Το προηγούμενο Σάββατο 9/7 μια ομάδα μελών της κοινότητας του Process Work Ελλάδα οργάνωσε μια ανοιχτή συζήτηση (town forum) για να κουβεντιάσουμε όλα αυτά που συμβαίνουν σήμερα στον τόπο μας.
Ήταν η δεύτερη ανοιχτή συζήτηση που ετοίμασε η ομάδα. Η πρώτη έγινε το Δεκέμβρη 2010 στο Μεταξουργείο. Η ομάδα προετοιμασίας συναντήθηκε αμέτρητες φορές, αρχίζοντας από τον Μάιο 2010. Με αφορμή την κρίση, νιώσαμε την ανάγκη να βρεθούμε, να μοιραστούμε, να επεξεργαστούμε όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας και μέσα μας, και να οργανώσουμε δημόσιες συναντήσεις που να προωθούν εποικοδομητικό διάλογο – δύσκολο πράγμα σε εποχές κρίσης!
Την ομάδα προετοιμασίας αποτελούν είκοσι περίπου άνθρωποι που για μήνες συναντιόντουσαν δυο Δευτέρες το μήνα ( και ενίοτε περισσότερες) για να επεξεργαστούν την κρίση και τις προσωπικές και κοινωνικές επιπτώσεις της. Ταυτόχρονα, είχαμε να διαπραγματευτούμε και όλα τα πρακτικά ζητήματα οργάνωσης των ανοιχτών συναντήσεων. Συγκινητική η δέσμευση και το μεράκι αυτής της ομάδας. Ανακαλύψαμε τις δυναμικές της κρίσης να αναπαράγονται στη δυναμική της ομάδας: πως διαχειριζόμαστε ισχύ, τι σημαίνει συνεργασία, πως ορίζουμε την ευθύνη, ποια η σχέση του ‘προσωπικού’ με το ‘πολιτικό’, και πολλά άλλα.
Το προηγούμενο Σάββατο λοιπόν, μαζεύτηκαν περίπου 90 άνθρωποι και περάσαμε τρείς ώρες μαζί συζητώντας, εκφράζοντας σκέψεις, απόψεις και συναισθήματα. Δεν συμφωνήσαμε όλοι με όλους. Αλλά, αυτό δεν ήταν και το ζητούμενο. Αλλά ακούσαμε και ακουστήκαμε. Εκφράστηκαν προσωπικές και πολιτικές θέσεις, συναισθήματα και απόψεις. Κάναμε μικρά βήματα διαλόγου. Καταφέραμε να παραμείνουμε μαζί, ακόμα και στη διαφωνία μας. Και είδαμε πόσο σημαντικό είναι να γίνονται τέτοιες συναντήσεις.
Έχουμε κουραστεί να κουβεντιάζουμε μεταξύ μας, μόνο με φίλους και ομοϊδεάτες. Ο διάλογος χρειάζεται να γίνει και ανάμεσα σε διαφορετικές θέσεις και απόψεις, να καταλάβουμε ο ένας τον άλλον, να δημιουργήσουμε κάτι καινούργιο.
Το Σάββατο ο διάλογος επικεντρώθηκε στο θέμα της ευθύνης, της ενοχής, του θυμού, της εγκατάλειψης, της βίας και της δράσης. Έχουμε πολύ δρόμο ακόμα. Αλλά τα πρώτα βήματα έγιναν. Το φθινόπωρο, με το καλό, η συνέχεια… Ευχή μας, η επιλεκτική χρεοκοπία να αφορά τα δάνεια και όχι τα όνειρα μας για το ‘καινούργιο’ που προσπαθούμε να δημιουργήσουμε.