Αν κάνουμε λίγη υπομονή, μέχρι να καταλάβουμε καλά τι δεν θέλουμε, έχουμε ελπίδες να καταφέρουμε και αυτό που θέλουμε; Ο Τάρικ Άλι, υποστηρίζει πως ναι.
Η εύκολη απάντηση είναι ότι δεν θέλουμε την απληστία, την αδικία, την παραβίαση κάθε δικαιώματος. Είμαστε σίγουροι ότι ξέρουμε ποιοι τα εκπροσωπούν αυτά; Δεν είναι μόνο θεσμικοί οι εκπρόσωποι. Είναι και δυναμικές στις σχέσεις, μέσα σε κάθε μικρή και μεγάλη κοινότητα. Εκεί, είναι εξ ίσου δύσκολη η αλλαγή, όσο και στο άλλο επίπεδο, το θεσμικό.
Οι αλλαγές που προσπαθούμε να κάνουμε είναι βαθιά προσωπικές και ταυτόχρονα ευρέως θεσμικές και κοινωνικές.
Ενάντια στο Ακραίο Κέντρο
του Τάρικ Άλι
Μετά το ελπιδοφόρο φτερούγισμα του Ουισκόνσιν, μπορούμε άραγε να μιλάμε για την αρχή ενός «αιγυπτιακού» καλοκαιριού στη Νέα Υόρκη; Γιατί η άνοιξη έχει φύγει καιρό από την καρδιά της πολιτικής στην Αμερική. Οι πάγοι από τους χειμώνες των Ρήγκαν και Μπους δεν έλιωσαν με τους Κλίντον και Ομπάμα: κούφιοι άνδρες κυβερνούν ένα κούφιο σύστημα, όπου το χρήμα κυριαρχεί και το κατά τα λοιπά κακόφημο κράτος χρησιμοποιείται για τη διατήρηση του χρηματοπιστωτικού στάτους κβο και τη χρηματοδότηση των πολέμων του 21ου αιώνα.
Η συζήτηση, η σοβαρή διαμάχη και η ανοιχτή λογική έχουν εξαφανιστεί από την παραδοσιακή πολιτική ζωή στις ΗΠΑ, αλλά και στις πιο ακραίες εκδοχές τους στην Ευρώπη – εδώ η Βρετανία ανοιγοκλείνει τη στρόφιγγα του βυτίου. Η άκρα δεξιά είναι πολύ μικρή. Η άκρα αριστερά ίσα που υπάρχει. Είναι το ακραίο κέντρο που κυριαρχεί στην πολιτική και οικονομική ζωή.
Συνειδητά ή ασύνειδα, όσοι συμμετέχουν στις διαμαρτυρίες του Occupy Wall Street διαδηλώνουν ενάντια σε ένα δεσποτικό σύστημα υπό την κυριαρχία του χρηματιστικού κεφαλαίου – αυτού του αδηφάγου βρυκόλακα που πρέπει να ρουφάει το αίμα των μη πλούσιων για να επιβιώσει. Οι διαδηλωτές δείχνουν την περιφρόνησή τους για τους τραπεζίτες, τους κερδοσκόπους και τα έμμισθα φερέφωνά τους στα ΜΜΕ, που επιμένουν ότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση.
Οι νέοι που η αστυνομία της Νέας Υόρκης ψεκάζει με πέπερ-σπρέι μπορεί να μην έχουν επεξεργασίες γι΄ αυτό που θέλουν. Ξέρουν όμως τι στα κομμάτια δεν θέλουν. Αυτό είναι μια σημαντική αρχή.
Πηγή: London Review of Books (μετάφραση από το Red Notebook)