Λίλη Βασιλείου

Nov 102010
 

Λίλη Βασιλείου, PhD, Dipl.PW

20 – 21 Νοεμβρίου 2010

Πόσα όνειρα κι ιδέες μας παραμένουν ανεκπλήρωτα γιατί έχουμε απελπιστεί ή αποθαρρυνθεί πριν καλά-καλά προλάβουμε να ξεκινήσουμε να τα υλοποιούμε…;

Σε αυτό το σεμινάριο θα αναζητήσουμε επαφή με τη δημιουργική σπίθα και χαρά στη ρίζα των ιδεών μας, αυτό που μας καθοδηγεί και κινητοποιεί και μας στηρίζει να τις υλοποιήσουμε.

Θα εξερευνήσουμε τρόπους να εκμαιεύσουμε την δημιουργική ενέργεια που ενέχει αυτό που μας μπλοκάρει κι αποθαρρύνει, καθώς και τρόπους να μείνουμε σε επαφή με την ουσία του δημιουργικού εγχειρήματός μας και ταυτόχρονα ανοιχτοί στην έκπληξη κι αλλαγή!

Διαδικαστικά

Τόπος: Αμφιτρίτης 9 και Αγίου Αλεξάνδρου στο Παλαιό Φάληρο

Ώρες: Σάββατο 10 πμ—5 μμ και Κυριακή 10 πμ—2 μμ

Εγγραφή: Για περισσότερες πληροφορίες επικοινωνήστε στο 210.9848.912

Oct 312010
 

Η Alice, 106 χρονών, είναι ο γηραιότερος άνθρωπος που έχει επιβιώσει τον ολοκαύτωμα. Αυτό είναι ένα trailer του ντοκυμαντέρ που έχει γυριστεί για αυτήν. Μιλάει για την ομορφιά της ζωής της οποίας έχεις επίγνωση μόνο όταν είσαι τόσο μεγάλη λέει, για την μουσική που είναι “θεός” ιδιαίτερα στις δύσκολες στιγμές, για την αγάπη της για τους ανθρώπους, την άρνησή της να μισήσει, την αίσθηση χαράς που έχει μερικές στιγμές γι αυτό που έζησε που νιώθει οτι την έκανε πιο πλούσια με τη στάση ζωής αυτή η εμπειρία την οδήγησε να πάρει… απίστευτη γυναίκα…

και ο Jonathan, 3 χρονών, βιώνει τη μουσική που ακούει…

Oct 182010
 

Το νέο βιβλίο του Anrold Mindell “ProcessMind: A User’s Guide to Connecting with the Mind of God” θα κυκλοφορήσει 1 Νοεμβρίου στις ΗΠΑ και μπορεί κανείς να το παραγγείλει από την ιστοσελίδα του amazon

Αυτή είναι μια συνέντευξη για το βιβλίο που έδωσε ο Mindell στον Tomasz Stawiszyńskiγια το περιοδικό Newsweek που θα κυκλοφορήσει τέλη Οκτωβρίου στην Πολωνία:

Tomasz: You call your new book “Processmind. A User’s guide to connecting with the mind of God”. One may think that you’re no more a psychologist and you became some kind of mystic? Is it true?

Arny: Thanks for this question.  The term, “mind of God” is a term many physicist’s use. For example, Einstein, Paul Davies, Stephen Hawking as well as many others sometimes refer to the “mind of God” as the surprising appearance of observable patterns and mathematical laws that correctly describe the observable physical universe. When scientists ask themselves, “where do these laws come from?”, a creative and stimulating answer is “the mind of God”, that is, an organizing factor in background of our universe..

So to answer your question, “am I becoming a mystic” the answer is yes and no. Yes; as a therapist I understand the phenomenological reality of dreams and the dreaming process. Yes, dreaming is a level of observable reality that must be taken into account. At the same time, as a physical scientist, I seek practical, reasonable, and evidence-based results. I am mainly interested in theories that touch ALL levels of reality in a practical way.

Tomasz: So actually, in your opinion, there is a strong similarity between modern physics, psychology and ancient Taoist teachings or Aboriginal traditions?

Arny: Yes aspects of what I call the processmind can be found in the occasional sense in everyday life that some kind of “field” or force moves us about. It appears in our dreams and body experiences. Physicists intuit this field in their hope for a “unified field theory” embracing strong, weak, electromagnetic, and gravity force fields. But Aboriginal Australians and native peoples everywhere have always spoken of a “field-like” presence, such as the “Dreaming”.

So yes, there are strong similarities between modern physics, psychology and spiritual traditions. And the processmind is one way of describing these similarities.

Tomasz: What you think about such authors as Fritjof Capra – he was very popular but many scientists do not take his statements seriously? Aren’t you afraid that the reaction for your book will be the same?

Arny: I love critical thinking! I myself don’t believe in anything unless I have experienced it many times, and seen it in the reality and dreams of hundreds of other people. Today’s scientific paradigm is wonderful, but it limit’s itself mainly to repetitive observable results. I call this attitude, an approach of modern consensus reality. But this is only one of our realities.

Consensus reality is not the only reality human beings experience, and a truly scientific person should be open to dreaming and the Tao-fields as well.

As a process oriented therapist, I take the dreaming process as a reality as well, for it can give people in all states of consciousness a sense of wellness. And beyond visual dreams, there is the sense many have of a “processmind,” Jung’s “Unus Mundus,” or unifying field experience. These essence level experiences appear to just about everyone at some point during their lives.

So getting back to your question about scientific doubt, my answer is yes! PLEASE DO DOUBT any “unified field theory” or T.O.E. (Theory of Everything) unless you see it work in all realities –including your personal experiences!

Tomasz: How can we deal with a statement that there is some organizing factor in the world, some kind of teleology and at the same time there is so much senseless suffering, accidents (in which many people die), catastrophes etc. etc. everywhere around…?

Arny: The processmind is not the popular “God” image which is essentially “good” and stands against “evil”. The processmind is an organizing factor that is open to all vectors, that is all directions, all forces. By having greater access to this, the processmind, the tensions of everyday life, relationships, and even large group diversity conflicts become easier to facilitate. Finally, as I show in my book, the processmind idea even makes sense of near death experiences.

Oct 042010
 

ΕΘΝΙΚΟ ΜΕΤΣΟΒΙΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ

ΣΧΟΛΗ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΩΝ ΜΗΧΑΝΙΚΩΝ
ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ ΑΣΤΙΚΟΥ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ

ΤΗΛ 210 7723590-91 FAX 210 7723592, E-Mail nbelavil@arch..ntua.gr. , http://www.arch.ntua.gr/envlab, ΠΑΤΗΣΙΩΝ 42, 10682 ΑΘΗΝΑ

ΓΙΑ ΤΟ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟ ΠΑΡΚΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ

Έρχονται στιγμές που οι επιστήμονες, είναι αναγκασμένοι να πάρουν θέση απέναντι στις προκλήσεις των καιρών. Οφείλουν να το κάνουν, σύμφωνα με τα κριτήρια και τις αξίες της επιστήμης τους. Οφείλουν να το κάνουν ακόμη με τη συνείδηση ότι αποτελούν μέρος ενός κοινωνικού συνόλου και με επίγνωση των ευθυνών απέναντι σε αυτό. Καθώς η εποχή των «βασιλικών επιστημόνων» έχει παρέλθει – η εποχή δηλαδή που οι επιστήμονες προσανατόλιζαν τις απόψεις τους στις βουλήσεις των ηγεμόνων.

Εκ μέρους της ομάδας του Εργαστηρίου Αστικού Περιβάλλοντος του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου η οποία μελετά το Μητροπολιτικό Πάρκο του Ελληνικού νοιώθω την υποχρέωση να δηλώσω ότι η σημερινή ανακοίνωση περί Μνημονίου με το Κατάρ για το μέλλον του πρώην αεροδρομίου, εξευτελίζει την παράδοση μιας γενιάς πολεοδόμων από τον Αντώνη Τρίτση, τον Γρηγόρη Διαμαντόπουλο, τον Γιώργο Κανδύλη, μέχρι τους σημερινούς ενεργούς συναδέλφους μας, οι οποίοι θεωρούσαν, δίδαξαν και εφάρμοσαν ότι η περιβαλλοντική καταστροφή και το πολεοδομικό αδιέξοδο της Αθήνας, οφειλόταν σε τυχάρπαστες και αντιεπιστημονικές αποφάσεις, σε ευκαιριακές πολιτικές επιλογές. Οι οποίοι δίδαξαν ακόμη ότι η πολεοδομία είναι ταυτόσημη έννοια με τη δημοκρατία, τον δημόσιου διαλόγου και το κοινό συμφέρον.

Νοιώθουμε, όπως και δεκάδες άλλοι συνάδελφοι μας, ταπεινωμένοι μαθαίνοντας ότι στα μακρινά εμιράτα ελήφθησαν αποφάσεις για το μέλλον του μεγαλύτερου ελεύθερου χώρου της Αθήνας, ερήμην των θεσμικών οργάνων της δημοκρατίας, αποφάσεις οι οποίες δεν έχουν ουδεμία σχέση με οτιδήποτε ακούστηκε όλα αυτά τα χρόνια ως ανάγκη, είτε από τη μια είτε από την άλλη πλευρά. Αντιλαμβανόμαστε ότι ο επίσημος δημόσιος διάλογος και οι σοβαρές τεκμηριωμένες επιστημονικές προτάσεις είχαν τελικά αμελητέο βάρος μπροστά στο οικονομικό δέλεαρ.

Φαίνεται ότι οι υπεύθυνοι της λήψης των αποφάσεων για το Ελληνικό, αγνοώντας τις σύγχρονες ευρωπαϊκές αντιλήψεις για την πόλη και το περιβάλλον, πείστηκαν από τους Εμίρηδες του Κατάρ, να ακολουθήσουν το χειρότερο και πλέον αντι-οικολογικό οικιστικό μοντέλο του πλανήτη. Το μοντέλο του Ντουμπάϊ!

Νομίζουμε ότι η επιστημονική συζήτηση έχει ολοκληρωθεί. Από την πλευρά μας κάναμε τη μέγιστη δυνατή προσπάθεια, να θέσουμε τις πραγματικές διαστάσεις του προβλήματος και τα ρεαλιστικά σενάρια, ως προς το περιβαλλοντικό και το οικονομικό σκέλος, στο τραπέζι του δημοσίου διαλόγου.

Εναπόκειται στην ίδια την κοινωνία, στην αυτοδιοίκηση, στους ενεργούς πολίτες της, να αποφασίσουν ποιόν δρόμο θα ακολουθήσουν σε σχέση με την μέλλον της πρωτεύουσας, αν θα επιτρέψουν δηλαδή ή όχι άλλον έναν αδιέξοδο κύκλο οικοδόμησης και καταστροφής του περιβάλλοντος.

Αθήνα, 23 Σεπτεμβρίου 2010

Νίκος Μπελαβίλας
Επίκουρος Καθηγητής
Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου

Sep 292010
 

ένα ντοκυμαντέρ για την επόμενη “φούσκα” που είναι πια παγκόσμια και έχει αρχίσει και σκάει:

και ένα πολυ παλίοτερο για το πως παράγεται το χρήμα που βοηθάει σαν υπόβαθρο στη κατανόηση αυτού

Sep 272010
 

Διαβάζοντας το άρθρο του tvxs για την κατάσταση στον Αγ Παντελεήμονα ένιωσα πόση από τη πραγματικότητα της πόλης μέσα στην οποία ζω, αφήνω έξω από το οπτικό μου πεδίο… γίνεται πόλεμος στους δρόμους της Αθήνας και δε τον βλέπω… το παρατηρητήριο που ζητιέται, εν μέρει, είναι η δικιά μου παρατήρηση… άνοιξε τα μάτια σου, δες τι γίνεται, δράσε…

Μου έφερε στο νου πράγματα που μας έλεγε ο Mindell την Παρασκευή το βράδυ στα πλαίσια της εποπτείας που έκανε εδώ στο Πόρτλαντ που βρίσκομαι για λίγες βδομάδες, πάνω στη δουλειά με οργανισμούς, οργανώσεις, ΜΚΟ, κοινότητες, ομάδες εργασίας:

Όταν η επιβίωση μας απειλείται πανικοβαλλόμαστε. Μέσα σε αυτόν τον πανικό ο καθένας προσπαθεί να σώσει τον εαυτό του. Όταν πανικοβαλλόμαστε γινόμαστε βίοι.

Σε μια τέτοια ατμόσφαιρα συνήθως απουσιάζει και χρειάζεται η παρουσία ανθρώπων οι οποίοι, διατηρώντας μια στοιχειώδη αίσθηση γείωσης σε μια βαθύτερη αίσθηση του εαυτού τους, είναι ενεργά παρόντες και επιχειρούν να παρέμβουν παίρνοντας θέση ενάντια στη βία αλλά και φέρνοντας στο προσκήνιο όλα αυτά που βρίσκονται πίσω από αυτήν – την οργή, την ανασφάλεια, την αίσθηση απειλής, το φόβο για τη φτώχεια και την ανέχεια, την αγωνία για επιβίωση. “Σταματήστε. Δεν μπορείτε να φέρεστε έτσι σε ανθρώπους.” Και ταυτόχρονα, “Βλέπω την οργή σας. Εδώ είμαι να σας ακούσω.”

Οι δυσκολες συνθήκες ζωής μας ρίχνουν σε μια βαθιά απελπισία και συχνά αντιδρούμε σε αυτή στρεφόμενοι ο ένας ενάντια στον άλλον, είτε σαν άτομα είτε σαν ομάδες.

Σε τέτοιες στιγμές, μας έλεγε ο Mindell, χρειαζόμαστε κάποιους που μπορούν να μας βγάλουν από την απελπισία “προκαλώντας” μας κατά κάποιο τρόπο να βγούμε από την απελπισία μας και να ενώσουμε τις δυνάμεις μας για να αλλάξουμε τη κατάσταση μέσα στην οποία όλοι ζούμε.

Μια βαθύτερη κατανόηση των διαφόρων συναισθημάτων που ξεσπάνε σε βία έχουν βρει και μερικοί κάτοικοι της Κυψέλης οι οποίοι μέσα από την δράση τους προσπαθούν να αλλάξουν την κατάσταση.

Ευχαριστώ την ΑΖ που μας έστειλε αυτό το βίντεο.

Οι γυναίκες που μιλάνε για τη προσπάθεια που κάνουνε σαν κάτοικοι για να αντιμετωπίσουν τα πολλαπλά προβλήματα της περιοχής τους, περιγράφουν την βία της παντελούς έλλειψης καθαριότητας που επικρατεί στα πάρκων και στους άλλους κοινόχρηστους χώρους λόγω της μη συντήρησης τους καθώς και την αίσθηση εισβολής στον ζωτικό τους χώρο που βιώνουν οι κάτοικοι όταν τόσοι άνθρωποι ξαφνικά έρχονται σε ένα μέρος.

Η δράση τους αφυπνίζει και κινητοποιεί…

Sep 222010
 

ένας διαφορετικός Δάσκαλος… μια διαφορετική έννοια Σχολείου…

Αξίζει να δείτε αυτό το βιντεάκι! Είναι βαθια ανθρώπινο… σε αφήνει με μια αίσθηση αισιοδοξίας για την επίδραση που μπορεί να έχει και τη διαφορά που μπορεί να κάνει η παρουσία σου στη ζωη τοσων αλλων…