απόδειξέ το»

Κι έτσι έγινε αυτή η μικρή ενημέρωση. Δεν έχω ιδέα για τις προκηρύξεις και ότι άλλο μπορεί να έλαβε χώρα μέσα ή έξω ,στον μεγάλο αυτό χώρο ούτε με εκφράζει. Με εκφράζουν αυτά που ανέφερα παραπάνω, για τα οποία με έχουν κράξει και πολλοί αναρχικοί στο παρελθόν.

Λυπάμαι αν στεναχώρησα κάποιους γιατί η διάθεσή μου είναι να τιμώ όσους δίνουν από το υστέρημά τους για να μ’ ακούσουν.

Αλλά, όποτε νοιώθω ότι πρέπει να στηρίξω την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, θα το κάνω ακόμα κι αν μείνω μόνος ,να παίζω και να τραγουδάω στις πέτρες του Κισσάβου.

Ένα ντοκιμαντέρ για τον C.G. Jung…

May 182012
 

 

Το ‘Matter of Heart’ είναι ένα ντοκιμαντέρ του 1986 για τον Carl Gustav Jung (προπάππους του process work!). Περιέχει αρχειακό υλικό του C.G. Jung καθώς και συνεντεύξεις με πρώην φίλους, μαθητές και συνεργάτες του. Εξετάζει τη ζωή και την εποχή του Jung, εστιάζοντας στις ιδέες του, ιδιαίτερα για το συλλογικό ασυνείδητο.

Matter of Heart is a 1986 documentary about the famous Swiss psychiatrist/psychoanalyst Carl Gustav Jung, featuring archive footage of Jung as well as interviews with Jung’s former pupils, friends and colleagues. It examines Jung’s life and times, focusing on his ideas, particularly about the collective unconscious.

The psyche is the greatest of all cosmic wonders and the sine qua non of the world as an object. It is in the highest degree odd that Western man, with but very few — and ever fewer — exceptions, apparently pays so little regard to this fact. Swamped by the knowledge of external objects, the subject of all knowledge has been temporarily eclipsed to the point of seeming nonexistence.

Matter of Heart is a compelling portrait of Carl Gustav Jung, whose extraordinary genius and humanity reached far beyond the sometimes exclusive realm of psychiatry into redefining the essential nature of who we are and what we hope to become.

More than a linear biography, the film presents a fuller perspective on this humanist, healer, friend, and mentor, through the skillful interweaving of rare home movies, valuable archival footage, and a wealth of interviews with such notables as Sir Laurens van der Post, Marie-Louise von Franz, and Joseph Henderson, M.D.

Μάνος Χατζιδάκις: “Ο νεοναζισμός δεν είναι οι άλλοι”…

May 082012
 

Πηγή: Music P@per.gr

Μάνος Χατζιδάκις: “Ο νεοναζισμός δεν είναι οι άλλοι”

γράφει ο Μιχάλης Γελασάκης

O Mάνος Χατζιδάκις αποδυκνύει για μια ακόμη φορά ότι ήταν μπροστά για την εποχή του και είχε μάτια και αυτιά ανοιχτά φιλτράροντας το κάθε τι που συνέβαινε και έχοντας ταχύτατα αντανακλαστικά το κατέγραφε και το παρατηρούσε. Έμπαινε σε βάθος στα φαινόμενα της εποχής και γι’ αυτό κατάφερε να είναι διαχρονικός. Παρακάτω παραθέτουμε αυτούσιο ένα κείμενό του για το νεοναζισμό και τον εθνικισμό που έγραψε τον Φεβρουάριο του 1993, λίγους μήνες πριν τον θάνατό του. Το κείμενο αυτό είχε δημοσιευτεί στο πρόγραμμα αντιναζιστικής συναυλίας που είχε δώσει η Ορχήστρα των Χρωμάτων με έργα Βάιλ, Λίστ και Μπάρτον. Το ίδιο κείμενο παράλληλα είχε δημοσιευτεί και στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία.

“Ο νεοναζισμός, ο φασισμός, ο ρατσισμός και κάθε αντικοινωνικό και αντιανθρώπινο φαινόμενο συμπεριφοράς δεν προέρχεται από ιδεολογία, δεν περιέχει ιδεολογία, δεν συνθέτειιδεολογία. Είναι η μεγεθυμένη έκφραση-εκδήλωση του κτήνους που περιέχουμε μέσα μας χωρίς εμπόδιο στην ανάπτυξή του, όταν κοινωνικές ή πολιτικές συγκυρίες συντελούν, βοηθούν, ενυσχύουν τη βάρβαρη και αντιανθρώπινη παρουσία του.

Η μόνη αντιβίωση για την καταπολέμηση του κτήνους που περιέχουμε είναι η Παιδεία. Η αληθινή παιδεία και όχι η ανεύθυνη εκπαίδευση και η πληροφορία χωρίς κρίση και χωρίς ανήσυχη αμφισβητούμενη συμπερασματολογία. Αυτή η παιδεία που δεν εφησυχάζει ούτε δημιουργεί αυταρέσκεια στον σπουδάζοντα, αλλά πολλαπλασιάζει τα ερωτήματα και την ανασφάλεια. Όμως μια τέτοια παιδεία δεν ευνοείται από τις πολιτικές παρατάξεις και από όλες τις κυβερνήσεις, διότι κατασκευάζει ελεύθερους και ανυπότακτους πολίτες μη χρήσιμους για το ευτελές παιχνίδι των κομμάτων και της πολιτικής. Κι αποτελεί πολιτική «παράδοση» η πεποίθηση πως τα κτήνη, με κατάλληλη τακτική και αντιμετώπιση, καθοδηγούνται, τιθασεύονται.

Ενώ τα πουλιά… Για τα πουλιά, μόνον οι δολοφόνοι, οι άθλιοι κυνηγοί αρμόζουν, με τις «ευγενικές παντός έθνους παραδόσεις». Κι είναι φορές που το κτήνος πολλαπλασιαζόμενο κάτω από συγκυρίες και με τη μορφή «λαϊκών αιτημάτων και διεκδικήσεων» σχηματίζει φαινόμενα λοιμώδους νόσου που προσβάλλει μεγάλες ανθρώπινες μάζες και επιβάλλει θανατηφόρες επιδημίες.

Πρόσφατη περίπτωση ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος. Μόνο που ο πόλεμος αυτός μας δημιούργησε για ένα διάστημα μιαν αρκετά μεγάλη πλάνη, μιαν ψευδαίσθηση. Πιστέψαμε όλοι μας πως σ’ αυτό τον πόλεμο η Δημοκρατία πολέμησε το φασισμό και τον νίκησε. Σκεφθείτε: η «Δημοκρατία», εμείς με τον Μεταξά κυβερνήτη και σύμμαχο τον Στάλιν, πολεμήσαμε το ναζισμό, σαν ιδεολογία άσχετη από μας τους ίδιους. Και τον… νικήσαμε. Τι ουτοπία και τι θράσος. Αγνοώντας πως απαλλασσόμενοι από την ευθύνη του κτηνώδους μέρους του εαυτού μας και τοποθετώντας το σε μια άλλη εθνότητα υποταγμένη ολοκληρωτικά σ’ αυτό, δεν νικούσαμε κανένα φασισμό αλλά απλώς μιαν άλλη εθνότητα επικίνδυνη που επιθυμούσε να μας υποτάξει.

Ένας πόλεμος σαν τόσους άλλους από επικίνδυνους ανόητους σε άλλους ανόητους, περιστασιακά ακίνδυνους. Και φυσικά όλα τα περί «Ελευθερίας», «Δημοκρατίας», και «λίκνων πνευματικών και μη», για τις απαίδευτες στήλες των εφημερίδων και τους αφελείς αναγνώστες. Ποτέ δεν θα νικήσει η Ελευθερία, αφού τη στηρίζουν και τη μεταφέρουν άνθρωποι, που εννοούν να μεταβιβάζουν τις δικές τους ευθύνες στους άλλους.

(Κάτι σαν την ηθική των γερόντων χριστιανών. Το καλό και το κακό έξω από μας. Στον Χριστό και τον διάβολο. Κι ένας Θεός που συγχωρεί τις αδυναμίες μας εφόσον κι όταν τον θυμηθούμε μες στην ανευθυνότητα του βίου μας. Επιδιώκοντας πάντα να εξασφαλίσουμε τη μετά θάνατον εξακολουθητική παρουσία μας. Αδυνατώντας να συλλάβουμε την έννοια της απουσίας μας. Το ότι μπορεί να υπάρχει ο κόσμος δίχως εμάς και δίχως τον Καντιώτη τον Φλωρίνης).

Δεν θέλω να επεκταθώ. Φοβάμαι πως δεν έχω τα εφόδια για μια θεωρητική ανάπτυξη, ούτε την κατάλληλη γλώσσα για τις απαιτήσεις του όλου θέματος. Όμως το θέμα με καίει. Και πριν πολλά χρόνια επιχείρησα να το αποσαφηνίσω μέσα μου. Σήμερα ξέρω πως διέβλεπα με την ευαισθησία μου τις εξελίξεις και την επανεμφάνιση του τέρατος. Και δεν εννοούσα να συνηθίσω την ολοένα αυξανόμενη παρουσία του. Πάντα εννοώ να τρομάζω.

Ο νεοναζισμός δεν είναι οι άλλοι. Οι μισητοί δολοφόνοι, που βρίσκουν όμως κατανόηση από τις διωκτικές αρχές λόγω μιας περίεργης αλλά όχι και ανεξήγητης συγγενικής ομοιότητος. Που τους έχουν συνηθίσει οι αρχές και οι κυβερνήσεις σαν μια πολιτική προέκτασή τους ή σαν μια επιτρεπτή αντίθεση, δίχως ιδιαίτερη σημασία που να προκαλεί ανησυχία. (Τελευταία διάβασα πως στην Πάτρα, απέναντι στο αστυνομικό τμήμα άνοιξε τα γραφεία του ένα νεοναζιστικό κόμμα. Καμιά ανησυχία ούτε για τους φασίστες, ούτε για τους αστυνομικούς. Ούτε φυσικά για τους περιοίκους).

Ο εθνικισμός είναι κι αυτός νεοναζισμός. Τα κουρεμένα κεφάλια των στρατιωτών, έστω και παρά τη θέλησή τους, ευνοούν την έξοδο της σκέψης και της κρίσης, ώστε να υποτάσσονται και να γίνονται κατάλληλοι για την αποδοχή διαταγών και κατευθύνσεων προς κάποιο θάνατο. Δικόν τους ή των άλλων. Η εμπειρία μου διδάσκει πως η αληθινή σκέψη, ο προβληματισμός οφείλει κάπου να σταματά. Δεν συμφέρει. Γι’ αυτό και σταματώ. Ο ερασιτεχνισμός μου στην επικέντρωση κι ανάπτυξη του θέματος κινδυνεύει να γίνει ευάλωτος από τους εχθρούς. Όμως οφείλω να διακηρύξω το πάθος μου για μια πραγματική κι απρόσκοπτη ανθρώπινη ελευθερία.

Ο φασισμός στις μέρες μας φανερώνεται με δυο μορφές. Ή προκλητικός, με το πρόσχημα αντιδράσεως σε πολιτικά ή κοινωνικά γεγονότα που δεν ευνοούν την περίπτωσή τους ή παθητικός μες στον οποίο κυριαρχεί ο φόβος για ό,τι συμβαίνει γύρω μας. Ανοχή και παθητικότητα λοιπόν. Κι έτσι εδραιώνεται η πρόκληση. Με την ανοχή των πολλών. Προτιμότερο αργός και σιωπηλός θάνατος από την αντίδραση του ζωντανού και ευαίσθητου οργανισμού που περιέχουμε.

Το φάντασμα του κτήνους παρουσιάζεται ιδιαιτέρως έντονα στους νέους. Εκεί επιδρά και το marketing. Η επιρροή από τα Μ.Μ.Ε. ενός τρόπου ζωής που ευνοεί το εμπόριο. Κι όπως η εμπορία ναρκωτικών ευνοεί τη διάδοσή τους στους νέους, έτσι και η μουσική, οι ιδέες, ο χορός και όσα σχετίζονται με τον τρόπο ζωής τους έχουν δημιουργήσει βιομηχανία και τεράστια κι αφάνταστα οικονομικά ενδιαφέρονται.

Και μη βρίσκοντας αντίσταση από μια στέρεη παιδεία όλα αυτά δημιουργούν ένα κατάλληλο έδαφος για να ανθίσει ο εγωκεντρισμός η εγωπάθεια, η κενότητα και φυσικά κάθε κτηνώδες ένστιχτο στο εσωτερικό τους. Προσέξτε το χορό τους με τις ομοιόμορφες στρατιωτικές κινήσεις, μακρά από κάθε διάθεση επαφής και επικοινωνίας. Το τραγούδι τους με τις συνθηματικές επαναλαμβανόμενες λέξεις, η απουσία του βιβλίου και της σκέψης από τη συμπεριφορά τους και ο στόχος για μια άνετη σταδιοδρομία κέρδους και εύκολης επιτυχίας.

Βιώνουμε μέρα με τη μέρα περισσότερο το τμήμα του εαυτού μας – που ή φοβάται ή δεν σκέφτεται, επιδιώκοντας όσο γίνεται περισσότερα οφέλη. Ώσπου να βρεθεί ο κατάλληλος «αρχηγός» που θα ηγηθεί αυτό το κατάπτυστο περιεχόμενό μας. Και τότε θα ‘ναι αργά για ν’ αντιδράσουμε. Ο νεοναζισμός είμαστε εσείς κι εμείς – όπως στη γνωστή παράσταση του Πιραντέλο. Είμαστε εσείς, εμείς και τα παιδιά μας. Δεχόμαστε να ‘μαστε απάνθρωποι μπρος στους φορείς του AIDS, από άγνοια αλλά και τόσο «ανθρώπινοι» και συγκαταβατικοί μπροστά στα ανθρωποειδή ερπετά του φασισμού, πάλι από άγνοια, αλλά κι από φόβο κι από συνήθεια.

Και το Κακό ελλοχεύει χωρίς προφύλαξη, χωρίς ντροπή. Ο νεοναζισμός δεν είναι θεωρία, σκέψη και αναρχία. Είναι μια παράσταση. Εσείς κι εμείς. Και πρωταγωνιστεί ο Θάνατος.

Page 6 of 24 1 2 … 4 5 6 7 8 … 23 24