Με μεγάλη καθυστέρηση (για χρόνο “blog-ικό”!), αισθήσεις, σκέψεις και συναισθήματα από το κλείσιμο του σεμιναρίου στην Αίγινα:
… την Παρασκευή που ήρθαμε είχα μια σωματική ενόχληση στη πλάτη μου που δεν έχω συνήθως και μέσα στο Σ-Κ ανακάλυψα ότι έχω πολύ βάρος. Φεύγω πολύ ευχαριστημένη για αυτό που έζησα κι απελευθερωμένη…
… το πως φεύγω έχει να κάνει με μια Κινέζικη παροιμία που λεει: Όταν υπάρχει φως στη ψυχή υπάρχει ομορφιά στα άτομα Όταν υπάρχει ομορφιά στα άτομα υπάρχει αρμονία στο ζευγάρι Όταν υπάρχει αρμονία στο ζευγάρι υπάρχει συνεργασία στη κοινότητα Όταν υπάρχει συνεργασία στη κοινότητα υπάρχει ειρήνη στον κόσμο Εγώ φεύγω με φως στη ψυχή…
… θέλω να διαβάσω τη σύνθεση των φράσεων από τα σκίτσα μου του Σ-Κ: Η πίεση έχει δύναμη Με ακινητοποιεί για να εστιάσω Με κινητοποιεί για να αγαπήσω και να δράσω
… εγώ, όπως όταν βγω από τη γιόγκα που νιώθω οτι όλο μου το σώμα έχει τεντωθεί τραβηχτεί και χαλαρώσει, αυτό το αισθάνομαι τώρα μέσα μου. Πολύ χαλαρωμένη, σα να έχει φύγει ένα βάρος.
… ήταν μια πρωτόγνωρη εμπειρία για μένα. Είδα τα καλύτερα όνειρα της ζωής αυτό το τριήμερο μου που έχουν να κάνουν με τη διεργασία που κάναμε χτες, που είναι πολύ σημαντικά, και θα τα πάρω μαζί μου να τα επεξεργαστώ. Που σημαίνει ένα άνοιγμα που είναι για μένα πολύ σημαντικό…
… εγώ φεύγω με άλλη σχέση με τη ντροπή και την αγκαλιά. Σας ευχαριστώ όλους…
… εμένα αυτή η ομάδα μου έκανε ρεκτιφιέ στο σώμα!
… εγώ φεύγω σα το βούτυρο που λιώνει…
… εγώ φεύγω παντρεμένη με τον κόσμο! Αυτόν τον γάμο αποδέχομαι μόνο! Γιατί όλο αυτό που κάναμε το είχα κάνει σε μικρογραφία μέσα μου κι αυτό που κάναμε μου έδωσε επιβεβαίωση και τώρα θα βγω και παραέξω. Ξεκίνησα σα μια κουκίδα, μετά μέσα σε 45 άτομα και τώρα θα βγω παραέξω.
… εγώ θα μιλήσω μέσα από αυτό που βλέπω στα σκίτσα μου: Γίνεται μια έκρήξη κι από αυτή τη διάλυση ξεκαθαρίζουν οι ενέργειες, γίνεται η κάθε μια ξεχωριστή, ο εαυτός της και μετά αρχίζουν και ξανασυναντιούνται και συνθέτονται σε μια καινούργια μορφή. Σαν αυτό που λέμε για τη κρίση, ότι μπορεί με μια έκρηξη να γίνουν όλα κομμάτια και το καθένα να βρει το δικό του χώρο και τόπο και να ξανασυναντηθούν σε μια νέα σύνθεση.
[Γιος] …δυο μέρες που ήμουν εδώ γνώρισα ανθρώπους που είχα γνωρίσει παλιά μα δεν τους θυμόμουνα κι έμαθα να ζωγραφίζω ένα σκίτσο!
[Πατέρας] …αυτές οι δυο μέρες εδώ μας φέρανε πιο κοντά και είδα τον εαυτό μου μέσα στις γενιές και πόσο αποδοχή χρειάζεται στη ζωή έτσι όπως είναι, συνέπεια σε όλα όπως έρθουν.
… θέλω να ευχαριστήσω την ομάδα που έσωσε χώρο να εκφραστώ. Ενώ είχα έρθει με έντονο προβληματισμό, ένταση κι αντίδραση νιώθω ότι έχω γλυκάνει, το πρόσωπο μου έχει χαλαρώσει. Ένιωθα ότι δεν εκφραζόμουνα και τώρα οι γκριμάτσες μου, τα μάτια μου μιλάνε, που δεν το είχα πριν και που είναι πολύ σημαντικό για μένα…
… έζησα μια μοναδική εμπειρία. Το βίωσα πάρα πολύ έντονα… ήτανε πάρα πολύ καλό για μένα. Οι λέξεις που βγήκαν από τα σκίτσα μου είναι: Δίνη, θυμός, αδιέξοδο, φυγή, ανάσα, θέλω, λύτρωση
… ευχαριστώ τους ανθρώπους που κάναμε τις ασκήσεις μαζί γιατί με βοήθησαν πάρα πολύ. Οι βαλίτσες μου φεύγουν πιο φορτωμένες! Αυτά τα δύο βράδια κοιμόμουν και δεν κοιμόμουν! Είχα έντονη αγωνία, αδημονία για το τι θα γίνει αύριο, να το ζήσω, να το χορτάσω, να το νιώσω. Καιρό τώρα θέλω να δω αγαπημένο μου πρόσωπο που έχει πεθάνει και το είδα χτες βράδυ… ήτανε πάρα πολύ ωραία…
… εμένα η αίσθηση μου τώρα που κλείνει το σεμινάριο είναι ότι μπορεί να έχουμε δυνάμεις [εκείνη την ώρα πέφτει κάτι στην οροφή του δωματίου με θόρυβο κι όλοι γελάσαμε!] που δεν ξέρουμε. Η ζωή μας καλεί να βγάλουμε αυτές τις δυνάμεις που έχουμε…
… θέλω να αφήσω πίσω μου αυτά που με βαραίνουν και να κρατήσω την επαφή που θα με στηρίζει χωρίς να με πνίγει και να βρω τον χώρο μου, να διεκδικήσω με όλο μου το είναι, να διεκδικήσω την έκφραση του εσωτερικού μου τόπου!
… εγώ φεύγω με μια σιγουριά για το τι θέλω να κάνω, αυτό που ήξερα και πριν αλλά σκεφτόμουνα, «εδώ ο κόσμος χάνεται κι εσύ κοιτάς τα δικά σου»; Μου βγήκε τόσες φορές μέσα στο ΣΚ που φεύγω σίγουρη, παρ’ όλα όσα γίνονται για μένα είναι σημαντικό να κάνω αυτό το συγκεκριμένο κι ας μοιάζει παράξενο!
… εγώ είμαι σε καινούργια νερά. Είδα τον ΓΒ χτες βράδυ να μου λεει κάνε παιδιά είσαι καλή με τα παιδιά και ότι είχα δύο γεννητικά όργανα – και πέος και αιδοίο – και να μπορώ να κάνω έρωτα με μένα. … έχουμε δυνάμεις μέσα μας πέρα από τις ταυτότητες μας κι ότι γνωρίζαμε για τον εαυτό μας έως τώρα, δυνάμεις για τις οποίες δεν ήμαστε συνειδητοί.
… συνεχίζοντας από εκεί ακριβώς να μιλήσω κι εγώ για μένα, πέρα από τις ταυτότητες έχω να αποδεχτώ, παραδεχτώ, ακούσω, συνθέσω και αξιοποιήσω πλευρές του εαυτού μου, του κόσμου που είναι αφόρητες, ανυπόφορες έως αντιπαθητικές, αλλά που οι ενέργειες τους, είδα μέσα από τις ασκήσεις ότι υπάρχουν και είναι βοηθητικές και ενισχυτικές.
… έχω ξεκουραστεί… μου έχει φύγει ένα βάρος… έχω αρχίσει να αγαπάω ξανά τον εαυτό μου, που τον ξεχνάω. Μου έκανε εντύπωση στις ζωγραφιές ότι η πρώτη που είχε να κάνει με το σώμα έχει πολύ σχέση με την τελευταία που είχε να κάνει με το κόσμο. Το σώμα γνωρίζει, ξέρει τι γίνεται, αν πας βαθιά μέσα θα βρεις ότι οι απαντήσεις υπάρχουν. Φεύγω πολύ ξεκούραστη…
… εγώ φεύγω κουρασμένος! Περί ενότητας αντιθέτων είχα ακούσει με το μυαλό. Μου φάνηκε δύσκολο να κάνω αυτές τις ασκήσεις, τις διαδρομές μεταξύ των αντίθετων ενεργειών αλλά δυο φορές που τα κατάφερα συγκινήθηκα πάρα
πολύ και ξεκουράστηκα…
… φεύγω με μια ελπίδα… όταν ήρθα είχα έντονα στο νου τη λέξη αδιέξοδο… δεν υπάρχει λύση ή δεν μπορούσα να τη δω… ένιωθα ένα μπλοκάρισμα και σε σχέση με το συναίσθημα μου. Η διεργασία μου έδειξε πόσο σημαντικό είναι να συνδεόμαστε κι ότι οι λύσεις είναι πολύ απλές, όλοι τις έχουμε μέσα μας. Χρειάζεται να τις βλέπουμε, να τις βιώνουμε με τον δικό του τρόπο ο καθένας. Η δικιά μου η λύση είναι το «ακούειν» το «σχετίζεσθαι» το «αγκαλιάζειν» το «αγαπείν» με όλα αυτά…
… είχα μεγάλη αγωνία για αυτό το Σαββατοκύριακο… ζούμε σε επικίνδυνες εποχές… όπως όλοι ζήσαμε τη περασμένη βδομάδα, είναι πολύ εύκολο να εκτροχιαστεί κάτι… Το φοβόμουνα να μαζευτούμε τόσοι άνθρωποι σε ένα δωμάτιο με τη συναισθηματική φόρτιση των ημερών… Ένιωσα μια αίσθηση κοινότητας να δημιουργείται από τη συναλλαγή μας αυτές τις μέρες κι είμαι ευγνώμων για όλους που δεν διστάζουν να ψάξουν κι άλλους τρόπους παράλληλα με τον δικό τους.
… αναθάρρεψα… φεύγω με πίστη για αυτό που μπορούμε όλοι μαζί να φέρουμε στο Ελληνικό γίγνεσθαι…
… φεύγω με σωματική κούραση… ξάπλωσα και είδα στο ταβάνι πατημασιές και δαχτυλιές! Κι είπα, «κοίτα να δεις! η θεωρία μου δεν χωράει μερικά πράγματα αλλά υπάρχουν στο ταβάνι παπούτσια!»
… το πάνω κάτω ήρθε σε αυτό το δωμάτιο!
… υπάρχει μια μεγάλη ησυχία μέσα μου… και σαν όλη η ενέργεια να ανήκει στην ομάδα και να μη ξέρω τι να πω… η λέξη που μόλις αναδύθηκε μέσα μου είναι UBUNTU, είμαι επειδή είσαι, υπάρχω επειδή υπάρχεις, καταλαβαίνω ότι είμαι άνθρωπος επειδή εσύ είσαι άνθρωπος… συνειδητοποιώ ότι έχω ανάγκη για περισσότερες τέτοιες συνευρέσεις…
… όταν ήρθα δεν ένιωθα τη συνοχή. Φεύγοντας παίρνω μαζί μου ένα ανθρώπινο κομποσχοίνι… όλων μας μαζί…
… το αγκαλιάζω έχει μέσα του το «ζω»…