Dec 112008
 

Δελτίο Τύπου της ΑΡΣΙΣ για την Παγκόσμια Ημέρα του Παιδιού



Η ΑΡΣΙΣ, Κοινωνική Οργάνωση Υποστήριξης Νέων εκφράζει τη συμπαράσταση της στους/ στις μαθητές /τριες και νεολαίους/ ες της Ελλάδας, καθώς και την αγανάκτηση της απέναντι σε μια πολιτεία που δεν είναι σε θέση να υποστηρίξει κανένα μηχανισμό προστασίας των παιδιών και των νέων.

Η δίκαιη αγανάκτηση των μαθητών και των νέων της χώρας μας που ξεχύθηκε με αφορμή την παράλογη δολοφονία ενός παιδιού από δημόσιο λειτουργό αποτελεί μια διαμαρτυρία για τον παραγκωνισμό, την περιθωριοποίηση και την απουσία ουσιαστικής μέριμνας για τους νέους. Η κατάσταση στην εκπαίδευση, στην δημόσια υγεία, στην κοινωνική πρόνοια, την πρόληψη, την περίθαλψη και την αρωγή των παιδιών και των νέων χαρακτηρίζεται από τεράστια κενά που σωρεύονται αθροιστικά τις τελευταίες δεκαετίες και οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στην απαξίωση της νεότητας και στην διόγκωση της αγανάκτησης των νέων για αυτά που βλέπουν και βιώνουν καθημερινά.

Τα γεγονότα έχουν αναστατώσει την μαθητική κοινότητα και τη νεολαία της χώρας, που απέναντι σε ένα κρατικό μηχανισμό που αδυνατεί να καλύψει τις ανάγκες της, αποδεικνύει ότι μπορεί να αρθρώσει αξιοπρεπή φωνή κοινωνικής αντίδρασης. Η παρέμβαση της ΑΡΣΙΣ στον τομέα της πρόληψης της νεανικής περιθωριοποίησης και της υποστήριξης παιδιών και νέων τα τελευταία 16 χρόνια βασίζεται στις αρχές του σεβασμού της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, την προάσπιση των ανθρώπινων και κοινωνικών δικαιωμάτων , στην αποκατάσταση της κοινωνικής δικαιοσύνης και ισότητας, στη δημοκρατία και την κοινωνική αλληλεγγύη.

Με βασικό στόχο την καταπολέμηση των διακρίσεων, των ανισοτήτων, της φτώχειας, της βίας, της κακοποίησης και εκμετάλλευσης, της απόρριψης και του στιγματισμού των παιδιών και των νέων υπερασπιζόμαστε μέσα από αλληλέγγυες, ευαισθητοποιημένες και εκπαιδευμένες για το σκοπό αυτό ανθρώπινες κοινότητες το δικαίωμα κάθε παιδιού που ζεί στη χώρα να απολαμβάνει δημόσια και κοινωνικά αγαθά, το δικαίωμα να έχει πρόσβαση σε ευκαιρίες που επιτρέπουν την υγιή και ασφαλή του ανάπτυξη και αυτονομία.

Οι Διεθνείς, Ευρωπαϊκές και Εθνικές Εγγυήσεις των δικαιωμάτων των παιδιών και των νέων δεν μπορεί να μένουν ανεφάρμοστες, να εφαρμόζονται διαστρεβλωμένα, να αποτελούν ρητορείες και ευχολόγια. 500.000 παιδιά στην Ελλάδα ζουν στη φτώχεια. 150.000 ανήλικοι είναι στην μαύρη εργασία. 200.000 παιδιά μεταναστών μεγαλώνουν αντιμέτωπα με τις διακρίσεις και την αβεβαιότητα, ως δεύτερης κατηγορίας πολίτες. 20.000 παιδιά ζουν μέσα στην κακοποίηση. 20.000 παιδιά κάθε χρόνο εγκαταλείπουν πρόωρα την υποχρεωτική σχολική εκπαίδευση και πολλά περισσότερα βιώνουν την σχολική αποτυχία. 20.000 ανήλικοι τον χρόνο βρίσκονται αντιμέτωποι με την ποινική δικαιοσύνη και 600 περίπου έφηβοι και μετέφηβοι βρίσκονται στις φυλακές, τη στιγμή που τα μέτρα πρόληψης και εξω-ιδρυματικής μεταχείρισης είναι σχεδόν ανύπαρκτα. Χιλιάδες ακόμη ανήλικοι που έφτασαν χωρίς χαρτιά στην χώρα μας, έχοντας ξεφύγει από πολέμους και διώξεις στις πατρίδες τους, αντιμετωπίζονται εδώ ως κοινοί παραβάτες του νόμου, χωρίς φροντίδα και υποστήριξη.

Τα βήματα προς την ενηλικίωση των περισσότερων νέων που βιώνουν την φτώχεια, την ανέχεια και τον αποκλεισμό, συνδέονται με την αναγκαστική τους ανεργία, που χτυπά έτσι κι αλλιώς αμείλικτα τις ηλικίες κάτω των 25 χρόνων. Στην Ελλάδα παρατηρείται το υψηλότερο ποσοστό ανεργίας νέων μέχρι 25 ετών στην Ε.Ε. (22,9% το 2007), και μάλιστα με σημαντική απόκλιση από το μέσο όρο της Ε.Ε. των 27 (15,3% το 2007). Επιπλέον, ακόμα και οι νέοι που εργάζονται, υποαπασχολούνται και ετερο-απασχολούνται σε μεγάλο βαθμό. Οι νέοι άνεργοι στην Ελλάδα βρίσκουν εργασία με πολύ μεγάλη δυσκολία, ενώ διανύουν μεγάλα χρονικά διαστήματα σε δουλειές περιστασιακές και υπο-αμοιβόμενες. Η απάντηση σε αυτή την πραγματικότητα δεν μπορεί να είναι η κουκούλα, αλλά ούτε και η τιμωρία της κουκούλας.

Πριν δύο χρόνια περίπου βγήκε η κουκούλα ενός δεκάχρονου παιδιού στη Θεσσαλονίκη. Το παιδί αυτό πέταγε μολότοφ γιατί δεν είχε να χάσει τίποτα. Πέταγε μολότοφ γιατί η πολιτεία, το σχολείο και η κοινωνία δεν μπορούσαν να απαντήσουν ουσιαστικά στην παραμέληση της ζωής του. Μαζί με τη μολότοφ πέταγε και τη βία που είχε μάθει να δέχεται.

Σήμερα, το παιδί αυτό διαμαρτύρεται μαζί με χιλιάδες άλλα παιδιά σε όλη τη χώρα με αιτήματα αυτονόητα:

Οικογένεια με σχέσεις κατανόησης και επικοινωνίας χωρίς λεκτική, σωματική και ψυχολογική βία

Ένα ανοιχτό, δημοκρατικό, δημιουργικό και παιδαγωγικό σχολείο

Σεβασμό της προσωπικότητας, της έκφρασης, της νεανικής φωνής

Ένα δημόσιο χώρο ακρόασης, συμμετοχής και ανάπτυξης της νεανικής κουλτούρας, των ιδεών και των ανατροπών

Θεσμούς που λειτουργούν με κανόνες και ισοτιμία για όλους και όλες

Κράτος δικαίου, όχι βίας και εξευτελισμού

Πολιτική προστασίας και όχι καταστολής

Ευκαιρίες και εγγυήσεις για την προοπτική της ζωής τους

Ίσες ευκαιρίες στην ένταξη, την εκπαίδευση και κοινωνική προστασία στους ανήλικους μετανάστες, πρόσφυγες και οποιοδήποτε ασυνόδευτο ανήλικο

Η ΑΡΣΙΣ της σιωπής και ο ανοικτός δημόσιος διάλογος

Dec 102008
 

Πηγή: psi-action

Την Παρασκευή 12/12/2008 (ώρα: 13.00), οι εργαζόμενοι στις Μονάδες Ψυχικής Υγείας για παιδιά και εφήβους που λειτουργούν στο Δήμο Χαλανδρίου θα συγκεντρωθούμε μπροστά στο Αστυνομικό Τμήμα της περιοχής. Με αυτή τη συμβολική πράξη επιθυμούμε ως πολίτες και ως μέλη της επιστημονικής κοινότητας να καταθέσουμε δημόσια την αποδοκιμασία μας και τον βαθύτατο προβληματισμό μας για την δολοφονία του 15χρονου αγοριού, την νύχτα της 6ης Δεκεμβρίου 2008, από ειδικό φρουρό της αστυνομίας.

Όλοι όσοι βρισκόμαστε σε επαφή με εφήβους γνωρίζουμε ότι η άσκηση κριτικής, η αμφισβήτηση και η αντίδραση χαρακτηρίζουν τη συγκεκριμένη φάση της ζωής. Οι έφηβοι προκαλούν τα όρια και τις αντοχές των ενηλίκων, της κοινωνίας, ακόμα και του εαυτού τους. Απαιτούν κοινωνική δικαιοσύνη, επαναστατούν με πάθος και εναντιώνονται σε ό,τι η κοινωνία κατασκεύασε, συστηματοποίησε και συντηρεί, στο όνομα του συμφέροντος. Έτσι, η συμπεριφορά τους μπορεί να τους εκθέσει σε κινδύνους.

Η εφηβεία εξυπηρετεί με γόνιμο τρόπο την ενηλικίωση και την κοινωνική ένταξη. Δηλαδή, την ύπαρξη και συνύπαρξη ελεύθερων ανθρώπων με προσωπικότητα, συνείδηση και υπεύθυνη βούληση. Οι έφηβοι έχουν ανάγκη από προστασία και πρόνοια, από ερεθίσματα και εναλλακτικές λύσεις, από προοπτική. Δεν τους βοηθά η αδιαφορία και η αποχαύνωση, ούτε η υποτίμηση και η καταστολή. Η «ανωριμότητα» της εφηβείας έχει ανάγκη την ωριμότητα των ενηλίκων, της κοινωνίας, της πολιτείας. Όταν το περιβάλλον των εφήβων «δεν τους κατανοεί» και «δεν τους αντέχει», όταν το περιβάλλον χαρακτηρίζεται και αυτό από ανωριμότητα, οι συνέπειες μπορεί να είναι τραγικές. Το ζήσαμε πριν λίγες ημέρες.

Η δολοφονία του εφήβου συνοψίζει, με τραγικό τρόπο, το κοινό αίσθημα πως η σύγχρονη κρατική και κοινωνικοπολιτική αντίληψη, οργάνωση και πρακτική δεν διστάζει να οπλίσει τα χέρια ανθρώπων, οι οποίοι αδυνατούν να διαχειριστούν την «εξουσία» και να ανταποκριθούν στην ευθύνη του ρόλου τους.

Αισθανόμαστε μεγάλη θλίψη, οργή και ντροπή που, για μια ακόμα φορά, το τίμημα της ευθύνης εναποτίθεται στο σώμα ενός παιδιού και στην εμπειρία των συνομηλίκων του. Αποδοκιμάζουμε την πρακτική της αδιαφοροποίητης και εν ψυχρώ εμπάθειας και βίας. Αγανακτούμε με την εικόνα μιας κοινωνίας που επιτρέπει να διακυβεύονται καθημερινά και ποικιλοτρόπως όλα όσα η δημοκρατία, οι διακηρύξεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα και η παιδεία υπαγορεύουν. Δηλώνουμε τη δέσμευσή μας να συνεχίσουμε να υπερασπιζόμαστε το δικαίωμα του ανθρώπου στην υγεία, τη δημιουργία και την αξιοπρέπεια.

Οι εργαζόμενοι των:

Εταιρεία Ψυχοκοινωνικής Υγείας του Παιδιού & του Εφήβου (Ε.Ψ.Υ.Π.Ε.)

Ελληνικό Κέντρο για την Ψυχική Υγεία και Θεραπεία του Παιδιού και της Οικογένειας “Το Περιβολάκι”

Ξενώνας Εφήβων με Εναντιωματική Συμπεριφορά των Παιδικών Χωριών SOS

Dec 102008
 

Χρειάζεται να δημιουργήσουμε χώρο για να εκφραστούνε οι διάφορες πλευρές κι οι οπτικές τους και κυρίως να έρθουνε σε ουσαστική συνδιαλλαγή, όσο κι αν φαντάζει αδύνατο στη πολωμένη ατμόσφαιρα που βιώνουμε αυτές τις μέρες και που εκφράζεται μέσα από τη σύγκρουση πολιτών με την αστυνομία.

Από το blog troktiko η έκφραση μιας άλλης οπτικής:

“Με τεράστιο κίνδυνο να «πέσουν όλοι να με φάνε», θα πω αυτό που σκέφτομαι και πιστεύω ότι δεν μπορεί να είμαι η μόνη!

Ξεκαθαρίζω, δε, ότι ουδεμία σχέση έχω με την ελληνική αστυνομία, ούτε έχω γκόμενο μπάτσο, ούτε πατέρα αξιωματικό, ούτε γιο ειδικό φρουρό, ούτε τίποτα.
Η μοναδική σχέση μου με την ελας περιορίζεται στην έκδοση της ταυτότητας μου πριν κάμποσα χρόνια και σε κάτι γνήσια υπογραφών κατά καιρούς!

Ότι υπάρχουν κακοί μπάτσοι υπάρχουν.
Ίσως και πολλοί.
Όπως υπάρχουν και κακοί δημόσιοι υπάλληλοι και….

είναι πάρα πολλοί, όπως υπάρχουν και κακοί δημοσιογράφοι και είναι ομοίως πάρα πολλοί, όπως υπάρχουν και κακοί ταρίφες και είναι και αυτοί πάρα πολλοί, και ιδιωτικοί υπάλληλοι και ελεύθεροι επαγγελματίες και έμποροι κ.ο.κ.

Θα πεις… ένας κακός μπάτσος μπορεί να σκοτώσει…
ΟΚ… και ένας κακός γιατρός μπορεί να σκοτώσει και ας μην έχει όπλο!
Ειδικά ένας κακός δημοσιογράφος μπορεί να είναι ηθικός αυτουργός πολλών φόνων εκεί έξω!
Δεν θα σου πω, δε, για το καθημερινή ψυχολογική βία και τους πολλούς μικρούς και αλλεπάλληλους θανάτους που μπορεί όλοι μας να βιώσουμε από κάθε έναν που δεν κάνει σωστά την δουλειά του!

Και ο μπάτσος όπως και συ είναι γιος, πατέρας, αδερφός, σύζυγος.
Και ο μπάτσος όπως και συ είναι άνθρωπος και μπορεί να κάνει λάθη.
Και ο μπάτσος όπως και συ έχει όρια και αντοχές.

Ένας κακώς εκπαιδευμένος μπάτσος είναι σαφώς επικίνδυνος, αλλά για την κακή εκπαίδευσή του δεν φταίει αυτός, όμως εσύ αυτόν χτυπάς.
Ένας μπάτσος με λάθος εντολές μπορεί να γίνει ένας μπάτσος δολοφόνος, αλλά και πάλι δεν φταίει αυτός, όμως εσύ αυτόν βρίζεις.

Σκέφτηκε κανείς πόσες ώρες άϋπνοι, νηστικοί και κουρασμένοι είναι όλες αυτές τις μέρες αυτοί οι εργαζόμενοι? Γιατί, και ο μπάτσος εργαζόμενος είναι, δεν ασκεί το μπατσιλίκι ως χόμπυ!
Σκέφτηκε κανείς τί μισθούς παίρνουν αυτοί οι άνθρωποι, σε τί συνθήκες καλούνται να δουλέψουν και κάτω από ποια ψυχολογική πίεση?

Έχουμε πέσει όλοι πάνω τους και τους πυροβολούμε και μεις με την σειρά μας, όλους ανεξαιρέτως.

Παρεμβαίνει η αστυνομία, γιατί παρενέβει? Απουσιάζει η αστυνομία, το κράτος είναι ανοχύρωτο. Εμφανίζεται η αστυνομία, προκαλεί. Συλλαμβάνει ο μπάτσος, γιατί συνέλαβε? Δεν συλλαμβάνει ο μπάτσος, γιατί δεν κάνει κάτι? Πετάει ο μπάτσος χημικά, ενοχλούνται οι κάτοικοι. Δεν πετάει ο μπάτσος δακρυγόνα, γιατί δεν απώθησε τους αναρχικούς? Γιατί γιατί γιατί…. Τί να σου κάνουν πια και αυτοί?

Έχουνε μια εξουσία στα χέρια τους την οποία αν την χρησιμοποιήσουν τους κράζουμε και αν δεν την χρησιμοποιήσουν …. πάλι τους κράζουμε!!!

Λαός, αναρχικοί και δημοσιογράφοι όλοι εναντίον τους!

Πυροβολούν στον αέρα για εκφοβισμό και τρέχουμε όλοι να μαζέψουμε τους καλύκες – αποδείξεις του τεράστιου εγκλήματος!
Έχω μια απορία τελικά: Τί σκατά τους το δίνουν το όπλο αφού δεν μπορούν να το κάνουν τίποτα?
Δώστε τους εκεί ένα στυλό και βάλτε τους να κόβουν κλήσεις.
Αλλά και εκεί, πάλι τους βρίζουμε. Πάλι οι μπάτσοι φταίνε αν εμείς έχουμε παρκάρει πάνω στην γωνία, σε στάση λεωφορείου ή μπροστά από ράμπα αμεα!

Όχι, δεν δικαιολογώ τον μπάτσο που σκότωσε το παιδάκι. Σε καμιά περίπτωση. Είναι δολοφόνος και πρέπει να σαπίσει στην φυλάκη μαζί με κάθε άλλον δολοφόνο εκεί έξω.
Αλλά δεν γίνεται για όλα πια να φταίνε οι μπάτσοι.
Ούτε γίνεται να πληρώνουν αυτοί μια ζωή την νύφη.

Τα έχεις με το σύστημα, την διαφθορά, τους πολιτικούς, την κυβέρνηση, τον πρωθυπουργό? ΟΚ, και γώ μαζί σου… Ο Καραμανλής όμως, την ώρα που εσύ επιτίθεσαι κατά των μπάτσων, τους πετάς πέτρες, τους βρίζεις την μάνα και τους φτύνεις κατάμουτρα, κάθεται στον ζεστό του καναπέ και σε παρακολουθεί ατάραχος τρώγοντας ποπ κορν και φορώντας την ζεστή ρομπίτσα του!

Οι μπάτσοι δεν είναι ρομπότ.
Και ομολογώ, ότι αν ήμουν και γω στην θέση τους, με τόση πίεση από τους «πάνω» και από τα μ.μ.ε., με τόση ανοργανωσιά των ανωτέρων τους, με τόση κούραση από τις αδιάκοκες οδομαχίες, με τέτοια ψυχολογία από το εγκληματικό λάθος ενός συναδέλφου, με τόση πέτρα, τόσο καδρόνι, τόσο βρισίδι, τόσο καπνογόνο, ειλικρινά ούτε και γω ξέρω τί θα έκανα!

Υ.Γ.(1) Συγχωρέστε με για το μακροσκελές μου μειλ
Υ.Γ.(2) Στην δημοκρατία (?) πρέπει να ακούγεται και η άλλη άποψη”.

ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ

Dec 102008
 
(municipality add advertising the holidays in Athens:
this year Athens is lit up, decorated, and it is sharing with all of us the shiniest holidays)


(we are many, we are angry, all that is happening is the beginning)


(life, not survival)

(uprising, against the looting of life)

(your democracy smells of teargas)

(terrorism in the culture of consumption)

(money to the banks, bullets to the youth)

(broken glass at bus stop, with an ad for a bank saying:
‘You have left over money. Get used to it.’)


(cop, who will give her back her child?)

(history, we are coming!)

(the state arms, cops murder, the audience applauds)

(they are shooting our generation with bullets and dead ends…)

(wake up, I am dying)


(freedom for each one in the requirement for freedom for everyone)

(help the police in its work, beat yourself)
Dec 092008
 

Τι σχόλιο να κάνεις; Ο Αλέξης Γρηγορόπουλος, ένας έφηβος με όλη τη ζωή μπροστά του, δολοφονήθηκε! Η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι… Ένα ποτήρι γεμάτο απελπισία, πόνο, αδιέξοδα, πίκρα… Ταυτόχρονα με τη δίκαιη αντίδραση, σε όλα όσα συμβαίνουν, καλό είναι να σκεφτούμε και πως ο καθένας και η καθεμιά συνεισφέρουμε σε αυτό το σκηνικό…

Πηγή: TVXS

Η σπίθα που έβαλε φωτιά στο βάλτο-Ανάλυση του Σ.Κούλογλου

Κρατικός παράγοντας που είχε παρακολουθήσει απο κοντά τη κυβερνητική ανικάνοτητα στις φωτιές που κατέστρεψαν τη χώρα το 2007, μου είχε πεί: «είναι τόσο ανίκανοι που είναι πολύ επικίνδυνοι. Και είναι ακόμη πιο επικίνδυνοι

γιατί θέλουν να μείνουν πάση θυσία στην εξουσία. Παρακαλάω το Θεό να φύγουν ήρεμα, χωρίς να κάνουν μεγάλη ζημιά στη χώρα»

Η ζημιά έγινε. Χρειάστηκε μια δολοφονία Σάββατο βράδυ στα Εξάρχεια, συνέπεια του πνεύματος ασυδοσίας με το οποίο γαλουχήθηκε η αστυνομία τα προηγούμενα χρόνια, για να βρεθεί η χώρα στις φλόγες. Η σωρεία των λαθών που ακολούθησαν είναι τόσο μεγάλη, ώστε θα πρέπει να διδάσκεται στα Πανεπιστήμια, όταν καταφέρουν να ξαναλειτουργήσουν.Τη Κυριακή το πρωί ανακοινώθηκε μια θεατρινίστικη <παραίτηση> των Παυλόπουλου- Χατζηφώτη που μάλλον έριξε λάδι στη φωτιά: το απόγευμα και το βράδυ της Κυριακής κάηκαν δεκάδες καταστήματα, κτίρια και αυτοκίνητα.

Φοβούμενη ότι ένας ακόμη διαδηλωτής-θύμα «μεμονωμένου περιστατικού> από τα ΜΑΤ θα την οδηγούσε σε πτώση, η κυβέρνηση είχε δώσει διαταγές στην αστυνομία να σκοτώνει τους πολίτες αλλά μετά τη παρέλευση της τετραετίας: μέσα δηλαδή από τους τόνους των καρκινογόνων χημικών που για πρώτη φορά έπεσαν πάνω στις ελληνικές πόλεις σε τόσο μεγάλες ποσότητες. Προς το παρόν, δεν έπρεπε να υπάρξουν άλλα θύματα.

Τη Δευτέρα το πρωί, αποφάσισε να χρησημοποιήσει το μεγάλο της ατού.Ο ίδιος ο πρωθυπουργός απήυθηνε διάγγελμα στον ελληνικό λαό για την αποκατάσταση της ηρεμίας και γαλήνης : ίσως δεν υπάρχει στη παγκόσμια ιστορία άλλο πρωθυπουργικό διάγγελμα που να πέρασε τόσο απαρατήρητο. Σε λίγη ώρα ήρθαν τα μαντάτα : από το Αργοστόλι μέχρι τα Χανιά οι μαθητές εξεγείρονταν. Στο Βερολίνο είχε καταληφθεί το ελληνικό προξενείο, στο Λονδίνο κατέβαζαν την ελληνική σημαία ,ακόμη και στη Πάφο της Κύπρου διαδήλωναν. Αστυνομικοί σταθμοί δέχονταν επιθέσεις σε όλη τη χώρα .Μέχρι και στη Καστοριά έγινε διαδήλωση, μάλλον η πρώτη μετά το τέλος του εμφυλίου πολέμου.

Το κυβερνητικό στρατόπεδο παρέλυσε σε τέτοιο βαθμό, ώστε ούτε την τόσο εξυπηρετική στην αρχειοθέτηση των σκανδάλων Δικαιοσύνη δεν ήταν σε θέση να διατάξει : τις ίδιες ώρες ο εισαγγελέας στη δίκη της ζαρντινιέρας πρότεινε να κηρυχθούν αθώοι 2 κατηγορούμενοι αστυνομικοί και οι άλλοι να πέσουν στα μαλακά. Το σκηνικό ήταν έτοιμο για όσα επακολούθησαν στο κέντρο της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης ή της Λάρισας μετά τις ειρηνικές διαδηλώσεις των κομμάτων της αριστεράς: τα κτίρια άρχισαν να καίγονται το ένα μετά το άλλο. Η κυβέρνηση έδωσε ομολογουμένως πρωτότυπη απάντηση: ανακοινώνωσε ότι ο πρωθυπουργός θα συναντούσε την επομένη τον πρόεδρο της Δημοκρατίας και μέχρι σήμερα Τρίτη το μεσημέρι τους πολιτικούς αρχηγούς.

Ηταν το σύνθημα για το γενικό πλιάτσικο: οι ενδιαφερόμενοι πήραν το μήνυμα ότι τουλάχιστον μέχρι τη Τρίτη το μεσημέρι, η αστυνομία δεν επρόκειτο να επέμβει. Οργανωμένες συμμορίες που δεν είχαν καμμία σχέση ούτε με τους κουκουλοφόρους ούτε και με διαδηλώσεις έσπασαν οποιοδήποτε κατάστημα έβρισκαν μπροστά τους , κλέβοντας από τηλεόράσεις μέχρι κόκα-κόλες. Ορισμένοι υποστήριξαν ότι επρόκειτο για κυβερνητικό σχέδιο ώστε να γυρίσει η κοινή γνώμη υπέρ του νόμου και της τάξης αλλά δεν είναι αλήθεια: θα ήθελαν να το είχαν σχεδιάσει αλλά δεν είναι τόσο ικανοί.

Τις όποιες αμφιβολίες για το προηγούμενο θέμα ξεκαθάρισαν οι σουρεαλιστικές δηλώσεις του υπουργού Εσωτερικών μετά το τέλος της κυβερνητικής επιτροπής που συνεδρίαζε με την ησυχία της μέχρι τα μεσάνυχτα. Ενώ στη πρωτεύουσα επικρατούσε πλήρης αναρχία, ο κ.Παυλόπουλος ξεκαθάρισε ότι <η κυβέρνηση δεν μπορεί να ανεχθεί αυτά που συμβαίνουν»! χωρίς να αναγγείλει κανένα μέτρο!! Σε μια νέα έκδοση της «ασύμμετρης απειλής> την περίοδο των πυρκαγιών του 2007 , κάλεσε τους δημοσιογράφους να βρούν ποιά συμφέροντα εξυπηρετούνται απο τις ταραχές και τις λεηλασίες. Και σε μια αποθέωση απογείωσης από την πραγματικότητα τόνισε ότι <άλλο η εικόνα και άλλο η πραγματικότητα>< εννοώντας ότι οι ζημιές δεν είναι τόσο μεγάλες όσο παρουσιάζονται από τις τηλεοράσεις.

Ο κόσμος που θα δεί σήμερα τη βομβαρδισμένη πόλη θα έχει διαφορετική γνώμη. Κανένα σενάριο συνομωσίας δεν μπορεί να σταθεί μπροστά στο σοκ από τις εικόνες της καταστροφής.Είναι προφανές ότι η κυβέρνηση έχει αποτύχει στο στοιχειώδες καθήκον κάθε εξουσίας στο κόσμο, δηλαδή την διαφύλαξη των περιουσιών των πολιτών της. Η ίδια πλέον αποτελεί ασύμμετρη απειλή.

Για να εκτονωθεί η κατάσταση, δεν φαίνεται να υπάρχει άλλη διέξοδος από τη παραίτηση της κυβέρνησης και τη προκήρυξη νέων εκλογών. Αυτό θα προτείνουν σήμερα τόσο ο Γ.Παπανδρέου όσο και ο Α.Τσίπρας. Ακόμη όμως και αν η κυβέρνηση φύγει, σήμερα η μετά τις διαδηλώσεις και τις ταραχές των επόμενων ημερών αν μείνει κολλημένη στη καρέκλα , η κρίση θα συνεχίσει να υπάρχει. Τα κόμματα της αντιπολίτευσης αποτελούν και αυτά μέρος ενός συστήματος που έχει φτάσει στα όρια του και θα χρειαστεί να ξεπεράσουν τον ευατό τους , αν δεν θέλουν να βρεθούν στην ίδια μοίρα με την σημερινή κυβέρνηση.

Γιατί ανεξάρτητα από τους κουκουλοφόρους, τις λεηλασίες και τα πλιάτσικα, η εξέγερση των νέων και των μαθητών σε όλες τις πόλεις της Ελλάδας δείχνει ότι η δολοφονία του Αλέξη δεν ήταν παρά η σπίθα που έβαλε φωτιά σε ένα ολόκληρο βάλτο.