Processwork Hub

Oct 012019
 

Σε όλη την Ελλάδα, ζουν σήμερα 77.000 καταγεγραμμένοι αιτούντες ή δικαιούχοι Διεθνούς Προστασίας*. Απ’ αυτούς, οι 26.618 διαμένουν στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου, ενώ ο υπόλοιπος πληθυσμός διαμένει στην ενδοχώρα, σε καταυλισμούς και στον αστικό ιστό – κατά κύριο λόγο σε διαμερίσματα, ξενοδοχεία και ξενώνες.

Στην προσπάθειά τους να φτιάξουν μια νέα ζωή στην Ελλάδα και να ενταχθούν στην ελληνική κοινωνία οι πρόσφυγες/ισσες συναντούν, μια σειρά ζητημάτων που αφορούν πολλαπλές πτυχές της ζωής τους, όπως η στέγαση, η εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας, η εκπαίδευση, και η εξεύρεση εργασίας. Τα ζητήματα αυτά και οι πρακτικές αντιμετώπισής τους μπορούν να μετασχηματίσουν τη διαδικασία της ένταξης τόσο για τους ίδιους, όσο και για την κοινωνία που τους υποδέχεται σε δυναμικές προοπτικής και προκλήσεων.

Η δύναμη, η αντοχή, οι γνώσεις, οι ικανότητες και ο πολιτισμικός πλούτος των προσφυγικών πληθυσμών μπορούν να αποτελέσουν πεδίο ανταλλαγής, ενδυνάμωσης και δυναμικό στοιχείο ανάπτυξης και προόδου για τις τοπικές κοινωνίες της χώρας, αρκεί να τους δοθούν οι απαραίτητες ευκαιρίες.

Στο πλαίσιο του ευρύτερου διαλόγου για το ζήτημα της ένταξης, η ΑΡΣΙΣ – Κοινωνική Οργάνωση Υποστήριξης Νέων, σε συνεργασία με το Τμήμα Κοινωνικής Ανθρωπολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου διοργανώνει την Πέμπτη 3 Οκτωβρίου 2019, ώρες 10:00 – 17:00

ΔΗΜΟΣΙΑ ΣΥΖΗΤΗΣΗ

“Καλές πρακτικές για την ένταξη του προσφυγικού πληθυσμού”

στο Αμφιθέατρο Σάκης Καράγιωργας του Παντείου Πανεπιστημίου

09:00-09:45 : Χρόνος εγγραφών

10:10-10:30 Χαιρετισμοί

  • Πάτροκλος Γεωργιάδης, Γενικός Γραμματέας Μεταναστευτικής Πολιτικής, Υποδοχής και Ασύλου
  • Ισμήνη Α. Κριάρη, Πρύτανις Πάντειο Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών
  • Λεωνίδας Οικονόμου, Πρόεδρος, Τμήμα Κοινωνικής Ανθρωπολογίας, Πάντειο Πανεπιστήμιο
  • Κατερίνα Πούτου, ΑΡΣΙΣ – Κοινωνική Οργάνωση Υποστήριξης Νέων

10:30-10:45: Παρουσίαση του προγράμματος ESTIA Ηρώ Διώτη, Συντονίστρια προγράμματος ESTIA Αθήνας, ΑΡΣΙΣ

1η  θεματική ενότητα

Εστία Προσφύγων 2011 – 2019: Παρουσιάζει ο Γιάννης Παναγόπουλος, Συντονιστής Εστίας Προσφύγων, ΑΡΣΙΣ

10:50-12:00: Εστία Προσφύγων, μια μελέτη περίπτωσης

Συντονίζει: Ζωή Κόκαλου, Υπεύθυνη Επικοινωνίας ΑΡΣΙΣ Ν. Ελλάδας  

Συμμετέχουν τα μέλη της διεπιστημονικής ομάδας της Εστίας Προσφύγων – ΑΡΣΙΣ:

  • Αλκίνα Αλούσι, Κοινωνική Λειτουργός
  • Ευγενία Κουνιάκη, Δικηγόρος
  • Κατερίνα Σοιλεμεζόγλου, Επιμελήτρια
  • Θεανώ Παπαναγιώτου, Εκπαιδευτικός ενηλίκων
  • Μαρία Φαζού, Εκπαιδευτικός ανηλίκων

12:10 -12:40: Από πρώτο χέρι

Συντονίζει: Χαρά Παλαιολόγου, Κοινωνική Λειτουργός, Εστία Προσφύγων, ΑΡΣΙΣ

Συμμετέχουν:

Ζάχρα Νταρσανέ, φιλοξενούμενη σε κοινωνικό διαμέρισμα της ΑΡΣΙΣ
Έντεν Καχσάι, φιλοξενούμενη στην Εστία Προσφύγων της ΑΡΣΙΣ
Αντανέζ Ζεργκάο, τέως φιλοξενούμενη, νυν εργαζόμενη της ΑΡΣΙΣ
(διερμηνεία: Μουσταφά Οσμάν, Κρυστάλ Κιμπετιέ, ΑΡΣΙΣ)

12:40-13:10: Διάλειμμα – μπουφές

13:15 -13:30: Χορωδία του Παντείου Πανεπιστημίου υπό την διεύθυνση του μαέστρου Γιάννη Βρυζάκη

2η θεματική ενότητα

13:30-15:00 Οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών και ακαδημαϊκής κοινότητας για τα ζητήματα διαχείρισης και ένταξης των προσφύγων

Συντονίζει: Κωνσταντίνος Μαρκίδης, Συντονιστής εκπαιδευτικών προγραμμάτων ΑΡΣΙΣ Ν. Ελλάδας

Συμμετέχουν:

  • Γιώργος Τσιμουρής, Αναπληρωτής καθηγητής, Πάντειο Πανεπιστήμιο
  • Κατερίνα Ροζάκου, Επίκουρη καθηγήτρια, Πάντειο Πανεπιστήμιο
  • Νικόλαος Κουραχάνης, Διδάσκων, Πάντειο Πανεπιστήμιο
  • Νίκος Γκιωνάκης, επιστημονικός υπεύθυνος, Κέντρο Ημέρας Βαβέλ
  • Jean-Didier Totow, πρόεδρος της κοινότητας Κονγκό, αντιπρόεδρος Ελληνικό Φόρουμ Προσφύγων
  • Ειρήνη Γαϊτάνου, υπεύθυνη εκστρατειών, Ελληνικό Τμήμα Διεθνούς Αμνηστίας
  • Ελένη Κάγιου, δικηγόρος, Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες

15:10 – 16:30 «Η επόμενη μέρα στο προσφυγικό. Το αύριο και οι προκλήσεις του»

Συντονίζει: Βασίλης Παπαστεργίου, Νομικός, Συντονιστής Νομικών Υπηρεσιών ΑΡΣΙΣ Ν. Ελλάδας

Συμμετέχουν:

  • Κατερίνα Πούτου, ΑΡΣΙΣ
  • Πέτρος Μάστακας, Εκπρόσωπος Τομέα Προστασίας, Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες
  • Μάρκος Καραβίας, Διευθυντής Υπηρεσίας Ασύλου
  • Περικλής Τζιάρας, Πρόεδρος ΕΚΚΑ
  • Δημήτρης Παπαστεργίου, Δήμαρχος Τρικκαίων
  • Άννα Γιαννάκου Πάσχου, αντιδήμαρχος Κοινωνικής Πολιτικής Δήμου Καλλιθέας

Συζήτηση – Συμπεράσματα

Η αίθουσα της εκδήλωσης θα φιλοξενεί:

  • έκθεση φωτογραφίας με στιγμές από την ζωή της Εστίας Προσφύγων 2011-2019 καθώς
  • έκθεση ζωγραφικής και μακέτας αποτέλεσμα της προσπάθειας των παιδιών της Εστίας Προσφύγων στα εικαστικά εργαστήρια με την καθοδήγηση της Πέρσας Ζαχαριά και Μαρίας Φαζού 2016-2019
  • έκθεση ειδών χειροτεχνίας από το εργαστήριο των γυναικών της Εστίας Προσφύγων υπό την καθοδήγηση της Άννας Θεοχαράκη

Το catering της εκδήλωσης θα επιμεληθούν εργαζόμενοι και φιλοξενούμενες της Εστίας Προσφύγων.

Θα δοθούν βεβαιώσεις συμμετοχής.

*σύμφωνα με τα στοιχεία της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ – Ιούνιος 2019

Δείτε το αναλυτικό πρόγραμμα εδώ.

Sep 222019
 

Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

Δημήτρης Παπανικολάου*

Πολύ πριν μάθουμε ότι ήταν αυτός, ο Ζακ είχε πεθάνει στα κανάλια, πολλές φορές, πολύ επαναληπτικά. Είχε πεθάνει όσο αναφερόταν ως «ληστής», ως «χρήστης ουσιών», ως επιτιθέμενος, ως φταίχτης του ξυλοδαρμού του. Είχε πεθάνει όταν για ώρες δεν γινόταν ουσιαστική έρευνα, δεν υπήρχε βροντερή καταγγελία της βίας στην οθόνη, κι όχι μόνο όταν ακούσαμε «κατέληξε τελικά ο ληστής της Ομόνοιας…»

Πολύ πριν μάθουμε ότι ήταν αυτός, ο Ζακ Κωστόπουλος, η Zackie Oh, είχε ήδη πεθάνει. Πολλές φορές. Είχε πεθάνει στα μάτια (και στα χέρια) πολλών «μονίμων» της οδού Γλάδστωνος και των γύρω δρόμων, που έβλεπαν σε αυτόν, ακόμα και πριν αρχίσουν να τον χτυπάνε, έναν ζωντανόνεκρο.

Ενα χρόνο μετά, δεν ξέρουμε ακόμα ακριβώς τι τους ώθησε εκείνους τους ανθρώπους, τους μαγαζάτορες, τους «μαγαζάτορες», τους περιοίκους με τα κίτρινα, να σπρώχνουν έτσι, να βρίζουν, να χτυπάνε με βία και εμφανή στόχο τον θάνατο. Δεν ξέρουμε ποια προβολή έκαναν, αν θεωρούσαν φέρ’ ειπείν πως χτύπαγαν έναν «παράνομο», ένα «τζάνκι» ή έναν ομοφυλόφιλο, έναν αντιφασίστα, έναν μετανάστη, μια ντραγκ, έναν οροθετικό. Κάποιοι λένε ότι «ήταν η κακιά στιγμή», ο Ζακ βρέθηκε στο λάθος σημείο τη λάθος ώρα. Κάποιοι άλλοι, όμως, επιμένουν ότι το ποιον χτυπούσαν τούς ήταν γνωστό.

Λίγη πάντως σημασία έχει: έστω κι αν δεν ξέρουμε ακόμα ξεκάθαρα το «γιατί», είδαμε σίγουρα το «πώς». Κι έτσι γνωρίζουμε πέραν αμφιβολίας ότι αυτοί οι άνθρωποι προπηλάκιζαν και χτυπούσαν κάποιον που, για τον έναν ή τον άλλον λόγο, θεωρούσαν ήδη προγραμμένο, οιονεί νεκρό.

Πολύ πριν μάθουμε ότι ήταν αυτός, ο Ζακ είχε ήδη πεθάνει, πολλές φορές, στα μάτια των περαστικών. Που σήκωσαν τις κάμερές τους και βιντεοσκόπησαν χωρίς να κάνουν κάτι άλλο· που πούλησαν βίντεο σε κανάλια και σάιτ· που περιέκοψαν βίντεο· που δεν έδωσαν κατάθεση, ενώ είχαν πουλήσει βίντεο· που έκρυψαν τα άλλα βίντεο που είχαν τραβήξει, τα εξαφάνισαν.

Δεν ξέρουμε με ποια ακριβώς κίνητρα κινήθηκε ο κάθε ένας που έβγαλε μια κάμερα και βιντεοσκοπούσε εκείνη τη στιγμή. Γνωρίζουμε, όμως, ότι θέλει να συμβαίνει κάτι για ώρα για ν’ αρχίσει ο κόσμος να βιντεοσκοπεί, ότι θέλει πολλοί άνθρωποι να το αφήνουν αυτό να συμβαίνει, κι ότι όλοι αυτοί που βιντεοσκοπούν είναι άνθρωποι που ήδη έχουν πάρει μια απόφαση, έχουν πάρει την απόφαση να μην επέμβουν, να συμμετέχουν παθητικά σε ένα γεγονός, να το αντιμετωπίζουν ως θέαμα και να το καταγράφουν.

Ναι, δεν ξέρουμε ίσως το «γιατί» της κάθε κάμερας, τι σκεφτόταν δηλαδή ο κάθε χειριστής της· ξέρουμε όμως τι θεωρούσε ότι έβλεπε: έναν άνθρωπο ήδη προγραμμένο, κάποιον που ανήκε ήδη στην κατηγορία των νεκρών.

Πολύ πριν μάθουμε ότι ήταν αυτός, ο Ζακ είχε πεθάνει στα κανάλια, πολλές φορές, πολύ επαναληπτικά. Είχε πεθάνει όσο αναφερόταν ως «ληστής», ως «χρήστης ουσιών», ως επιτιθέμενος, ως φταίχτης του ξυλοδαρμού του. Είχε πεθάνει όταν για ώρες δεν γινόταν ουσιαστική έρευνα, δεν υπήρχε βροντερή καταγγελία της βίας στην οθόνη, κι όχι μόνο όταν ακούσαμε: «κατέληξε τελικά ο ληστής της Ομόνοιας…» (έτσι, αντιγραμματικά, και «κατέληξε» και «τελικά»). Φράση φτιαγμένη για ν’ ακούγεται φυσικά, επιβεβαιώνοντας ό,τι εξαρχής είχαν ως εικόνα κυκλοφορήσει: ότι ο άνθρωπος που βλέπαμε κάτω από τα τζάμια ήταν ήδη για θάνατο και ότι το πότε θα ανακοινωνόταν ως νεκρός ήταν απλώς μια διαδικαστική λεπτομέρεια.

Πολύ πριν μάθουμε ότι ήταν αυτός, ο Ζακ είχε πεθάνει επίσης, πολλές φορές, στα χέρια πολλών σωμάτων ασφαλείας και λειτουργών της υγείας. Συζητήθηκε αργότερα ο χειρισμός τους τις συγκεκριμένες στιγμές, η βία με την οποία έπιαναν αυτό το σώμα, η πίεση που ασκούσαν, ακόμα και ο τρόπος που τον έδεσαν στο φορείο.

Μα είναι δυνατόν έτσι να δρουν άνθρωποι ταγμένοι για να υπηρετούν ασφάλεια και υγεία; Αν το ξαναδείς προσεκτικά βέβαια, κι αν δεις πώς απάντησαν κάποιοι από τους εμπλεκόμενους, ναι, είναι. Αν ξαναδείς, δηλαδή, προσεκτικά εκείνες τις στιγμές, συνειδητοποιείς έντρομος ότι, όντως, επαίρονται πως πράττουν ως λειτουργοί της «ασφάλειας» και της «υγείας» – πλην όμως όχι της ασφάλειας και της υγείας αυτού που είχαν στα χέρια τους. Αυτόν τον θεωρούσαν εξαρχής ζωντανό-νεκρό. Κι έτσι δικαιολογούσαν τη βία τους, έτσι δείχναν δι’ αυτής ότι, και καλά, τους άλλους πάνε να προστατεύσουν.

Ολους αυτούς, τους πολλούς θανάτους, κι ας τους είχαμε δει να εξελίσσονται πολλαπλά στις οθόνες μας, ήμασταν έτοιμοι να τους ξεχάσουμε, να τους θεωρήσουμε κι αυτούς μια δύσκολη έκρηξη στη θανατοπολιτική λογιστική της καθημερινότητάς μας (σοκαριστική ναι, μα και καθημερινή). Οταν αίφνης μάθαμε, μία μέρα μετά, ποιος ήταν ο νεκρός.

Το πρόσωπο του Ζακ/της Zackie, η τόσο πολύ διεκδικημένη του αφοβία, ξαφνικά γέμισε την οθόνη. Ξέρετε τότε τι συνέβη; Θα το πω όσο μπορώ πιο απλά. Τότε, ο τόσο προγραμμένος, ο τόσο πολύ νεκρός, τότε ο άνθρωπος αυτός αναστήθηκε.

Κι εδώ προφανώς δεν εννοώ ότι ξαναζωντάνεψε· όπως ο πολιτικά δυναμικός αλλά προσωπικός, υπόκωφος και επίμονος θρήνος της οικογένειας και των φίλων του έναν χρόνο τώρα δείχνει, ο Ζακ δεν ξαναζωντάνεψε, και ποτέ ξανά δεν θα βρίσκεται ανάμεσά μας ζωντανός.

Οταν λέω αναστήθηκε, εννοώ αυτή την άλλη, τη βαθιά έννοια που έχει κάνει την ανάσταση κέντρο πολλών πολιτισμικών συστημάτων (συμπεριλαμβανομένου μα και πέραν του χριστιανισμού), εννοώ αυτή την έννοια της ανάστασης που εδώ την είδαμε να εξελίσσεται τόσο ουσιαστικά: όταν λέω αναστήθηκε, εννοώ ξανασηκώθηκε. Οτι στάθηκε και γύρισε το βλέμμα, πέταξε από πάνω του όλους αυτούς τους θανάτους με τους οποίους τον είχαν από τόσο πριν τόσο πολύ μπαζώσει, και γύρισε το βλέμμα σε μας. Οτι έφερε στο προσκήνιο όλους αυτούς, όλες τις πρακτικές τους, όλες αυτές τις σκηνές, που πραγματεύονται τον θάνατο του «άλλου» κάθε στιγμή στην καθημερινότητά μας, και επαίρονται ότι το κάνουν, όχι για θάνατο, μα για τη δική μας ζωή.

Κι όταν λέω ότι τότε ξαφνικά το βλέμμα γύρισε σε μας, ότι τότε γίναμε, όλοι, κοινωνοί της ανάστασής του, αυτό το απλό που πάω να πω είναι ότι τότε, ξαφνικά, όλοι μαζί, γίναμε συνυπεύθυνοι.

Τη σκέψη για τους πολλούς θανάτους του Ζακ Κωστόπουλου/της Zackie Oh, είμαι σίγουρος, την έχω ακούσει από πολλούς· πιο πρόσφατα την άκουσα σε μια συγκλονιστική παρέμβαση της Ζωής Κόκαλου, μιας από τις ψυχές της ομάδας Justice for Ζακ/Zackie.

Δεν ξέρω από πού άκουσα και διάβασα τι άλλο μέσα σε αυτή τη χρονιά, τι σκέφτηκα και πότε, ποιανής τα λόγια είναι μέσα στα δικά μου. Αυτό που ξέρω είναι ότι έναν χρόνο τώρα ένας λόγος πρωτόγνωρος, χειμαρρώδης, συναισθηματικός και διεκδικητικός, πολύπλευρος, διαθεματικός, λόγος που πενθεί αλλά και απαιτεί, λόγος που φωνάζει και σιγεί, διερωτάται, διερευνά και που δεν λέει να σταματήσει, ένας χείμαρρος λόγου, ξεχύθηκε από παντού. Και απαίτησε να ξανασκεφτούμε πόσο συνυπεύθυνοι είμαστε όλοι για την καθημερινή, τη φυσική βία που καμώνεται την ανήξερη.

Απαίτησε να ξανασκεφτούμε όλοι το μερίδιό μας στη θανατοπολιτική, στο πώς ανεχόμαστε να προγράφονται άνθρωποι, να αποκλείονται, να περικλείονται, να πακετάρονται με συνοπτικές διαδικασίες, μπροστά ή πίσω από τα μάτια μας.

Στους δρόμους, στη ΓΑΔΑ, σε καταλήψεις, σε μπαρ, σε δημόσιους ανοιχτούς χώρους, στις άλλες αντιρατσιστικές και αντιφασιστικές εκδηλώσεις, ξετυλίχτηκαν πολλές και καινοφανείς πρακτικές θρήνου και μνήμης, απαίτησης για έρευνα, επιθυμίας.

Αίφνης, το γκλίτερ έγινε όχι μόνο μνημολογία, αλλά και αντιφασιστικό σύμβολο. Το υψωμένο τακούνι, σημείο καταγγελίας της έμφυλης, της ρατσιστικής, της κανονικοποιημένης βίας. Η οδός Γλάδστωνος, χωρόσημο μνήμης, οδός, τώρα πια, του Ζακ.

Νέες μορφές δημόσιας παρουσίας, νέες μορφές παρρησίας ήρθαν να συνδεθούν με το ίδιο το παράδειγμα της Zackie, να εμπνευστούν δηλαδή και να το επεκτείνουν. Ξανά, και ξανά, και ξανά –όπως συνέβη και όλη αυτή την εβδομάδα και θα συμβεί και τις επόμενες– από εκδηλώσεις με ανοιχτά μικρόφωνα έως δημόσιες συζητήσεις, και από ντραγκ σόου έως πορείες, συχνά και εκδηλώσεις που τα έμπλεκαν όλα αυτά μαζί. Γιατί, εκτός από το να ξαναμιλάμε, αυτή τη χρονιά μάθαμε και να μη φοβόμαστε να επιμένουμε· να περιμένουμε· να επαναλαμβάνουμε.

Πολύ πριν μάθουμε ότι ήταν αυτός, ο Ζακ/η Zackie Oh είχε πεθάνει, πολλές φορές. Ανασταίνεται τώρα. Τόσες φορές μα κι άλλες τόσες· κι άλλες πόσες· κι άλλες πολλές…

* Αναπληρωτής καθηγητής Νεοελληνικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Με την Αθηνά Αθανασίου και τον Γρηγόρη Γκουγκούση συνεπιμελείται το πρόγραμμα Queer Πολιτική/Δημόσια Μνήμη (υπό την αιγίδα του Ιδρύματος Rosa Luxemburg). H πρώτη εκδήλωση είναι την Πέμπτη 26 Σεπτεμβρίου, 7.30 μ.μ., στον κήπο του Συλλόγου Αρχαιολόγων, Ερμού 134.

Sep 212019
 

Εκπαίδευση των παιδιών της Μουσουλμανικής Μειονότητας στη Θράκη. Ένα πρόγραμμα σταθμός για πολλούς και πολλές από εμάς που είχαμε την τύχη να συνεργαστούμε σε αυτό. Μας διαμόρφωσε ως επαγγελματίες, μας βοήθησε να ανοίξουμε τα φτερά μας και να πιστέψουμε ότι το ανέφικτο είναι τελικά εφικτό. Απαιτεί επιστημονική γνώση, πείσμα, μεράκι και συνεργατική ομάδα. Συνεργάτες και συνεργάτιδες αυτού του προγράμματος έγιναν φιλίες ζωής, συνοδοιπόροι. Με συγκίνηση κλείνουμε αυτό το πρόγραμμα, μετά από 22 χρόνια. Αυτήν την Πέμπτη 26/9, στις 5.30 το απόγευμα στο αμφιθέατρο Αργυριάδης στο κεντρικό κτήριο του ΕΚΠΑ θα γίνει μια αναστοχαστική ημερίδα. Θα μιλήσουν άνθρωποι από το πεδίο που έζησαν την παρέμβαση. Αξίζει να παραβρεθείς.

Ένα κλικ εδω για να δεις το πρόγραμμα της ημερίδας (αρχείο pdf)

Sep 182019
 

Ανακοίνωση για τέσσερεις μέρες εκδηλώσεων του Δικτύου “Ακούγοντας Φωνές”

Πηγή: http://hearingvoices.gr

Αγαπητές/οι φίλες/οι του Δικτύου των Ανθρώπων που Ακούνε Φωνές,

θα θέλαμε να σας ενημερώσουμε για τις εκδηλώσεις/συζητήσεις και τα εργαστήρια που θα πραγματοποιηθούν προς το τέλος του Σεπτέμβρη (24/9, 27/9 και 28 με 29/9). Θα έχουμε την χαρά να βρεθούμε άλλη μια φορά με τον Peter Bullimore και τον Shaunt Hunt και να συζητήσουμε για συναισθήματα και σκέψεις που μας απασχολούν όλους.

Σε αυτές τις τέσσερις μέρες εκδηλώσεων σκεφτήκαμε να “βάλουμε κάτω” τον φόβο, την παράνοια και τα παρελκόμενα τους. Πιστεύουμε, κλείνοντας τις εκδηλώσεις αυτές, με τα μοιράσματα, τις αφηγήσεις, τις προσεγγίσεις και τις συζητήσεις που θα γίνουν, να καταφέρουμε να φοβόμαστε όλοι λιγότερο και να δούμε τους φόβους μας και με άλλη οπτική. 

Για την παράνοια και πλησιάζοντας του συνειρμούς γύρω από αυτή, δεν μπορούμε να σας εγγυηθούμε τίποτα! Τολμήστε το όμως και ελάτε!

 Λίγα λόγια για τους συντονιστές του εργαστηρίου:

Ο Peter Bullimore είναι συν-ιδρυτής του Νational Paranoia Network και συντονιστής του Asylum Associates ενός εκπαιδευτικού και συμβουλευτικού φορέα σε θέματα φωνών και παράνοιας. Έχοντας περάσει δέκα χρόνια ως ψυχιατρικός ασθενής και έχοντας βιώσει αρκετές κρίσεις παράνοιας κατάφερε διεκδικήσει τη ζωή του από το ψυχιατρικό σύστημα. Ζώντας ο ίδιος εμπειρία φωνών και παράνοιας, έχει εμπνεύσει, ενθαρρύνει και υποστηρίξει τη δημιουργία αντίστοιχων ομάδων αυτοβοηθείας σε πολλά μέρη του κόσμου. Επιπλέον εκπαιδεύει άτομα στη διαχείριση φωνών και παράνοιας διεθνώς, συντονίζει εργαστήρια εκπαίδευσης με επαγγελματίες ψυχικής υγείας στη συνέντευξη του Maastricht και σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο του Manchester διεξάγει έρευνα πάνω σε θέματα ανάρρωσης. 

Ο Shaun Hunt έχει επίσης βιώσει εμπειρίες παράνοιας και φωνών, είναι μέλος του National Paranoia Network του Ηνωμένου Βασιλείου και τα τελευταία χρόνια εργάζεται ως ειδικός από εμπειρία (expert by experience) στο Βρετανικό Δημόσιο Σύστημα Υγείας (NHS) υποστηρίζοντας ανθρώπους να προχωρήσουν στη ζωή τους παρά τις αντιξοότητες που δημιουργούν οι φωνές και η παράνοια, καθώς και να βγάλουν νόημα από τις εμπειρίες τους.

 Σύντομο πρόγραμμα και πληροφορίες:

Τρίτη 24/9/2019, 17:00-20:00
Εργαστήριο «Παράνοια και Ακραίες Καταστάσεις Συνείδησης» με προσκεκλημένος Ομιλητή τον Peter Bullimore (Ιδρυτικό μέλος του Hearing Voices Network UK και του National Paranoia Network).

Η συμμετοχή είναι ελεύθερη απαιτείται προεγγραφή. (Θα υπάρχει διαδοχική μετάφραση στα ελληνικά)
Διεύθυνση: Αίθουσα 421 Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών, Πανεπιστημιούπολη, Ζωγράφου (Σε συνεργασία με το Εργαστήριο Ποιοτικής Έρευνας στην Ψυχολογία και την Ψυχική Υγεία).

–Παρασκευή 27/09/2019 18:30-22:00

Ανοικτή ομιλία – συζήτηση: “Συζητώντας για το φόβο (μας) μπροστά σε ακραίες καταστάσεις συνείδησης” με εισηγήσεις των Peter Bullimore (Ιδρυτικό μέλος του Hearing Voices Network UK και του National Paranoia Network). & Μαρίνα Λυκοβουνιώτη (Δίκτυο Ακούγοντας Φωνές Αθήνας)
Η συμμετοχή είναι ελεύθερη και δεν απαιτεί προεγγραφή. (Θα υπάρχει διαδοχική μετάφραση στα ελληνικά)
Διεύθυνση: αίθουσα Παναρκαδικής, οδός Τζώρτζ 9, 1ος όροφος (κοντά την πλ. Κάνιγγος).

Σάββατο 28/09/2019 10:00-17:00 & Κυριακή 29/09/2019 10:00-17:00
Σεμινάριο: “Αποκωδικοποιώντας την παράνοια” με τους Peter Bullimore και Shaun Hunt (National Paranoia Network UK)
Απαιτείται προεγγραφή (μέχρι 20 συμμετέχοντες /ουσσες)
Η βασική γλώσσα του Εργαστηρίου είναι τα αγγλικά χωρίς παράλληλη μετάφραση
Διεύθυνση: θα ανακοινωθεί σύντομα

Δείτε στους παρακάτω συνδέσμους, τις αφίσες, την περιγραφή της κάθε εκδήλωσης και τον τρόπο συμμετοχής σας σε αυτές.

-> Πληροφορίες, Εργαστήριο Τρίτη 24/9/2019 

-> Πληροφορίες, Ομιλία συζήτηση Παρασκευή 27/9/2019 <—-> Αφίσα

-> Εργαστήριο Σαββάτο – Κυριακή 28-29/9/2019 <—> Αφίσα

Sep 172019
 

Τα τελευταία τρία χρόνια η Ενδυνάμωση Εκπαιδευτικών ταξίδευε στη Ρόδο. Με την ευγενική υποστήριξη του Ιδρύματος Υποτροφιών Εμμανουήλ και Μαίρης Σταματίου, το πρόγραμμα εφαρμόστηκε με τη συμμετοχή ομάδων εκπαιδευτικών της Ρόδου.

Φέτος, επιστρέφει στην Αθήνα. Η Αλεξάνδρα Βασιλείου και η Ιωάννα Βελαλή είναι οι συντονίστριες της φετινής ομάδας. Το πρόγραμμα ξεκινά το Νοέμβριο 2019 και ολοκληρώνεται τον Απρίλιο 2020.

Ένα κλικ εδώ για περισσότερες πληροφορίες και δήλωση συμμετοχής!

Ένα κλικ εδώ για την αφίσα του προγράμματος (αρχείο pdf)

Sep 142019
 

Το Σπίτι της ΑΡΣΙΣ – Φροντίδα για το παιδί!

Ενισχύουμε το Το Σπίτι Της ΑΡΣΙΣ ώστε να συνεχίσει να φιλοξενεί παιδιά τα οποία είναι θύματα παραμέλησης, κακοποίησης, εμπορίας και διακίνησης ή που βρίσκονται σε κίνδυνο, λόγω δυσμενών οικογενειακών ή κοινωνικών -οικονομικών συνθηκών.

Βοηθήστε και εσείς με μια οικονομική δωρεά ώστε να συνεχίσει ο ξενώνας να προσφέρει θαλπωρή και προστασία στα παιδιά που είναι παραμελημένα, κακοποιημένα ή σε κίνδυνο.

Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να επικοινωνήσετε με την Άρισς στο τηλ & φαξ: 2310 692232 και στο infoxenonas@arsis.gr (πρόσωπο επικοινωνίας: Μαριάννα Κολοβού).

Μπορείτε να βοηθήσετε κάνοντας μια δωρεά με τους παρακάτω τρόπους:
Μέσω της πλατφόρμας www.giveandfund.com
Mε απευθείας κατάθεση στον λογαριασμό δωρεών της ΑΡΣΙΣ Θεσσαλονίκης στην ALPHA BANK με IBAN: GR57 0140 7090 7090 0200 2009 353 (BIC: CRBAGRAAXXX) αναφέροντας τη λέξη: Spiti.

Μέχρι σήμερα στο «Σπίτι της ΑΡΣΙΣ» έχουν φιλοξενηθεί περισσότερα από 300 παιδιά και έφηβοι, με μέσο χρόνο παραμονής τα τρία έτη, ενώ επιδίωξη της ΑΡΣΙΣ είναι τα παιδιά να συνδέονται με το οικογενειακό τους περιβάλλον και να επιστρέφουν σε αυτό, εφόσον έχουν δημιουργηθεί οι κατάλληλες συνθήκες. Οι προσφερόμενες υπηρεσίες περιλαμβάνουν φιλοξενία, κάλυψη όλων των ατομικών αναγκών των παιδιών, ψυχολογική και συναισθηματική υποστήριξη, ένταξη στην εκπαίδευση και το κοινωνικό περιβάλλον, δραστηριότητες ανάπτυξης ατομικών και κοινωνικών δεξιοτήτων, στήριξη κατά τη διαδικασία αυτονόμησης.

Το «Σπίτι της ΑΡΣΙΣ» λειτουργεί από το 2007 σε κτίρια της πρώην παιδόπολης Ωραιοκάστρου και χρηματοδοτείται από το Υπουργείο Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης για την κάλυψη των δαπανών μισθοδοσίας του ελάχιστου απαραίτητου προσωπικού, μέρους του κόστους θέρμανσης, του κόστους της ΔΕΗ και των τηλεπικοινωνιών.

Για όλες τις υπόλοιπες λειτουργικές ανάγκες ο ξενώνας βασίζεται στην ιδιωτική πρωτοβουλία, μέσω δωρεών και χορηγιών σε είδος και χρήματα.
Το «Σπίτι της ΑΡΣΙΣ» αυτή η μοναδική δομή βραχείας φιλοξενίας στη Βόρεια Ελλάδα που εξυπηρετεί κάθε χρόνο περισσότερα από 70 παιδιά σε κίνδυνο, αποτελεί προτεραιότητα της ΑΡΣΙΣ και ελπίζουμε να εκτιμηθεί και να υποστηριχθεί οικονομικά από όλους τους συμπολίτες μας, αλλά και από τις μικρές και μεγάλες επιχειρήσεις και κοινωφελή ιδρύματα της χώρας. Σε διαφορετική περίπτωση θα υπάρξει ένα τεράστιο κενό στον ευαίσθητο τομέα της Παιδικής Προστασίας, αυτό που καλύπτει το «Σπίτι της ΑΡΣΙΣ» από το 2007 μέχρι σήμερα.

Ακολουθείστε τον παρακάτω σύνδεσμο για να διαβάσετε ολόκληρο το κείμενο. Βοηθείστε στη διάδοση της καμπάνιας μας, είναι ζωτικής σημασίας…
http://www.arsis.gr/exasfalizoyme-ti-filoxenia-paidi/

Sep 142019
 

Πηγή: Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες

Αρχή της σχολικής χρονιάς και για τα προσφυγόπουλα; Ανάγκη άμεσων ενεργειών της πολιτείας

Πέμπτη, 12 Σεπτεμβρίου 2019—Χθες,  Τετάρτη 11 Σεπτεμβρίου χτύπησε το κουδούνι του σχολείου για όλα τα Ελληνόπουλα, όχι όμως και για όλα τα προσφυγόπουλα, αφού μόνο αυτά που μένουν σε διαμερίσματα και δομές φιλοξενίας εντός του αστικού ιστού είχαν τη δυνατότητα να γραφτούν στο σχολείο και να ξεκινήσουν τη χρονιά. Τα προσφυγόπουλα που μένουν στα Κέντρα Φιλοξενίας της ενδοχώρας και στα Κέντρα Υποδοχής και Ταυτοποίησης (ΚΥΤ) των νησιών δεν μπορούν ακόμα να μπουν στις τάξεις με τους συμμαθητές και συμμαθήτριές τους. Οι λόγοι είναι τρεις:

α) Για να ξεκινήσουν οι  απογευματινές τάξεις-Δομές Υποδοχής και Εκπαίδευσης Προσφύγων (ΔΥΕΠ), είναι απαραίτητη η έκδοση Υπουργικής Απόφασης, όπως συνέβη τις προηγούμενες χρονιές. Δεν έχει εκδοθεί ακόμα.

β) Για να μεταφερθούν τα παιδιά από τα Κέντρα Φιλοξενίας και τα ΚΥΤ στις πρωινές ή στις απογευματινές τάξεις, χρειάζεται να προβλεφθεί  ο τρόπος της μεταφοράς τους – κάτι που επίσης δεν έχει γίνει.

γ) Όλα τα προσφυγόπουλα που πάνε πρώτη φορά στο ελληνικό σχολείο πρέπει να έχουν ΑΜΚΑ,  ώστε να εμβολιαστούν, να αποκτήσουν το Ατομικό Δελτίο Μαθητή (ΑΔΥΜ) και να μπορέσουν να εγγραφούν. Η διαδικασία αυτή έχει παγώσει στην πράξη.

Όσον αφορά  τα προσφυγόπουλα  που μένουν στα Κέντρα Φιλοξενίας και στα Κέντρα Υποδοχής, είναι σημαντικό  να ενισχυθεί και να αναβαθμιστεί ο θεσμός των ΣΕΠ (Συντονιστές Εκπαίδευσης Προσφύγων), των εκπαιδευτικών δηλαδή που υπηρετούν  μέσα στα κέντρα/δομές φιλοξενίας, και διαθέτουν πολύτιμη εμπειρία σε θέματα εκπαίδευσης προσφυγόπουλων.

Το Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες εκφράζει την ανησυχία του για τις καθυστερήσεις και προσκόμματα, καθώς και την ελπίδα του ότι η πολιτεία θα δράσει τάχιστα για να αντιμετωπιστούν. Η πρόσβαση στη δημόσια εκπαίδευση  αποτελεί αναφαίρετο δικαίωμα για όλα τα παιδιά που βρίσκονται στη χώρα μας, ανεξάρτητα από το καθεστώς παραμονής τους, σύμφωνα με το διεθνές και το εθνικό δίκαιο. Η εκπαίδευση αποτελεί βασικό θεσμό ένταξης των προσφυγόπουλων, που  συμβάλλει τόσο στην ομαλή επιστροφή των παιδιών σε μια κανονικότητα που έχουν στερηθεί, ενώ παράλληλα προάγει τη συνοχή και την ευημερία των τοπικών κοινωνιών.

Sep 122019
 

Πηγή: Orlando lgbt+

Ανακοίνωση του Orlando lgbt+ που αφορά Ομάδες Εποπτείας για Επαγγελματίες Ψυχικής Υγείας και συγκεκριμένα προβλέπεται ότι:

  • Θα γίνουν δύο κύκλοι εποπτείας, ο πρώτος από το Νοέμβριο έως το Μάρτιο και ο δεύτερος από το Μάρτιο έως τον Ιούλιο. Κάθε κύκλος θα αποτελείται από 5 συναντήσεις, δηλαδή μία κάθε μήνα.
  • Σκοπός των εποπτικών ομάδων είναι ο προβληματισμός, ο αναστοχασμός και η ανατροφοδότηση σε ζητήματα σεξουαλικού προσανατολισμού, ταυτότητας, έκφρασης και χαρακτηριστικών φύλου, μέσα από εμπειρίες που προκύπτουν στην επαγγελματική μας διαδρομή.
  • Το μοίρασμα των εμπειριών, των αποριών και των φραγμών σε πλαίσιο ομάδας θα κάνει τις συναντήσεις πλουσιότερες, ενώ οι επόπτριες και ο επόπτης που θα συντονίζουν τις συναντήσεις θα βοηθούν στην επίλυση των δυσκολιών, την έγκυρη πληροφόρηση και την καθοδήγηση για περαιτέρω έρευνα και επιμόρφωση, βασισμένες-οι σε όλα τα σύγχρονα επιστημονικά δεδομένα και τις κατευθυντήριες γραμμές για τη συμβουλευτική και ψυχοθεραπεία με ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα.

Οι εποπτείες δεν αποτελούν ένα πλήρες επιμορφωτικό πρόγραμμα, αλλά μια καλή αρχή, με πρακτικές απαντήσεις, σε δυσκολίες που μπορεί να συναντάμε καθημερινά στη δουλειά μας. Θέλοντας να κάνουμε πιο εύκολη την πρόσβαση στις ομάδες στους συναδέλφους που ενδιαφέρονται να κάνουν αυτή την προσωπική δουλειά, ορίζουμε το κόστος συμμετοχής σε κάθε κύκλο εποπτείας στα 125€ που καταβάλλεται εφάπαξ (25€ η συνάντηση).

Οι θέσεις είναι περιορισμένες και θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας.

Επόπτριες, επόπτης: Αλεξάνδρα Βασιλείου (PhD), Νάνσυ Παπαθανασίου (PhD), Αντώνης Πούλιος (PhD-c), Έλενα-Όλγα Χρηστίδη (MSc).

Xώρος διεξαγωγής: ο νέος χώρος του Orlando LGBT+,
Βασ. Κων/νου 26, Αθήνα, 7′ από το μετρό Ευαγγελισμός.

Ημερομηνίες-ώρες συναντήσεων: 1 Παρασκευή του μήνα, ώρα 18.30-20.30, αναλυτικές ημερομηνίες θα ανακοινωθούν στις συμμετέχουσες/συμμετέχοντες.

Αποστολή αιτήματος συμμετοχής στο contact@orlandolgbt.gr

Sep 072019
 

Πηγή: Παρατηρητής της Θράκης

Ημερίδα την Τετάρτη στο κτίριο της ΠΕ Ροδόπης

Το πρόγραμμα που βοήθησε την τοπική κοινωνία να μάθει πώς να κάνει πρόσθεση και όχι αφαίρεση, πολλαπλασιασμό και όχι διαίρεση, κλείνει τον ευρύ κύκλο δραστηριοποίησης του με μια απολογιστική ημερίδα. Ο λόγος για το Πρόγραμμα Εκπαίδευσης Μουσουλμανοπαίδων (ΠΕΜ) που ολοκληρώνοντας μια διαδρομή 22 ετών (1997-2019) θα πραγματοποιήσει την Τετάρτη 18 Σεπτεμβρίου στην αίθουσα «Γεώργιος Παυλίδης» της Περιφερειακής Ενότητας Ροδόπης την καταληκτήρια ημερίδα του, με τίτλο «Ένταξη και Εκπαίδευση των Μουσουλμανοπαίδων».
 
Το πρόγραμμα της ημερίδας είναι το εξής:
 
17.00 – 17.45: Χαιρετισμοί
Συντονίζουν: Άννα Φραγκουδάκη, Ομότιμη καθηγήτρια, ΕΚΠΑ και Θάλεια Δραγώνα, Καθηγήτρια, ΕΚΠΑ
 
Χρήστος Μέτιος, Περιφερειάρχης Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης και
Ζωή Γαβριηλίδου, Αντιπρύτανης Ακαδημαϊκών Υποθέσεων και Φοιτητικής Μέριμνας, Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης
Κωνσταντίνος Μπαντίκος, Περιφερειακός Διευθυντής Εκπαίδευσης Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης
Βασίλης Συμεωνίδης, Συντονιστής Μειονοτικής Εκπαίδευσης
Νίκος Ανταμπούφης, Συντονιστής ΠΕΚΕΣ Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης
Μαρία Λουκοπούλου, Πρόεδρος ΕΛΜΕ Ξάνθης
Μιχάλης Βασιλειάδης, Πρόεδρος ΕΛΜΕ Ροδόπης
Δημήτρης Ντούμος, Πρόεδρος Συλλόγου Εκπαιδευτικών ΠΕ Ξάνθης
Στέφανος Μακρυγιάννης, Πρόεδρος Συλλόγου Εκπαιδευτικών ΠΕ Ροδόπης
 
17.45 – 18.10:Εικοσιδύο χρόνια μετά: αναστοχασμός από την επιστημονική επιτροπή του ΠΕΜ
Συντονίζει:Βενετία Αποστολίδου, Καθηγήτρια, ΑΠΘ
 
Θάλεια Δραγώνα, Καθηγήτρια ΕΚΠΑ
Άννα Φραγκουδάκη, Ομότιμη Καθηγήτρια, ΕΚΠΑ
Αλεξάνδρα Ανδρούσου, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια, ΕΚΠΑ
Νέλλη Ασκούνη, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια, ΕΚΠΑ
 
18.10 – 18.30: Οι βουλευτές της μειονότητας μιλούν για το ΠΕΜ
Συντονίζει: Ανδρέας Νοταράς, Επίκουρος Καθηγητής, Πάντειο Πανεπιστήμιο και Μαρία Κωνσταντινίδου, Λέκτορας, ΔΠΘ, Υπεύθυνη ΚΕΣΠΕΜ Ροδόπης
 
Χουσεΐν Ζεϋμπέκ, Βουλευτής Ξάνθης
Μπουρχάν Μπαράν, Βουλευτής Ξάνθης
Ιλχάν Αχμέτ, Βουλευτής Ροδόπης
 
18.30 – 19.15: Η ματιά των εκπαιδευτικών Ι
Συντονίζουν: Ελένη Χοντολίδου, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια, ΑΠΘ και  Μαρία Ζωγραφάκη, Συντονίστρια Εκπαιδευτικού Έργου, ΠΕΚΕΣ Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης
 
Νουρεδήν Κιγιτζή, Πρόεδρος Συλλόγου Εκπαιδευτικών ΕΠΑΘ Ξάνθης
Μιχάλης Τσιραμπίδης, Εκπαιδευτικός, 1ο Μειονοτικό ΔΣ Ξάνθης
Φεϊμέ Ραήφ, Εκπαιδευτικός, Συνεργάτιδα του ΠΕΜ
Νένα Ορφανίδου, Εκπαιδεύτρια ενηλίκων, Συνεργάτιδα του ΠΕΜ
Λένα Παπαδοπούλου, Εκπαιδευτικός, Μειονοτικό ΔΣ Γλαύκης
 
19.15 – 19.45: Διάλειμμα καφέ
 
19.45 – 20.25: Η ματιά των εκπαιδευτικών ΙΙ
Συντονίζουν: Χαρά Δαφέρμου, Επίκουρη Καθηγήτρια, ΕΚΠΑ και Όλγα Κατσιάνη, Κοινωνική Λειτουργός, Συντονίστρια Κινητών ΚΕΣΠΕΜ
 
Σαλή Αχμέτ, Πρόεδρος Συλλόγου Εκπαιδευτικών ΕΠΑΘ Ροδόπης
Μαριγούλα Κοσμίδου, Διευθύντρια Β/βάθμιας Εκπαίδευσης Ροδόπης
Νεδιμέ Καντουχάρ, Εκπαιδευτικός, Συνεργάτιδα του ΠΕΜ
Ραφιέ Καντουχάρ, Εκπαιδευτικός, Συνεργάτιδα του ΠΕΜ
Αχμέτ Νιζάμ, Συντονιστής Εκπαιδευτικού έργου Μειονοτικής Εκπαίδευσης, ΠΕΚΕΣ Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκη
Βαγγέλης Φακούδης, Εκπαιδευτικός, Γυμνάσιο Σουφλίου
 
20.25 – 21.15: Το αποτύπωμα του ΠΕΜ στην τοπική κοινωνία
Συντονίζουν:Γιώργος Μαυρομμάτης, Επίκουρος Καθηγητής, ΔΠΘ και Σεβάλ Οσμάν Ογλού, Ψυχολόγος, μέλος Ομάδας συντονισμού ΔΕΝ
 
Δημήτρης Πολυχρόνης, Εκπαιδευτικός, παλαιό μέλος Δημιουργικών Εργαστηρίων Νέων
Φατμά Αχμέτ, Μαθήτρια, Δημιουργικά Εργαστήρια Νέων
Χουσεΐν Μπαλτατζή, Πρόεδρος Συλλόγου Επιστημόνων Μειονότητας Δυτικής Θράκης
Χαράλαμπος Σακονίδης, Καθηγητής ΔΠΘ
Αχμέτ Χατζηοσμάν, πρ. Βουλευτής, Πρόεδρος ΠΕΚΕΜ
Μουσταφά Μουσταφά, πρ. Βουλευτής
 
21.15 – 22.00: Το δικαίωμα στην εκπαίδευση: η παρέμβαση του ΠΕΜ
Συντονίζουν: Σαμή Καραμπουγιούκογλου, Δημοσιογράφος και Χαρά Καραβία, Κοινωνιολόγος, Υπεύθυνη ΚΕΣΠΕΜ Ξάνθης
 
Κωνσταντίνος Τσιτσελίκης, Καθηγητής, Πανεπιστήμιο Μακεδονίας
Κώστας Γούναρης, Δικηγόρος
Γιάννης Κτιστάκις, Επίκουρος Καθηγητής ΔΠΘ

Sep 062019
 

Πηγή: Art in Perspective

Το Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου υποστήριξε τη δημιουργία της παράστασης- διάλογος “A New Era (?)” που παρουσιάστηκε στα πλαίσια της πλατφόρμας “Άνοιγμα στην Πόλη” στις 27, 28, 29 και 30 Ιουνίου 2019 στη σκηνή του six d.o.g.s..

Η συγκεκριμένη παράσταση συνδυάζει το Θέατρο Κοινότητας (Community Theater) με τον ανοιχτό κοινωνικό διάλογο (Open Forum). Στόχος του A New Era (?) είναι η χρήση του θεάτρου στην ευαισθητοποίηση και πρόληψη σε θέματα που αφορούν την κοινωνική περιθωριοποίηση της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας και η εν μέρει επιμόρφωση και στήριξη όλων όσων καλούνται να την υποστηρίξουν (οικογένεια, εκπαιδευτικοί, ειδικοί ψυχικής υγείας, κοινωνικοί λειτουργοί και φορείς).

Η μεθοδολογία που ακολουθήθηκε συμπεριλαμβάνει:

  • Προσωπική επαφή με νέες και νέους ΛΟΑΤΚΙ+ που ζουν στην Ελλάδα την περίοδο της συνέντευξης και καταγραφή των μαρτυριών τους
  • Επιλογή συνεργατών που έχουν την ικανότητα και τη διάθεση να εμπλακούν στην βαθύτερη κατανόηση του θέματος και του βιώματος των αφηγητών
  • Επιστημονική συμβολή ειδικών ψυχικής υγείας στο στάδιο της δραματουργικής επεξεργασίας
  • Δημιουργία παράστασης βασισμένη στις μαρτυρίες των αφηγητών/ αφηγητριών από επαγγελματίες νέους ηθοποιούς
  • Παρουσίαση της παράστασης στο ευρύτερο κοινό και στους ίδιους τους αφηγητές/ αφηγήτριες
  • Συζήτηση με το κοινό συντονισμένη από εξειδικευμένες συνεργάτιδες
  • Επαφή των αφηγητών/αφηγητριών που το επιθυμούν με τους συντελεστές της παράστασης και προσωπική συνδιαλλαγή μεταξύ τους
  • Μετά το πέρας των παραστάσεων, συνάντηση ανατροφοδότησης με τους ηθοποιούς σχετικά με την προσωπική τους εμπλοκή στο θέμα
  • Μετά το πέρας των παραστάσεων, συνάντηση ανατροφοδότησης με τους αφηγητές σχετικά με την προσωπικής τους διαδρομή κατά τη διάρκεια του project

Δημιουργούνται έτσι τέσσερις ομάδες που επεξεργάζονται το θέμα: συντελεστές της παράστασης, διεπιστημονική ομάδα, ομάδα αφηγητών και αφηγητριών, ευρύτερο κοινό και θεατές. Αυτές οι παράλληλες διεργασίες εμπλουτίζουν η μία την άλλη κατά τη διάρκεια του project και συν-διαμορφώνουν την ατμόσφαιρα και το περιεχόμενου του κοινωνικού διαλόγου που ξεδιπλώνεται.

Είναι η πρώτη φόρα στην Ελλάδα που χρηματοδοτήθηκε αυτού του είδους η μεθοδολογία από μεγάλο φορέα. Η sold-out επιτυχία της και η ανατροφοδότηση των περισσότερων συντελεστών και θεατών φαίνεται να επιβεβαιώνουν την πολιτική χρησιμότητα της καλλιτεχνικής αυτής δημιουργίας και την μοναδική ικανότητα του θεάτρου να συμβάλλει στην προσωπική και κοινωνική αλλαγή.

Συντελεστές
Ιδέα – Σχεδιασμός: Βέρα Λάρδη – Αλεξάνδρα Βασιλείου
Δραματουργία – Σκηνοθεσία: Μαργαρίτα Καστρινού – Βέρα Λάρδη
Επιστημονικοί σύμβουλοι: Λένα Ασλανίδου – Λίλη Βασιλείου (Processwork Hub), Νάνσυ Παπαθανασίου – Έλενα-Όλγα Χρηστίδη, (Orlando lgbt+)
Υπεύθυνες συντονισμού συζήτησης: Αλεξάνδρα Βασιλείου – Λένα Ασλανίδου
Επιμέλεια κίνησης: Αντιγόνη Γύρα
Σκηνογραφία – Ενδυματολογία: Μάγδα Πλευράκη
Βοηθός σκηνογράφου: Νατάσα Τσιντικίδη
Φωτισμοί: Κώστας Μπεθάνης
Επιμέλεια μουσικής: Αλέξανδρος Μισιρλιάδης
Βοηθός Σκηνοθετριών: Μαρία Ουίτσι Χατζή
Φωτογραφίες: Παύλος Μαυρίδης
Γραφιστικά: Λίλα Παλαιολόγου / pelpal productions
Παίζουν: Φένια Αποστόλου, Αλέξης Βιδαλάκης, Ηλίας Βογιατζηδάκης, Γεωργία Ζάχου, Χρήστος Καπενής, Μαργαρίτα Καστρινού, Βέρα Λάρδη, Ελίνα Παπαθεοδώρου
Παραγωγή: Αθηναϊκή Σκηνή Μιχάλης Καλαμπόκης

Οι δημιουργοί ευχαριστούν τον Κινητήρα, τον Παλμό και τους Αέλια (26 χρονών), Αλκμήνη (25 χρονών), Άντα (27 χρονών), Βανέσα (37 χρονών), Βασίλη (25 χρονών), Βύρωνα (40 χρονών), Γιώργο (18 χρονών), Γιώργο- Κυβέλη (25 χρονών), Δημήτρη (19 χρονών), Λόλα (43 χρονών), Λουκά (18 χρονών), Ραφαήλο (28 χρονών), Parvus Princeps (21 χρονών), Χλόη (28 χρονών).

Με τη συγχρηματοδότηση της Ελλάδας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Sep 062019
 

Πηγή: Βαβέλ – Ψυχική Υγεία Μεταναστών

Μια έκδοση της Βαβέλ, πολύτιμο εργαλείο για όλες και όλους που εργαζόμαστε στο πεδίο!

Μια έκδοση του Βαβέλ και του Centre for Trauma, Asylum and Refugees του Πανεπιστημίου του Essex.

Από τον πρόλογο της έκδοσης:

Το εγχειρίδιο που έχετε στα χέρια σας απευθύνεται σε όσους εργάζονται με πρόσφυγες, είτε ως εθελοντές είτε ως έμμισθοι εργαζόμενοι, προτείνοντας όχι ένα ακόμη, αλλά ένα διαφορετικό εγχειρίδιο. Στο σύνολό του, κείμενο και συνοδευτικό υλικό από διαφάνειες και βίντεο, παρουσιάζει ένα διαφορετικό, από τα συνήθη, εννοιολογικό πλαίσιο που επιτρέπει πριν απ’ όλα την κατανόηση της προσφυγικής συνθήκης ώστε οι όποιες παρεμβάσεις να αποκτούν νόημα.

Δείτε την έκδοση εδώ: https://babeldc.gr/wp-content/uploads/2019/09/Psyxokoinonikes-diastaseis-prosfygikhs-syn8hkhs.pdf

 Posted by at 15:11  Uncategorized  Comments Off on Ψυχοκοινωνικές διαστάσεις της προσφυγικής συνθήκης – Συνεργική προσέγγιση
Jul 272019
 

Κλείνει άλλη μια χρονιά… Τόσο γεμάτη που αραίωσαν τα ποσταρίσματα στο blog. Δεν υπήρξε χρόνος για πολλά γραψίματα, ήταν χρονιά έντονης δράσης. Οι επαγγελματικές επιμορφώσεις στο Hub, το Go Deep Project με όλες τις δράσεις του, το εκπαιδευτικό πρόγραμμα του Processwork, συνεργασίες με Μ.Κ.Ο. για εποπτεία των επαγγελματιών πεδίου, ταξίδια στο εξωτερικό για εκπαιδευτικά προγράμματα του Processwork, Ενδυνάμωση Εκπαιδευτικών στο Ρόδο, επιμορφώσεις εκπαιδευτικών στο Teach4Integration, συμμετοχή στο Φεστιβάλ Αθηνών με το A New Era (?), και άλλα πολλά… Αυτή η χρονιά μας χρωστάει έναν Αύγουστο. Μακριά από υπολογιστή και κοινωνική δικτύωση. Ευχές για μερικές ανάσες ξεκούρασης και ηρεμίας. Η επόμενη χρονιά προβλέπεται εξίσου ενδιαφέρουσα. Από αρχές Σεπτέμβρη και πάλι εδώ.

Jun 282019
 

Πηγή: tospirto.net

Όι συντελεστές της παράστασης New Era(?) μιλούν στο www.tospirto.net.

Ομοφοβία, αμφιφοβία και τρανσφοβία: Πώς τις βιώνουν οι άνθρωποι που είναι ομοφυλόφιλοι, αμφιφυλόφιλοι, τρανς και κουίρ; Τι σκέφτεται και πώς ζει η νέα γενιά των ΛΟΑΤΚΙ+; Οι πρόσφατες θεσμικές αλλαγές έχουν αλλάξει το τοπίο; Έχουμε πράγματι μπει στο κατώφλι μιας νέας εποχής, ουσιαστικής αναγνώρισης του δικαιώματος στην ελευθερία ταυτότητας; Ιστορίες ζωής μελών της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας ζωντανεύουν μέσα σε ένα ιδιόμορφο bar theatre. Βρισκόμαστε μέσα στο μαγικό κουκούλι ενός νυχτερινού μπαρ, μοιραζόμαστε την ψευδαίσθηση που δημιουργεί η νύχτα. Λόγος, μουσική, χορός, μπλέκονται σ’ ένα παζλ αφηγήσεων και σκηνικών δράσεων.

Ειδικευμένη στο λεγόμενο «θέατρο κοινότητας», η Βέρα Λάρδη, ηθοποιός, θεατρολόγος και ψυχοδραματίστρια, μαζί με την Αλεξάνδρα Βασιλείου, κοινωνική ψυχολόγο με μακροχρόνια εμπειρία σε θέματα κοινωνικής περιθωριοποίησης ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων, συνεργάζονται με τη θεατρολόγο και ηθοποιό Μαργαρίτα Καστρινού και στήνουν από κοινού την παράσταση «New Era (?)». 

Στην παράσταση παίζουν οι: Φένια Αποστόλου, Αλέξης Βιδαλάκης, Ηλίας Βογιατζηδάκης, Γεωργία Ζάχου, Χρήστος Καπενής, Μαργαρίτα Καστρινού, Βέρα Λάρδη, Ελίνα Παπαθεοδώρου

Εμείς μιλήσαμε με πολλούς από τους συντελεστές της στην προσπάθειά μας να ιχνηλατήσουμε αυτήν την Νέα Εποχή….

Πώς εμπνευστήκατε την ιδέα για το συγκεκριμένο project;
Βέρα Λάρδη: Με την Αλεξάνδρα Βασιλείου συνεργαζόμαστε από το 2014 στον σχεδιασμό και την υλοποίηση επιμορφώσεων και κοινωνικών παρεμβάσεων με θέμα τον αποκλεισμό αξιοποιώντας την τέχνη του θεάτρου, το processwork και το ψυχόδραμα. Μαζί σχεδιάσαμε την Αυθεντική Αντίδραση: ένας διάλογος για την ομοφοβία και την τρανσφοβία που παρουσιάστηκε σε εκπαιδευτικούς και φεστιβάλ. Τη ίδια μεθοδολογία ακολουθήσαμε και στο A New Era (?): μία παράσταση -διάλογος βασισμένη στις μαρτυρίες νέων της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας δίνοντας ακόμη περισσότερο χώρο στην καλλιτεχνική δημιουργία και το παραστασιακό κομμάτι. Καλέσαμε την Μαργαρίτα Καστρινού που έχει μεγάλη καλλιτεχνική εμπειρία ως ηθοποιός και σκηνοθέτης και την Αντιγόνη Γύρα με τη μοναδική της ματιά στη σωματική έκφραση να ενώσουμε τις δυνάμεις μας.

Μαργαρίτα Καστρινού: Η σκηνοθεσία συνδυάζει τον συμβολισμό με τον ρεαλισμό με στόχο οι προσωπικές αφηγήσεις να ανοίξουν στη συλλογική εμπειρία. Χορός και λόγος συνομιλούν μέσα στον φυσικό τους χώρο, ένα μπαρ τη νύχτα. Η μόνη διαφορά είναι ότι υπάρχουν μάρτυρες σε αυτό που συμβαίνει, οι θεατές. Το A New Era (?) Δημιουργήθηκε για να δώσει χώρο σε διαφορετικές ομάδες ανθρώπων να συνδιαλλαγούν με το θέμα της ομοφοβίας, αμφιφοβίας και τρανσφοβίας, ξεκινώντας από τις αφηγήτριες και τους αφηγητές, την ομάδα των καλλιτεχνών που συμμετέχουν στη παράσταση και καταλήγοντας στο κοινό που θα την παρακολουθήσει. Αυτός ο τελικός διάλογος συντονίζεται μεν από την Αλεξάνδρα Βασιλείου και τη Λένα Ασλανίδου αλλά δεν μπορεί να σκηνοθετηθεί. Οι ρόλοι αντιστρέφονται, οι συντελεστές γίνονται θεατές και το κοινό οι δημιουργοί.

Ποιοί είναι οι νοηματικοί άξονες που περιστρέφεται η παράσταση;
Ελίνα Παπαθεοδώρου: Οι μαρτυρίες των νέων στις οποίες βασίστηκε η παράσταση αναδύουν θέματα όπως το δικαίωμα στον αυτοπροσδιορισμό και το coming out,  πώς δηλαδή κάποιοι από τους αφηγητές και αφηγήτριες εξομολογήθηκαν σε δικούς τους ανθρώπους τη σεξουαλική τους ταυτότητα ή την ταυτότητα φίλου τους. Επίσης, αναδύεται η βία, καθότι αποτελεί βίωμα για πολλά από τα μέλη της κοινότητας, άξονας μέσα στον οποίο αναφέρεται και το πολύ έντονο και πρόσφατο περιστατικό της δολοφονίας του Ζακ και ασφαλώς το νομοθετικό κομμάτι που αφορά τις πρόσφατες νομοθετικές αλλαγές και κατά πόσο αυτές έχουν επηρεάσει τη ζωή των νέων ΛΟΑΤΚΙ+ που ζουν στην Ελλάδα. Τίτλος της παράστασης άλλωστε είναι Μία Νέα Εποχή (;) με το απαραίτητο ερωτηματικό στο τέλος.  Δεν λείπουν όμως οι στιγμές χαράς και υπερηφάνειας, το gay pride, μέρα εορτασμού, ιδιαίτερα σημαντική. Μέσα από τις αφηγήσεις δυο εκπαιδευτικών, παίρνουμε μία ιδέα για την ακόμα νεότερη γενιά και για τη κατάσταση που επικρατεί στα σχολεία γύρω από lgbt θεματικές. Όλα αυτά γεφυρώνονται με μια ανοιχτή συζήτηση με το κοινό στην οποία δεν συμμετέχουμε οι ηθοποιοί, αλλά ο λόγος δίνεται ολοκληρωτικά στους θεατές με τον απαραίτητο συντονισμό της Λένας Ασλανίδου και της Αλεξάνδρας Βασίλειου.

Ποιο είναι το στοίχημα αυτής της Νέας Εποχής;
Γεωργία Ζάχου: Η συγκεκριμένη παράσταση είναι βγαλμένη από το σήμερα.  Είναι βασισμένη σε αφηγήσεις ανθρώπων που ζουν στο σήμερα και απευθύνεται σε ανθρώπους που επίσης ζουν στο σήμερα και πραγματεύεται θέματα που τους αγγίζουν και τους προβληματίζουν αυτή τη στιγμή. Σκοπός είναι να γεννηθεί ένας διάλογος για να δούμε που βρισκόμαστε αυτή τη στιγμή ως άνθρωποι και ως κοινωνία. Αυτό είναι και το βασικό ερώτημα του έργου,  διανύουμε άραγε σήμερα μια νέα εποχή; Κατά τη γνώμη μου λοιπόν είναι πιο επίκαιρη από ποτέ. Βέβαια δεν παύει να είναι λυπηρό ότι εν έτει 2019 συμβαίνουν ακόμη πράγματα που θα πίστευε κάνεις ότι ανήκουν στο παρελθόν.

Ποια στερεότυπα πρέπει να απορρίψουμε για να πούμε ότι τελικά  ζούμε σε μια Νέα Εποχή;
Χρήστος Καπενής: Πιστεύω πως τα στερεότυπα που γεννά ο φόβος,  πλήττουν περισσότερο την εποχή μας. Ο φόβος για το διαφορετικό. Ο φόβος καθώς και η «μη αποδοχή» όποιου δε συμβαδίζει και δεν ταιριάζει σε αυτό που μας έχουν φορέσει. Η αναζήτηση του «αποδιοπομπαίου τράγου» που θα στοχοποιηθεί μέσα στην οικογένεια, στο σχολείο, στη δουλειά και στο κοινωνικό πλαίσιο γενικότερα, είναι σημάδι για το πόση προσπάθεια χρειάζεται σε ατομικό, συλλογικό, κοινωνικό επίπεδο για να ανοίξουμε έναν διάλογο χωρίς να βλέπουμε ταμπέλες και ταυτότητες χωρίς να φοβόμαστε αυτόν που έχουμε απέναντί μας. Τα στερεότυπα βέβαια υπήρχαν και υπάρχουν σε κάθε εποχή, το ερώτημα σήμερα, όμως είναι: Όταν η απουσία της πολιτικής θέσης και της πολιτείας είναι τόσο ισχυρή πώς και με ποιούς τρόπους μπορούμε εμείς να καταρρίψουμε αυτά τα στερεότυπα;

Πώς πιστεύετε ότι  μπορεί να εξαλειφθεί η Βία σήμερα ;
Αλέξης Βιδαλάκης: Η Βία, το Κράτος, ο Ζήλος και η Νίκη αναφέρονται από τον Ησίοδο στη Θεογονία του ως αδέλφια, τέκνα της Στυγός και του Πάλλαντα. Στην αρχαιότητα είχε δοθεί στη Βία θεϊκή διάσταση. Πώς μπορούμε λοιπόν να εξαλείψουμε μια «θεϊκή» δύναμη της φύσης; Της ίδιας της φύσης του ανθρώπου; Πιστεύω ότι η απάντηση βρίσκεται στα εξής ερωτήματα: Πώς μπορούμε να μάθουμε στους εαυτούς μας, στα παιδιά μας, στους μαθητές μας να εκτονώνουν τα βίαια ένστικτά τους με τρόπο μη κακοποιητικό προς τους άλλους, μη εκδικητικό; Πώς μπορούμε να προετοιμαστούμε κατάλληλα ώστε να μην αντιδρούμε βίαια σε αυτό που δεν καταλαβαίνουμε; Πώς αντιμετωπίζει κανείς  αυτά που φοβάται; Στην αρχαιότητα ο Φόβος, γιος του Άρη και της Αφροδίτης, ήταν η προσωποποίηση του φόβου. Μαζί με τον αδελφό του Δείμο, που ήταν η προσωποποίηση του τρόμου, συνόδευε τον πατέρα του στους πολέμους… 

Συντελεστές:

Ιδέα – Σχεδιασμός Βέρα Λάρδη – Αλεξάνδρα Βασιλείου
Δραματουργία – Σκηνοθεσία Μαργαρίτα Καστρινού – Βέρα Λάρδη
Επιστημονικοί σύμβουλοι Νάνσυ Παπαθανασίου – Έλενα-Όλγα Χρηστίδη, (Orlando lgbt+), Λένα Ασλανίδου – Λίλη Βασιλείου (Processwork Hub)
Υπεύθυνη συντονισμού συζήτησης Αλεξάνδρα Βασιλείου
Επιμέλεια κίνησης Αντιγόνη Γύρα
Σκηνογραφία – Ενδυματολογία Μάγδα Πλευράκη
Βοηθός σκηνογράφου Νατάσα Τσιντικίδη
Φωτισμοί Κώστας Μπεθάνης
Επιμέλεια μουσικής Αλέξανδρος Μισιρλιάδης
Βοηθός Σκηνοθετριών Μαρία Ουίτσι Χατζή
Φωτογραφίες Παύλος Μαυρίδης
Γραφιστικά Λίλα Παλαιολόγου-pelpal productions
 

Info

27 – 30 Ιουνίου 2019
SIX D.O.G.S, Αβραμιώτου 6-8 , Αθήνα

Jun 112019
 

Επιστημονική Διημερίδα – Εκπαιδευτική Δράση ΟΚΑΝΑ

«Έμφυλες διακρίσεις, ταυτότητα φύλου και σεξουαλικότητα: Η συμπεριληπτική εκπαίδευση ως πολιτική πρόληψης του σχολικού αποκλεισμού»

Χώρος: 1ο ΕΠΑΛ Αγ. Παρασκευής (Παπαφλέσσα 17, Αγία Παρασκευή 15341)

Ημέρα: Πέμπτη – Παρασκευή, 20-21/06/2019

Το Processwork Hub συμμετέχει στη διημερίδα με ομιλία της Αλεξάνδρας Βασιλείου με θέμα: «Η αβεβαιότητα ως σύμμαχος στην προσωπική και κοινωνική αλλαγή»

Ένα κλικ εδώ για το πρόγραμμα της διημερίδας (αρχείο pdf)