blog

Ανώνυμος/η έγραψε σήμερα αυτό το σχόλιο σε παλιότερο post (για συνεργασία μας με τον Νόστο/ΚΕΘΕΑ). Νομίζω πως του αξίζει δικό του post… Αντιγράφω λοιπόν εδώ, το σχόλιο του/της (;):

ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΗΛΙΑ ΛΥΚΟΥΔΗ

“Μια αλατένια κούκλα, ταξίδεψε χιλιάδες μίλια μέχρι που σταμάτησε στην άκρη της θάλασσας. Είχε μαγευτεί από την υγρή κινούμενη μάζα που δεν έμοιαζε με τίποτα από όλα όσα είχε δει ως τότε.
“Τι είσαι;” ρώτησε η αλατένια κούκλα.
“Έλα μέσα και δες μόνη σου” απάντησε η θάλασσα με ένα χαμόγελο.
Έτσι, η αλατένια κούκλα προχώρησε τσαλαπατώντας προς τα μέσα. Όσο πιο βαθιά προχωρούσε τόσο περισσότερο διαλυόταν μέχρι που έμεινε ένα μικρό κομματάκι από αυτή. Πριν διαλυθεί και το τελευταίο μέρος της η κούκλα αναφώνησε με θαυμασμό.
“Τώρα ξέρω τι είμαι εγώ “

Τετάρτη, Μάρτιος 04, 2009 12:53:00 πμ

Μέρα του Νόστου χθες στην Ν.Ε.Τ., στο ντοκιμαντέρ του Αργύρη Ντινόπουλου, ‘Ο Δρόμος της Επιστροφής’.

(η περιγραφή του ντοκιμαντέρ από το site της ΝΕΤ)

‘Ο Δρόμος της Επιστροφής’
Σκηνοθέτης: Παναγιώτης Κακαβιάς
Διεύθυνση παραγωγής:Δήμητρα Λιούμη
Συνεργάτης:η δημοσιογράφος Έμυ Δημητρακοπούλου
Κάμερα:Νικόλαος Κασκαμπανιώτης
Ήχος:Κων/νος Πλατανάκης

Τα μέλη της θεραπευτικής κοινότητας ΝΟΣΤΟΣ του ΚΕ.Θ.Ε.Α είναι οι πρωταγωνιστές στο ντοκιμαντέρ του Αργύρη Ντινόπουλου.

Το ντοκιμαντέρ αυτό γυρίστηκε τον Αύγουστο του 2007 και είναι η τελευταία δημοσιογραφική δουλειά του Αργύρη Ντινόπουλου πριν από τις εκλογές του 2007, στις οποίες εξελέγη βουλευτής.

Ο Αργύρης Ντινόπουλος έζησε τέσσερις ημέρες μέσα στη θεραπευτική κοινότητα ΝΟΣΤΟΣ και κατέγραψε με την κάμερα της ΝΕΤ τις διαδικασίες του προγράμματος απεξάρτησης. Τα μέλη του ΝΟΣΤΟΥ μιλούν χωρίς προκαταλήψεις για το δρόμο της επιστροφής από τα ναρκωτικά στην ζωή. Το ντοκιμαντέρ γυρίστηκε στην καλοκαιρινή κατασκήνωση της θεραπευτικής κοινότητας στην Σκαφιδιά της Ηλείας.

«Η συμβίωση – σε 24ωρη βάση – με τα μέλη του ΝΟΣΤΟΥ με έκανε να συνειδητοποιήσω τι σημαίνει απεξάρτηση από τα ναρκωτικά. Είναι μια διαδικασία που αφορά όλους μας. Γιατί τα μέλη του ΝΟΣΤΟΥ είναι άνθρωποι της διπλανής πόρτας» είπε ο Αργύρης Ντινόπουλος.

Η παρουσίαση του ντοκιμαντέρ από τη ΝΕΤ αποτελεί μια ακόμη συμβολή της δημόσιας τηλεόρασης στον αγώνα κατά των ναρκωτικών. Μέσα από τα -στεγνά- προγράμματα του ΚΕ.Θ.Ε.Α υπάρχει ελπίδα για όλους τους χρήστες είναι το μήνυμα του ντοκιμαντέρ.

«Αρκεί ένα τηλεφώνημα! Η συνάντηση με τους ενδιαφερόμενους για το πρόγραμμα ΝΟΣΤΟΣ μπορεί να γίνει και την επόμενη ημέρα. Εμείς δεν έχουμε λίστες αναμονής!» λένε -στη ΝΕΤ- οι υπεύθυνοι του προγράμματος.

Τα προγράμματα του ΚΕ.Θ.Ε.Α προσφέρονται δωρεάν στα εξαρτημένα άτομα και στις οικογένειές τους μαζί με πλήρη ιατρική περίθαλψη και νομική στήριξη.

Το 2007 στις θεραπευτικές κοινότητες του ΚΕ.Θ.Ε.Α ενεγράφησαν 1552 μέλη ενώ στα κέντρα οικογενειακής στήριξης συμμετείχαν 5.763 άτομα.

Η γραμμή τηλεφωνικής στήριξης (στο νούμερο 1145 -με αστική χρέωση από όλη την Ελλάδα) δέχθηκε 2.461 κλήσεις.

Της Ιωάννας Φωτιαδη

Στον Βοτανικό, κοντά σε νυχτερινά κέντρα, και παράλληλα μακριά από τη χλαλωή της διασκέδασης, ένας ξενώνας με το όνομα «Ανάσα» δίνει προοπτική αξιοπρεπούς ζωής στους ενοίκους του, άτομα που πάσχουν από αυτισμό βαριάς μορφής. Στο επίκεντρο, η ομαδικότητα και η αυτοθυσία όλων των εμπλεκομένων: των εργαζομένων, της γειτονιάς, της Εκκλησίας, των «ανώνυμων» που πιστεύουν ότι η προσφορά στον πάσχοντα νοηματοδοτεί την κοινωνική παρουσία.

«Ολα ξεκίνησαν πριν από περίπου δύο χρόνια, όταν απαιτήθηκε να κλείσει το Νταού Πεντέλης και οι ασθενείς να μεταφερθούν σε νέους χώρους με στόχο να αποασυλοποιηθούν», λέει η κ. Αρτεμις Χειλά, επιστημονική υπεύθυνη του ξενώνα. «Στις αρχές του 2007 τα πιο βαριά περιστατικά είχαν ξεμείνει στα “αζήτητα”», τονίζει χαρακτηριστικά στην «Κ» η ίδια, που επωμίστηκε την ευθύνη να μεταφέρει τους ασθενείς σε έναν νέο χώρο και να τους εξασφαλίσει ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης. «Επρόκειτο για ενήλικες που είχαν ζήσει για δεκαετίες έγκλειστοι. Δεν είχαν περάσει ποτέ το κατώφλι της κλινικής και πολλοί διαβιούσαν δεμένοι στα κρεβάτια τους ή μέσα σε κλουβιά»…

Σχέση εμπιστοσύνης

Για να γίνει ομαλά η μεταφορά στο νέο κτίριο και να δημιουργηθεί σχέση εμπιστοσύνης με τους νέους θεραπευτές, χρειάστηκε προσπάθεια μεγάλη. «Τους πρώτους μήνες τους επισκεπτόμασταν καθημερινά στην κλινική για να δημιουργήσουμε μια προσωπική σχέση μαζί τους». Τον Ιούνιο του 2007 τα «παιδιά» βρέθηκαν στο πρώτο τους σπίτι, όπου ο καθένας έχει το προσωπικό του δωμάτιο και είναι στελεχωμένο με το κατάλληλο προσωπικό για την φροντίδα τους. Στόχος της αποασυλοποίησης για τους ασθενείς είναι να αυτονομηθούν και να ξεκινήσουν να εργάζονται, «στην περίπτωση όμως του αυτισμού το ευκταίο είναι να καταφέρουν τα άτομα να αυτοεξυπηρετούνται και να ζουν αρμονικά με τους άλλους», επισημαίνει η κ. Χειλά.

«Στον ξενώνα φιλοξενούμε τον Τάσο, την Πόπη, τον Γιάννη, τον Δημήτρη Κ. και τον Δημήτρη Β.», λέει στην «Κ» η κοινωνική λειτουργός Ανθή Κουτσούπη, την ώρα της γνωριμίας. Στο σαλόνι «παίζει» μουσικό κανάλι της τηλεόρασης, στους τοίχους υπάρχουν φωτογραφίες των «παιδιών» στη θάλασσα, στην κουζίνα ένας ένοικος παίρνει πρωινό. Πρόκειται τελικά για τους ίδιους ανθρώπους που μέχρι χθες τους αντιμετώπιζαν σαν αγρίμια; «Οι ασθενείς έχουν κυριολεκτικά μεταμορφωθεί», λέει με σιγουριά η ψυχολόγος του προγράμματος, Μαρία Κωνσταντοπούλου, «για παράδειγμα, ο Γιάννης κάθε φορά που διψούσε, χτυπούσε το κεφάλι του στο τοίχο. Σήμερα, δεκαεπτά μήνες μετά, πηγαίνει μόνος του στην κουζίνα και βάζει νερό. Η Πόπη κάποτε δεν ήθελε να πλυθεί και να χτενιστεί. Σήμερα, δεν κατεβαίνει στο σαλόνι χωρίς κολόνια και κορδέλα στα μαλλιά!».

Επικοινωνία με… φαντασία

Η συνύπαρξη των εργαζομένων με τους ασθενείς απαιτεί ιδιαίτερη υπομονή, φαντασία και παρατηρητικότητα, αφού οι πάσχοντες από αυτισμό δεν μιλούν, αλλά επικοινωνούν με δικούς τους κώδικες. «Ο Δημήτρης μού έδειχνε για καιρό επίμονα τον τοίχο, αλλά δεν καταλάβαινα εξαρχής ότι ήθελε να κλείσω τον κλιματισμό!» μάς λέει ο νοσηλευτής Νίκος Βουζουνεράκης, «τώρα πια ξέρω!» Μια σημαντική παράμετρος για την ισορροπία των αυτιστικών ατόμων είναι η σταθερότητα – οι απότομες αλλαγές τα ταράζουν. «Τα παιδιά είναι προικισμένα με ταλέντα και δεξιότητες που δεν μπορεί κανείς να φανταστεί», υπογραμμίζει η κ. Κουτσούπη, «έχουν καλλιτεχνικές κλίσεις και πολύ ανεπτυγμένη διαίσθηση. Αν μια μέρα έλθουμε στη δουλειά στενοχωρημένοι, το αντιλαμβάνονται αμέσως».

Τα κατάλοιπα από τον εγκλεισμό κάποιες φορές ανιχνεύονται, ωστόσο, οι ασθενείς νιώθουν την αγάπη που τους προσφέρεται και την ανταποδίδουν με διάφορους τρόπους. «Τα παιδιά έχουν γίνει πολύ τρυφερά, αναζητούν την αγκαλιά και το χάδι μας», συμπληρώνει η νοσηλεύτρια Αννα Βιαζένοβα.

Συμβάλλουν όλοι

Η ψυχιατρική δομή «Ανάσα» αποτελεί παράδειγμα μεταξύ άλλων δομών του προγράμματος αποασυλοποίησης «Ψυχαργώς», το οποίο ακροβατεί, για τον πρόσθετο λόγο ότι ακόμα κατορθώνει να επιβιώνει οικονομικά. «Εχουμε δώσει μεγάλο αγώνα για να πληρώνονται με συνέπεια οι εργαζόμενοι», τονίζει η κ. Χειλά. Μέχρι τα τέλη του 2008 τον ξενώνα χρηματοδοτούσε κατά 80% η Ε.Ε., αλλά από την αρχή του έτους, η χρηματοδότηση είναι πλέον κρατική, έχει κατέβει στο 40% και επιδεικνύει την εθιμοτυπική ελληνική… καθυστέρηση.

«Εχουμε επιβιώσει με πολύ κόπο και αυτοθυσία. Δεν είναι λίγες οι φορές που τα μέλη του Δ.Σ. έχουν βάλει βαθιά το χέρι στην τσέπη… Επιπλέον, η γειτονιά στον Βοτανικό μάς αγκάλιασε από την αρχή και οι μαγαζάτορες μάς προσφέρουν ο καθένας ό,τι μπορεί· η ανθρωπιά είναι παρούσα, δίπλα μας».

«Είναι χαρά μου να στέλνω όσα σάντουιτς μπορώ», λέει στην «Κ» η κ. Μαρίνα, που έχει μαγαζί στην γωνιά, «άλλωστε με τα παιδιά γνωριζόμαστε, έρχονται συχνά εδώ για βόλτα!». Με την ίδια προθυμία προσφέρει λαχανικά η κ. Μαρκέλλα από το μανάβικο, ωστόσο η μεγαλύτερη βοήθεια προέρχεται από την Αγία Μαρκέλλα, την εκκλησία στην ενορία της περιοχής. Κάθε μεσημέρι ο πατέρας Τιμόθεος φέρνει ζεστό φαγητό στα παιδιά και πολλές φορές γευματίζει μαζί τους. «Ο “Φιλόπτωχος” ετοιμάζει το γεύμα τις καθημερινές, στις αργίες ενεργοποιούνται οι νοικοκυρές της γειτονιάς! Στον Βοτανικό υπάρχει ακόμα το κλίμα της κοινότητας, έχουμε υιοθετήσει τα παιδιά και θα δώσουμε αγώνα για να παραμείνουν εδώ», λέει στην «Κ» ο ιερέας. Η κινητοποίηση του κόσμου είναι συγκινητική, ωστόσο δεν αρκεί. «Κάθε προσφορά είναι καλοδεχούμενη – από απορρυπαντικά και μακαρόνια μέχρι είδη “πολυτελείας”. Ενα πιάνο, που ίσως βρίσκεται σε αχρηστία σε κάποιο σαλόνι, εδώ μπορούμε να το αξιοποιήσουμε καλλιεργώντας την καλλιτεχνική κλίση των παιδιών», καταλήγει με νόημα και αισιοδοξία η κ. Κουτσούπη.

Πηγή: Psi-action

Οι εργαζόμενοι σε δομές Ψυχικής Υγείας (μη-κερδοσκοπικών φορέων, ΝΠΙΔ) από την Αθήνα συναντήθηκαν στις 18-2-09 και μετά από συζήτηση αποφάσισαν να ορίσουν ως ημερομηνία κινητοποίησης την 4η Μαρτίου 2009. Ένας από τους λόγους που ορίστηκε η συγκεκριμένη ημερομηνία είναι η προγραμματισμένη επίσκεψη του Επιτρόπου της Ε.Ε. στο Υπ. Υγείας για τις 6-3-09 προκειμένου να εξετάσει τα μέτρα που πήρε το συγκεκριμένο Υπουργείο μετά από την αναστολή της χρηματοδότησης που του επιβλήθηκε από την Ε.Ε. λόγω της επικίνδυνης κατάστασης που έχουν περιέλθει οι υπηρεσίες ψυχικής υγείας και τα δικαιώματα των πολιτών και των ψυχικά πασχόντων.

Οι λόγοι που μας βγάζουν για άλλη μια φορά στους δρόμους είναι κρίσιμοι. Το Υπουργείο Υγείας άλλη μια φορά και για τέταρτη συνεχή χρονιά δε χρηματοδοτεί τις υπηρεσίες, αφήνει τους εργαζόμενους απλήρωτους έως και 7 μήνες (μέχρι σήμερα τουλάχιστον), αθετεί τις δεσμεύσεις του, θα πλήρωνε και θα εξοφλούσε για το 2008 μέχρι τις 15-1-09. Ο Φεβρουάριος τελειώνει και ούτε κουβέντα για χρήματα. Αποκαλύπτει έτσι την αδιαφορία του για τους ασθενείς και για τους πολίτες που έχουν ανάγκη τις υπηρεσίες ψυχικής υγείας και που θα έπρεπε να απολαμβάνουν δωρεάν πρόσβαση σε αυτές. Οι εργαζόμενοι, που τόσα χρόνια έχουν σηκώσει στην πλάτη τους την όποια ψυχιατρική μεταρρύθμιση υπενθυμίζουν με τρόπο ηχηρό ότι δεν είναι σούπερ ήρωες, ότι έχουν ανάγκη να αμείβονται για να ζήσουν, για να συνεχίσουν το πολύτιμο έργο τους.

Οι εργαζόμενοι καταγγέλλουν και όσες διοικήσεις φορέων καταπατούν τα δικαιώματα των εργαζομένων, εκβιάζουν και απολύουν όταν εκείνοι διεκδικούν τα αυτονόητα.

Οι εργαζόμενοι δεν αντέχουν άλλο τον εμπαιγμό, δε μπορούν να αφήνουν την ψυχική υγεία να σβήνει χωρίς να παλεύουν για την υπεράσπισή της.

Οι εργαζόμενοι αυτή τη φορά δε θα ζητήσουν συζήτηση με την ηγεσία του Υπουργείου Υγείας που έως τώρα δεν υλοποίησε τίποτε από ότι δεσμεύτηκε, που έως τώρα δε σεβάστηκε ούτε τον εαυτό της. Οι εργαζόμενοι απαιτούν δημόσιες δεσμεύσεις και έμπρακτες λύσεις. Θα βρίσκονται στους δρόμους όσο χρειαστεί, γιατί απλά δεν αντέχουν να κάνουν κάτι άλλο.

Οι εργαζόμενοι διεκδικούν:

• Άμεση καταβολή όλων των δεδουλευμένων μισθών και επιδομάτων.
• Δέσμευση του Υπουργείου Υγείας και των Διοικήσεων των φορέων για μηνιαία καταβολή των μισθών στο εξής.
• Διαφάνεια στη διαχείριση των οικονομικών με συμμετοχή εκλεγμένων εκπροσώπων των εργαζομένων.
• Να διασφαλιστεί η πρόσβαση στην ψυχική υγεία σε όλους τους πολίτες, είναι δημόσιο αγαθό και πρέπει να προστατευτεί.

Η Ιωάννα Φωτιάδη κι εγώ, γράψαμε στην Καθημερινή του προηγούμενου Σαββάτου, από ένα άρθρο για το πένθος. Η Ιωάννα από τη σκοπιά του βιώματος, κι εγώ από τη σκοπιά της αντιμετώπισης των συναισθημάτων.

Πηγή: Καθημερινή

Παλεύοντας μόνη με την απώλεια…
Ιωάννα Φωτιάδη

Πόνος, μοναξιά, απόγνωση, το απόλυτο κενό είναι όσα βιώνουν τα παιδιά που χάνουν πατέρα ή μάνα ενώ προσπαθούν να… ζήσουν Της Ιωαννας Φωτιαδη

«I am a big big girl in a big big world». Ηταν ο «άνθρωπός» μου. Η μοναδική που μπορούσε να διακρίνει από τη χροιά της φωνής μου τη διάθεσή μου, από την έκφραση των ματιών μου τα συναισθήματά μου. Ηταν πάντοτε «εκεί» για μένα. Συχνά προτού καν το υποψιαστώ. Η μαμά μου. Και εγώ το «κοριτσάκι της», ακόμα και όταν την έφτασα στο ύψος.

Ενα πρωινό του Σεπτέμβρη μου ζητήθηκε να την αποχαιρετίσω. Το τελετουργικό της κηδείας απαιτούσε να υπερβώ τις αντοχές μου. Ημουν έξαλλη και πονούσα παντού. Ηθελα, όμως, να «φτάσω» μέχρι τέλος. Δεν πήρα ούτε ηρεμιστικά ούτε κατευναστικά. Εχανα όλο μου τον κόσμο- ήθελα διάολε να το νιώσω στο πετσί μου… Ηταν όλοι παρόντες. Κι εγώ παρέπαια ανάμεσα σε ξένες αγκαλιές και βλέμματα γεμάτα οίκτο. Δεν καταλάβαινα, τι δουλειά είχα εγώ μαζί με τόσους ξένους, όταν έχανα το πιο οικείο και αγαπημένο μου πρόσωπο; Οσα μου ψιθύριζαν ηχούσαν αφελή- δεν ήθελα να με βλέπει από «ψηλά», την ήθελα πλάι μου για τουλάχιστον άλλα είκοσι χρόνια. Από τους συμπενθούντες, άκουσα τα πάντα: με ρωτούσαν πόσο χρόνων είμαι, αν ήμουν ακόμη φοιτήτρια, μου επισήμαιναν ότι ήμουν ανύπαντρη, άτεκνη, άνεργη (τα περίφημα τρία «Α») και με προέτρεπαν να παντρευτώ άμεσα!

Υπόσχονταν ότι θα ήταν όλοι συμπαραστάτες μου, άξιοι «συνεχιστές της μαμάς» – δεν έφταναν όμως ούτε στο μικρό της δακτυλάκι. Ωστόσο, όλοι, μικροί – μεγάλοι εξέφρασαν τη βεβαιότητά τους ότι θα τα «καταφέρω», γιατί ήμουν δυνατή. Θα είχε νόημα να κλονίσω τη σιγουριά τους, απαντώντας ότι ήθελα να πεθάνω μαζί με εκείνην;

Η πρώτη αλλαγή

Οταν τέλειωσε το μαρτύριο της κηδείας, ένιωσα ανακούφιση, λες και η ζωή μου θα επανερχόταν στην παλιά της ρότα. Τότε όμως ξεκινούσαν όλα. Καλούμην στα 25 να «κερδίσω» τη ζωή μου -μεταφορικά και κυριολεκτικά. Ελεγαν πάντοτε ότι της έμοιαζα πολύ. Με το που έφυγε, άρχισα και εγώ να διαπιστώνω απόλυτη ομοιότητα -στις κινήσεις, στη φωνή, στο λεξιλόγιο. Στο μεταξύ άθελά μας και εγώ και η αδερφή μου «μπήκαμε» στα παπούτσια της μαμάς. Αναλάβαμε αμήχανα όλες τις ευθύνες και τις υποχρεώσεις της, και έτσι αντιληφθήκαμε τα ζόρια που περνούσε -και που απέφευγε να μας διηγηθεί. Είχαμε να κουμαντάρουμε ένα νοικοκυριό, να συμπαραστεκόμαστε στις γιαγιάδες μας και προπάντων να πολεμήσουμε το θηρίο της γραφειοκρατίας! Μέχρι αυτή τη στιγμή δεν έχω καταφέρει το τελευταίο -και αμφιβάλλω, αν θα αξιωθώ ποτέ. Στις δημόσιες υπηρεσίες – εκτός των άλλων – αρέσκονται να με αποκαλούν «κόρη της νεκρής»!

Λένε, ότι ο χρόνος βοηθάει. Εγώ, όμως, διαπίστωνα το αντίθετο. Οσο κυλούσαν οι βδομάδες, τόσο συνειδητοποιούσα ότι ο αποχωρισμός ήταν παντοτινός. Δεν είχα κανένα κίνητρο να σηκωθώ από το κρεβάτι. Αλλωστε, κοιμώμενη είχα πάντοτε την ελπίδα να «συνδιαλεχθώ» μαζί της. Η μαμά μου – «βλέποντας» μάλλον την απελπισία μου – με επισκεπτόταν συνεχώς στα όνειρά μου. Με καθησύχαζε, μου πρότεινε λύσεις, με ενθάρρυνε, αλλά και με κατακεραύνωνε για τα μαύρα ρούχα. Δεν ήταν προφανώς τα μαύρα που την ανησυχούσαν, αλλά μια γενικότερη «μετάλλαξη» του εαυτού μου που και η ίδια διαπίστωνα. Για πρώτη φορά ζήλευα! Βλέποντας γυναίκες στην ηλικία της, μαμάδες με κόρες, μια απέραντη θλίψη με κατέκλυζε. Γιατί;;; Οσο πιο πολύ σκεφτόμουν, τόσο πιο πολύ πονούσα.

Την ίδια εποχή ανακάλυπτα την έννοια της μοναξιάς. Μέχρι τότε πίστευα ότι ήμουν μόνη όταν ήμουν μακριά, όταν δεν είχα φίλους ή σχέση. Ακόμα όμως και όταν ζούσα μίλια μακριά, εκείνη με συντρόφευε συναισθηματικά -αλλά και πρακτικά. Τώρα έπρεπε να «καταπίνω» σχόλια, σκέψεις και παράπονα που παλιά θα μοιραζόμουν μαζί της. Και το χειρότερο, ακόμα και αν προσπαθούσα να τα εκφράσω σε άλλους, ένιωθα ότι δεν με καταλάβαιναν -ή έστω όχι όπως η μαμά. Μέχρι και σήμερα, πολλές φορές «πιάνω» τον εαυτό μου να περιμένει ένα της τηλεφώνημα, ένα σινιάλο.

Πέρα όμως από την υπαρξιακή μοναξιά, βίωσα και την κοινωνική μοναξιά. Το πένθος δεν είναι κοινωνικά αποδεκτό. Ο μαυροφορεμένος απομακρύνει σαν λεπρός τον περισσότερο κόσμο από κοντά του. «Δεν ήξερα, αν έπρεπε να τηλεφωνήσω! Δεν θέλω να σε ενοχλώ» άκουγα συχνά πυκνά από αγαπημένα χείλη! Πάρε εσύ, και αν ενοχλείς, δεν θα σηκώσω το ακουστικό! Υστερα από ενάμιση χρόνο πένθους πολλά ονόματα του τηλεφωνικού μου καταλόγου σβήστηκαν διά παντός -και άλλα ξαναγράφτηκαν με πιο μεγάλα γράμματα.

Είχα μεγαλώσει με την επωδό ότι οι περισσότεροι άνθρωποι μού είχαν «αδυναμία». Ημουν η «αγαπημένη» καθηγητών, φίλων, συγγενών! Χάνοντας τη μαμά, έφυγε και όλη αυτή η χρυσόσκονη από πάνω μου, λες και όλη η δημοφιλία δεν ήταν παρά προβολή της δικής της αγάπης. Συνειδητοποίησα, ότι υπήρξα αγαπητή μόνο και μόνο επειδή ήμουν ευχάριστη. Πενθώντας όμως έπαψα να μιλώ με το ίδιο τέμπο, να διηγούμαι τόσο όμορφα, να λάμπω και να γελώ. Σε όσους, δε, γνώριζα τώρα, περνούσα τελείως αδιάφορη. Δε με αναγνώριζα ούτε εγώ. Ενας πολύ βαρετός άνθρωπος. Οταν με ρωτούσαν «τι νέα;» εγώ απαντούσα «τα ίδια». Και ενώ η κοινωνικότητά μου «χτυπούσε» κόκκινο, το σώμα μου εμφάνιζε συνεχώς νέα – ψυχοσωματικά – συμπτώματα και τα κιλά μου αυξάνονταν επικίνδυνα, εγώ προσπαθούσα να πείσω εργοδότες, ότι ήμουν μια «καλή περίπτωση».

Στο σημείο «μηδέν»

Είχα φτάσει πλέον σε ένα σημείο που δεν είχα επιλογές. Η βιολογία και η ψυχολογία περιγράφουν ότι σε στιγμές κινδύνου ο άνθρωπος για να επιβιώσει αντιδρά με δύο τρόπους, «fight or flight». Εγώ, τελικά, διάλεξα τον πρώτο. Ισως επειδή και εκείνη αυτό θα ήθελε. Προσπάθησα, άλλωστε, πολλάκις να δραπετεύσω, χωρίς όμως καμιά επιτυχία. Αναρωτήθηκα, επομένως, για ποιον λόγο άξιζε να αγωνιστώ.

Εκλεισα τα μάτια μου και έψαξα τις μυρωδιές και τις εικόνες που από παιδί με συγκινούσαν. Θυμήθηκα όσα ανέκαθεν μου άρεσε να κάνω: να βλέπω ταινίες, να γράφω ιστορίες και να μαγειρεύω. Δεν ήμουν δα και τόσο μεγάλη, θα προλάβαινα ίσως με λίγη τύχη να γίνω ένας ξακουστός σεφ ή έστω ένας μέτριος παραμυθάς. Ανασκουμπώθηκα, επομένως, ελπίζοντας κατά βάθος ότι η ζωή μού «όφειλε». Σκέφτηκα τι θα με συμβούλευε εκείνη, αν ακόμα ήταν εδώ -να είμαι ο εαυτός μου. Καθώς λοιπόν ένα καλοκαιρινό πρωινό ετοιμαζόμουν μπροστά στον καθρέφτη για τη συνέντευξη «της ζωής μου», είδα μια γνώριμη φιγούρα… και διαπίστωσα πως όταν χαμογελούσα της έμοιαζα πιο πολύ! Η μαμά κατόρθωνε με έναν πρωτοφανή τρόπο να είναι πολύ περισσότερα απ’ ό,τι μια μάνα. Ηταν φίλη και δασκάλα και συμπαραστάτης.

Πηγή: Καθημερινή

Για να βιώσεις το πένθος, πρέπει να γιορτάζεις τη ζωή
Αλεξaνδρα Βασιλείου, Ψυχοθεραπεύτρια

«Δεν πρέπει να μας ανησυχεί το τέλος της φυσικής μας ζωής. Η έγνοια μας πρέπει να είναι να ζούμε -όσο είμαστε ζωντανοί-, να απελευθερωθούμε από τον πνευματικό θάνατο που προέρχεται από μια ζωή που ζούμε πίσω από μια βιτρίνα, σχεδιασμένη έτσι ώστε να προσαρμοστούμε σε εξωτερικούς ορισμούς για το ποιοι και τι είμαστε».
Elisabeth Kubler-Ross*

Το πένθος είναι μέρος της ζωής, μια εμπειρία που αποτελείται από συναισθηματικές και σωματικές διεργασίες. Απώλειες ανθρώπων, σχέσεων, πραγμάτων, καταστάσεων, μας αφήνουν με μια αίσθηση, μια εμπειρία που ονομάζουμε «πένθος», χωρίς όμως να είναι ίδια για όλους. Κάθε άνθρωπος το βιώνει με διαφορετικό τρόπο, ένταση και διάρκεια. Αλλοι το περιγράφουν σαν λύπη, άλλοι σαν κατάθλιψη, απόσυρση, απομόνωση, κενό. Περιλαμβάνει ένα εύρος συναισθημάτων -λύπη, θυμό, φόβο, ενοχή- κι ένα εύρος σωματικών εμπειριών.

Το πένθος δεν είναι ασθένεια. Είναι μέρος της ζωής. Κάθε μέρα συντελούνται «μικροί θάνατοι» σε βιολογικό και ψυχολογικό επίπεδο. Για έναν άνθρωπο που πενθεί, είναι σημαντική η στήριξη άλλων. Αυτή η στήριξη άλλοτε γίνεται με κουβέντα, άλλοτε με παρέα στη σιωπή. Το πένθος δεν είναι γραμμικό. Μας αιφνιδιάζει, έρχεται σε στιγμές που δεν το περιμένουμε, μας βγάζει από την καθημερινότητα μας. Μπορεί κανείς να διακρίνει στάδια στο πένθος (άρνηση, θυμός, διαπραγμάτευση, κατάθλιψη, αποδοχή), αλλά το πώς θα περάσει κανείς από αυτά τα στάδια και για πόσο μεγάλο χρονικό διάστημα εξαρτάται από την προσωπική ψυχολογία του και από το δίκτυο στήριξης που έχει γύρω του. Αυτό που είναι σημαντικό είναι να μπορέσει ο άνθρωπος που ζει μια απώλεια, να τη ζήσει με ενημερότητα. Να αναγνωρίσει τα συναισθήματα που συνοδεύουν την κάθε φάση, να τα αποδεχτεί, να τους δώσει χώρο έκφρασης, να τα τιμήσει, αναγνωρίζοντάς τα σαν πολύτιμες εμπειρίες μέσα στη ζωή.

Η ζωή και ο θάνατος υπάρχουν σε συνεχή αλληλεπίδραση, μέρος της διεργασίας του «ζην». Ενας άνθρωπος για να πενθήσει την απώλεια, πρέπει να μπορεί και να γιορτάσει τη ζωή. Η σχέση μας με τη ζωή επιδρά και στη σχέση μας με τον θάνατο. Αν η ζωή έχει νόημα, αν όλες οι εμπειρίες αποκτούν νόημα, ακόμα και αυτές που βιώνουμε σαν ενόχληση, τότε αποκτά νόημα και ο θάνατος, σαν μέρος μιας αιώνιας διεργασίας. Μικροί και μεγάλοι θάνατοι συντελούνται κάθε μέρα. Το πώς θα τους αντιμετωπίσουμε, εξαρτάται από την ενημερότητά μας και από την εσωτερική και εξωτερική στήριξη που έχουμε. Κάθε απώλεια γίνεται αφορμή για να πενθήσουμε ό, τι έχουμε χάσει στη ζωή μας. Η συμφιλίωσή μας με τη διεργασία και η ικανότητα μας να την ακολουθήσουμε, μας κάνει και πλουσιότερους και πιο ικανούς να ζήσουμε τη ζωή μέσα σε όλο της το μεγαλείο, και όλη της την πολυπλοκότητα.

*Η Elisabeth Kubler-Ross ήταν Ελβετίδα ψυχίατρος (1926-2004), που προσδιόρισε τα πέντε στάδια του θανάτου (γνωστά ως μοντέλο Kubler-Ross) και συνέγραψε το βιβλίο «On death and dying».