Διάβαζα τις ειδήσεις on line ( ενδεικτικά… skai.gr, enet.gr), και έβλεπα ξανά και ξανά τις φράσεις ‘δίχως προβλήματα ολοκληρώθηκε ο διαγωνισμός του ΑΣΕΠ για τους εκπαιδευτικούς’, ‘χωρίς να σημειωθούν προβλήματα ολοκληρώθηκε ο διαγωνισμός του ΑΣΕΠ για τους εκπαιδευτικούς’… Είμαστε σοβαροί; Χωρίς προβλήματαq Δεν νομίζω οτι ήταν ακριβώς ‘χωρίς προβλήματα’ για την Άννα Χρηστάκη. Συμπολίτισσα μας, σε χώρα ισονομίας (υποτίθεται). Αφού μιλήσαμε στο τηλέφωνο, της ζήτησα να μου στείλει τη δική της σκοπιά για την εμπειρία της στο διαγωνισμό… Τα σχόλια και ο διάλογος ευπρόσδεκτα…
Η εμπειρία της Άννας Χρηστάκη στο διαγωνισμό του ΑΣΕΠ, με δικά της λόγια…
Ονομάζομαι Άννα Χρηστάκη. Έχω τελειώσει το Παιδαγωγικό Τμήμα Νηπιαγωγών του Πανεπιστημίου Αθηνών το 1996, και το μεταπτυχιακό πρόγραμμα ‘Εκπαίδευση και Ανθρώπινα Δικαιώματα’ στο Τμήμα Εκπαίδευσης και Αγωγής στην Προσχολική Αγωγή του Πανεπιστημίου Αθηνών το 2007. Το 2000 είχε γίνει διάγνωση σκλήρυνση κατά πλάκας. Από το τέλος των σπουδών μου, άρχισα να κάνω αίτηση για πρόσληψή μου ως αναπληρώτρια νηπιαγωγό σε Γραφείο Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης, στον Πειραιά, όπου διαμένω. Για αυτές τις αιτήσεις, έπρεπε να προσκομίσω γνωμάτευση πρωτοβάθμιας υγειονομικής επιτροπής του ΙΚΑ.
Το 2008, αποφάσισα να συμμετάσχω στο διαγωνισμό των εκπαιδευτικών. Κατέθεσα την αίτησή μου σε γραφείο Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης, όπως αναφερόταν στην προκήρυξη. Η αίτησή μου έγινε δεκτή, κι έτσι εγώ ησύχασα ότι η αίτηση θα έπαιρνε το δρόμο της…
Εκείνο που με προβλημάτιζε ήταν ότι στην προκήρυξη 3Π/2008, η οποία βγήκε στις 8 Οκτωβρίου 2008 και στη σελίδα 14615, αναφερόταν ότι τα άτομα με «έλλειψη φυσικών σωματικών δεξιοτήτων» μπορούν να συμμετέχουν στο διαγωνισμό με ειδική εξέταση (προφορικά, με τη χρήση υπολογιστή, με χρήση νοηματικής από τα άτομα με μειωμένη ακοή). Δηλωνόταν στην προκήρυξη (στην προαναφερθείσα σελίδα), ότι θα έπρεπε να επισυνάψουν βεβαίωση πρωτοβάθμιας υγειονομικής επιτροπής του άρθρου 165 του ν. 3528/2007 (Υπαλληλικός Κώδικας, ΦΕΚ 26/9.2.2007/Τ.Α’), από την οποία α) προκύπτει πάθηση ή βλάβη και η συνέπεια αυτής αδυναμία συμμετοχής σε γραπτή δοκιμασία και β) [κάτι που δε φαίνεται στην γνωμάτευση του ΙΚΑ] «να πιστοποιείται η φυσική καταλληλότητα του υποψηφίου να ασκήσει τα καθήκοντα της θέσης για την κατάληψη της οποίας πρόκειται να διαγωνισθεί».
Επειδή δεν έγινα δεκτή να περάσω το ‘τεστ γνώσεων και δεξιοτήτων’ με ειδική εξέταση, λόγω του ότι είχα καταθέσει την γνωμάτευση του ΙΚΑ, άρχισα να τηλεφωνώ στον ΑΣΕΠ, ρωτώντας τους αν θα συνέβαινε το ίδιο και με το διαγωνισμό εκπαιδευτικών. Μην παίρνοντας μία ξεκάθαρη απάντηση αν θα χρειαζόταν να προσκομίσω χαρτί άλλης πρωτοβάθμιας υγειονομική επιτροπής, πέρα της γνωμάτευσης του ΙΚΑ, αποφάσισα να τους στείλω e-mail. Απάντησαν σε λίγες ημέρες. Μου έστειλαν μία απάντηση και πάλι γενική, ότι θα με ειδοποιούσαν αν θα μπορέσω να συμμετάσχω με ειδική εξέταση, τουλάχιστον 5 ημέρες πριν τη διεξαγωγή του διαγωνισμού.
Τελικά, όταν ανακοινώθηκαν οι υποψήφιοι και τα εξεταστικά κέντρα, είδα ότι θα είχα τη δυνατότητα να δώσω σε ένα εξεταστικό κέντρο, κοντά στο σπίτι μου. Με πήραν, όμως, τηλέφωνο από τον ΑΣΕΠ και μου είπαν ότι θα έδινα με τους άλλους υποψηφίους κι όχι με ειδική εξέταση. Επικοινώνησα με το εξεταστικό κέντρο που είχε κανονιστεί να δώσω και μου είπαν ότι είχε σκαλιά. Συνεπώς, το κτίριο δεν ήταν προσβάσιμο, εφόσον κυκλοφορώ με αναπηρικό αμαξίδιο. Έτσι, επικοινώνησα ξανά με τον ΑΣΕΠ και παρουσίασα τι είχε συμβεί και ζήτησα αλλαγή εξεταστικού κέντρου. Μου είπαν να τα ζητήσω γραπτά. Όντως, τους έστειλα σχετικό e-mail. Σε δύο μέρες, με ειδοποίησαν να δώσω σε ένα σχολείο στο Περιστέρι.
Την πρώτη μέρα του διαγωνισμού, οι ερωτήσεις ήταν πολλαπλών επιλογών, αλλά, για να σημειωθεί η σωστή απάντηση χρειάζονταν δεξιότητες λεπτής κινητικότητας, τις οποίες δεν έχω. Τη δεύτερη μέρα θα έπρεπε να γράψουμε τις απαντήσεις μας. Αποφάσισα να μην πάω, κυρίως για να μην ταλαιπωρηθώ ξανά.
Συμφώνησα να παρουσιάσω την εμπειρία μου, προκειμένου να παρακινήσω και άλλα άτομα με αναπηρίες να μιλήσουν για τις παράλογες εμπειρίες, τις οποίες καλούνται να αντιμετωπίσουν. Όσο σωπαίνουμε, νομίζω ότι τόσο παραμένουμε κλεισμένοι στα σπίτια μας, ζώντας με επιδόματα, που ‘φιλάνθρωπα’ μας δίνονται αν και πάλι όχι πάντα…).
Όχι, δεν ονειροβατώ ότι μπορούμε να αλλάξουμε εύκολα δομές. Εντούτοις, θεωρώ ότι είναι σημαντικό να δηλώνουμε την παρουσία μας και την εμπειρία μας, ζητώντας το σεβασμό, ο οποίος αξίζει σε άτομα με και χωρίς αναπηρία.
Υ.Γ. Για τον διαγωνισμό με ειδική εξέταση, θα έπρεπε όλοι οι επιλεχθέντες, ανεξαρτήτου νομαρχίας, όπου είχαν καταθέσει την αίτησή τους, να προσέλθουν στο Μεταξουργείο, Αχιλλέως και Μυλέρου. Θα με ενδιέφερε πολύ να μάθω για αυτή την εμπειρία….
Είναι σημαντικό να ακουστεί η διαμαρτυρία. Και για αυτό μπορούν να φροντίσουν όλοι όσοι έχουν πρόσβαση στα μέσα (ηλεκτρονικά ή μη). Ακόμα σηματνικότερο, για μένα, είναι η ευαισθητοποίηση ΟΛΩΝ ΜΑΣ γύρω από όλα αυτά που θεωρούμε αυτονόητα. Μικρό παράδειγμα: μια σνεργάτης μου, με κινητικά προβλήματα, έφτασε στο γραφείο μια μέρα, και παραπονέθηκε για τη μηχανή που ήταν παρκαρισμένη κάτω από το γραφείο, και δεν της επέτρεπε να περάσει στο πεζοδρόμιο. Η μηχανή ήταν παρκαρισμένη -διακριτικά μεν – σε μεγάλο πεζοδρόμιο επάνω, αλλά έκλεινε την πρόσβαση από ένα σημείο του δρόμου στο πεζοδρόμιο. Φαντάσου την έκπληξη μου, όταν διαπίστωσα οτι ήταν η δική μου μηχανή! Ακόμα κι εγώ, ευαισθητοποιημένη σε θέματα αναπηρίας από μικρό παιδί, δεν είχα προσέξει οτι έτσι όπως πάρκαρα τη μηχανή, δεν επέτρεπα πρόσβαση στο πεζοδρόμιο για κάποιον με κινητικά προβλήματα. Ψιλά γράμματα; Δεν νομίζω. Τέτοια μικρά συμβάντα μέσα στη μέρα φτιάχνουν την εικόνα της ζωής, της δικής μας και των γύρω μας. Χρειάζεται ΟΛΟΙ και ΟΛΕΣ να αλλάξουμε νοοτροπία, να δούμε λίγο παραπέρα από τη δική μας βολή, για να αλλάξει κάτι…